Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > bang om in mijn broek te poepen
Auteur Onderwerp: bang om in mijn broek te poepen
Isaatja




BerichtGeplaatst: 19-05-2010 13:14 Reageer met quote

'k probeer te mailen maar uw email adres is niet correct.


berkies schreef:
Ik loop al jaren met het probleem van als ik niet naar de wc kan moet ik juist poepen. Ik merk dat er veel mensen zijn die het zelfde probleem hebben. Ik gebruik nu momenteel een voedingssupplement dat mijn darmen rustig houdt en de ontlasting steviger maakt, zodat de aandrang beter onder controle wordt gehouden.Ik voel me er prettiger door en ondanks dat de angst er nog wel is neemt het vertrouwen toe omdat het beter onder controle kan worden gehouden. Ik hoop dat de angst geheel zal verdwijnen en ik mij weer, zonder aan de wc te denken, aan alles mee kan doen. Omdat er geen reclame gemaakt mag worden kunnen geïnteresseerden mij een Email sturen, dan krijgen ze de gewenste info.
Onbekende2




BerichtGeplaatst: 31-05-2010 17:28 Reageer met quote

Lotgenoten mogen (graag zelf) een mailte sturen !!!, heb hier nog nooit over gepraat met iemand maar zou het wel eens willen doen.

Gr

Onbekende2 schreef:
Hey allemaal,

Ben een man van 22 jaar, zelf heb ik dit al 5 jaar.

Ik praat hier liever niet over op een publiek forum.
Wel wil ik hier graag eens over praten.

Wie wil kan me een e-mail zenden of toevoegen op msn.
Mijn e-mail staat op men profiel.

Hoop op veel reacties.

Gr.
Aqua




BerichtGeplaatst: 02-08-2010 16:35 Reageer met quote

Dacht ook altijd dat ik alleen ben met dit probleem,een kleine troost dat dit niet zo is.
Ik krijg ineens waar ik ook ben of doe uit het niets een druk aanval dan rennen naar de w.c. (als ik thuis ben) als ik dan geluk heb haal ik het,anders heb ik een broek vol,als het komt is het niet te stoppen en is het of ik leeg loop.
Soms gaat het weken goed. Question
Heb allerlei onderzoeken gehad, maar mankeer niets.
Het is een jaar of 5 geleden begonnen.
Het is dus een ramp als ik weg (bootschappen, vakantie)ga.
Heb altijd schone onderbroeken e.z.v. bij me.

Graag tips of reacties van lot genoten.
nirmal




BerichtGeplaatst: 03-08-2010 18:56 Reageer met quote

Koop een camper, ga daar mee op weg, heb je altijd een toilet bij de hand....
Aqua




BerichtGeplaatst: 04-08-2010 8:56 Reageer met quote

Haha lolbroek was het maar zo simpel!!!...... Idea
nirmal




BerichtGeplaatst: 04-08-2010 9:21 Reageer met quote

Nou ok, iets serieuzer dan...

Ik ga er vanuit dat het lichaam de geest volgt, anders geschreven, hoe je denkt, voelt, handeld zal zijn weerklank in je lijf krijgen. Netzo als wat je eet, drinkt, of je jezelf goed verzorgd of niet.

Als er dus een probleem is wat betreft de beheersing van het loslaten van dat wat losgelaten kan worden door je lijf, ligt er mogelijkerwijs een verbinding met het loslaten van dat minder stoffelijke is, het zogenaamde fijnstoffelijke, je emoties, gevoelens, oude pijn of angsten, aangeleerde aanvals of verdedigingsmechanismes enz. Het kan zijn dat als je loslatingsprocessen op dat vlak meer gaat beheersen, dus bewuster mee aan het werk gaat, het lichaam dit volgt...

Het is maar een idee....

Toch is die camper geen slechts idee...ik heb er één en ben blij dat ik die heb omdat ik toch met het ouder worden vaker naar de wc moet en die heb ik dus bij de hand...

Nirmal
Aqua




BerichtGeplaatst: 04-08-2010 13:20 Reageer met quote

Wat je daar allemaal beschrijft heb ik ook allemaal bedacht.
Ook van alles uit geprobeerd.
Maar het over komt mij gewoon,(zefs s'nachts als ik slaap)word met schrik wakker en rennen maar, hahaha.
Ik lach er maar om,maar het is een drama.
Ik heb geen camper zou het wel willen.
Moet ook af en toe nog werken e.z.v.
Slik soms norit dat helpt (denk) ik een beetje.
Heb ook een stop middel van de dokter,(werkt 3 dagen)gebruik dat dan maar als ik ga vliegen of zo,maar krijg er een ontzettend opgeblazen gevoel van.
Toch bedankt voor het mee denken.

Groetjes.
SweetBaby




BerichtGeplaatst: 28-09-2010 15:54 Reageer met quote

Jeetje! Dit is allemaal ZO herkenbaar! Voor mij leek het ook echt alsof ik de enige was die dit dus had. Ook de dokter laat dit blijken.

En ook ik heb dus ook te pas en te onpas aandrang om naar de WC te moeten. Echt ontlasting. En ik vraag me echt af waar dat allemaal vandaan komt! Surprised

Het begon bij mij dus met een buikgriep ergens eind April 2010! En vanaf dat moment, kan ik het elk moment in mijn broek doen. Ik heb gewoon geen controle over mijn ontlasting. Ik vind het heel moeilijk om ermee om te gaan. Want ging vroeger elke dag de deur uit, en zoals jongeren doen lekker hangen, shoppen, boodschappen doen. Ik ben pas 20 en heb er echt wel last van. Toen ik dus die buikgriep had, ging ik veel naar de wc, viel ik regelmatig flauw, was ik erg duizelig, en durfde ik ook amper te lopen voor ik weer om viel... Ik ben wel bekend met Fibromyalgie, ook daar spreken ze over ernstige darm klachten. Maar ik weet dus niet hoe of wat...

3,5 maanden geleden heb ik toch maar met de dokter een belafspraak gemaakt. En zij wilde eerst dus een test op parasieten, zij vonden niks, maar vonden mijn ontlasting er vreemd uitzien. Vervolgens belde ik mijn arts op en bevestigde weer dat er niets te zien was, maar het wel een vreemde kleur had. Vervolgens geeft ze het de naam PDS, prikkelbare darm syndroom... Ik ken veel mensen die het hebben, en daar lijken mijn symptomen ook wel op.

Vervolgens wilde de arts mijn buik graag zien en wilde dat ik daar bij haar op spreek uur kwam. Het zweet, angst een paniek brak me uit.... Ik vertelde haar direct dat ik niet wist hoe ik dat zou moeten doen, zodra ik bij iemand in de auto moet stappen word ik al ENORM ziek, moet ik 100x naar de wc, en doe ik het gewoon in mijn broek. ook de gedachtes die dan door me heen gaan maken me dan ziek... Dan krijg ik een buikpijn aanval en dan denk ik direct: "Oh jee, ik voel me niet goed, ik moet terug, ik moet naar huis, straks is er geen wc? Of een hele vieze wc? WAT NU?" Dan maak ik mezelf dus al gek. Als ik weet dat het een ritje naar de Albert Heijn is, die hier op 2 minuten afstand met de auto is, dan gaat het nog wel. Alleen wil ik na 2 minuten ook ECHT de auto uit om met mijn benen op de grond te staan.

Zodra ik in de winkel ben gaat het nog wel even, tot het moment ik in een lange rij sta, of ik moet wachten tot een medewerker iets haalt uit de koelling o.i.d... Meer zodra er een doodse stilte valt wil ik zo snel mogelijk weg. Ik moet echt AFLEIDING hebben.

Een tijdje geleden wist ik niet wat me overkwam, ik zou naar Walibi gaan, en was al dagen zenuwachtig, toen mijn zus met de auto voor stond moest ik ineens naar de wc en werd ik erg ziek. En ik verheugde me zo! Ik ben in de auto gestapt en onderweg wat paniek aanvallen en angst aanvallen en toen ging het weer. Toen ik na 45 minuten de auto uit kwam moest ik ZEKER de wc opzoeken. En daarna is het goed gegaan, ik kon eten en drinken wat ik wilde en heb wat attracties gehad... Dat was mijn laatste leuke dag vorige maand. Voor de rest kom ik alleen HOOGUIT nog bij de Albertheijn, Etos en Gall & Gall. Maar verder dus ook niet...

Mijn arts heeft na het uitleggen van dit alles toch besloten om naar mijn huis te komen, om dat ze pas na alle lange verhalen dus begrip probeerde te tonen.

Vervolgens is ze een paar dagen later bij mij thuis gekomen, ze heeft mijn buik gevoeld en vond het wel aan de linker onderkant van mijn buik net iets boven heupbotje, en rechtsboven bij mijn borstkast, dat ik er hevig op reageerde, PDS-ers schijnen dat dus ook te hebben. Zij vertelde mij dat ik een uitgebreide bloedtest moest doen, en dat ik ook nog een echt moest laten maken van mijn bovenbuik. Toen ik dat allemaal hoorde werd ik gewoon gek, met de gedachte: "Dan moet ik toch de deur uit, en de auto in? WAT NU! Straks kom ik aan en heb ik in mijn broek gepoept..." Toen ik dit ook zei vond ze me aanstellen en zat het gewoon tussen mijn oren. Ik ben toen maar eens Saltro gaan bellen en vragen of ze toevallig ook thuis prikken, dit deden ze ook, na aanvraag bij de dokter waren ze er de volgende ochtend. Alleen was mijn bezinking erg hoog uiteindelijk. Ik heb ook een medicijn gekregen die je ontlasting IETS verhard. Maar dat drankje heb ik 1x gedronken en NOOIT MEER! ik was er 1week ziek van, het was een dikke drap wat echt naar medicijnen smaakte, echt vies! En mijn buik ontplofte zowat van de buikpijn... En De echo heb ik nog steeds niet kunnen doen omdat ik dus niet ver van huis kan. Ik moet ook naar de tandarts, maar ook dat durf ik niet uit angst voor mijn buik.

Ik mis het shoppen in de stad echt heel erg, en verjaardagen van familie, en leuke dingen doen, bioscoop bezoeken etc. Maar het lukt me gewoon niet meer. Ik ben veel te bang dat ik geen wc vind, iemand me niet op de wc laat, dat het bezet is of iets. Die paniek aanvallen en angst aanvallen!

Ik kom graag in contact met lot genoten, of mensen die tips hebben met makkelijke middeltjes die dit kunnen oplossen!

Ik hoop snel wat te horen!

groetjes
Aqua




BerichtGeplaatst: 28-09-2010 20:21 Reageer met quote

Hoy Sweetbaby

Bij jou lijkt mij het toch wel weer wat anders dan bij mij.
Ik heb geen paniek aanvallen,ik kan dan gewoon mijn ontlating niet op houden,het is dan net of ik een wind moet laten maar dan zit mijn broek vol en is niet te stoppen.
Heb ook momenten dat ik vreselijke winden moet laten.
Het maakt niet uit wat ik eet,al eet ik alleen beschuit,heb van alles geprobeerd.
Als ik weet waneer ik een dagje weg ga of zo dan slik ik een dag van te voren maar flink norit, heb het idee dat het wat helpt,alleen een dag later is het dan weer flink mis.
En heb van de Dokter een middel tegen diarree, helpt goed voor een dag of 3 maar moet dat echt maar zelden doen, want dan krijg ik een vreselijk opgeblazen gevoel.
Ik heb goede hoop dat het bij jou nog wel goed komt,omdat je het na een griep hebt over gehouden.
Het is in ieder geval echt een ramp hoor,ben bang dat ik op ten duur een luier om moet doen als ik de deur uit wil.
In ieder geval veel sterkte er mee.

Groetjes
SweetBaby




BerichtGeplaatst: 28-09-2010 20:26 Reageer met quote

Hoi Aqua,
Wat jij zegt is voor mij ook erg herkenbaar! Dan denk je dat het een onschuldig windje is, en je wil hem maar "vrij" laten, dan komt het vieze dus mee! Echt balen! Ik heb het ook wel een aantal keer mee gemaakt. Het begon eerlijk gezegd al in Januari, dat ik aan het shoppen was, en ineens een aanval kreeg en naar de winkel rende voor een wc. Ineens was ik met mijn zus naar de stad gegaan. En moest ik ZO nodig. Dat ik dus de Klanten toiletten van de Hema gebruikte! Zo slim was dat dus niet, je gooit er 50ct in, en ik was er zo ziek! Ineens na 7 min ging hij dus van het slot af. en ineens na 15 min stond er een vrouw voor mijn neus! Ik schrok me kapot! Dus mijn vertrouwen in Toilets bij centrums is ook gewoon slecht. En als ik 1 maal moet, dan blijf ik maar gaan. Echt verschrikkelijk!

groetjes
G
JoeRoxy




BerichtGeplaatst: 14-10-2010 15:51 Reageer met quote

Hallo iedereen,

Ik ben bijzonder blij om te ontdekken dat ik niet de enige ben die soortgelijke problemen heb. Tot nu toe heb ik nog een relatief normaal leven kunnen leiden, zonder dat andere mensen daar iets van ondervonden. Behalve mijn ouders en mijn vrouw, die het wel begrijpen en er rekening mee houden. Maar ik vind het steeds meer frustrerend dat je sociale leven beperkt wordt, uit angst om nergens naar het toilet te kunnen. Terwijl ik op een dag dat ik thuis ben, eigenlijk nauwelijks moet gaan.
Ik kan mezelf soms helemaal uithongeren en een ganse dag niet eten, omdat ik 's avonds ergens naartoe moet. Als ik naar de cinema of een lezing moet, wil ik ook altijd aan de zijkant van de schouwburg zitten, om zeker zo snel mogelijk weg te kunnen wanneer dat nodig zou zijn. En als me dat lukt, en ik weet waar het toilet is (altijd het eerste dat ik zoek), dan is er over het algemeen geen probleem.
Maar ik heb zo enkele jaren in het onderwijs gestaan en moest dan toezicht houden tijdens examens. Anderhalf uur alleen bij een klas blijven, terwijl je niks anders mocht doen dan letten op leerlingen. Nergens anders afleiding! Dat was een echte nachtmerrie.

Ik zoek ook vandaag nog wegen om die problemen de baas te kunnen. Dat is niet eenvoudig. Soms heb ik het gevoel dat ik alles wat meer onder controle heb. Maar de dag nadien, in de auto ergens onderweg, kan dat dan alweer helemaal anders zijn.

Maar ik vind het al hartverwarmend dat er nog mensen zijn met hetzelfde probleem. Je hebt soms het gevoel alleen te staan, ook al omdat je er zelf niet over durft te spreken.
SweetBaby




BerichtGeplaatst: 15-10-2010 11:46 Reageer met quote

Hoi JoeRoxy!
Jou verhaal lijkt precies op de mijne. Ik kan me helemaal vinden in jou verhaal! De ene dag gaat het inderdaad beter dan de andere dag. En ik moet zeggen dat ik nu een beetje geprobeerd heb mijn weg erin te vinden. Het lijkt een beetje te lukken. Ik drink express Chocomel zodat ik weet dat ik snel naar de wc moet, en dat ik dan niet meer hoef tijdens het weg gaan! Maar toch is het moeilijk om je gedachtes op iets anders te zetten, dan de wc. En ook ik probeer zo min mogelijk te eten. Ik durf alleen nog hooguit 5km van mijn huis vandaan. Voor heen 1 stap voor de deur en dan moest ik alweer. Ik merk wel dat ik het steeds langer vol kan houden. Tenminste naar de winkel toe, en zodra ik in de rij sta om af te rekenen, beginnen mijn gedachtes alweer... "Oh jee straks moet ik naar de wc" ofzo! pff heel vervelend. En die dokters laten je even merken dat je gewoon gek bent. Ik word er zo MOE van. Bij deze site vind ik echt wel steun, gewoon dat ik weet dat er meer mensen zijn.

Zoals gister stond ik in de winkel even wat geld omwisselen, waarbij er een dikke rij stond, en ik dacht: "Jeetje normaal heb ik altijd buikpijn, nu niet. Mijn leven is beperkt en al deze mensen kunnen doen wat ze willen!" tja misschien is dat wel niet zo. Maar op dat moment lijkt het wel zo. Mijn probleem is ook dat ik naar de tandarts moet, maar ik dus niet weet hoe. Want hoe hou ik dat vol op die stoel? Straks moet ik tijdens de behandeling enorm naar de wc. Ik wil dus nu graag naar een Narcose tandarts zodat ik dat dus niet allemaal hoef. Alleen weet ik mijn god nog niet hoe ik er kom! Ik probeer het steeds iets uit te breiden wat weg gaan betreft. Ik durf alleen niet naar een grote stad ofzo. Dat is echt mijn angst. Maar door de buikpijn, heb ik wel gemerkt dat ik nog meer angsten opgebouwd heb.

Wat betreft het naar de WC gaan, klopt. Vaak als je ergens bent hoef je niet eens! Tenzij mijn buik ineens keihard begint te borrelen en rommelen, dan moet ik maken dat ik naar een wc kom. want dan moet ik echt ACCUUT naar de wc!

ECHT EEN RAMP!

groetjes
Bloempje28




BerichtGeplaatst: 14-11-2010 22:36 Reageer met quote

Hi,

Inderdaad super fijn om te lezen dat ik niet helemaal alleen ben. Met dit vreselijke, vervelende en irritante probleem Sad
Het controleert mijn leven. Ik heb standaard een schone onderbroek en kleine deo op zoek, puur voor het geval dat. Ik kan mezelf aanpraten dat ik een 'poepaanval' krijg. Dit gebeurd altijd op plekken dat er niet zo 1-2-3 een wc in de buurt is. In een winkel, in een bus, in een auto en nog erger: in de file, in een overvolle trein, in een lange rij, in het vliegtuig voordat je bent opgestegen, tijdens sollicitatie gesprekken. Maar vooral ook momenten als ik ergens op wacht, als bijvoorbeeld de bus over 5minuten komt of de tram. Dan voel ik een mega aanval komen.

Ik probeer dan altijd in mijn hoofd te zeggen: IK HEB CONTROLE OVER MIJN DARMEN, IK BEPAAL ZELF WANNEER IK MOET POEPEN Helaas mag dit niet altijd baten. Ook probeer ik weleens zachtjes een liedje te gaan zingen, zodat ik even met iets anders bezig ben.

Ik heb al veel dingen geprobeerd: letten op eten, vaak genoeg naar de wc gaan voordat ik de deur uitga, ademhalingsoefeningen en mijn buik altijd warm houden met hemdjes. Maar helaas niks van dit alles helpt. Het enige wat vaak helpt als er ineens spontaan iets gebeurd waardoor mij gedachten er niet meer zoveel mee bezig zijn en de aanval weg zakt. Tot het moment dat ik denk: Hé, ik heb geen aanval meer, dan is het binnen no-time weer terug.

Het is ook nooit vals alarm. Als ik tijdens een aanval een wc vindt dat is het altijd diarree. Maar wanneer er spontaan iets gebeurd en mijn aanval weg is, dan hoef ik ook meteen niet meer.

Ik ben nu 28 en het is allemaal begonnen op mijn 17e tijdens mijn HAVO examen. Toen zat ik helemaal vooraan in de aula en ik een blackout kreeg bij mijn examen frans en toen ik naar de wc moest, moest ik langs ALLE tafeltjes lopen om daar heen te kunnen.
SweetBaby




BerichtGeplaatst: 14-11-2010 22:41 Reageer met quote

Hoi Bloempje28,
Jeetje, als ik jou verhaal lees, herken ik mezelf erin. Vooral van de afgelopen tijd. Ik krijg ook aanvallen midden in een rij, en het liefst kom ik nergens anders dan thuis, hooguit een supermarkt maar meer ook niet. De winkels laten niet zomaar hun toilet gebruiken. Echt heel naar. En inderdaad, ik moet mezelf ook goed kunnen verleiden met wat anders zodat ik niet met de aanval bezig ben. Wat fijn om jou verhaal te horen, want ook ik heb dit. En ermee omgaan is echt heel lastig.
groetjes
xxlove




BerichtGeplaatst: 14-11-2010 23:41 Reageer met quote

wow dit is allemaal zo herkenbaar. ik schrik er echt van zoals heel veel mensen zeiden dacht ik dat ik de enige was met dit probleem. ik had dit forum wel al vaker gelezen en ik schrok ook een beetje van de verhalen maar ik dacht nu misschien helpt het om mijn verhaal op te schrijven. ik ben wel super bang dat iemand die ik ken dit leest, want ik vind het zo verschrikkelijk en schaam me echt super erg.
het begon bij mij allemaal vorig jaar voor de zomervakantie ik had toen een vriendje en ik was met dat gezin uit eten toen kwam ik daarna bij hem thuis en kreeg ik daar ineens ontzettende pijn aan mijn buik. ik deed eigenlijk zoiezo nooit daar een 'behoefte', hield het altijd op tot ik thuis was. dus probeerde toen ook heel erg om het op te houden, dat lukte dus niet dus ging ik naar de wc en had ik dus ontzettende diarree. ik wou dus persé gelijk naar huis, gelukkig woonde ik niet zo ver weg ik denk 5 minuutjes. Maar die rit in de auto was echt het ergste wat ik ooit heb meegemaakt bij elk stoplicht was ik zo bang dat ik het in me broek zou doen in ZIJN auto en zoiezo schaamde ik me dood dat hij hierbij was, het leek wel of ik aan het bevallen was. nou toen thuis moest ik ook nog super vaak naar de wc. maar ik dacht gewoon een buikgriep ofzo toen vond ik het nog niet heel erg. toen begon dus de zomervakantie en ging ik op vakantie, daar kreeg ik de 2e dag weer ontzettende diarree uit het niks en toen die avond de volgende dag gingen we uit eten en kreeg ik eigenlijk me eerste super erge paniek aanval omdat ik bang was diarree te krijgen, ik had dit allemaal echt nog nooit meegemaakt. had een hartstikke normaal leven. ik ben hartstikke jong, zit nog op de middelbare school (durf alleen niet meer heen al anderhalf jaar ongeveer).
toen daarna nog een paar keer op vakantie geweest, werd steeds en steeds weer ziek. snapte er totaal niks van en werd super super bang.
toen begon school weer en eigenlijk sinds het begin van het jaar durfde ik er gewoon niet heen. ben me hele leven zoiezo niet op school een 'behoefte' gedaan. (ik vind het ook heel moeilijk om het bij het woord te noemen, haha).
bij mijn vriendje durfde ik niet meer te komen, als ik dat huis al zag voelde ik me heeeeleemaal niet goed. ik durfde echt helemaal nergens meer heen.
nou ik denk na een half jaar ongeveer ben ik naar een psycholoog gegaan en naar de dokter. de dokter kwam (zoals ik bij heel veel mensen hierboven lees) op het prikkelbare darm syndroom (PDS). Ik wou/kon dat echt NIET geloven omdat ik écht voor die voedselvergiftiging, me echt niks kan herinneren dat ik ooit last had van diarree of dat ik vaak naar de wc moest ofzo.
Die psycholoog hielp opzich wel maar eigenlijk heb ik het haar ook nooit eerlijk verteld alleen dat ik paniek had, eigenlijk, uit schaamte.
Ik bleef maar diarree houden, ik ben ik ongeveer 10
kilo afgevallen (wat veel is (vind ik) aangezien ik maar 55 kilo woog ofzoiets).
Toen het allemaal nog steeds niet hielp ben ik gaan proberen met eten iets te doen. Heb me getest op glutenallergie; was (helaas voor mij in ieder geval)negatief.
Maar toch heb ik dat geprobeert en met heel veel tegenslagen, heeft dat toch geholpen. Ik heb nu niet echt diarree meer. Maar moet nog steeds 6 x per dag naar de wc ofzo waar ik helemaal para van wordt.
Ik ben nu dus anderhalf jaar niet naar school geweest en nu ga ik deze maand weer beginnen op een nieuwe school in een andere stad. Ik heb echt het gevoel dat het allemaal mis gaat gaan omdat ik nog steeds zo vaak moet.
Ik ben heel hard bezig om mijn leven terug te krijgen, het is heel moeilijk, maar het komt. Ik wordt heel vaak zo ontzettend verdrietig als ik denk aan hoe mijn leven anderhalf jaar geleden was en zo ineens met een fokking etentje alles verandert was. Ik was zo 'normaal'.
Nouja dit is een beetje mijn verhaal, ik voel me wel opgelucht dat ik alles heb opgeschreven ben alleen wat ik al zei heel bang dat iemand die ik ken dit leest, pff.
byebye!
Bloempje28




BerichtGeplaatst: 15-11-2010 17:37 Reageer met quote

SweetBaby schreef:
Hoi Bloempje28,
Jeetje, als ik jou verhaal lees, herken ik mezelf erin. Vooral van de afgelopen tijd. Ik krijg ook aanvallen midden in een rij, en het liefst kom ik nergens anders dan thuis, hooguit een supermarkt maar meer ook niet. De winkels laten niet zomaar hun toilet gebruiken. Echt heel naar. En inderdaad, ik moet mezelf ook goed kunnen verleiden met wat anders zodat ik niet met de aanval bezig ben. Wat fijn om jou verhaal te horen, want ook ik heb dit. En ermee omgaan is echt heel lastig.
groetjes


Hi! Het is echt bizar he, hoeveel mensen hier last van hebben? En toch blijven we ons schamen....gister weer 3 aanvallen gehad in een autorit van 2uurtjes maar. En overal waar we langs reden had ik zoiets: moet ik dan achter die boom? moet ik dan bij die mensen gaan aanbellen? Echt vreselijk. En ondertussen, helemaal zweethanden en heel kortademig. Als het nou alleen om het poepen ging, dan nog daar aan toe. Maar het gaat altijd zo gepaard met die stress en paniek. Meteen van de krampen en even helemaal jezelf niet meer zijn. Ik heb het trouwens ook heel erg in wachtkamers bij de dokter en de tandarts. Maar zodra ik aan de beurt ben, is het weg. en ik heb het altijd in stille ruimtes, daar word ik echt helemaal naar van. En omdat ik dat al zo voel, krijg ik al meteen een aanval. Toch probeer ik wel de dingen gewoon te blijven doen. Ik zal nooit binnen blijven om maar geen aanval te krijgen. Ik vertik het, dat het controle neemt over mijn leven. Soms neem ik zelfs al van te voren anti-diarre pillen in, ook echt niet goed. Maar dan weet ik in elk geval zeker dat er niks kan gebeuren....
Boetje




BerichtGeplaatst: 13-12-2010 21:14 Reageer met quote

Wat een herkenning in alle verhalen.
Ik heb er bijna alleen maar last van in sociale situaties, en volgens de psycholoog komt het door te weinig zelfvertrouwen en bang wat andere van mij zouden vinden.
Maar ondanks deze info en oefeningen wil het niet uit mijn hoofd. Altijd maar bang dat ik diarree krijg of dat er geen wc is. Vaak slik ik dan diarreeremmers want dat geeft me rust in mijn hoofd maar ja daarna kan ik weer niet naar de wc dus niet echt gezond. Het wordt beetje bij beetje wel beter maar ik denk dat het een lange weg is voor je het kan loslaten.
Weet iemand voedingsupplementen die je kan gebruiken voor stevige ontlasting.
meisjevan16




BerichtGeplaatst: 14-12-2010 13:42 Reageer met quote

Hallo, ik ben een meisje van 16 jaar en ben vanaf me 1ste heel ziek geweest ik had cycles braken ik moest om de zoveel minuten over geven en had daar dan ook nog eens diaree bij, het heeft wel 8 jaar geduurt en het was toen zo goed als weg.. Toen rond me 12ste kreeg ik last van me darmen, ik moest heel vaak naar de wc en voelde me altijd heel angstig als ik ergens was waar geen wc was, ik kreeg zelfs angst om de deur uit te gaan. Toen ik een keer was winkelen, kreeg ik weer z'n drang om te poepen, ik probeerde het op te houden maar het ging niet, het zat in me broek. Ik schrok heel erg en was meteen naar huis gegaan, ik voelde me er ongemakkelijk bij! Maar ik heb het nu nog steeds.. Ik was gister op me werk en zit achter de kassa en kreeg weer een drang om te poepen, maar je kan niet zomaar weg rennen als je bezig bent met een klant, en ik werd dus heel zenuwachtig van want de rij werd steeds langer.. Toen zei ik tegen een klant heeft u een moment, dus ik probeer snel naar boven te rennen naar de wc, maar het was al te laat.. Ik voelde me vreselijk ik moest huilen en kreeg een paniek aan val, want beneden stond nog steeds die lange rij bij mijn kassa, ik wist niet wat ik moest dus ik probeerde zo snel als ik het kon alles schoon te maken.. Tot opeens mijn basin aan de deur klopte om te vragen of alles wel goed ging, ik huilde dus ze heeft het vast gehoort.. Dus ik loog maar dat ik moest overgeven, en ze zei de heletijd kom nou naar buiten, maar ik kon dat natuurlijk niet! Alles zat onder, toen kwam ik er uit, zo goed als schoon het was niet zoveel gelukkig en toen ging ze vragen ben je zwanger maar ik was natuurlijk nog steeds in paniek, ik wou naar huis.. Toen had ze mijn vader gebelt en die haalde me op, ik moest zo hard huilen dat ik helemaal in paniek raakte ik kon het maar niet geloven dat het wéér was gebeurd.. Ik voelde me vies en angstig! Ik werd helemaal gek, omdat het alweer de zoveelste keer was, dat er zoiets gebeurden. Thuis snel onder de douche, en toen huilend op bed gelegen. thuis weten ze allemaal ervan, dus dan schaam ik me er minder voor ik kan er wel over praten, maar toch kunnen hun zich niet verplaatsen in iemand die zoiets heeft. Ik zit er heel erg mee, en ik ben einde raad. Kan iemand me helpen, ik kan zo echt niet verder..

Liefs, meisjevan16
Boetje




BerichtGeplaatst: 14-12-2010 21:02 Reageer met quote

He meisje van 16,

voel erg met je mee als ik je verhaal lees.
Wat kan helpen is eerst je darmen te laten onderzoeken of er een reden voor de diarree is.
Heb ik ook laten doen en er kwam uit dat ik niet tegen lactose kan.
Tevens kun je met een psycholoog gaan praten, die kan tips geven over paniekaanvallen en dergelijke.
Ik heb ook met een psycholoog gesproken en het heeft een beetje geholpen.
De enige manier is om veel te oefenen met moeilijke situaties zodat je steeds meer vertrouwen krijgt.
Maar ja het is wel moeilijk om die vervelende gedachtens (is er een wc, wat zullen ze van me denken) uit te schakelen.
Veel sterkte en probeer positief te blijven.
KramperPamper




BerichtGeplaatst: 16-12-2010 21:05 Reageer met quote

Hey mensen,

Ook voor mij is het fijn dat er zoveel mensen zijn die hetzelfde probleem hebben. Niet dat ik het jullie toewens, maar het is voor mij wat geruststellender te weten dat ik een van de velen ben in plaats van de enige.

Wat mijn probleem is: ik heb Gilles de la Tourette, een redelijk zware vorm, maar daarbij heb ik ook moeite met het controleren van mijn stoelgang. Ik word vaak zenuwachtig als familie bij me aan tafel zit, zodoende poep ik bijna altijd in mijn broek als ik bij familie ben. Ik ben er al verschillende keren mee naar de dokter geweest en die heeft me gezegd dat als het moment daar is ik alles moet schreeuwen dat in me op komt, maar dat is juist het probleem.

Zit ik bij familie aan tafel, en dan krijg ik het benauwd. Voel ik het al opkomen. Jullie kennen het wel. En al waar ik dan nog aan kan denken is aan het broekpoepen. Ik voel het dan langzaam opkomen en dan denk ik aan de woorden van de dokter die me zei dat ik alles moest roepen wat in me opkwam. In combinatie met een zware vorm van Tourette is dat geen pretje. Zo heb ik vaak dat ik enkel maar 'KANKER KANKER, TYFUS TYFUS' en alleen maar andere ziektes, aandoeningen en kwade dingen kan roepen.

Is er iemand die me een steuntje in de rug kan bieden?
Index > Psyche > bang om in mijn broek te poepen Bookmark and Share
Pagina 9 van 10  

Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016