Hypermobiliteit


Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

Index > Spier- en gewrichtsklachten > Hypermobiliteit

Auteur

Onderwerp: Hypermobiliteit

Klara

Geplaatst: 04-06-2008 14:43

Hoi, Bij mij is het ook begonnen met rugpijn, ben nu ook bij een osteopaat, maar hij kan niet veel meer doen dan proberen "blokkeringen"op te lossen en inderdaad je spieren goed trainen zodat die de banden werking overnemen. Bij mij lukt dat niet zo goed nog omdat mijn spieren allemaal op slot gaan bij minimaal werk. Nu sta ik op de wachtlijst voor een speciale spiertraining. Het fijne weet ik hier nog niet van. Succes!

Google.

Amanda33

Geplaatst: 05-06-2008 8:50

Hoi, bedankt voor je reactie. Ik ben iemand die altijd met regelmaat gesport heb (ik doe aan wedstrijdzwemmen, tenminste alleen de trainingen dan).. door al die lichamelijke beperkingen op dit moment eventjes niet. Ik kan me verder prima bewegen, mn spieren zijn voor mijn gevoel goed getraind (dat denk ik dan). Behalve misschien in die kwetsbare gewrichten zoals mn voet en pols... Het is zo moeilijk om een goede weg in te slaan om er echt aan te werken. Je probeert wat, denkt een oorzaak en een behandeling te hebben gevonden, maar die onzekerheid en niet weten waar je goed aan doet. Dat vind ik moeilijk.. Gr Amanda

Klara

Geplaatst: 05-06-2008 9:20

mijn klachten zijn ongeveer 10 jaar geleden begonnen was toen 20 jaar. Blonkt vroeger uit in de turnsport vooral kwa lenigheid. Tot op heden is er ook niemand geweest die nou echt aan kan geven wat je moet doen om je klachten te verminderen, iedereen kletst iets anders en overleggen met elkaar dat kunnen ze niet. Het rare is dat ik niet mag zwemmen, kun jij nog wel (rustig) je baantjes zwemmen zonder extreme klachten? Ik ben dus net als jij ook op zoek naar de goede weg... Doordat ik nu niet meer sport behalve per dag zo'n 4-5 km wandelen worden mijn spieren er natuurlijk ook niet beter op.

Amanda33

Geplaatst: 05-06-2008 15:32

10 jaar geleden... en heb je net als mij nu elke dag last? Of heb je ook wel eens pijnvrije dagen? Ik mag en kan wel zwemmen. Nu omdat ik mn voet geblesseerd heb (ik bleef haken achter het trappetje in het water toen ik afzette) kan ik even niet op niveau zwemmen. Maar normaal was het heeeerlijk. Gewoon voluit banen trekken en ik had hier achteraf ook nooit (extra) last van. Ik had het idee dat het juist wel prettig was voor mijn rug. Nu doe ik bijna niets, behalve fietsen en af en toe wat wandelen. Ik baal er ontzettend van. Inderdaad het samenwerken tussen verschillende disciplines is minimaal. Ze werken ergens aan, maar als je vervolgens naar iemand anders gaat houdt het gewoon weer op en dan begint een ander weer opnieuw. Heel vervelend om steeds weer je verhaal te doen en dat mensen steeds met andere oorzaken en oplossingen komen. Verder heb ik nooit extreme klachten, maar de pijn is er altijd. Soms in meerdere maten en ja dan kan je het misschien toch wel extreem noemen. Mijn pols bemoeilijkt ook heel veel. Mijn manuele therapeut zegt dat er niet zo veel aan te doen is (aan mn pols) en dat dit jaren gaat duren. Wat moet ik nou met zo'n reactie? Wie helpt me dan wel? Wie geeft mij het juiste advies? Zo moeilijk.. gr Amanda

Klara

Geplaatst: 05-06-2008 15:58

hey Amanda, helaas bijna nooit een pijnvrije dag, met name mijn rug (hier nu dus ook een chronische onsteking in de onderrug spieren) en sinds vorig jaar september ook mijn schouders en nek. En dan denk je dat je rug lastig is.. nou je nek niet kunnen bewegen is ook echt niet handig Hoe lang heb jij klachten? Heel soms sta ik op van m'n stoel en denk ik: hey dat ging goed maar verder denk ik altijd na bij iedere beweging, klinkt dramatisch maar het is een deel van m'n leven geworden. Wij denken er nu aan zwanger raken en dat maakt me wel eens angstig, mijn osteopaat zei dat door je hormonen het ook kan zijn dat je klachten verminderen maar dat dat na de geboorte 'gewoon' weer terug komt. Heb jij hier ervaring mee of wellicht iemand de je kent? Verschillende artsen hebben mij al gewaarschuwd dat je er nooit vanaf komt en er maar beter mee kan leren leven, maarja..........

Amanda33

Geplaatst: 14-06-2008 15:39

Hey Klara, sorry voor de late reactie, ik had niet door dat je n reactie had gegeven. Ik heb nu 1 jaar last van mijn onderrug en heb ook geen pijnvrije dagen. Ik zelf heb geen ervaring met zwangerschap, ben nu net 19.. maar had gekund Heb je weleens acupunctuur geprobeerd? Ik heb een ontzettende goede health coach die mij ook mentaal ondersteund. Hij begeleid ook mensen bij zwangerschappen enz. Waarschijnlijk doen we meer acupuncturisten dat, moet je even informeren. En wees niet bang, ik hou ook helemaal niet van naalden, maar dit is echt wel te doen. Mijn volgende stap zou waarschijnlijk een osteopaat zijn ja. Is dat wat? Gr Amanda p.s. ik heb een hekel aan mensen die zeggen: leer ermee leven!!!

mizzi

Geplaatst: 17-08-2008 21:21

Hallo allemaal Ik heb een dochter en een kleinzoon die ook hypermobiel zijn en behoorlijke klachten hiervan ondervinden. Nu heb ik gelezen hier in het forum dat het erfelijk zou kunnen zijn. Mijn dochter, daar is vroeger nooit van gebleken dat zij deze ziekte zou hebben.Ze had wel eens last van vreemde klachten waar ik dan mee naar de dokter ging,maar deze kon nooit iets vreemds vinden en heeft haar ook nooit doorgestuurd,daar het vaak van korte duur was. Ze is inmiddels 35 jaar en sinds 8 jaar is dus duidelijk dat ze ook aan deze ziekte lijdt.Ze is altijd bij het consultatiebureau,schoolartsen en bij de huisarts geweest.Nog nooit heeft iemand ook maar gezegd, dat het nagekeken zou moeten worden bij een specialist, omdat ze verwachtte dat ze deze ziekte zou hebben.(vraag me ook af of dit toen al wel bekend was). Er zijn wel veel familieleden in mijn familie die inderdaad problemen hebben met spieren en gewrichten,maar ze hebben allemaal een andere diagnose van reuma,fibro en wat te maken heeft met de huidziekte psoriasis (weet niet eens hoe ik het moet schrijven,sorry).Maar de klachten komen allemaal wel veel met elkaar overeen. Nu mijn vraag: Nu kwam mijn dochter ermee,dat het mijn schuld zou zijn dat zij dit heeft,daar ik niet goed zou hebben opgelet in haar jeugd, en dat zij deze ziekte nu heeft. Vraag me af of dit wel werkelijk waar zou zijn,daar ik dat niet kan geloven,dat je hier als ouder schuldig aan zou kunnen zijn,omdat je niet opgelet zou hebben in haar jeugd. Kan en wil iemand hier een antwoord op geven? Alvast bedankt, in ieder geval al voor het lezen!

marije14

Geplaatst: 17-08-2008 21:31

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in deze aandoeningen niet thuis ben. Dus ik kan geen medisch praatje houden over wat medich gezien wel en niet mogelijk is. Ik vind (zoals ik het nu lees) wel oneerlijk van je dochter dat ze daar op die manier mee komt. Iedere ouder doet wat hij kan en alles met liefde. Je schreef al dat je wel met klachten bij de arts bent geweest en die niets kon vinden wat ergens op wees. Vraag jezelf 1 ding af: Heb je tegen beter weten in nagelaten om stappen te ondernemen? waarschijnlijk is het antwoord dat je alles hebt gedaan wat binnen je kunnen en weten lag. Heel veel sterkte met deze kwetsende opmerking van je waarschijnlijk radeloze dochter. groeten MArije

mizzi

Geplaatst: 17-08-2008 21:42

Ja, ik heb altijd de klachten van mijn kinderen serieus genomen.Als er iets was waar ze over klaagde,dan was ik als de eerste bij de huisarts om het te laten nakijken. Je mag aannemen dat de huisarts het beter weet dan jijzelf,dus nee ik heb nooit en dan ook nooit verzuimd om met haar naar de dokter te gaan. Tja,maar als dat tegen je gezegd wordt door je dochter,dan krijg je toch wel een brok in je keel. Maar wat ik al zei,dat ik me afvraag of deze aandoening toen al bekend was bij de artsen,en daar denk ik dan eerder aan, dat het meer een reden zou moeten zijn dat ze het toen misschien niet herkent hebben. Maar bedankt voor je antwoord.

marije14

Geplaatst: 18-08-2008 13:01

graag gedaan, wat je misschien nog wel zou kunnen doen is vragen bij je huisarts of dit soort klachten waar je toenmet je dochter kwam zorgwekkend waren en of de arts nalatig is geweest. Of het toen wel of niet bekend was is misschien ook wel niet heel belangrijk. HEt is niet gesignaleerd. Als moeder doe je wat je kan. Dat zal ze nu ze zelf moeder is alleen maar kunnen beamen. Nogmaals veel sterkte! groetjes marije

Google.

Amanda33

Geplaatst: 18-08-2008 15:20

Hoi Mizzi, hypermobiliteit is op zich geen ziekte, maar inderdaad een aandoening. Het houdt in dat de gewrichten soepeler (mobieler) zijn dan normaal. Voeten kunnen alle kanten op bewegen, polsen kunnen ver buigen en draaien, enz. Wanneer mensen ouder worden, wordt men automatisch ook minder soepel. De hypermobiliteit kan dan dus grotendeels afnemen. Maar wanneer je niet goed omgaat met je klachten, ik heb b.v. rugklachten en moet dus opletten met tillen enz., kunnen de klachten dus wel blijven. Het is dus belangrijk dat je dochter wel goed omgaat met haar klachten. Ik weet natuurlijk niet precies waar je dochter en kleinzoon last van hebben en wat precies hun diagnose is. Tegenwoordig zijn er tigtal reumatische aandoeningen. Hypermobiliteit is daar 1 van. Ik ben geen specialist op dit gebied, ben zelf ook pas 19, maar weet wel dat ouders hier niets aan kunnen doen.. tenminste niet door hun gedrag. Kinderen kunnen wel lichamelijke aandoeningen overnemen zoals b.v. gewrichten ver kunnen buigen of gevoelig zijn voor gewrichtsklachten. Maar hypermobiliteit komt niet doordat jij niet goed opgelet hebt vroeger. Geeft ze jou dan ook de schuld dat ze bruin of blond haar heeft terwijl ze dat niet wil? Iedere familie heeft wel iets waarvoor hij/zij extra vatbaar is, omdat een ander familielid dit ook heeft. Daar kan jij niets aan doen. De tijd gaat voorbij en arsten enz. worden steeds wijzer. 30 jaar geleden wisten arsten zoveel minder dan nu. Voel je niet schuldig... dat is erg oneerlijk van haar. Ik hoop dat je hier wat mee kunt. Groetjes Amanda

mizzi

Geplaatst: 18-08-2008 16:37

Bedankt voor jullie bijdrage. Marije14:deze arts is al zoveel jaren met pensioen,dat ik dat niet meer kan navragen bij hem. Amanda:Ik weet inderdaad dat het een aandoening is,ben misschien een beetje onzorgvuldig geweest om het uit te leggen. Maar zij was verpleegkundige,en toen de eerste echte klachten kwamen is ze door blijven lopen,toen het steeds van kwaad tot erger werd. Ze heeft inmiddels ook haar baan moeten opzeggen,omdat ze zich er nu bij neergelegd heeft(8 jaar later),omdat het nu gewoon niet meer gaat.Ze heeft inmiddels wel al veel andere werkzaamheden gehad,die op den duur toch ook niet bleken te lukken met haar aandoening.Wel geholpen door CWI en oude werkgevers. Ze is ook 3 maanden opgenomen geweest in de Hoogstraat in Utrecht,en daar werd ook gezegd dat ze het moest accepteren en zichzelf in acht moest nemen.Maarja, als je zo jong bent dan is dat natuurlijk ook zeer moeilijk,en zij wilde zich niet laten kennen,dus ging ook door tot het bittere einde,met deze gevolgen (was misschien toch wel gebeurd zoals ze nu is,dat weet ik dus niet). Er is bij beide dus Hypermobliteit vastgesteld.Mijn kleinzoon is natuurlijk al heel gauw in dit circuit terecht gekomen,omdat zij bepaalde dingen van zichzelf in hem ontdekte.Het is ook echt begonnen toen zij zwanger van hem was,en toch doorging en toen zelfs ook niet door de artsen serieus genomen werd,en nu zelfs nog soms moeilijk is. Kijk dat ze schuld bij mij neerlegt, dat ik niet oplettend zou zijn geweest toen zij kind was,is niet leuk om te horen,maar nu ik mij daar eens echt in ga verdiepen (nadat ze dus van mening is dat ik niet heb opgelet heb toen zij kind was),wat het nu eigenlijk precies is kom ik er steeds meer achter dat ik en de artsen het waarschijnlijk toen ook niet konden weten. Maar ik moet toegeven dat ze er zelf toen het zich openbaarde niet echt goed mee is omgegaan, en toch maar doorging,daar ze het niet wilde accepteren,om zo jong al uitgeschakeld te zijn en evt in een rolstoel zou terecht kunnen komen,dus altijd over haar grenzen heen,terwijl ik altijd tegen haar zei,dat het inderdaad moeilijk was om het te accepteren,maar dat ze zichzelf in acht moest nemen. Dus ach,dat is nog niet eens het ergste dat ze het mij in mijn schoenen schuift,ik ben bang dat toch het grootste gedeelte bij haarzelf ligt. Dat houd natuurlijk niet in dat ik het verschrikkelijk vindt dat mijn kind en mijn kleinzoon dit hebben,dat gun je niemand,toch?

Amanda33

Geplaatst: 19-08-2008 11:57

Nee, dat gun je zeker niemand. Maar als ik vragen mag, welke klachten heeft zij vooral? Aan welke gewrichten en hoe openbaart zich dat precies. Hypermobiliteit kan zich uiten in van alles natuurlijk. Sommige hebben er in meerdere, andere in mindere mate last van. Ik ga 2 september voor het eerst naar de reumatoloog om vast te stellen of ik ook daadwerkelijk het hypermobiliteitssyndroom heb. Maar dat denk ik niet. Dat is toch ook niet bij je dochter vastgesteld of wel? Ik ben ook nog erg jong en het is inderdaad moeilijk om het te accepteren. De pijn zelf kan soms meevallen, maar omgaan met die dagelijkse pijn is zo ontzettend lastig. Al kon je maar 1x in de week pijnvrij zijn... wauw wat zou dat een verlichting zijn. Het is belangrijk om niet over je grenzen heen te gaan, jezelf niet tot het uiterste te drijven. Alle andere leeftijdsgenoten gaan nu fulltime 5 dagen werken.. ik hou het bij 3 of 4.. Mijn motto: wees niet bang om langzaam voorwaarts te gaan. Wees alleen bang om stil te staan.

mizzi

Geplaatst: 21-08-2008 0:09

Hoi Amanda, Ja het is bij mijn dochter zowel bij mijn kleinzoon vastgesteld.Het is door verschillende artsen vastgesteld,omdat ze in het begin niet echt serieus werd genomen. In het UMC Utrecht daar is het bij beide vastgesteld (daar is toen een heel speciaal onderzoek naar geweest). In het Antonius ziekenhuis Nieuwegein en in de Hoogstraat te Utrecht was het bij mijn dochter al vastgesteld. Ze is toen begonnen met fysiotherapie,maar dat hielp allemaal niet afdoende,daarom is ze toen 3 maanden opgnomen geweest in de Hoogstraat,om haar te leren hoe ze ermee om moest gaan met veel therapie,vooral veel zwemmen. Ze moest zelfs gaan paardrijden,daar ze zeiden dat je dan een bepaald evenwicht moest hebben wat erg goed zou zijn. Bij beide zijn steunzolen aangemeten,daar de stand van de voeten niet goed bleek te zijn. Het is begonnen in haar rug,ze is toen behoorlijk lang doorgelopen met deze klachten (omdat ze dacht het gaat wel weer over),totdat ze zwanger was,toen zijn de klachten achter elkaar gekomen. Heupen die ineens uit de kom schoten,of dat ze ineens door haar benen zakte. Ook haar kaak schoot regelmatig uit de kom.En dat werd steeds erger en uitgebeider over haar hele lichaam.Later kreeg ze onstekingen overal als ze het overbelastte,zenuwen die klem kwamen te zitten.Het is zo uitgebreid dat ik het haast niet kan benoemen.Krachtverlies in benen,armen en handen.Ook wervels in haar rug schoten ineens van hun plek,die dan weer in het gareel werden gebracht.En mijn dochter heeft daar veel pijn van. Ze kan ook haar heupen,schouders,ellebogen,knieen,duimen,polsen en vingers zo raar doorbuigen dat het gewoon eng is om te zien. Dat geld ook voor mijn kleinzoon,die kan zelfs zijn tong in zijn mond helemaal omdraaien dat de bovenkant naar onderen komt te liggen. Dat mag hij niet doen,maar zo heel af en toe in een gekke bui doet hij dat toch,en ik heb daar ook foto's van gemaakt omdat het zo'n raar gezicht is (hij trok daar dan ook nog eens een gek bekkie bij). Maar mijn kleinzoon heeft het in veel mindere mate dan dat zij dat heeft.Vroeger is dat nooit gebleken dat zij dit had.Maar zij heeft haar zoon op 2 jarige leeftijd laten onderzoeken,omdat zij veel van haar klachten bij hem zag die zij herkende. Nu is het zelfs zo, dat sommige gewrichten zijn aangedaan door slijtage. Maar ik weet natuurlijk niet of dat voor iedereen hetzelfde geld deze klachten.

Geplaatst: 15-09-2008 21:49

Beste mensen. Ik weet niet helemaal of ik hier moet posten, maar ik vond het een beetje onzin om een nieuw topic aan te maken. Ik zit in mijn 18e levensjaar en heb al járen geleden gemerkt dat ik flexibeler was dan anderen. Ik draai bijvoorbeeld met redelijk gemak mijn arm 360 graden en ook bijvoorbeeld mijn knieën buigen net als vele andere gewrichten redelijk gemakkelijk en/of onnatuurlijk. Nu is het niet zo dat dit in zéér extreme vorm gebeurd, maar sinds een jaar of 3 ben ik er last van gaan ondervinden. Dit komt het meeste terug in mijn knieën. Als ik een veldsport doe met gym op school draai ik onbewust vaak 'op mijn knieën' in plaats van dat ik op mijn voeten beweeg. Als ik dan doorga, ga ik vanzelf 'door mijn knie heen'. Soms is het dan net of er iets anders is geschoten, vastgeschoten; het voelt iets later dan ook alsof het weer los schiet, wat gepaard gaat met een gruwelijke pijn. Ditzelfde heb ik ook in mijn ellebogen, maar daar is het minder omdat de blootstelling aan rare bewegingen veel kleiner is. Een laatste iets is dat ik eens in de zoveel tijd echt in alle 'knelpunten' gewrichtspijn heb. Dit is echt specifiek in mijn vingers, polsen, ellebogen, knieën, enkels en tenen. Om dit nu al aardig lange verhaal even samen te vatten: Ik heb dus al een tijdje last van pijnen die mijn inziens wel te maken hebben met mijn flexibiliteit. Maar als ik op internet ga zoeken kom ik dus bijvoorbeeld de term hypermobiliteit tegen, maar als ik dat dan zie lijkt het wel weer mee te vallen bij mij? Ik vraag me eigenlijk af wat ik dan heb, en wat ik zou kunnen doen. Misschien is het gewoon handig om de dokter eens te bezoeken? Groetjes, Xi

schangah

Geplaatst: 06-10-2008 21:12

Hallo, Ik weet al jaren dat ik hypermobiel ben. Tot een aantal jaar geleden niet veel last gehad dan alleen vaak door mijn enkel gaan en wat nekklachten die na een paar behandelingen bij de fysio weer opgelost zijn. Heb wel sinds 2002 last van een hernia in mijn onderrug. Ik werk al 20 jaar achter de computer. Vorig jaar kreeg ik zeer heftige nek en armklachten die leken op een nekhernia (volgens mijn dokter) mijn osteopaat gaf als oorzaak mijn hypermobiliteit aan en beeldschermwerk. Nekwervelblokkades (1e borstwervel en onderste nekwervel) die uitstalingspijn veroorzaken in mijn linkerarm, onstekingen veroorzaken in schouder en elleboog en tintelingen in mijn vingers, nek en schouder. De heftige pijn is weg maar er blijven restklachten die onaangenaam zijn zoals dove handen 's nachts, pijn in schouder en elleboog, geen dingen kunnen tillen zonder pijn in schouder en elleboog. De neuroloog heeft niets kunnen vinden (MRI en spieronderzoek) ik word op eigen verzoek nu doorgestuurd naar een orthopeed (had eerder het idee dat ze me zo maar naar huis wilde zenden zonder verder onderzoek). Eventueel kan ik ook naar een revalidatiearts. Wanneer je ouder wordt zou je minder last hebben van je hypermobiliteit om dat je gewrichten stijver worden. Bij mij worden de klachten alleen maar erger. Zijn er mensen die dezelfde klachten hebben en mij kunnen vertellen in welke richting ik de oplossing/erkenning van mijn klachten moet zoeken . De laatste tijd heb ik ook vaak last van een bekkentorsie. (4 x in 10 maanden tijd).

Amanda33

Geplaatst: 07-10-2008 7:56

Hoi Schangah, een orthopeed is al een stap in de goede richting, die kijkt of je lichaam wel goed in verhouding is. Dus of je niet scheef bent. Helaas is mijn ervaring hiermee niet goed, de orthopeed keek niet goed en zei alleen dat mijn rug iets te hol was (heb al 14 maanden elke dag pijn). Ik moest het maar accepteren... later ben ik bij een Podotherapeut beland, die constateerde dat mijn voeten niet goed zijn! Ik heb platvoeten, een te grote holling, mijn ene hiel staat niet goed, etc. Conclusie: mijn lichaam wordt scheef door een verkeerde stand van mijn voeten, dus steunzolen! Had die orthopeed mij dat niet even kunnen zeggen dacht ik toen. Maar goed misschien dat je daar even naar kunt laten kijken. Je voeten dragen toch heel je lichaam, ze zijn belangrijk. Goede schoenen zijn zoiezo ook belangrijk. Succes ermee Groetjes Amanda

Heleen

Geplaatst: 07-10-2008 9:34

Wat verwacht je van een orthopeed bij hypermobiliteit? Een orthopeed is in de eerste plaats chirurg, en zal weinig voor je kunnen doen tenzij er een orthopedische operatie geïndiceerd is, wat bij hypermobiliteit in de meeste gevallen juist vermeden moet worden. Dus nee, ik zou je niet aanraden naar een orthopeed te gaan. Tenzij je te maken hebt met bijvoorbeeld een onhoudbaar instabiel gewricht en je je afvraagt of er operatief of dmv een orthese/brace iets aan gedaan kan worden. Zo ben ik voor mijn schouders in de afgelopen jaren bij diverse orthopeden geweest, maar juist doordat mijn schouders zo extreem instabiel zijn en door de onderliggende (bindweefsel)problematiek, is opereren geen optie. De enige operatieve optie zou een arthrodese zijn, dus het vastzetten van de schouder(s). Ook niet iets waar je lichtzinnig aan begint. Er wordt al jaren over gesproken bij mij, maar behalve ooit op termijn die schouder vastzetten kan mijn orthopeed niets voor mij doen. De suggestie van een verwijzing naar de revalidatiearts vind ik veel nuttiger. Een revalidatiearts kan je adviseren over behandeling zoals fysio en/of ergo, kan beoordelen wat voor hulpmiddelen er eventueel nodig zijn en indien nodig kun je onder begeleiding van de revalidatiearts een multidisciplinaire revalidatiebehandeling volgen. Als het gaat over "leren leven met", dan ben je daar aan het juist adres. En een revalidatiearts kan ook prima adviseren over eventuele braces of orthesen. Schangah: In welke richting te zoeken voor erkenning/oplossing? Ja, ook de revalidatiearts. In de eerste plaats gaat het om de precieze oorzaak van je klachten. Je bent hypermobiel, maar hypermobiel zijn an sich betekent niet veel. De vraag is wat de oorzaak is van die hypermobiliteit. Als je zoveel klachten hebt, is de kans groot dat je lijdt aan het hypermobiliteitssyndroom (HMS) of een andere bindweefselafwijking. Een revalidatiearts of reumatoloog kan dit beoordelen en bij twijfel eventueel doorsturen naar een klinisch geneticus. Vervolgens gaat het om een analyse van je klachten. Dus uitzoeken wat precies de oorzaak is van je klachten. Is dat een verkeerde houding, (door en in combinatie met de hypermobiliteit) een zenuwinklemming, overbelasting, etc. Een revalidatiearts kan je vervolgens weer doorverwijzen. Een fysiotherapeut bijvoorbeeld kan met je werken aan je houding en je spierversterkende oefeningen geven. Een ergotherapeut kan de ergonomie van je werkplek beoordelen en adviezen geven over hoe deze te verbeteren. Je kunt dan denken aan een andere stoel, andere muis, etc. Ook adviezen over hoe zoveel mogelijk je werkzaamheden af te wisselen en een goede balans te vinden tussen onspanning en belasting liggen op het vakgebied van de ergotherapeut. Daarnaast kan er gekeken worden of je baat zou hebben bij bijvoorbeeld nachtspalken voor je polsen of andere hulpmiddelen. Soms lijken het simpele aanpassingen, maar het kan een enorm verschil maken in je klachten en je functioneren. Er is geen 'quick fix' voor dit soort klachten. Je zult zelf moeten leren wat de beste manier is om je leven aan te passen zodat je minder klachten hebt. Dit kan een lange weg zijn, en soms ontkom je er niet aan dat je bepaalde hulpmiddelen nodig hebt. Maar verwacht alstjeblieft geen wonderen van een orthopeed of een manueel therapeut of osteopaat of wat dan ook. Je zult het zélf moeten doen, maar zoek hierbij wel de juiste begeleiding. Helaas zijn veel artsen niet goed bekend met HMS en andere hypermobiliteitsgerelateerde aandoeningen. Zij weten vaak niet welke gevolgen dit kan hebben en je zult dan ook al snel een diagnose als 'fibromyalgie' of 'RSI' opgeplakt krijgen. In veel gevallen is dit onterecht, de hypermobiliteit is de oorzaak van je klachten. Informeer daarom eerst bij het ziekenhuis of revalidatiecentrum welke artsen daar bekend zijn met deze problematiek. Heb je het idee dat een arts niet weet waar hij/zij het over heeft, zoek dan een ander. Een orthopeed die meteen wil gaan snijden of denkt bij iemand met een onderliggende hypermobiliteit een gewricht te kunnen stabiliseren door bijvoorbeeld het gewrichtskapsel strakker te maken, heeft niet voldoende inzicht in algehele hypermobiliteit. Laat je dus niet verleiden tot wat klinkt als een gemakkelijke oplossing. Zoek liever een goede oefen- of fysiotherapeut en werk aan je houding, je kracht en het uithoudingsvermogen van je spieren. Hiermee kun je deels opvangen wat je banden missen aan stevigheid. Houd er ook rekening mee dat je altijd klachten zult blijven houden en dat je gewrichten nu eenmaal kwetsbaarder zijn dan die van andere mensen. Wees dus voorzichtig met je lijf, en zorg goed voor jezelf.

schangah

Geplaatst: 07-10-2008 21:35

Ik heb volgens mijn osteopaat een pseudo rediculair syndroom aan de c7 veroorzaakt door hypermobiliteit, stress en beeldschermwerk. Dit syndroom heeft onstekingen in de pezen veroorzaakt in de schouder en elleboog. Mijn fysio (niet de osteopaat) heeft mijn schouder gefrictioneerd. Wat helemaal niet mag met een schouder. Ik wil laten bekijken hoeveel schade er aan deze pees is veroorzaakt (heb er nog steeds last van en ook van de tennis en golfarm) Soms kan het schoonmaken van de omgeving van de pees (weghalen omstekingsweefsel) verlichting brengen. Vandaar de orthopeed, een revalidatiearts kan dit volgens mij niet.

Heleen

Geplaatst: 08-10-2008 13:28

Nee klopt, als er puur een geïsoleerd probleem is waarvan je wilt weten wat er nu precies aan de hand is, zit je goed bij een orthopeed. Bedenk wel dat operatieve opties bij hypermobiliteit vaak minder goede resulaten geven dan bij 'normale' mensen.

Google.

Index > Spier- en gewrichtsklachten > Hypermobiliteit

Pagina 23 van 25

Vorige 1, 2, 3 ... 22, 23, 24, 25 Volgende