Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > Psychisch Zieke moeder
Auteur Onderwerp: Psychisch Zieke moeder
Famke




BerichtGeplaatst: 11-08-2006 20:14 Reageer met quote

@gwen.

Och jee, dus dat word zwoegen dit jaar.
Ik ben dit jaar op vakantie geweest ja. In Mexico in mei.
Het was ons huwelijksreis. Wink
In september hebben we nog een weekje vrij.
Geen idee wat we dan gaan doen.
x-gwen-xx




BerichtGeplaatst: 12-08-2006 15:41 Reageer met quote

@ famke.

Gefeliciteerd nog met jullie huwelijk dan! mexico.. klinkt goed!
Wink
ik zou in sept. lekker naar een warm land gaan Wink in nederland is het dan al niks meer!
groetjes gwen
evenano
Gast



BerichtGeplaatst: 17-08-2006 15:17 Reageer met quote

Hoi,

Mijn moeder is helaas overleden een paar maanden terug maar zij was ook psychisch ziek. Ze had al vanaf haar 16e psychoses. De laatste psychose kreeg ze toen ze te horen kreeg dat ze lichamelijk erg ziek was en daardoor wilde ze zich niet laten behandelen. Het was vreselijk dat we haar niet konden helpen, zelfs niet onder dwang. Ze dacht dat ze zichzelf kon helpen. Ze is binnen 2 weken overleden Sad

Mijn moeder was ook manisch depressief, ze kon in een manie de gekste dingen uithalen. Wekenlang niet slapen en het hele gezin gek maken.

Ze is ook een aantal maal opgenomen geweest op de PAAZ en in een psychiatrische kliniek. Steeds gedwongen, want ze wilde niet geholpen worden...
Famke




BerichtGeplaatst: 19-08-2006 11:59 Reageer met quote

@evenano.
Waarom is ze niet opgenomen onder dwang?
evenano
Gast



BerichtGeplaatst: 21-08-2006 17:36 Reageer met quote

Famke, dat is ze wel geweest. Maar als ze lichamelijk niet geholpen wil worden kunnen ze niets doen, ook al is ze onder dwang opgenomen Sad
VeertjeBrab




BerichtGeplaatst: 24-08-2006 16:19 Reageer met quote

Mijn moeder kon het niet dragen dat haar ziekte (posttraumatische dystrofie sinds 1993), die haar al 10 jaar lang pijn bezorgde en zich over haar lichaam uitbreidde, niet werd behandeld en/of niet werd erkend.
Hierdoor heeft ze de laatste tijd (waarschijnlijk een half jaar tot enkele jaren denk ik, want als naaste zie je de verandering niet, zeker niet als je ermee bekend bent) met wanen geleefd, waardoor de thuissituatie ondraaglijk werd. Ik ben in de periode dat zij ziek was de deur uit gegaan, maar zocht mijn ouders nog vaak op en ging regelmatig met mijn moeder mee naar ziekenhuizen alles daarbuiten wat ze aangreep.
In deze periode kreeg mijn vader te horen dat hij uitgezaaide kanker heeft, dus de levenspartner, hulp, steun en toeverlaat voor mijn moeder zou ook gaan wegvallen!
Op een gegeven moment hebben we de crisisdienst aan huis gehad, maar toen was mijn moeder natuurlijk rustig. Een tijdje later hebben we haar "onder dwang, vrijwillig laten opnemen". Mijn vader en ik hebben haar zelf naar het ziekenhuis gebracht, wat natuurlijk heel ellendig was als je moeder roept dat je haar naar het slachthuis brengt!

Tijdens haar observatieperiode, gaven wij regelmatig in gesprekken met behandelaars en arts aan dat ze duidelijk (ook op het whiteboard in haar kamer) had aangegeven dat ze dood wilde. De reactie was: als we iedereen met die gedachte willen beschermen, moet de helft hier in de iso.

2 Dagen later werd ik gebeld: mijn moeder had zelfmoord gepleegd!

Wat er emotioneel op volgde was een drama voor mij: ik kon haar beslissing wel begrijpen, maar wilde de manier waarop het gebeurd was niet aanvaarden. Ze had me al vaker gesproken over euthanasie; dat was niet zo gruwelijk en agressief geweest.

Mijn vader had al een inrichting van een kamer ontworpen, waardoor zoiets in de toekomst nooit meer zou gebeuren, de arts hoorde het aan, keek naar de tekeningen en gaf aan dat er al genoeg maatregelen waren genomen..

Door mijn emotionele toestand, functioneerde ik niet op het zwaarste niveau op mijn werk, wat ik wel moest! In gesprekken gaf ik aan tijdelijk wel op een ander niveau te kunnen werken, maar niet in situaties wilde komen met mensen die dezelfde gedachten hadden of hetzelfde als mijn moeder zouden doen.

Vanuit mijn werk geen begrip, volkomen horken gedrag leidde ertoe dat ik niet goed functioneerde, een slechte beoordeling kreeg en maar beter weg kon zijn, voordat ik ontslag kreeg. Mijn advocate zag een winkans voor mij, maar ik kon de stress van een langlopende rechtzaak met oprakelingen en een oplossing op het huidige werk niet aan.
Ik heb gekozen voor een soortgelijke baan en functie en nu na 3,5 jaar heb ik het idee dat het met mij wel wat beter gaat. Op mijn werk heeft niemand te klagen, zijn louter positief, zonder dat zij van de situatie wisten.
Ohja mijn vader leeft gelukkig nog wel, wat helaas toch een aflopende zaak is (jaartje misschien?)
Ik ben blij dat ik met zijn situatie voorbereid ben op het onvermijdelijke en nu nog tijd met hem kan delen.
Natuurlijk wens je niemand soortgelijke ellende toe, maar ik heb wel geleerd dat ik mijn moeder (achteraf dan) niet kon helpen, hoewel ik me lang schuldig heb gevoeld. Dit heeft dus echt geen zin, als zelfs artsen vaak niets kunnen (of willen?). Heeft iemand de plannen, komt het er vaak toch wel van. Daar verander je in psychische kwesties weinig aan dan te laten zien dat je er voor die persoon wil zijn.
Sterkte allemaal, ieder met zijn pech.
VeertjeBrab




BerichtGeplaatst: 24-08-2006 16:26 Reageer met quote

Ohja, ik vergeet nog te zeggen dat ik, om het schulgevoel kwijt te raken en me "beter in mijn vel te gaan voelen" wel hulp heb gezocht. Ik loop nu nog steeds bij hulpverlening, maar ben er nu aan toe om aan mezelf te werken ipv de gedachten en gevoelens over mijn moeder.
Ik ben nu 29 (was net 26 toen ik mijn moeder verloor) en besef dat ik snel wees zal zijn. Gelukkig zijn er nog anderen om je heen, waarmee ik een goede band heb, zodat hopelijk ik niet te diep zal vallen, als de volgende klap komt.
Ik raad mensen aan de hulp te kiezen die bij je past, wat het ook is. Je ellendig en alleen zitten voelen met je situatie verergert alleen je situatie!
Sterkte
Kiki67
Gast



BerichtGeplaatst: 25-08-2006 10:39 Reageer met quote

Hoi Famke,

Mijn zus (36) is zoals jouw moeder, al jaren. Ik weet dus wat het is. De enige goede raad die ik je kan geven is dat je het moet proberen te accepteren. Probeer geen logica te vinden in de waanzin waar je mee te maken hebt, want die is er niet! Heb ook geen verwachtingen.Alles wat je dan wel krijgt, is meegenomen. Ik denk wel dat als het je moeder betreft, het extra moeilijk is.
Het is afschuwelijk om te zien hoe iemand waar je veel van houdt in de loop van de jaren veranderd. Mijn zusje is al lang niet meer het zusje waar ik mee ben opgegroeid en ze komt ook nooit meer terug. Spontane gezelligheid is er niet meer bij. Je doet op een gegeven moment de dingen uit een soort medelijden of plichtsbesef of wat dan ook en neemt afstand. Maar het breekt nog altijd mijn hart omdat er zoveel moois in het leven aan haar voorbij gaat. Dingen die ik wel heb.
Jij heel veel sterkte. Eens komt de dag dat het gewoon zo is.
x-gwen-xx




BerichtGeplaatst: 27-08-2006 19:19 Reageer met quote

Hee veertjebrab,
Ik ben diep geraakt door je verhaal.. het zal wel heel moeilijk zijn geweest om zo'n periode in je leven mee te maken.. dat wensen we onze ergste vijand nog niet toe. Ik wil je heel veel succes en sterkte wensen in de rest van je leven. En ik ben trots op je dat je hier toch goed mee om bent gegaan (uit je verhaal te merken).
xx gwen
Famke




BerichtGeplaatst: 29-08-2006 20:44 Reageer met quote

Jeetje Veertjebrab, woorden zeggen zo weinig op dit moment. Wat erg voor je.
Ik wens je heel veel sterkte.@Kiki67
Ik heb de situatie geaccepteerd zoals hij is. Vind het jammer dat mijn moeder mijn moeder niet meer is..maar weet er mee te leven.
VeertjeBrab




BerichtGeplaatst: 14-09-2006 17:24 Reageer met quote

Dank jullie voor de bemoedigende woorden.
In dit soort situaties kan je niet anders dan je verdriet te beleven. Er wat mee te doen, niet wegstoppen, want dan komt het later 2x zo hard terug. Uiteindelijk kom je er bovenop, vroeg of laat geldt dat voor iedereen. Zoek de manier waar jij je het meest gesteund voelt, zodat je je eigen leven weer kunt oppakken.
Het lijkt me erg moeilijk regelmatig nog geconfronteerd te worden met mensen die "ziek" zijn. De machteloosheid en negativiteit heb ik als zwaar ervaren om mee om te gaan. Een goede vriend van me die een tijdje ziek was heb ik niet kunnen steunen, omdat ik er persoonlijk nog niet mee om kon gaan. Ik ben blij te horen, dat jullie het een plek hebben kunnen geven en je voor jezelf mee om kunt gaan: petje af hoor!

Heel veel sterkte en sterk blijven!!
Liefs Vera
Mario
Gast



BerichtGeplaatst: 26-09-2006 0:41 Reageer met quote

Hoi,

Een dichte kennis van mij lijdt aan de ziekte Parkinson.
Enkele jaren ondekte hij sterke pillen die hem de kans geven om zoals elke mens te wandelen / functioneren.
Helaas maakten die pillen hem gek en begon hij van alles te fantaseren.
Hij dacht dat mensen hem volgden,hij huurde zelfs een detective,en nog veel meer.
Iedereen was voor hem een vreemde en gevaarlijk,zelfs zijn dichste familielid.
Gelukkig ondekten de dokters dat op tijd en na een maand mocht hij de ziekenhuis gezond verlaten.
Hij werd gewoon verslaafd aan die pillen omdat die hem hielpen om zoals iedereen te leven.
jfk;da
Gast



BerichtGeplaatst: 19-10-2006 10:06 Reageer met quote

ik wil even mijn hard luchten en vragen hou jij/jullie er mee omgaan.
ik ben net 16 en mijn moeder is 2 maanden geleden psyghoties verklaard.
het doet echt pijn.
ik zit nu vaak aleen thuis.
mijn moeder heeft geen vriendinnen.
ze zit nu in een psygies cenrtrum en het gaat beter maar dat komt door de medicijnen.
ik kan nu wel met haar praten maar alsnog, die ideen van haar komen overal tussen door.
ze willen ons vernietigen ze willen ons kapot maken.
ik lieg tegen haar ik zeg dta ik haar geloof maar,, als ik zeg dat ik haar niet geloof word het aleen maar erger.
ik wil niet tegen haar liegen. het kan het niet.
maar het moet.
kan iemand me
ik ben blij maar het voelt alsof ik dood ga vanbinne ofzo.
die mensen die zijken over hun ouders op school, als ze zeuren zeg ik,, je merkt pas hoe belangrijk zijn als ze weg zijn.
niet aleen de afwas en eten maken maar alles lievde enzo.
nomen nescio
Gast



BerichtGeplaatst: 19-10-2006 10:17 Reageer met quote

Heel verdrietig allemaal, jfk;da.
Een psychose kan door medicatie een heel eind verbeteren en ik ken zelfs mensen die er met medicatie helemaal bovenop zijn gekomen, dat ligt aan de oorzaak en de ernst van de psychose.

Maar voor jou is het heel erg ellendig dat je een échte moeder mist op deze belangrijke leeftijd. Eenzaam lijkt het me, want niet iedereen begrijpt wat een psychose is.

Haar onrust wordt groter als je tegen haar wanen in gaat en dus praat je maar met haar mee, maar je voelt dat als liegen...
Volgens mij is het niet echt liegen hoor!
Alles wat haar rustiger houdt moet je niet zien als liegen maar als een soort medicijn. Je hoeft haar ook niet meteen direct gelijk te geven in alles maar je kan er een beetje omheen draaien en vaag blijven op een manier die haar niet onrustig maakt.

Ik wens je heel, heel veel sterkte en wijsheid toe! Je bent erg moedig!
Phaedra




BerichtGeplaatst: 30-05-2007 15:22 Reageer met quote

Hey allemaal,

ook mijn moeder is psychisch gestoord: ze is al jaren obsessief-compulsief en suïcidaal. Het suïcidale is wel wat gebeterd de laatste jaren, maar toch.
Vooral in de periode van toen ik een jaar of 16 was, ging het echt slecht met haar. Waardoor ik op de lange duur zelf ook psychologisch in de problemen kwam. Mijn therapeute heeft me toen verwezen naar een website over KOPP-kinderen (Kinderen van Ouders met Psychische Problemen), en dat heeft me erg geholpen. Het heeft me sterker gemaakt, ervoor gezorgd dat ik de schuldvraag niet meer bij mezelf leg.
Misschien dat het ook voor jullie een troost kan zijn.

Liefs,

Phae
Gismo




BerichtGeplaatst: 19-09-2019 18:59 Reageer met quote

Dit forum wordt enkel nog gebruikt door spammers.
Index > Psyche > Psychisch Zieke moeder
Pagina 2 van 2  

Vorige  1, 2

© Medisch Forum.nl 2004 - 2018   Privacy- en cookieverklaring