vaak zenuwachtig bij eten.


Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

Registreer | Informatie | Zoeken | Actieve Onderwerpen | Links | Inloggen

Index > Psyche > vaak zenuwachtig bij eten.

Auteur

Onderwerp: vaak zenuwachtig bij eten.

vogeltje C.

Geplaatst: 06-07-2009 20:12

Er gaat een wereld voor me open! Ik ben echt 4 maanden depri geweest omdat ik de controle aan het verliezen was over mezelf...mijn keel werd afgesnoerd, elke keer als ik buiten de deur moest eten! Geen speeksel aanmaak en niet door kunnen slikken. Dit had (en heeft) uiteindelijk invloed op mijn hele leven. Geen zin meer om iets te gaan doen, om op vakantie te gaan of een dagje weg. Heel de dag spookt door je hoofd dat je straks iets moet eten...En dan lukt dat dus niet waardoor je je weer flauw gaat voelen en misselijk wordt. Ik heb hier als kind al last van gehad, toen echt 10 jaar niet (toen kom ik heel de wereld aan) en nu is het sinds een paar jaar weer terug. Het was zelfs zo erg dat ik bij mijn eigen ouders geen koekje durfde te pakken. Ik heb zo veel mogelijk doorgezet als het gaat om etentjes en op vakantie gaan al had ik soms het gevoel zo erg te willen vluchten dat het 'licht' wel even uit zou mogen. Veel huilen maar toch doorgaan. Zoveel invloed kan het niet kunnen eten op je leven hebben. Soms gaat het een tijd heel goed en dan ineens zit ik in een restaurant en gaat mijn keel op slot en vergeet het maar. Vorige week nog 3 etentjes (3 gangen) geen probleem, nergens last van en dan ineens een paar dagen later bam...niet kunnen eten. Ik kan dat heel moeilijk accepteren van mezelf. Raak dan weer in een dip waar ik net uit denk te zijn. Ik kan daar nog steeds niet mee omgaan. Vooral omdat het dan een paar keer wel goed is gegaan. Mijn man zegt dat juist die acceptatie belangrijk is. Zolang ik het niet accepteer van mijn lichaam, blijft het terug komen. Ik heb al wel een met een prof hierover gesproken. Hij zei dat het heel dicht bij emetofobie (overgeefangst) zit. Toch is dit vreemd aangezien ik me daar niet van bewust ben dat te hebben; ok, ik vind het verschrikkelijk om misselijk te zijn en ben uiterst hygienisch maar kan dit zo'n inpact hebben op het buiten de deur eten? Thuis heb ik er overigens geen last van (vertrouwde omgeving). Voor mijzelf heeft het te maken met stress, niet kunnen eten, stress. Een vicieuze cicel dus. En het slaat altijd op mijn darmen! Wanneer ik dan net in een eetgelegenheid zit, kan ik naar de wc en raak daar zo paniekerig van dat het helemaal over is met de pret. Het heeft alles te maken met dat ik toch wel een control freak ben en hier dus geen invloed op heb! Verschrikkelijk. Ik heb al verschillende boekjes gelezen over angsten maat als het moment daar is ben je te paniekerig om dat toe te passen. graag wil ik vragen of er mensen zijn met tips, ideeen of het liefst oplossingen voor mijn probleem.

Google.

Motivatie

Geplaatst: 13-07-2009 11:28

Hallo, allemaal ik heb dit onderwerp eeen enige tijdt in de gaten gehouden omdat ik met hetzelfde probleem kamp als jullie helaas... telkens als ik ergens heen moet naar vrienden, familie, kennissen, en zelfs mijn vriendin wordt ik altijdt zenuwachtig, meestal trekt dat wel weg als ik eenmaal daar ben maar dan volgt er een tweede groter probleem ik kan namelijk niet eten wanneer ik bij deze mensen ben. Ik ben op een of andere manier niet op me gemak en kan alleen maar denken aan dat moment dat ik moet gaan eten, mijn keel slaat dicht en ik wordt heel zenuwachtig en moet bijna overgeven. Voorheen deed ik altijdt liegen en vertelde ik niet dat ik dit probleem had ik moest altijdt een soort van uitweg zien te vinden maja dat lukte niet altijdt... soms ging het goed en voelde ik me toch nog op me gemak. Sinds een half jaar heb ik een vriendin en kom ik regelmatig bij hun thuis, ik vind het super leuk om bij hun te zijn en die ouders zijn ook super aardig en open. Maar ik kon er nu niet meer om gaan liegen dat wilde ik me vriendin niet aan doen dus heb mijn verhaal uitgelegd, en zij respecteert dat enorm! Ik schaam me er wel nog steeds voor en dat moet ik niet doen maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan Vrienden zeggen tegen mij dat ik het moet gaan accepteren waardoor het makkelijker wordt er mee om te gaan, helaas is het alleen maar erger geworden sinds dat ik het aan iedereen heb verteld... Doordat ik er met mensen over heb gepraat werd ik uiteindelijk naar een Haptonoom gebracht dat is een persoon die je met ik zal het maar zeggen (magische handjes) jouw gevoelens kan losmaken en je problemen/angsten durft over te winnen.. Dit heeft me tot nu toe redelijk geholpen met mijn angsten en zenuwachtigheid voor het weg gaan naar verjaardagen etc etc. Helaas heeft het geen baat gehad met mijn eet probleem en baal hier echt nog steeds heel veel van want ik weet dat het tussen de oren zit Ik kan voor mensen de tip geven om een afspraak te maken met een Haptonoom ( Sacraal Cranioloog ) check maar op google. Bij mij heeft het grotendeels voor mijn angsten geholpen maar ben helaas nog niet af van me eetprobleem. Ik hoop dat mensen nog vaker hier zullen reageren zodat we eindelijk eens een oplossing kunnen vinden voor dit probleem want ook ik wordt er scheitziek van, ik probeer alles om rustig te blijven, maar dat valt niet mee.

pmmaverick46

Geplaatst: 16-08-2009 22:47

Hallo, Ik = Man / 26j Een maand geleden typte ik de woorden zenuwachtig+eten in en doorklikken op het eerste resultaat en ik kwam hier terecht. En een kleine blijdschap ging toch over me heen te weten dat ik niet de enige ben met dit probleem. Maar dit was natuurlijk van korte duur, want hiermee is mijn probleem nog steeds niet verholpen. De getuigenissen hier zijn zo herkenbaar en de symptomen nog veel meer. Elke keer wanneer ik buitenshuis moet gaan eten in het bijzijn van andere mensen, dat kan in een restaurant of bij familie of vrienden zijn, dan word ik al twee dagen op voorhand zenuwachtig. De dag zelf kan ik aan niets anders denken dan aan het moment dat ik moet gaan eten. Als het moment daar dan is : dan blokkeert mijn keel helemaal, kan ik geen speeksel meer aanmaken, kan ik niets doorslikken.. echt verschrikkelijk Ik heb geen enkel probleem wanneer ik thuis alleen of in het bijzijn van mijn ouders of zus moet eten, ook niet op restaurant of op vakantie met hen.. Soms word ik er helemaal gek van. Dat zoiets stom mijn helemaal leven kan beïnvloeden. (of in mijn geval vernielen, want zo voelt het soms) De oorzaak ligt denk ik doordat ik eens op een familiefeest, tijdens het eten nl nieuwjaarsfeest, eens heb moeten overgeven waarbij ik net op tijd in het toilet was. Ik was de dag ervoor net laat uitgeweest, teveel gedronken, en dag erna was ik een beetje ziekjes/mottig. Van dan af (denk ik) ben ik altijd al zenuwachtig geweest wanneer ik ergens moest gaan eten. Schrik dat het weer zou gebeuren..en deze maal niet op tijd geraken.. ik zag het beeld al voorbij flitsen.. Want het is toen ook gebeurt dat wanneer ik gewoon ergens weg ging, op cafe of eender waar, ik mij niet ingesloten mocht voelen. En ik moest altijd weten waar het toilet of de uitgang was. Dat heeft wel niet lang geduurd, ik geloof twee maand ofzo. Maar dat zenuwachtig zijn tijdens het eten is echt alleen maar erger geworden..soms werd ik er zo moedeloos van dat ik soms dacht van pff ik zie het niet meer zitten en ik blijf gewoon thuis en ik doe niets meer..maar dat kan ik echt niet doen! Mijn hele sociale leven laten varen door zo'n stom 'ding'. De reden dat ik dit heb opgezocht of eigenlijk hulp zoek.. is omdat enige tijd geleden ik een ongeloofelijk leuk/knap/intressant en fantastisch meisje heb leren kennen en sinds enkele weken zijn we samen.. dus mijn geluk kon echt niet op! Ik voel me echt de gelukkigste kerel ter wereld! Maar dan komt het natuurlijk, dan vraagt ze mij of ik bij haar niet wil komen eten of uitstapjes of ik mee wil gaan naar de trouw van haar nicht. Ik wil echt niet tegen haar liegen en smoesjes verzinnen.. Dus jullie begrijpen dat dit niet meer verder kan, ik moet en ik zal hiervan af geraken. Ik weet dat ik via deze weg niet de oplossing zal vinden voor mijn probleem, maar wel misschien raad of wil er iemand zijn ervaringen wel delen.. Het lucht ook een klein beetje op mijn verhaal hier eens te kunnen neerschrijven, want ik heb dit eigenlijk nog nooit tegen iemand verteld.. en ik kamp met dit probleem toch al 4-5j denk ik. Ik weet niet waarom ik het tegen niemand heb verteld, ik heb altijd gedacht dat ik de enige was met dit probleem. En dat andere mensen mij toch nooit gingen geloven, kzou het zelf niet geloven moest iemand het mij vertellen denk ik. 1. Pff kweet eerlijk gezegd niet wat doen.. speel ik open kaart en vertel ik haar gewoon mijn probleem.. en riskeer ik dat ze mijn vierkant uitlacht of erger dat ze denkt dat ik ziek ben in mijn hoofd.. ?? Onze relatie is nog zo pril, dat ik een beetje schrik heb om het te vertellen.. wie weet zegt ze wel ander en beter en vlug!! Please nee.. 2. Waar zoek ik hiervoor hulp ? huisarts of ergens anders ? HELP! Hopelijk komt hier nog wat reactie op.. Groeten, T

KleineEter

Geplaatst: 15-09-2009 23:45

Voor mij gaat er ook een wereld open! Eindelijk soortgenoten! Ik dacht dat ik een van de weinigen was met dit probleem, maar zo te horen zitten we allemaal in hetzelfde schuitje. Hopelijk zijn er nog mensen actief in dit topic? Ik ben een 'jonge vrouw' van 21, en 'lijd' net als jullie aan een sociale fobie. Ik ben bang voor het eten in het bijzijn van andere mensen, vooral in een restaurant vind ik verschrikkelijk. Bij m'n ouders of vriend eten is verder vrij stress-loos. Dit probleem heb ik al zo'n jaar of 5, ik dacht dat het bij de pubertijd hoorde en dacht dat het vanzelf zou overgaan. Nu ben ik 21 en ben ik nog steeds zo nerveus voor het eten. Verder ben ik gewoon een vrolijke meid, heb veel vrienden en ben een echte levensgenieter. Het eten is en blijft alleen een probleem. Een tijdje geleden was een stressvolle periode, door de stress voelde ik me zwakker en ging het eten (zelfs in mijn eentje) sowieso al slechter. Hierdoor sloeg ik vaak de lunch met collega's over. Hierdoor ben ik erachter gekomen dat dát iniederval níet wijs is. Ik ging het meer en meer proberen te ontlopen en op deze manier werd het alleen maar erger. Toen vond ik dat het zo niet meer ging, en ben ik naar de therapeut gestapt (Therapeut vind ik een beter woord als psychiater). Daar ben ik nu zo'n 2 maanden in behandeling, dit kan ik iedereen aanraden! Ik ben bezig met ontspannings-oefeningen, zo leer je om die spanningen en gedachtes in je hoofd onder controle te krijgen. Wat ik ook heb geleerd is dat het niet zozeer belangrijk is om de oorzaak van je fobie te achterhalen, het gaat er eerder om hoe je de fobie de baas kunt worden. Binnenkort gaat we van start met 'exposure'; Ik heb top10 lijst gemaakt met op 10 de makkelijkste, en op 1 de moeilijkste situaties. We beginnen op 10, en werken dan steeds meer naar boven. Als ik nu aan nummer 1 denk word ik al zenuwachtig, maargoed. pmmaverick46, Waarschijnlijk heb je ondertussen al een keuze gemaakt. Maar ik zou het als ik jou was wel vertellen aan je vriendin, ik heb het ook verteld aan mijn vriend, en sindsdien kan hij er rekening mee houden en ik kan ook mijn ei kwijt als ik het even moeilijk heb. Daarnaast zal zij het zeker weten respecteren en het getuigd natuurlijk van vertrouwen dat je in haar hebt om dit te vertellen. Hopelijk reageert er iemand op mijn post, in dat geval zal ik hier zeker vaker aanwezig zijn, ik zou graag tips en ervaringen willen uitwisselen! Groeten, Een kleine eter

L_ynn

Geplaatst: 19-09-2009 15:30

Voor mijn precies hetzelfde. Ik ben ook een jonge vrouw van 21 en heb het nu sinds een paar maandjes. Ik vind het echt vreselijk vooral omdat ik er op school veel last van heb. Ik durf gewoon niet meer te eten op school. Van mezelf ben ik altijd al slank geweest dus baal er ook fink van omdat ik juist wat aan probeer te komen.. Ik ga nu naar een haptonoom en dat gaat erg goed! Je leert met dit gevoel om te gaan en leert oefeningen om te ontspannen. Dat wat je aandacht geeft, groeit, zowel negatief als positief, dus probeer gewoon en als het niet lukt kan je altijd nog naar huis, je bent niets verplicht . Ik ben geen voorstander van medicijnen maar oxazepam heeft bij mij wel goed geholpen om die eerste stap te zetten. Ik ben de hele week naar school geweest ( wat ik eerst niet meer durfde) en nu in dit weekend kan ik ook gewoon zonder het medicijn en het lukt allemaal prima en denk zelfs dat ik ook volgende week wel zonder kan, uiteindelijk moet je het toch zelf doen ! Belangrijk is ook om het bespreekbaar te houden binnen je familie. Ik heb het mijn vriend verteld en hij begreep het volkomen en kan ik het nu mooi rustig aan doen Thuis heb ik overigens nergens last van dus ga tussen de middag op school gewoon naar huis om te eten en neem de broodjes uit de stad gewoon lekker mee naar huis. Ik hoop dat ik jullie wat kan helpen met deze tips en vind het fijn een forum gevonden te hebben met mensen die elkaar in deze situatie begrijpen! Groeten, Lynn

Nelke

Geplaatst: 11-11-2009 10:15

Ik heb hetzelfde probleem. Soms kunnen genieten van uit eten en soms alle smoezen verzinnen om niet te hoeven gaan of de hele dag nerveus en een uitje bedorven, omdat 's avonds dat bord dampend eten voor je neus wordt geschoven en ik niks door mijn keel krijg. Er is - volgens mij - slechts 1 oplossing: Doen! Pak het probleem in kleine stapjes aan. Bijvoorbeeld eerst bij goede vrienden thuis eten, dan met goede vrienden in een klein, onbenullig eetcafeetje iets eten, dan naar een groter / chiquer restaurant. Ligt er een beetje aan waar je je het meest zenuwachtig bij voelt: soort eetgelegenheid of het gezelsschap. Maak dus een stappenplan van minder eng naar enger. En hou er ten alle tijden rekening mee dat het weer een keer terug kan komen. So be it. Probeer het dan maar eens uit wat het doet als je een vol bord gewoon terug geeft. Daar gaat niemand aan dood en na hooguit een rare blik gaat het leven gewoon door. Het allerbelangrijkst daarbij is dat je je gedachten niet de hoofdrol laat spelen. Laat de gevoelens die er zijn, gewoon zijn zoals ze zijn, maar ga er geen doemscenario's omheen denken: je gedachten zijn slechts gedachten en die zijn allerminst de waarheid. Zoek eventueel professionele hulp. Altijd handig om een stok achter de deur te hebben en je voelt je dan minder alleen met je probleem. 1 tip: kijk een op: http://www.mindfulness-eten.nl/ Minfulness is een prachtige manier om jezelf onder controle te krijgen, zonder dingen weg te stoppen. Het proberen waard. Dit is een aparte cursus voor eetproblemen, maar een standaard cursus mindfulness kan ook zeer behulpzaam zijn, en die wordt altijd wel ergens bij je in de buurt gegeven. Ik ben ook nog niet waar ik wezen wil, maar wel op de goede weg en dat is een goed gevoel! Veel succes!

ream

Geplaatst: 12-11-2009 21:56

hey, ik heb ook hetzelfde, inmiddels 7 kilo afgevallen omdat ik niet kon eten en misselijk werd en maagzuur had door stress. Begon ook met een situatie zoals maverick omschreef. Een half jaar bang geweest om uit eten te gaan of bij vrienden te eten, bang dat ik iets moest eten waar ik maagzuur van kan krijgen. Inmiddels geen kruiden, alcohol, chocolade, koffie etc meer gebruikt. Gastroscopie wees niets uit dus een lichamelijke oorzaak zit er verder niet, behalve teveel maagzuurproductie. Om nu mn normale eetgedrag weer op te pakken heb ik t mn sociale omgeving (met moeite) verteld. Ze begrepen de situatie en vinden het dan ook niet (of minder) erg als ik me niet goed voel voor of tijdens het eten en minder eet. Zo voel je je aan tafel meer ontspannen en eet je uiteindelijk toch wel iets. Beetje bij beetje probeer ik nu weer kruidig eten, alcohol etc te proberen en mezelf te bewijzen dat ik heus wel uit eten kan. Er is altijd wel iets in een restaurant dat licht is en niet veel, en de kans dat je misselijk wordt er moet overgeven is klein, (bedenk bij jezelf, waarom zou ik??) en nog kleiner als je ontspannen bent. Probeer je grenzen beetje bij beetje te verleggen en een paar vrienden te informeren over hoe je je voelt, dat geeft meer ontspanning en dus minder stress en zo ook minder misselijkheid en angst! Hoop dat jullie er iets aan hebben!

L_ynn

Geplaatst: 26-11-2009 19:14

Ik ben het helemaal met Nelke eens Tips die mij ERG geholpen hebben: gewoon doen!! ook al eet je niets, dan eet je later op de dag toch wat? stel jezelf gerust. Ik durfde 2 maanden niet op school te eten totdat ik het gewoon een keer deed, met de gedachte "als het niet lukt dan maar straks" en het viel echt mee. Hoe vaker ik het deed hoe minder eng het bleek en nu heb ik daar geen probleem meer mee. Neem altijd makkelijke dingen mee in je tas die je wel kunt eten, bv een banaan of bij mij helpen die ontbijtkoekjes van Kellogs goed! Neem een rolletje stophoest of pepermunt mee, als je dan angst krijgt dan neem je dat, en dan raak je afgeleid en verdwijnt je angst. Hoe meer aandacht je het geeft hoe groter het wordt, zoal de positieve als de negatieve dingen. Dus richt je op de dingen die je wel kan en oefen met de dingen die je niet kan. en als het niet lukt? Dat geeft helemaal niets!! Dan lukt het de volgende keer misschien wel, of die keer daarop. En een terugval? Dat zal je zeker tegenkomen maar ook dat geeft helemaal niet! Volgende keer lukt het gewoon weer wel Misschien heb je er wat aan!

mickj10

Geplaatst: 13-12-2009 6:28

Ooohh ditheb ik ook! Als ik bijv door een jonge word gevraagd om uit eten te gaan zeg ik altijd "nee, want ik hou er niet zo van" Ik ben gewoon bang wat hij over me zal denken, of, zal hij op me letten? Of misschien vind ie me wel dik en weet ik veel wat allemaal...! Ik haal echt de raarste dingen in me kop. Ik weet van mezelf wel dat ik niet dik ben, maar ben ook niet dun... Maar toch geeft iets me het gevoel dat mensen maar denken en denken over wat ze van mij zullen vinden... Ik heb net ook al bij "bloosangst" neergezet dat ik dat ook heb, dat zal dan ook een beetje op hetzelfde neergkomen! Wat kan ik hier aandoen:\| Zit dan toch met mezelf in de weg denk ik...

anna-yasmijn

Geplaatst: 15-12-2009 18:59

hallo allemaal.. ik ken dat ook, ik dacht eigenlijk dat ik de enigste was omdat het eigenlijk helemaal niet logisch is. Ik vind het het allerergst dat je er niks aan kan doen, het is niet zo van nu doe ik normaal en ik slik het gewoon door. Ik hou gewoon heel erg van eten thuis ook. maar als ik bij iemand anders eet is het net als of mn slokdarm ofzo toch xd dicht is en als je dan toch wat eet dat je moet kokhalsen. ik vind het echt vreselijk omdat je best vaak ergens anders moet eten. ik heb best vaak smoesjes gebruikt maar dat is echt vreselijk je voelt je zelf dat echt dom... ik ben blij dat meer mensen het hebben.. het raarste is dat ik geen trauma heb ofzo en ik heb het ook niet mn hele leven. soms heb ik het een poosje minder en denk ik dat ik er af ben, maar helaas het is niet zo. ik hoop dat nog veel meer mensen hun verhaal erop zetten!

Google.

willem v oranje

Geplaatst: 03-02-2010 23:12

Beste ajay, heb je al hulp gevonden met betrekking tot jou probleem? Onze dochter van 8 heeft veel zeer moeite om te eten, en al helemaal niet buiten de deur. In de winter gaat het soms heel slecht en eet ze alleen brood, in de zomer gaat het meestal weer wat beter. Ze begint zelf steeds meer te beseffen dat ze een probleem heeft, waar ze zich voor schaamd.We willen haar graag begeleiden, maar hebben tot heden nog niet de juiste weg gevonden. Mijn dochter is niet te dik of te dun, maar heeft gewoon een eet fobie! Snoepen gaat er prima in, maar ze heeft bijvoorbeeld nog nooit een volledige warme maaltijd genuttigd.Heb jij misschien handsvaten voor ons? Alvast bedankt. .[/quote]

Index > Psyche > vaak zenuwachtig bij eten.

Pagina 2 van 2

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2009