Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Huidaandoeningen > bang voor wratten-bevries-behandeling
Auteur Onderwerp: bang voor wratten-bevries-behandeling
sabine
Gast



BerichtGeplaatst: 01-05-2006 23:43 Reageer met quote

ik heb vandaag een een afspraak gemaakt om volgende week mijn voetwratten te laten bevriezen. Daarbij heb ik een patienten-info-foldertje meegekregen waarvan ik erg geschrokken ben. Volgens het foldertje is het bevriezen flink pijnlijk. Dit wist ik al dus daar had ik al rekening meegehouden, maar als ik nu lees hoe ze de behanding uitvoeren, ben ik daar nu best wel bang voor geworden. Je moet namelijk op je buik op een behandeltafel gaan liggen met je voeten in fixatie-houders. In die houders worden je voeten vastgemaakt, zodat je ze niet kunt wegtrekken tijdens het bevriezen. Dit is schijnbaar erg belangrijk omdat iedere wrat voldoende lang aangestipt moet worden. Tevens krijg je een bijt-bit in je mond. Dit is een hulpmiddel om als het erg pijn doet, flink met je tanden op te bijten.
Ik denk er nu aan om de afspraak af te zeggen, want ik zie er erg tegenop, om op mijn buik en met mijn voeten vastgemaakt in fixatie-houders en een bijt-bit in mijn mond, pijn gedaan te worden.
Heeft iemand al eens zo'n behandeling moeten ondergaan? Is het meegevallen?
sabine
Gast



BerichtGeplaatst: 02-05-2006 22:58 Reageer met quote

wie kan mij helpen met mijn vragen over de wratten bevries-behandeling??? Ik wil dolgraag meer informatie.

Hoeveel pijn doet het om je voetwratten te laten bevriezen?

Wie kent de voet-fixatie-houders waar je voeten voor de behanding in vastgemaakt worden? Worden je voeten daarin echt vastgebonden? Ik vind dat een eng idee, of valt het mee?

Wie heeft meer informatie over de mond-bit? Die wordt schijnbaar meer gebruikt in situaties waarin een patient een pijnlijke behanding moet ondergaan. Kun je nog praten met zo'n bit in? Is hij misschien meer bedoeld om te voorkomen dat je het uitschreewd van pijn tijdens de behandeling?
Ciska




BerichtGeplaatst: 03-05-2006 0:15 Reageer met quote

Sjee, wat een spookverhalen zeg!
Ik heb nooit voetwratten laten bevriezen, wel wratten op mijn handen.
Misschien zijn voeten gevoeliger?

Ik vond het nogal meevallen allemaal.
Het behandelen zelf deed niet echt pijn, alleen had ik later wel wat blaren op de gebrande plekken.

Sterkte in ieder geval.
Zus




BerichtGeplaatst: 01-06-2006 15:54 Reageer met quote

Ik ben eigenlijk heel erg benieuwd hoe het afgelopen is.
Viel het tegen?
Sabine.
Gast



BerichtGeplaatst: 04-06-2006 22:21 Reageer met quote

Hoi Zus,
leuk dat je wilt weten hoe mij de voetwratten-bevriesbehandeling is afgegaan. Nou, het is helemaal goed gegaan maar het heeft wel ontzettend veel pijn gedaan! Maar nu achteraf gezien is het de moeite en pijn allemaal wel waard geweest.

Enkele dagen voor de geplande behandeling twijfelde ik nog heel erg of ik de behandeling wel wilde ondergaan. Dit kwam door de enge dingen die in het info-foldertje over de behandeling stonden (voeten vastbinden in fixatie-houders, bijtbit in je mond, pijn lijden, enz). Ik was daardoor erg bang voor de behandeling geworden. Mijn wens om van mijn vieze, lelijke voetwratten af te komen won het tenslotte van de angst voor de pijnlijke behandeling. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, is het spreekwoord toch? Ik heb vooraf wel eerst een keer gebeld omdat ik toch nog met een aantal vragen zat. Een vriendelijke dokters-assistente heeft me toen het een en ander over de behandeling uitgelegd en een beetje gerustgesteld. Zij vertelde dat het vastbinden van je voeten in houders nodig was om te voorkomen dat je ze tijdens het bevriezen van een wrat wegtrok. Iedere wrat moet namelijk voldoende lang met de stikstof bespoten worden. Hoe lang was afhankelijk van de grootte en diepte van de wrat (kleine wratten ongeveer 15 tot 20 seconden terwijl grotere wratten wel tot 50 a 60 sceconden moesten). Hoewel de stikstof erg koud is voelt het juist aan als erg heet en branden en doet het erg zeer. De natuurlijke reactie van een patient is dan om je voet van de pijnbron weg te willen trekken. Indien je je voet zou wegtrekken terwijl de wrat nog niet voldoende lang met de stikstof is bespoten dan moet die wrat opnieuw, wat dan dubbel zo pijnlijk is omdat de wrat dan al een keer onder handen is genomen. Het vastbinden van je voeten is dus voor je eigen bestwil. Zij vertelde ook dat vroeger voordat ze de voet-fixatie-houders gebruikten, de patient handmatig door een paar sterke helpers in bedwang werd gehouden tijdens het behandelen, maar zij vond dit dan toch een nettere oplossing.
De bit in je mond pastten ze toe om te voorkomen dat je het uitgilde van de pijn tijdens het bevriezen. Je voetzolen zijn namelijk erg gevoelig, vooral bij vrouwen, vertelde de assistente, dit komt omdat er heel veel zenuw-einden voorkomen. Het bespuiten van een voetwrat met stikstof geeft erg veel pijn wat het gebruik van de bijtbit bij de patient noodzakelijk maakte. Verdoven was helaas niet mogelijk. Ze gaf het advies om tijdens de behandeling gewoon stevig op je tanden te bijten, dan kwam je er wel doorheen. Ondanks al deze minder leuke dingen die zij vertelde besloot ik de behandeling toch maar te laten uitvoeren.

De dag van de behandeling werd ik in de wachtkamer steeds zenuachtiger voor wat komen zou. Ik was daarom blij toen de assistente mijn naam riep en het eindelijk ging beginnen. Ik kon gelijk mee naar de behandelkamer. Bij de aanblik van de behandeltafel daar schrok ik toch. De behandeltafel was voorzien van heel veel riemen en allerlei andere onderdelen waarvan ik niet wist waarvoor ze dienden. Ook de fixatie-houders voor je benen zag ik. Het geheel leek haast wel een middeleeuwse pijnbank ofzo. Ik moest van de assistente mijn laarzen uittrekken. Ze vertelde meteen dat ik het dragen van die laarzen de eerste weken wel kon vergeten als mijn voeten behandeld waren. De laarzen waren volgens haar veel te nauw en te krap en de hakken veel te hoog voor behandelde voeten. Ik zou na afloop wel een paar platte slippertjes mee krijgen om naar huis te gaan.
Toen moest ik op mijn buik op de behandeltafel gaan liggen met mijn benen in de door mij gevreesde fixatie-houders. Je hele benen bleken in de fixatie-houders te moeten. De assistente begon toen mijn benen met riemen in de fixatie-houders vast te binden. Dit deed geen pijn. De fixatie-houders waren eigenlijk best confortabel, de binnenzijde was met zacht schuim bekleed enzo. Toen ze klaar was met alle riemen, banden en sluitingen dicht te maken bleek meteen hoe effectief ze waren, ik kon mijn benen en voeten absoluut niet meer bewegen, terwijl de onderzijde van mijn voeten vrij waren om door de dokter aan te werken.
Daarna moest ik ook nog met mijn armen in fixatie-houders van haar. Dit was nog niet eerder aan mij verteld! Volgens haar was dit ook nodig om te zorgen dat je goed stil op de behandeltafel bleef liggen. Dit deed ik toen ook maar. Hier bond ze mijn armen ook stevig in vast met riemen. Toen ze met het vastbinden van alle riemen aan de tafel klaar was voelde ik dat ik volledig "vast" op de tafel lag. Ik kon geen kan meer op en me niet meer bewegen. Dit was best wel een angstig gevoel. Toen kwam de mondbit. Ik moest van de assistente mijn mond opendoen. Toen ik dat deed plaatste ze meteen onverwacht een ding in mijn mond, dit bleek de bijtbit te zijn. Deze zette ze ook met een riem achter langs mijn hoofd vast. De bit kon ik toen niet meer uit mijn mond krijgen. Het was een groot ding in mjin mond, maar er zat een holte in voor mijn tong. "Bijt er straks maar stevig op hoor, hij gaat echt niet kapot, de bit is speciaal daarvoor ontworpen" zei de assistente. Ik wilde antwoorden maar, meteen bleek dat ik niets meer kon zeggen met dat ding in mijn mond. Ik kon in het geheel geen geluid meer uit mijn mond krijgen. "Zo nu ben je klaar voor de behandeling, ik zal de dokter roepen" zei de assistente en ging weg.

Voor mijn gevoel duurde het erg lang voordat de dokter kwam. In de tussentijd lag ik daar volledig vastgebonden op tafel met geen enkele mogelijkheid om me te bewegen of iets te roepen. Dit was niet echt fijn. Toen de dokter kwam vertelde hij dat hij eerst de verhoornde bovenlaag van mijn wratten ging verwijderden zodat de stikstof beter op mijn wratten kon inwerken. Dit deed hij met een apparaatje wat een zoemend geluid maakte. Dat ding deed behoorlijk pijn aan mijn voeten, ik kreeg er zelfs tranen van in mijn ogen, maar dat was nog niets vergeleken met het stikstof-behandeling die nog komen zou. Toen hij klaar was met het schrap-apparaatje kon het bevriezen van de wratten beginnen.

Iedere wrat werd één voor één onder handen genomen. "Daar komt ie" riep de dokter toen hij de eerste wrat ging bevriezen. Ik wist niet wat me overkwam, een enorme intensieve, indringende, brandende pijn voelde ik op de onderkant van mijn voet. Oh, wat deed het pijn. Ik wilde het uitschreeuwen van de pijn maar door de mondbit kreeg ik geen geluid uit mijn mond. Ik wilde me ook losrukken, met mijn voet weg van het de brandende pijn, maar ik kon geen beweging in de riemen krijgen. Ik wist meteen waarom ik zo stevig was vastgebonden. Het bevriezen leek oneindig lang te duren. Toen de dokter eindelijk met die eerste wrat stopte zei hij: "zo dat was de eerste". De dokter zei dat hij de behandel-volgorde van de wratten zo afwisseld mogelijk zou maken om het voor mij iets dragelijker te maken, dus grote en kleine wratten afwisselen, linker- en rechtervoet afwisselen. Hij zei ook steeds wat hij ging doen: bijv. "nu komt een grote op je linkervoet". Het behandelen van de grote wratten was echt verschrikkelijk omdat het zo lang moest. Het leek wel of de stikstof door je voet heen brandde. Na iedere bevries-behandeling van een wrat liet de dokter me gelukkig even bijkomen van de pijn voordat hij met de volgende weer verder ging. Ook de assistente ondersteunde me goed. Ze veegte met een tisseu de tranen die over mijn gezicht liepen weg. Toen alle wratten klaar waren mocht de bit uit mijn mond en maakte de assistente de riemen los. Ook smeerde ze een heerlijke verkoelende zalf op de onderkant van mijn voeten. Ook kreeg ik de door haar beloofde slippertje. Gelukkig maar want ik moest er niet aan denken om mijn gepijnigde voetjes in mijn smalle hoge hak laarzen te moeten persen. De slippertje hadden een heerlijk zacht uitneembaar voetbed wat ik thuis eventueel in de koelkast kon koelen. Op de slippertje strompelde ik de behandelkamer uit, want normaal lopen ging echt nog niet. Toen ik langs de mensen in wachtkamer strompelde hoorde ik een moeder tegen haar dochtertje zeggen: "op zulke slippertjes moet jij ook lopen als je voetjes behandeld zijn". Even later zag ik toen ik bij de balie stond te wachten op teruggave van mijn verzekeringspapieren, dat het meisje in dezelfde behandelkamer werd geroepen als waar ik uitgekomen was. Ik had erg medelijden met haar toen ik bedacht wat haar te wachten stond. Ik schatte de leeftijd van het meisje hooguit 12 jaar. Erg zielig.

Ik heb nog een aantal dagen erg pijn aan mijn voeten gehad, waarbij ik gelukkig de zachte slippertjes kon dragen. Het genezen van de bevries-blaren ging goed en na een tijdje was een mooie nieuwe huid op de plaats van de behandelde wratten gevormd. Ik kon mijn eigen laarzen toen ook weer aan.

Het resultaat van de behandeling is nu mooie voetjes waar ik erg trots op ben. Ze hebben een mooie gave huid en van wratten is niets meer te zien. Ik heb als beloning voor de geleden pijn al een paar mooie open sexy sandaaltjes gekocht voor mijzelf. Voorheen had ik nooit open schoentjes durven dragen maar nu mogen mijn voeten gezien te worden. Ook mijn vriend vind mijn voetjes prachtig: hij heeft me nu al een paar keer een fijne voetmassage gegeven, terwijl hij voorheen mijn voeten met wratten nog niet wilde aanraken.

Conclusie: het is de de pijn meer dan waard geweest!
Gast




BerichtGeplaatst: 06-06-2006 13:24 Reageer met quote

amai, wat vreselijk klinkt dat alles... toen ik als kind mijn wratten liet bevriezen werd ik totaal niet bastgebonden, gelukkig, maar misschien waren mijn wratten er nog maar minder lang en vandaar wellicht...

dus t lijkt me dat je wratten best zo snel mogelijk laat behandelen... (moraal van het verhaal)

trouwens er bestaat ook een behandeling die werkt met een zalf en waarbij dan door een arts telkens laagjes worden afgepeld... (heb ik zelf gehad, je moet wel meerdere keren naar de arts) veel minder pijnlijk, maar misschien minder nuttig bij wratten die je a heel lang hebt
Zus




BerichtGeplaatst: 06-06-2006 21:00 Reageer met quote

Jemig zeg, het lijkt wel een marteling als ik dat zo lees. Rolling Eyes
Wat erg joh.
Bij mijn vader, die heeft dus hele trossen onder zijn voet, doen ze het met tinctuur, en voordat ze dat doen schrappen ze het af, het duurt even maar is wel minder pijnlijk.
Mijn dochter had een wrat op haar buik, een rare plek, en die heeft de huisarts vorige week weggelepeld. Dus diep weggehaald met een soort scherp lepeltje, uiteraard onder verdoving.
Ik vind jouw verhaal nogal wat hoor, poe, ik denk dat je niet snel een 2e keer zal gaan.
Wel leuk dat je het hele relaas zo uitvoerig hebt neergetypt.
En nu maar hopen dat ze wegblijven Wink
jet44
Gast



BerichtGeplaatst: 11-06-2006 21:44 Reageer met quote

Wat een toestanden allemaal. Als kind heb ik een paar keer een voetwrat weg laten halen door bevriezing. Niks vastbinden enzo. De dokter hield me voet vast, even aantippen en klaar! Natuurlijk deed het pijn maar kom op....zo erg is het ook weer niet.
nettie




BerichtGeplaatst: 11-06-2006 22:35 Reageer met quote

nou nou...ben al regelmatig op het zo geheette wratten spreekuur geweest ...vastbinden ..nooit gebeurt..pijn nee voelde er niks van ..op die ene keer na dat hij mijn goede huid er omheen perongeluk deed bevriezen flinke blaar en kon daar niet op lopen maar verder deed het nooit pijn hoor ...
anon
Gast



BerichtGeplaatst: 18-06-2006 23:24 Reageer met quote

Toen ik klein was heb ik een paar wratjes moeten laten bevriezen. Ik was nog vrij jong maar heb geen traantje gelaten. Wel hield ik er een paar littekentjes op na .
mikey
Gast



BerichtGeplaatst: 07-07-2006 13:43 Reageer met quote

tjonge wat en eng verhaal van die voetwratten verwijderen
als 14 jarig meisje had ik een voetwrat
in 2 of 3 behandelingen verwijderd
deed ontzettend!!veel pijn
ik kon bijna niet meer lopen
pijn is niet te meten ofzo
is denk ik ook per persoon verschillend kan je niet over oordelen
Snaky man
Gast



BerichtGeplaatst: 07-07-2006 22:26 Reageer met quote

Het is helemaal NIET opijnlijk, ik ben nog maar 11 en het valt behoorlijk mee! je hoeft er echt niet bang voor te zijn. (ik heb ze vandaag weg laten halen)
Materazzi
Gast



BerichtGeplaatst: 14-07-2006 18:44 Reageer met quote

Tis onzin dat het zo'n pijn doet. Ja je voelt wel ff wat branden. Het lopen daarna is klote maar als je er ff doorheenbijt gaat et wel ok.
sari
Gast



BerichtGeplaatst: 14-07-2006 20:47 Reageer met quote

ik denk dat we geen discussie moeten voeren over wel of niet pijnlijk, want dat is zinloos, gezien verschillende mensen verschillende pijndrempels hebben
Gast




BerichtGeplaatst: 14-07-2006 20:56 Reageer met quote

Geluid komt toch van je stembanden, en niet door je tanden ?????
Ik vind het hele verhaal bizar, van zo'n vastbind tafel heb ik in elk geval nog nooit gehoord maar ik ga zeker navraag doen
Renee
Gast



BerichtGeplaatst: 03-08-2006 18:34 Reageer met quote

sabine schreef:
ik heb vandaag een een afspraak gemaakt om volgende week mijn voetwratten te laten bevriezen. Daarbij heb ik een patienten-info-foldertje meegekregen waarvan ik erg geschrokken ben. Volgens het foldertje is het bevriezen flink pijnlijk. Dit wist ik al dus daar had ik al rekening meegehouden, maar als ik nu lees hoe ze de behanding uitvoeren, ben ik daar nu best wel bang voor geworden. Je moet namelijk op je buik op een behandeltafel gaan liggen met je voeten in fixatie-houders. In die houders worden je voeten vastgemaakt, zodat je ze niet kunt wegtrekken tijdens het bevriezen. Dit is schijnbaar erg belangrijk omdat iedere wrat voldoende lang aangestipt moet worden. Tevens krijg je een bijt-bit in je mond. Dit is een hulpmiddel om als het erg pijn doet, flink met je tanden op te bijten.
Ik denk er nu aan om de afspraak af te zeggen, want ik zie er erg tegenop, om op mijn buik en met mijn voeten vastgemaakt in fixatie-houders en een bijt-bit in mijn mond, pijn gedaan te worden.
Heeft iemand al eens zo'n behandeling moeten ondergaan? Is het meegevallen?


Ik heb het gedaan...en het viel echt niet mee!
De behandeling zelf duurde al best wel lang, en het deed ook nog vreselijk zeer want ze moeten elke wrat (een voor een!) lang op drukken... Toen het eindelijk voorbij was kon ik ong. 5 dagen daarna nog slecht lopen... En wat nou het meest vervelende was: Ze zitten er nu nog steeds en ik heb er ook nog een paar op mn handen gekregen... Gelukkig hoefde ik niet met mn voeten vast en op mn buikliggend de behandeling te doorstaan, maar toch deed het heel erg pijn! Ik heb nu sinds een paar dagen mn wratten op mn handen aangestipt!! dat deed ook wel zeer maar veel minder en daar had ik gelukkig ook niet zo heel lang last van...Na ong 2 uur was de ergste pijn weg getrokken, en er kwamen blaren onder wat ook de bedoeling was...! dus ik hoop dat de onderhuidse blaar ze naar boven drukt en dat ik er eindelijk van af ben!! Maar die voetwratten hoef ik in ieder geval niet nog 's aan te stippen, dan wacht ik liever nog even totdat ze vanzelf verdwijnen.
lize
Gast



BerichtGeplaatst: 11-08-2006 19:46 Reageer met quote

Ik ging vandaag naar de dokter om mn vraten te laten weg branden maar gy vertelde me dat er veel te veel waren om ze allemaal uit te branden en vertelde me dat het beter was om naar een dermatoloog te gaan ik heb op internet opgezocht hoe de behandeling in zijn werk gaat maar ik ben bang verschrikkelijk bang de wratten liggen dicht tegen mijn nagels ( veel meer pijn ) ik ben bang kan iemand me helpen!? nu ik dit alles gelezen heb durf ik niet meer naar de dokter !HELP!
renate 1979




BerichtGeplaatst: 11-08-2006 20:07 Reageer met quote

Lize, ik heb heel veel last van wratjes gehad op mijn handen, en omdat ik me er zo voor schaamde droeg ik overal pleisters om. Op een gegeven moment dacht ik echt dat ik geen gewone vingers meer over kon houden, had er echt veel en zag nog maar een klein stukje huid. Bijna al mijn vingers hadden ze, echt vies. Maar ik ben naar de dermatoloog geweest, ze deed eerst een spul op de binnenkant van mijn arm om te kijken of ik daar allergisch voor was. Daar ik er niet op reageerde kon toen mijn totaal pijnloze behandeling beginnen. En geloof het of niet maar mijn handen zijn nu weer helemaal perfect. En nog beter niet misvormt ofzo ervan geraakt.
groetjes en succes renate
Caresse
Gast



BerichtGeplaatst: 13-08-2006 2:23 Reageer met quote

Vastgebonden met riemen, in beugels met een dwangbit in de mond?? Lijkt wel een sm-fantasietje i.p.v. een wrattenbehandeling. Weet je zeker dat je bij een reguliere arts was?? (Verkeerde deur genomen? Confused ) )
Daniella
Gast



BerichtGeplaatst: 28-08-2006 17:34 Reageer met quote

Ik heb net na iets te lang gewacht te hebben mijn voetwratten laten bevriezen bij de huisarts. Mocht plaats nemen op de tafel en mijn voet stond op een krukje. De dokter sneed eerst met een scheermesje wat overtollige huid op de wrat weg, dit voelde ik een klein beetje. Toen de wratten met vloeibare stikstof bevroren, onder mijn voet voelde ik weinig, maar de wrat op mijn teen was pijnlijker. Nu, half uurtje later zijn de aangestipte plekken wel gevoelig maar echt pijn doen ze niet. Ik moest over 2 a 3 weken terugkomen om de wratten nogmaals aan te stippen zodat ze definitief verdwenen zijn.
Index > Huidaandoeningen > bang voor wratten-bevries-behandeling
Pagina 1 van 2  

1, 2  Volgende

© Medisch Forum.nl 2004 - 2018   Privacy- en cookieverklaring