Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > Sociale Fobie
Auteur Onderwerp: Sociale Fobie
Faith




BerichtGeplaatst: 08-10-2006 11:23 Reageer met quote

Bij een intake-gesprek bij een psycholoog is bij mij geconstateerd dat ik sociale fobie heb. Ik had al het gevoel dat ik dat had. Dit heeft alleen erge invloed op school. Daar buiten gaat alles goed, behalve dat ik wel verlegen overkom.

Ik zit nu op de universiteit en daar moet je actief zij in de groep. Ik heb daar best wel moeite mee, terwijl ik op de middelbare school graag in groepjes werkte.

Ik vroeg me af of er iemand anders sociale fobie heeft? En hoe ga je daarmee om in verband met school?
niempje27




BerichtGeplaatst: 12-10-2006 12:44 Reageer met quote

hoi hoi


ik heb ook sociale fobie en zit daar ook voor in een speciale groep om je sociale fobie onder controle tekrijgen en je toch meer zeker heid tegeven het help me wel zit een stuk beter in me vel en durf nu ook meer dingen tedoen die ik hiervoor niet deed of weinig deed

mischien is het een idee ook voor jou
dus zal zeggen praat er over met je psycholoog en wie weet vind ie het ook een goed idee

en je hoef je daar niet te schamen want je zit daar met soort genoten

hoop dat je hier wat aan heb sterkte met alles

groetjes niempje27
Meis
Gast



BerichtGeplaatst: 06-11-2006 19:45 Reageer met quote

hallo,
Ik zelf wil ook graag mijn verhaal kwijt.
Ik heb door het internet gezocht en denk dat ik hier ook mee zit.

Het begon al van mijn kleins af aan.
Opeens werd ik bang, ik luisterde altijd of mensen over me praatte, ik dacht dat iedereen me niet moest en dat ze me overal nakeken.
Nu ik een puber van 16 ben is het erg.
Dit komt ook wel door mijn onzekerheid, en door waarschijnlijk mijn moeder.

Mijn onzekerheid gaat voornamelijk over mijn uiterlijk.
Ik ben niet lelijk en ik krijg van genoeg mensen een compliment dat ik een mooie meid ben.
Ik heb alleen geen grote borsten (AA).
Ik vind het hierdoor niet echt fijn als jongens naar me kijken, dan denk ik dat ze me aan het afkraken zijn vanwege dat Embarassed .
Mijn moeder werkt ook niet echt mee.
Sinds ik in de pubertijd zit trek ik me alles erg aan.
Alle meiden krijgen wel eens kritiek van hun moeder, maar het is niet leuk als je een moeder hebt die altijd zegt: OOH wat heb jij lelijk haar! wanneer ga je naar de kapper! Ooh dat is een mooi meisje met leuk haar!Bah wat ben jij onmodern! Zij heeft wel altijd leuke kleren jij niet! Ben je naar de kapper geweest? ik zie het echt niet haha (haren afgeknipt tot schouders iedereen ziet het behalve zij).
Hiervoor ben ik al eens bij de kapper in huilen uitgebarst, vind mijn haren erg lelijk, en schaam me ervoor.
En dan nu het ergste voorbeeld:
Ik mocht niet mee met mijn moeder, ze ging ergens iets ophalen, alleen mijn vriend mocht mee om haar te helpen.
Mijn vriend kwam thuis en hij vertelde mij dat mijn moeder over mij had zitten praten, letterlijk zwart maken.
Vertellen dat ik totaal niet goed kon leren en dat ik eigenlijk naar een soort lomschool moest en niet mijn broertje (heb altijd goed kunnen leren en ben cum laude geslaagd VOOR MAVO/HAVE.)beetje vreend Question
Ik heb zo nog meer ergere voorbeelden, ze doet het niet elke dag maar wel vaak.

De oorzaken zijn voor mijzelf denk ik al duidelijk, maar iets aan het gevolg doen lukt niet.
Ik voel me lelijk, ik wil niet dat andere naar mij kijken.
Ik vind niets leuk bij mijzelf, ik denk dat ik niets goed doe.
Als ik iets moet doen in het bijzijn van een ander ben ik zo bang om te falen dat het ook mis gaat!
Bij de simpelste dingen gebeurt dit bv: een boterham smeren! terwijl ik het alleen natuurlijk wel kan!
Ik durf niet uit te gaan, bang voor wat de mensen van me vinden, en ga zo maar door.
Ik ben heel bang dat ik straks mijn jeugd aan mij voorbij heb laten vliegen.

Zijn er nog meer mensen die het zo ernstig hebben?
Alvast bedankt dat ik mijn lange verhaal kwijt mocht,
Het is nog zoveel meer maar het is een begin.

Groetjes meis Smile
kessie




BerichtGeplaatst: 19-11-2006 22:26 Reageer met quote

Hey Faith

Wat grappig, ik herkende het dus al eerder bij jou dat je sociale fobie hebt! Ik heb namelijk op een ander bericht van jou ook al gereageerd. Ik heb ook een sociale fobie. Weet trouwens nog steeds niet goed hoe ik ermee om moet gaan hoor..

Hey meis..
Wat een vreselijke moeder heb jij (sorry dat ik het op die manier omschrijf, ze kan ook wel haar goede kanten hebben natuurlijk!)
Ik vind het heel erg voor je hoe ze met je omgaat. Ik weet zeker dat jouw probleem daar voor een groot deel vandaan komt! Bedank je moeder er maar voor!Ik heb het ook een beetje met mijn moeder, maar die pakt het net iets tactvoller aan. Maar dan nog, dan komt het er nog niet aardig uit. succes meid!
liefs Kessie
Nikkie80




BerichtGeplaatst: 20-11-2006 18:32 Reageer met quote

Hey Faith,

Wat een verhaal zeg, en zeker niet aardig van je moeder dat ze dat soort dingen tegen je zegt. Zelf heb ik helaas ook zo'n moeder gehad. Nooit complimentjes geven, alleen kritiek. En dat heeft toch wel een stempel op mijn puberteit gedrukt, vaak voel je je al zo onzeker.
Probeer het jezelf niet teveel aan te trekken het zegt namelijk meer over haar dan over jou. Kennelijk moet ze haar frustraties op jou afreageren.
Je kunt wel eens proberen om er met haar over te praten, dat je het niet leuk vind als ze dat soort dingen zegt. Maar je hebt ook kans dat ze zegt: stel je niet zo aan, je zoekt overal wat achter etc. Dan erkent ze jouw gevoelens namelijk niet.
Tsja dan kan je maar 1 ding doen en dat is erboven staan. Probeer van jezelf te houden. Ieder mens is uniek en ook jij mag er zijn. En dat heeft niet alleen met uiterlijk te maken.
Het is kwetsend als je moeder dat soort dingen zegt maar weet dat het niet aan jou ligt. Dus trek je er niks van aan en wees wie je zijn wilt.
Hopelijk heb je hier wat aan.
Succes.

liefs NIkkie
Faith




BerichtGeplaatst: 21-11-2006 2:27 Reageer met quote

Nikkie80 schreef:
Hey Faith,

Wat een verhaal zeg, en zeker niet aardig van je moeder dat ze dat soort dingen tegen je zegt. Zelf heb ik helaas ook zo'n moeder gehad. Nooit complimentjes geven, alleen kritiek. En dat heeft toch wel een stempel op mijn puberteit gedrukt, vaak voel je je al zo onzeker.
Probeer het jezelf niet teveel aan te trekken het zegt namelijk meer over haar dan over jou. Kennelijk moet ze haar frustraties op jou afreageren.
Je kunt wel eens proberen om er met haar over te praten, dat je het niet leuk vind als ze dat soort dingen zegt. Maar je hebt ook kans dat ze zegt: stel je niet zo aan, je zoekt overal wat achter etc. Dan erkent ze jouw gevoelens namelijk niet.
Tsja dan kan je maar 1 ding doen en dat is erboven staan. Probeer van jezelf te houden. Ieder mens is uniek en ook jij mag er zijn. En dat heeft niet alleen met uiterlijk te maken.
Het is kwetsend als je moeder dat soort dingen zegt maar weet dat het niet aan jou ligt. Dus trek je er niks van aan en wees wie je zijn wilt.
Hopelijk heb je hier wat aan.
Succes.

liefs NIkkie

Volgens mij bedoel je Meis en niet mij
Nikkie80




BerichtGeplaatst: 21-11-2006 19:05 Reageer met quote

Embarassed sorry weer eens te snel gelezen. Ik lees het verhaal wel maar had een andere naam erbij.
Foutje!
Faith




BerichtGeplaatst: 22-11-2006 2:34 Reageer met quote

Nikkie80 schreef:
Embarassed sorry weer eens te snel gelezen. Ik lees het verhaal wel maar had een andere naam erbij.
Foutje!

hihihi kan gebeuren.......was iig niet aanvallend bedoeld hoor Wink
Gast




BerichtGeplaatst: 23-11-2006 20:35 Reageer met quote

Ik had het niet echt op school, meer in heel grote groepen. En ik had een hekel aan presentaties. Bij mij was het meer faalangst. Het idee dat iedereen op je let en dat je stom overkomt etc. Heel veel mensen hebben dat hoor.
Nu ik wat ouder ben heb ik daar minder last van. De een is nu eenmaal wat verlegener dan de ander. Ik heb nu altijd wel mijn woordje klaar maar kan vanbinnen me nog wel eens onzeker voelen.
Je moet gewoon jezelf blijven en je niet anders voor gaan doen. En probeer wat meer zelfvertrouwen te krijgen. Besef dat ook jij waardevol bent en er mag zijn. Ieder mens is uniek toch?

groetjes Nikkie
Chiwa




BerichtGeplaatst: 04-04-2007 22:05 Reageer met quote

Herken me zelf echt heel erg in het verhaal van meis..

Alleen ik durf er met niemand over te praten omdat ik mezelf dan heel dom voel enzo. Ik heb ook kleine borsten en mijn moeder zegt heel vaak als ze boos op me is van die stomme dingen.. Zoals : Je ben echt een verwend verveeld kind. Of ga dan een keer vrienden zoeken inplaats van achter de comp zitten.. (heb wel vrienden maar die hebben het altijd druk met van alles en ik vind he moeilijk om contact te leggen met mensen die ik niet zo goed ken.) Me moeder kan echt heel lang tegen me zo blijven schreeuwen zo. Natuurlijk ben ik ook niet voor haar altijd de liefst

Dus ik ben ook altijd heel onzeker als mensen naar me kijken of wat mensen van me vinden en ik denk ook altijd dat mensen over me praten.. En ook ik krijg heel vaak te horen dat ik een mooi meisje ben maar dat geloof ik dan niet..

Het is zo lastig als je het gevoel hebt dat niemand naar je lusitert
DT




BerichtGeplaatst: 06-04-2007 14:59 Reageer met quote

Mijn moeder heeft me ook op die manier kapotgemaakt.
Maar heb geleerd erboven te staan (is echt moeilijk, dat weet ik).
Ik kon niks goed doen, ik was een verwend secreet (weet nog steeds niet wat dat betekend, maar het klinkt wel rot). ik probeerde haar altijd te helpen, had zelf een keer het hele huis schoongemaakt. Maar zelfs dan ging ze me uitschelden. Ze heeft mijn dagboeken kapot gescheurd en sloeg me regelmatig (meestal met een mousebus, van die haarspul).
Ik vertelde altijd alles aan mijn vader, hij schrok dan erg maar deed niks omdat hij zelf ook bang was. Mijn moeder sloeg mijn vader ook.
Ik kon mijn hele jeugd bij niemand terecht, mijn vader misbruikte de situatie (dat ik hulp zocht bij hem) en ging me misbruiken (van me 6e tot me 12e).
Ik ben toen op mijn 16e het huis uit gegaan.
Nu ben ik erg gelukkig met mijn vriend, woon samen met hem en ben zo blij dat ik onafhankelijk ben.

Geloof alsjeblieft niet wat je moeder zegt! Het is absoluut niet waar, ieder mens is uniek.
Ik denk dat mijn moeder jaloers was op mij, en daarom mij altijd iutschold. Ze is namelijk best wel dik en ik ben erg slank. Krijg heel veel complimentjes, maar begin ze nu pas te geloven.

Ik zit nou eindelijk lekker in me vel, dat komt omdat ik boven mijn moeder ging staan. Als ze me weer uitschold dacht ik eraan dat ze jaloers op mij was. Dat helpt echt!

En Chiwa, ik weet precies hoe je je voelt. Ik luister naar je, ik begrijp alles wat je zegt. Ik hoop dat je daar wat aan hebt.

liefs Dayenne
Biebel




BerichtGeplaatst: 12-04-2007 16:08 Reageer met quote

Hoi,

Ik heb ook een sociale fobie gehad. Nu ben ik er gelukkig wel vanaf, maar ik ben sowieso van mezelf al erg stil.

Bij mij ontstond de sociale fobie ongeveer 4 jaar geleden. Ik werd gepest op school, en het begon eigenlijk allemaal door mijn tanden. Ik had verschrikkeljik lelijke tanden, daardoor durfde ik niet te glimlachen, te praten, etc....Met dat pesten werd het dan nog erger, en het jaar erna nog erger, problemen op school enzo.....Ik ben dan opgenomen geweest, ik heb medicatie gekregen, maar het hielp niet zo.

Ik heb geleideljik aan dan die angsten ervan overwonnen, ik zat op een nieuwe school, ik durfde daar me nooit te verroeren op school, nooit iets te zeggen, enz enz enz.............Nu gaat het al stukken beter, de angst is er niet meer zo maar toc nog wel wat aanwezig maar dat zit in mijn karakter.

Bij mij waren de groepswerken dan inderdaad heel moeilijk............Maar ik gedraag mij sowieso erg passief bij groepswerken enzo....

Groetjes,
Biebel.
Gast




BerichtGeplaatst: 01-05-2007 19:59 Reageer met quote

Als mensen alleen maar oog hebben voor iets waar kritiek op is, maar niet zo scheutig zijn met complimentjes die terecht kunnen zijn, dan zijn zij zelf niet zo'n kei in het uiten van affectie en liefde. Door hun eigen gemis. Ik weet niet hoor, maar het kan best zijn dat jouw moeder bijvoorbeeld wel een degelijkheid heeft laten blijken in je natje en je droogje in materiƫle of praktische zin. Dat het je aan niks ontbroken heeft maar dat het niet zo is van "schatje, liefje" en evt ook weinig lichamelijke knuffeltjes. Misschien (als dit het geval is) let dan vooral op hoe anderen expressief zijn in hun complimentjes en liefdesuitingen om een beter beeld te krijgen van hoe je zelf bent, als je moeder eventueel denkt dat het vanzelf spreekt dat jullie bij elkaar horen en er nooit eens voor durft uit te komen op een expliciete manier maar het in van alles verpakt als het ware.
Gismo




BerichtGeplaatst: 19-09-2019 18:59 Reageer met quote

Dit forum wordt enkel nog gebruikt door spammers.
Index > Psyche > Sociale Fobie
Pagina 1 van 1  

© Medisch Forum.nl 2004 - 2018   Privacy- en cookieverklaring