|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Hart- en vaatziekten > Hartkloppingen
|
| Auteur |
Onderwerp: Hartkloppingen |
Ilonka1
|
 Geplaatst: 23-11-2008 0:01 |
|
|
| Jeetje wat herkenbaar allemaal. Ik ben nu 35 en heb sinds 5 jaar ofzo klachten. Eens in de zoveel tijd slaat mijn hart op hol en laatst is het gelukkig een keer gemeten in het zkh en het was tussen de 195 en 205 slagen per minuut. Na een medicijn is hij weer normaal gaan slaan. Eerst duurde de aanvallen van een half uur tot een uur maar de één na laatste keer duurde het wel 7 uur. De laatste keer hebben ze me na 3 uur een medicijn gegeven en ging hij weer normaal slaan. Is het bij jullie ook zo dat het steeds langer gaat duren voordat het overgaat of zijn die laatste twee keer misschien gewoon pech geweest. Als ik geen aanval heb voel ik me vaak wel opgejaagd en heb ik vaak het gevoel dat ik een aanval ga krijgen, niet fijn dus. herkennen jullie dit ook? Omdat ze het laatst eens hebben kunnen meten en toen onderzoeken hebben gedaan moet ik donderdag naar de cardioloog toe dus ben benieuwd. |
|
|
|
|
rija
|
| Geplaatst: 12-01-2009 10:19 |
|
|
Hallo Allemaal,
ik heb sinds een half jaar ook af en toe dwz soms 2x per week soms een maand niet, last van "hartkloppingen"of dat ik dit zo mag noemen weet ik niet, maar het gevoel gaat gepaard met ; bonzen van mijn hart in mijn keel, duizelig/licht gevoel in mijn hoofd, mijn polsslag voelt erg snel, na minder dan een minuut en flink doorademen word het weer rustig en kan ik weer door met waar ik mee bezig was, dit gebeurt zowel in rust of tijdens het lopen. Wie heeft hier ook last van en kan mij vertellen wat dit is?? |
|
|
bruintjebeer
|
| Geplaatst: 17-03-2009 18:26 |
|
|
Veel wat ik van jullie lees is herkenbaar.
Zelf heb ik hier sinds mijn 12e last van en ik ben nu 52.
Door de vele ervaringen weet ik dat ik niets ernstigs mankeer en kan ik rustig blijven. Maar dat heb ik moeten leren en het blijft iets wat altijd onverwacht kan gebeuren en het blijft naar en benauwd aanvoelen. Maar absoluut geen paniek meer!
Ik kan er volgens de cardioloog 100 mee worden en bovendien ben ik de baas en niet mijn hart!
De eerste keer zo´n aanval zal ik nooit vergeten.Op schoolkamp, voor het eerst een week van huis met vreemden en al die indrukken en jawel hoor,achteraf duidelijk wat de oorzaak was.
Als kind is het altijd afgedaan als hyperventilatie.
Ik heb ook periodes van jaren er helemaal geen last van gehad.
20 jaar geleden kwam het heftiger terug.Ik ging toen regelmatig naar de ehbo omdat ik het niet meer rustig kreeg; hartslag van over de 200,urenlang,soms wel klokje rond. Doodmoe was ik dan daarna.Op de eerstehulp kreeg ik een infuus met isoptin.Dat meestal ook pad hielp na 30 min. tot een uur.
Ik was dat behoorlijk zat en wilde zelf het heft in handen hebben.
Daarna heb ik een paar jaar dagelijks isoptin geslikt,slow release,dus verdeeld over de dag.Bijwerkingen waren misselijkheid en duizeligheid. Maar het hielp wel.
Nu sta ik sinds een jaar of 10 anders in het leven dan vroeger.Ik ben me er steeds meer bewust van geworden dat mijn ervaringen niet mijn vijanden zijn waartegen ik moet strijden maar mijn levenslessen die me iets te leren hebben.Ik ben anders gaan kijken,geen strijd meer ertegen.En ben geleidelijk gestopt met isoptin,ongeveer 3 jaar geleden.Ik gebruik het nu alleen nog bij hoge uitzondering als ik iets erg stressvols meemaak.
Het gevolg van mijn veranderde houding is meer rust.Er zullen altijd af en toe aanvallen zijn.
Volgens de cadioloog ongevaarlijk boezemfibrilleren.
Of flutters.
Maar ik weiger mijn leven erdoor te laten beheersen. Mijn vrienden weten ervan en weten dat als ik een teken geef zij mij het beste even met rust kunnen laten.Als ik direct een plek vind waar ik plat kan liggen kan het snel over zijn. Als ik in een volle tram sta of op koninginnedag in de menigte
op de geraniummarkt...tja helaas,dan wordt het diep ademhalen,rustig naar huis gaan en het de tijd geven die het nodig heeft om over te gaan.
Ik geef me eraan over.Het zal ergens goed voor zijn.
Misschien heb ik teveel hooi op mijn vork genomen en dwingt mijn lichaam mij op deze manier rust te nemen.
Misschien heeft mijn ziel op een hoger bewustzijnsniveau deze ervaring gekozen om iets van te leren in mijn huidige incarnatie op aarde.
Misschien mag ik gewoon even een time-out.
In elk geval vecht ik er niet meer tegen.Het is zoals het is. En die houding heeft mij al zoveel rust gebracht dat ik er veel minder last van heb,minder vaak,minder heftig en als het er toch weer eens is kan ik zeggen;okee lief hart, toe dan maar even,zeg maar even wat je te zeggen hebt:heb ik weer teveel gehaast vanmorgen toen ik bijna de trein miste?Heb ik weer zitten piekeren,me druk gemaakt om niets?
Heb ik weer niet naar de kleine signaaltjes geluisterd en gedacht:`nu geen tijd hoor om rust te nemen,ik moet nog zoveel doen,nog even snel... `Tja dan is dit het gevolg ervan.Want we rennen wat af in ons leven en veel is achteraf niet zo zinvol.
Ik leer beter naar mijn gevoel luisteren en anders de les voor de zoveelste keer te leren.
En ja,het komt altijd achteraf.
Soms heb ik hartkloppingen die ontstaan zijn een dag of twee dagen eerder.Het gebeurt juist als ik tot rust kom.En dan weet ik waardoor het komt naar het is altijd achteraf dat de spanning er op die manier uit wil.
Nog wat praktischer:
-isoptin helpt mij dus goed hoewel ik het nu niet meer nodig heb
-plat op de rug liggen en diep in en uitademen
-als dat niet kan je lang uitrekken,armen omhoog en diep in en uitademen.
-ademen naar beneden,omlaag,uit je hoofd,uit je keel,uit je hart,nog lager,naar je buik.Maak een dikke zware buik en laat alle stess daarin zakken.
Nog beter: naar je benen,dor je voeten naar omlaag,geef al je stress aan moeder Aarde,zij neemt het liefdevol aan.Adem je spanning naar omlaag en geef het aan de aarde en vul de vrijkomende ruimte tegelijk met stralend wit licht van boven door je kruin naar binnen.
-iets onverwacht veranderen helpt soms: als je al een tijdje zat even een stukje lopen,Als je loopt even gaan liggen.Als je rechtop bent even diep bukken.Alles wat je hart een ander signaal geeft waardoor het ritme soms `terugschiet`.
-meidoornthee
-rescue remedy
-op tai chi vertelde iemand mij waar de hartmeridianenen lopen en op welke punten (tussen duim en wijsvinger) je druk kunt uitoefenen om de energiestroom in de meridiaan te beïnvloeden.
-preventief: geen haasten,geen grote overgangen van passief naar actief,maar ook niet van actief maar passief ( op de bank neerploffen).Het hart wil liever even op- of afbouwen.
Maar voor alles: accepteer dat het er af en toe zal zijn.Maak er geen vijand van want dan wordt de strijd grimmiger.En het is waar wat men zegt : gewoon doorgaan met ademhalen.
Ik hoop dat sommigen iets herkennen in mijn verhaal en er iets aan hebben.
Sterkte ermee en alle goeds. |
|
|
stella003
|
| Geplaatst: 02-06-2009 14:01 |
|
|
hoi,
ik wil ook even mijn verhaal kwijt.
Ik herken zoveel in de vehalen en vooral dat van Bruintje beer. Bij mij begon alles ruim 20 jaar geleden, een half jaar na het overlijden van mijn vader. Mijn hart sloeg over en ik kreeg hele erge hartkloppingen. Volgens huisarts was het hyperventilatie en was ik te jong voor een hartkwaal (ik was toen net 22). De jaren erna werd het erger, dacht dat ik jong zou sterven door al dit en kreeg er een straatfobie bij. Om mijn snelle hartslag te verminderen kreeg ik beta-blokkers en die hielpen aardig. Ik ben ook helemaal onderzocht, ECG, echo, 24uurs kastje, inspanningsonderzoek. Er kwam niets uit, alleen een wat snellere hartslag dan normaal. De klachten bleven en ik kreeg antidepressiva. Ook dit hielp iets, maar die snelle kloppingen en overslagen bleven maar. Ik kreeg ook psychische hulp en na jaren vechten heb ik leren accepteren dat het grotendeels psychisch is en ik er oud mee kan worden. Mijn klachten zijn nu een stuk minder, ik slik nog steeds antidepr en atenolol, zonder dat nemen de 'kartklachten' overhand en nu kan ik weer gewoon werken, ga overal heen, zelfs vliegen durf ik weer, zelfs alleen....
Voor mij was de acceptatie de hoofdzaak om weer normaal te kunnen leven, ik weet dat ik altijd klachten zal houden en nu ik ouder word ben ik wel bang voor een hartaanval, maar laat me er niet meer gek door maken.
Mijn ergste klacht is nu vlak na het slapen gaan, gisteravond weer, ik val dan net in slaap en schrik wakker met erge hartkloppingen en een heel raar gevoel in mijn buik. Ik heb hier ook al eens 112 voor gebeld, maar zodra ik met een hulpverlender spreek, zakt het alweer weg. Mijn hartslag is dan soms wel 150. Na een paar minuten zakt het weer weg, ik zweet me dan wel rot en meestal moet ik daarna heel nodig naar het toilet. Het is toch een soort paniekaanval. Als ik echt in paniek raak, duurt die aanval veel langer en loopt mijn hartslag nog meer op.
Het beste is rustig blijven liggen en ademen en dan zakt het idd weer af.
Ook merk ik dat ik vlak voor mijn menstruatie er gevoeliger voor ben dan anders.
Door al dit heb ik jaren van mijn jonge leven 'gemist' en dat krijg je helaas niet terug. Heb van sommige mensen veel steun gehad en van anderen juist weer niet, ik moest me niet zo aanstellen vonden ze. Zo leer je ook je echte vrienden kennen.
Ondanks dat ik mezelf nu met behulp van de medicatie goed onder controle heb, verdwijnt die angst dat er toch iets is wat ze niet gezien hebben nooit. En dat is toch vervelend.
Ik hoop dat ik anderen een beetje geholpen heb en dat vooral de jonge mensen inzien dat er meestal niets ernstigs aan de hand is, maar laat je toch altijd eerst goed onderzoeken. Ook al moet je erom zeuren, heb ik ook gedaan.
Als iemand een oplossing heeft voor die nachtelijke kloppingen, hoor ik het graag.
Verder wens ik iedereen sterkte en een lang, liefst ' klopvrij' leven toe.
groetjes |
|
|
rumeyda
|
| Geplaatst: 02-06-2009 14:53 |
|
|
Hoi Stella,
Ik denk niet dat je er wat aan kunt doen aan de nachtelijke kloppingen.Je zegt zelf dat je ook angst hebt.Ik denk dat je dat ook tijdens je slaap hebt en daardoor schrik je en krijg je die (rot) kloppingen. ( sorry, maar het is een erg vervelend kwaal)Ik denk dat je er overheen moet komen.Ik hoop echt voor je dat het ooit goed komt.Sterkte.
Groetjes Rumeyda |
|
|
stella003
|
| Geplaatst: 02-06-2009 15:35 |
|
|
Bedankt voor je reactie, Rumeyda, ik denk idd dat dat het geval is, ik leef er nu al zolang mee, denk dat ik dat gewoon moet accepteren.
gr |
|
|
Prix
|
| Geplaatst: 25-01-2010 22:22 |
|
|
hey,
ik heb nu al bijna een jaar last van vreemde symptomen zoals :
hartkloppingen bij minste wat ik doe.
steeds honger hebben maar ik kan niets eten.
duizelig gevoel, of ik elk moment kan neervallen.
en ik zie ook vlekken voor mijn ogen.
deze symptomen heb ik de laatste maanden meer dan anders,
ik heb sinds kort ook slaap problemen. ik wist voorheen niet hoe het kwam, maar nu ik dit forum heb ontdek en goed heb doorgelezen heb ik er opgelet en het komt bij mij ook door hartkloppingen in mijn hoofd waardoor ik niet kan slapen.
ik heb deze maand mijn laatste test moeten afleggen bij de cardioloog maar bij de vorige testen zagen ze niets dus waarschijnlijk bij deze test ook niet.
het eerste wat de cardioloog vroeg was :
is er in je familie nog iemand van je leeftijd met dat soort probleem?
ik denk dat ik nogal jong ben om deze symptomen te tonen maar ik heb ze toch. ik ben net 15 geworden en heb er soms echt zo'n last van. ik kan zelf sommige turnlessen niet meer volgen omdat bij het minste lopen gewoon neerval.
ook ben ik heel de dag moe en wil ik slapen.
wat als ze niets vinden? wat moet ik doen?
MVG kelly |
|
|
|
|
|
| Pagina 4 van 4 |
  |
|
|
