Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Hart- en vaatziekten > Genezing na een hersenbloeding
Auteur Onderwerp: Genezing na een hersenbloeding
Kim.
Gast



BerichtGeplaatst: 10-03-2005 10:01 Reageer met quote

hoi (ik weet niet of dit de juiste rubriek is)

als je een hersenbloeding hebt gehad, kan je dan volledig genezen?
en dan bedoel ik een hersenbloeding vlak bij de hersenstam.
als iemand dan niet slechter word kunnen de functies van goed praten enzo dan ook weer goed komen.

en wat ik me ook afvraag.
als je een hersenbloeding hebt gehad. neem ik aan dat dat bloedvat dan een zwakke plek is geworden. dan is de kans toch heel groot dat je er weer 1 krijgt? of herstelt zo een bloedvat zich weer volledig?
Ad
Henk
Fysiotherapeut



BerichtGeplaatst: 10-03-2005 13:20 Reageer met quote

Hallo Kim,

Na een hersenbloeding zullen er in veel gevallen restverschijnselen zijn, hoewel ze soms niet direct zichtbaar zijn, maar zich soms in bijvoorbeeld het gedrag of het karakter uiten. In het directe stadium na de bloeding zijn de symptomen het heftigst en zullen in veel gevallen later verminderen.

Therapie als fysiotherapie en logopedie helpen bij het proberen te verminderen van de klachten. Om een zo'n goed mogelijk resultaat te behalen, moet er zo snel mogelijk na de bloeding begonnen worden met de behandeling. En hier geldt ook (net als bij sporttraining). Hoe meer energie je er in steekt, hoe beter het resultaat wordt.

Het antwoord op je tweede vraag: helaas is de kans aanwezig op een nieuwe bloeding. Deze kans is groter dan bij "de gemiddelde" persoon. Misschien kan een van de artsen op dit forum daar iets meer over vertellen.
Kim.
Gast



BerichtGeplaatst: 10-03-2005 13:41 Reageer met quote

ahh ok...positief bericht..

maar dan had ik nog een vraag..
hoe komt het dat er vocht achter de longen kan komen als complicatie van een hersenbloeding.
hoe komt dat vocht daar en wat is het risico daarvan.

sorry voor de vele vragen hoor.
Henk
Fysiotherapeut



BerichtGeplaatst: 10-03-2005 14:21 Reageer met quote

Kim, ik weet niet of het wel een positief bericht is. De hersenstam is en lokatie die een belangrijke rol speelt in de basisfuncties. Zeg maar de functies/handelingen/bewegingen die je uitvoert zonder er bij na te hoeven denken. Het is afhankelijk van de exacte lokatie in de hersenstam welke symptomen zich uiten.

Het vocht achter de longen ontstaat omdat het niet goed weggepompt wordt door het hart. Dit kan komen door de medicatie die in het acute stadium (en daar ga ik maar even vanuit) gegeven wordt om de bloeddruk kunstmatig te verlagen.

De risico's van vocht achter de longen in zo'n situatie zijn, bij mijn weten, niet riskant. Misschien ook iets voor een van de artsen op dit forum.

En vragen staat vrij. Informatie kunnen we geven, maar problemen oplossen kunnen we niet.
Kim.
Gast



BerichtGeplaatst: 11-03-2005 21:25 Reageer met quote

hoi

toch blijkt het wel positief te zijn.
men oma heeft een hersenbloeding gehad afgelopen dinsdag. en ze gaat echt super goed. voor haar leeftijd al helemaal ze is namelijk 89.
maar supergoed voor der leeftijd. de dokters hadden zelf niet verwacht dat ze zo goed zou gaan.
ze reageerd goed met ja en nee, en als je goed luisterd kan je uit het gebrabbel een beetje verstaan wat ze zegt. en ze beweegt steeds meer.

zal even vertellen dat ik een mega fitte oma heb.
op der 89ste rijd ze nog auto en slikt niks van medicijnen en is leniger dan ik. van de hersenscan stonden ze ook te kijken omdat ze maar twee kleine plekjes van kalk had. en der longfoto's waren ook super. (afgezien van het vocht achter de longen dan)

ze vertelde dat ze op die leeftijd iemand niet meer op de mediumcare legden...maar omdat ze zo gezond was deden ze dat bij haar wel..
kortom...ben best wel trots op zo een oma.

toch blijf ik met vragen zitten.
omdat ikzelf natuurlijk niks te zeggen heb over bepaalde zaken. want de zeggenschap ligt bij mijn ooms en tantes.
zo werd er gevraagd of ze mijn oma moesten reanimeren mocht dat nodig zijn. mijn familie heeft daar nee op gezegd. ook voor eventuele beademing hebben ze nee gezegd. hun goed recht natuurlijk.
maar ik kan me daar moeilijk bij neer leggen.
ook omdat ik mensen ken die na een reanimatie gewoon nog heel lang leven.
waarom nee zeggen als iemand gewoon de betere kant opgaat.
als iemand na drie dagen ze goed herstelt kan het toch alleen maar beter gaan?
dan zeggen ze ja....ze is al 89...
dan denk ik....ja...maar ze leggen der niet voor niks op mediumcare...

eigenlijk vind ik het maar raar dat haar leven kan eindigen omdat de familie niet wilt dat ze eventueel gereanimeerd word.
waar ligt het recht van die persoon dan?

helaas heb ik er niks over te zeggen...
ik zeg al drie dagen lang dat iemand daar bovenop kan komen. helaas zeggen hun al drie lang dat ze doodgaat..voor hun telt alleen de leeftijd...
en echt....de zusters zeggen zelf dat ze haar geen 89 geven....eerder 75...
maar goed...ik ga er maar vanuit dat ze het allemaal ook niet nodig heeft.
Kim.
Gast



BerichtGeplaatst: 11-03-2005 21:35 Reageer met quote

ow

en nog wat nu ik zo zit te denken.

ze weet volledig wat er gaande is.
ze weet waar ze is en wat er gebeurd is. dat heeft ze de zusters geantwoord. ze vroegen of ze wist waar ze was. ja in het ziekenhuis brabbelde ze.

heeft ze ook niet het recht om zelf te bepalen of ze gereanimeerd wilt worden? als ze het vragen aan der kan ze er zelf antwoord opgeven.

het is niet zo dat ze niks meer weet....ze weet alles..

welk recht heeft ze nu nog over der eigen leven?
ben een beetje boos hoor....eigenlijk.
Jeske
Gast



BerichtGeplaatst: 11-03-2005 22:21 Reageer met quote

Hi Kim ik ben arts bij de neurologie, ik wil graag even reageren. Het vocht achter de longen komt omdat de hersenen door de bloeding zelf de bloeddruk omhoog gooien, zodat de doorbloeding in de hersenen goed blijft. Het hart is echter niet goed in staat tegen die druk in te werken en zo stapelt het vocht zich op achter de longen, je oma is welliswaar heel vitaal maar toch is haar hart een van een 89 jarige.
Over het reanimeren is een lastige kwestie. Het probleem is dat als er nu acuut een probleem optreedt (een hart infarct) er altijd extra schade optreedt in de hersenen, en als ik het zo lees is er al aardig wat schade, ondanks dat ze opknapt. Als zij nog extra schade krijgt is het je oma niet meer, dan is ze een zogenaamd "kasplantje", is dat wat je oma verdient? Voorlopig lijkt het allemaal goed te gaan (wat ik van jou lees) dus maak je niet te druk en zorg dat je oma weet dat je van haar houdt.
Succes in deze moeilijke tijd!
Kim.
Gast



BerichtGeplaatst: 11-03-2005 22:55 Reageer met quote

bedankt voor je reactie

dat ze een kasplantje word wil ik natuurlijk ook niet.
maar je weet toch nooit hoe iemand na een hart stilstand eruit komt. volgens mij kan je nooit met zekerheid de dingen zeggen.
de huisarts had thuis al geconstateerd dat ze zou overlijden. de familie kon kiezen of ze der thuis zouden laten overlijden of in et ziekenhuis. toch leeft ze nog altijd en gaat steeds verder vooruit.
als ze der thuis hadden gelaten was ze waarschijnlijk aan uitdroging overleden omdat ze zelf nog niet echt kan drinken.

maarja...gelukkig blijf ik er zelf positief over...
sta er van te kijken hoe negatief de meeste mensen zijn....

nu snap ik trouwens wel de hoge bloeddruk die men oma had. ik dacht eigenlijk dat een hoge bloeddruk juist slecht was. dat je juist daardoor meer risico op een hersenbloeding hebt. of is dat juist de reden dat iemand binne 48 uur er weer meer kans op heeft om er nog 1 te krijgen?

ik krijg alleen maar meer vragen nu....(sorry Smile )
misschien dat u dit dan ook weet.
mijn tante is er 3 jaar geleden aan overleden. maar die is toen geopereerd aan een lekkend bloedvat in de hersenen. wij dachten toen dat na de operatie alles oke was.
maar ze heeft toen na de operatie een hersenbloeding eroverheen gehad. toen was ze hersendood(ze lag aan de beademing dus werd pas na een scan duidelijk)

wij snappen nog steeds niet hoe dat kan. omdat het bloeden gestopt is toen. knapt er dan op een andere plaats een bloedvat ofzo?
en wat vooral mijn moeder zich afvraagt. mijn tante was toen zo druk na de operatie dat ze der vast hebben hebben gebonden aan het bed. omdat ze het hele bed kapot trapte en gewoonweg niet bleef liggen.
mijn moeder denkt dat ze door het drukdoen in der hoofd juist weer een hersenbloeding heeft gehad.
Heleen




BerichtGeplaatst: 12-03-2005 8:58 Reageer met quote

Hoi Kim,

Ik wil ook even reageren op het wel of niet reanimeren. Lastig als jij daar anders over denkt dan de mensen die het eigenlijk voor het zeggen hebben. Mijn eerste reactie na het lezen van je eerdere post zou zijn: laat de vitaliteit van de patiënt tellen, niet de leeftijd alleen. Maar na het lezen van Jeske's reactie denk ik: tja..

Weet je, het is heel vaak zo dat de familie verder wil gaan dan dat artsen nog zinvol achten, zeker ook als het om een ouder iemand gaat, omdat die inderdaad vaak minder kans maakt. Maar dat vind ik alleen maar heel logisch. Mijn opa kreeg een hartinfarct op z'n 80e. Nou die man was ook nog zo vitaal als wat. In eerste instantie herstelde hij dan ook erg goed, zeker voor iemand van 80. Er kwamen echter complicaties bij en mijn opa kwam aan de beademing te liggen. Uiteindelijk bleek dat hij daar niet meer zonder kon, en de behandelend arts stelde voor de behandeling stop te zetten. Dat was in een gesprek met m'n oma, tante en ouders, want ik als kleinkind had daar -net als jij- niets over te zeggen. Echter tijdens dat gesprek bleef ik bij mijn opa, en hoewel hij niet kon praten doordat hij geïntubeerd was, had ik gewoon contact met hem. Gelukkig (toch wel gelukkig, ook al heeft hij het uiteindelijk niet gehaald) was de rest van de familie het met mij eens dat je op zo'n moment niet zomaar "de stekker eruit kunt trekken", zoals wij dat zelf in ieder geval zouden ervaren. Wij spraken toen met een verpleegkundige van de intensive care, die ons vertelde dat er heel vaak -zeker ook bij oudere mensen- een behandeling wordt ingezet of doorgezet waarvan zij als verpleegkundige denkt: och arme, dat gesjouw met die man in z'n laatste dagen. Haar ervaring is dat het toch uiteindelijk vaak geen zin meer heeft, en ze vraagt zich dan af of je iemand niet beter rustig kunt laten overlijden in plaats van nog allerlei onderzoeken en behandelingen proberen. "Maar weet je," zei ze, "als het míjn oma was... zou ik het ook doen." Oftewel het is een enorm verschil of je er professioneel tegenaan kijkt of als familie. En dat is logisch. Nou, voor mijn opa hebben ze alles op alles gezet om te kijken wat ze nog voor hem konden doen, maar uiteindelijk heeft hij het niet gehaald. Toch zijn wij als familie blij dat we zijn laatste kans nog gegrepen hebben. Als we dat niet hadden gedaan, waren we onszelf altijd af blijven vragen of we hem misschien nog bij ons zouden kunnen hebben als we toen een ander antwoord gegeven hadden. Snap je wat ik bedoel? Als familie wil je gewoon die laatste kans, ook al is die kans nog zo klein. Ik snap dus precies jouw redenering. Maar wat Jeske zegt is ook waar: leeftijd telt wel degelijk. Mijn opa deed nog allerlei dingen die veel 80-jarigen niet meer kunnen, maar uiteindelijk waren zijn longen en zijn hart erg zwak.

Goed, dat was een lang verhaal, maar wie weet heb je er iets aan. Weinig antwoorden helaas, dat wel. Oh ja, en dan was er nog de vraag over waarom je oma zélf niet gevraagd wordt wat zij wil. Dat is moeilijk soms. Je zou het haar natuurlijk kunnen vragen, maar je weet nooit hoe betrouwbaar haar antwoord is. Ook al gaat het herstel nog zo goed, ze heeft toch een hersenbeschadiging opgelopen. Daarbij ligt ze in het ziekenhuis (een vreemde situatie) en heeft zij waarschijnlijk geen idee van hoe het herstel verder zal zijn (zoals jullie nu trouwens ook nog weinig weten). Mijn opa bijvoorbeeld (om toch maar weer even daarmee terug te komen..) was dat buisje in z'n keel zo enorm zat dat ik denk dat hij al gauw zou hebben 'gezegd' (geschreven of gebaard) dat 't wel goed was zo, zonder er bij stil te staan wat dat precies inhield. Voor iemand die daar maar ligt te liggen lijkt het immers al snel uitzichtloos. Terwijl dat echt niet per se zo hoeft te zijn. Verder zullen er wel richtlijnen voor zijn, voor wanneer de patiënt gevraagd wordt en wanneer de familie, maar die ken ik dan niet. Meestal zal het toch allebei zijn, denk ik.

Maar laten we nu ophouden over eventuele complicaties, immers jouw oma is aan het herstellen! Voor wat betreft het herstel na een hersenbloeding is de eerste maand het belangrijkst. Dan vindt het meeste herstel plaats, en gaat het herstel ook het snelst. Daarna is het vooral een kwestie van leren en oefenen. Zoals Henk al zegt. Soms heeft bijvoorbeeld een persoon geen gevoel meer in een arm of been, maar functioneren de spieren nog wel. Het kan dan eerst lijken alsof het been helemaal niet meer functioneert, maar dat komt omdat het nu eenmaal makkelijker is zo'n lichaamsdeel helemaal niet te gebruiken. Met de juiste training kan iemand toch weer de controle over zo'n (gedeafferenteerd) lichaamsdeel een stuk terugkrijgen.

Heel veel sterkte voor jou, je oma en de rest van je familie. Ik hoop dat je oma goed herstelt.
Jeske
Arts



BerichtGeplaatst: 12-03-2005 18:16 Reageer met quote

Hi Kim.
Wat je schrijft over dat je nooit met zekerheid kan zeggen hoe iemand uit een hartstilstand komt dat klopt, maar je kan er vanuit gaan dat de artsen die jouw oma behandelen daar wel ervaring mee hebben. En de ervaring leert dat je na een hersenbloeding weinig reserve capaciteit in je hersenen hebt om een hartstilstand door te maken. Dan is het volgens mij inderdaad zoals Heleen beschrijft 'gezeul met de patient in zijn laatste dagen'. En stel dat de artsen slagen om iemand in leven te houden dan is maar de vraag of die patient zelf wel beseft dat ze nog leeft.

Over je tante dat is natuurlijk weer een ander verhaal, die was behandeld voor een lekkend bloedvaatje en heeft toen toch nog een keer gebloed. Ik kan met geen mogelijkheid zeggen of dat dezelfde plek is geweest of dat ze nog een zwak plekje heeft gehad wat is gaan bloeden. Daar zou ik de scans voor moeten zien en dat kan niet. Of ze die bloeding heeft gekregen door haar onrust of drukdoen weet ik niet, misschien was ze wel zo onrustig omdat het nog bloedde in haar hoofd. Daar is nu niet meer achter te komen en ik zou dat ook niet gaan proberen, het levert je toch niets op behalve frustraties als het niet lukt.

Overigens ligt mijn eigen oma nu ook in het ziekenhuis met een herseninfarct (dus een bloedpropje) en die heeft ook vocht achter de longen en misschien ook wel bloedpropjes in de longen. Ik heb als kleindochter gelijk mijn ouders gevraagd om met de artsen te bespreken dat ze niet gereanimeerd zou worden. Mijn oma had het daar wel over gehad voor ze nu ziek werd en dus was het voor ons duidelijk dat ze dat zelf absoluut niet zou willen.

Ik hoop voor je dat je oma weer beter wordt en gewoon weer de oma wordt die ze altijd is geweest! Sterkte!
Kim.
Gast



BerichtGeplaatst: 12-03-2005 21:15 Reageer met quote

hoi

bedankt voor de verhalen. ik vond je verhaal ook heel herkenbaar heleen. ik vond het ook fijn om te lezen.(als herkenning dus)...

ik snap de rederingen van men familie nu ook wat meer. die hebben met de dokters gepraat en alles gehoord wat jeske ook zegt. ik had alleen alles in vogelvlucht gehoord en was daarom ook verbijsterd over hun meningen.

ook omdat jij zelf zo over je oma denkt, heb ik er toch wel vrede mee. klinkt misschien stom hoor.
maar jij bent neuroloog en weet waar je over praat.

heel erg bedankt voor je uitleg...en natuurlijk ook sterkte met je oma..
heleen heel erg bedankt voor je verhaal..
het heeft me allemaal wel innerlijke rust gegeven...
peter
Gast



BerichtGeplaatst: 30-04-2005 13:55 Reageer met quote

Hoi
Mijn vriendin heeft 14 dagen geleden een aneurysma bloeding gehad, in het vu hadden ze haar opggeven maar een arts uit leiden heeft een zogenaamde coilling gedaan en op dit moment is ze er naar omstandigheden redelijk aan toe. ze praat heeft aan de linkerzijde lichte uitval maar haar geheugen ed is ze niet kwijt. Ze is erg verward en opstandig, weet iemand of dat altijd zo zal blijven of dat dit misschien wel tijdelijk is. Ik ben benieuwd.
Groeten Peter.
Kim.
Gast



BerichtGeplaatst: 02-05-2005 20:59 Reageer met quote

Hoi Peter

Wat erg voor je vriendin, en ook voor jou.

Mijn oma is niet opstandig geweest.
Een tante van mij heeft het ook gehad voor 3 jaar terug. En die was wel heel erg opstandig. Zo erg dat ze haar aan het bed vast gebonden hadden omdat ze letterlijk de zijkant van het bed kapot trapte.

Of het blijft weet ik eigenlijk niet. ALs ik me goed herinner heeft iemand hierboven gezegd dat iemand wel een verandering in het karakter kan krijgen. Of ik heb het ergens anders gehoord, dat weet ik zo niet meer.

Mag ik vragen wat een coilling is?

Hopelijk gaat het goed met je vriendin.
Veel sterkte voor jullie....
anoniem
Gast



BerichtGeplaatst: 09-06-2005 8:26 Reageer met quote

Ook ik wil graag reageren, ik heb 4 jaar terug een hersen-infarct gehad net voor de bevalling van mijn dochter( was toen 28 jaar ) Als je het vergelijkt met toen en nu EEN WERELD VAN VERSCHIL.. heb wel een dik jaar moeten revalideren maar ben zeer goed hersteld. Ik zit nu zelfs op spinnen 3 keer in de week.( dat is keihard fietsen ) De eerste 2 1/2 jaar waren erg moeilijk was ook vreselijk moe en boos, maar nu gaat het erg lekker.( dochter zit nu ook op school). Wil iedereen veel sterkte wensen met eventuele familie/vrienden die dit is overkomen.
Very Happy
Sacha
Gast



BerichtGeplaatst: 27-06-2005 10:55 Reageer met quote

Ons is dit ook overkomen, ongeveer 2 maanden terug moesten wij bevallen van ons eerste kind.(een super gezond kereltje)Tijdens de bevalling heeft mijn vrouw een bloeding gehad bij de hersenstam. Op dat moment storte ons hele leven in. Ze had een uitval aan de rechterkant van haar lichaam.En kon echt helemaal niets meer!
Op dit moment is mijn vrouw in Haren aan het revalideren, en het gaat naar omstandigheden goed. Het lopen heeft ze voor een groot deel onder controlle en de functie van haar arm komt langzamerhand weer terug. Haar spraak komt ook voor een groot deel weer terug, maar de arts vertelde ons dat het niet helemaal goed zal komen. Mijn vrouw is geestelijk helemaal bij, eigenlijk weet ze alles nog te herrineren. Het wordt dus echt een onzekere tijd voor ons, maar ik hoop toch dat het voor een groot deel weer goed zal komen. En het lastigste van dit hele verhaal is dat je gewoon geen zekerheid hebt, en de therapeuten dit ook niet kunnen geven. Hoe graag wij dat ook willen! En groot voordeel is dat mijn vrouw nog jong is, en dat er vooruit gang is.En daar houden wij ons op dit moment aan vast!
Jeske
Arts



BerichtGeplaatst: 09-07-2005 19:17 Reageer met quote

Hi, ik heb al enige tijd niet meer het medisch forum bezocht. Ik wil graag weten hoe het met de oma van Kim is gegaan sinds haar laatste berichtje. Mijn eigen oma is begin mei overleden, ze leek redelijk op te knappen maar kreeg plots toch een hartstilstand. Wij geloven dat ze blij is dat er niet gedaan is, ze moest naar een verpleegtehuis omdat ze niet meer zelfstandig kon wonen, dat kon ze erg moeilijk accepteren.
Kim..
Gast



BerichtGeplaatst: 09-07-2005 22:49 Reageer met quote

hoi jeske...wat lief dat je er na vraagt...(ik lees hier elke dag:))

gecondoleerd nog met je oma. ze heeft dan best nog wel lang geleeft he?
kwam die hartstilstand als complicatie? of stond dat er weer los van....

mijn oma heeft het ook niet overleeft. ze is in april gestorven.

ze bleef steeds longonstekingen houden en ontstekingen aan de luchtwegen, en daarom hadden ze besloten om der niks meer te geven. versterven noemen ze dat geloof ik he?

ik was er ook bij toen ze overleed.
drie dagen ervoor heb ik nog helemaal in een deuk gelegen met der. ze vertelde me vanalles en we waren samen op der dochter uit spanje aan het wachten.
ook de avond voor ze overleed heeft ze me nog glimlachend aan zitten kijken. maar toen was ze te verzwakt om iets te zeggen omdat ze al twee dagen niks meer kreeg.

ik denk dat het allemaal zo best wel beter is...alleen het egoisme in mij had ze nog wel langer hier willen hebben Wink....maar dat heeft denk ik iedereen wel...

groetjes..
Jeske
Arts



BerichtGeplaatst: 10-07-2005 20:18 Reageer met quote

Zeker weten doet niemand dat ooit, maar goed mijn oma was bijna 91 haar hart was dus ook 91 jaar oud. Bovendien had ze door het herseninfarct ook nog tijdelijk een te hoge bloeddruk wat altijd een zware aanslag op het hart is. Ik was er niet bij toen ze overleed, niemand was erbij, ze is door de verpleging gevonden.
Ik ben blij voor je dat je bewust afscheid hebt kunnen nemen van je oma. Lastig he dat egoisme....

groetsels
Kim..
Gast



BerichtGeplaatst: 13-07-2005 22:17 Reageer met quote

ja egoisme zorgt voor alle verdriet...

vind je het erg dat niemand er bij was toen ze overleed?

91 is wel een mooie leeftijd...mijn oma zou dit jaar 90 worden...dus ook een hele mooie leeftijd....
Dyllan
Gast



BerichtGeplaatst: 31-07-2005 11:03 Reageer met quote

Hallo,
kan iemand mij vertellen wat de kansen zijn van iemand die 79 is en een hevige herseninfart (en nog een kleintje eroverheen) heeft gehad? Ook heeft ze vocht achter de longen wat nu 1 keer is weggehaald maar toch weer terug is gekomen en ze heeft koorts. Ze heeft ook suikerziekte. Ik ben erg benieuwd hoe zo iemand eruit komt als ze er uit komt! Ze ligt nu iets meer dan 24 uur buiten bewustzijn.... Hoop dat iemand mij een antwoord kan geven....
Index > Hart- en vaatziekten > Genezing na een hersenbloeding Bookmark and Share
Pagina 1 van 5  

1, 2, 3, 4, 5  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016