Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Het Restaurant > Overpeinzing van een oude man.
Auteur Onderwerp: Overpeinzing van een oude man.
peter4




BerichtGeplaatst: 01-06-2015 14:56 Reageer met quote

Toegegeven,wat ik hier probeer te doen,is niet in de eerste plaats gericht op eventuele lezers,die er van hopen op te steken,maar meer een poging,om mijn nogal grillig verlopen leven enigszins te kunnen overzien.Nu ik daartoe eindelijk de rust voel die daarvoor nodig is,ben ik 76,dus ik mag wel opschieten,maar dat zal hem of haar,die dit leest,ook wel constateren.Als jonge knul begon ik in de vijftiger jaren enthousiast als onderwijzer aan een lagere school in Amsterdam-West in een klas met 48 kinderen tussen de 10 en 12 jaar.Keurig in rijtjes,klassikaal les,niveau niet best,uitzonderingen daargelaten,waaraan je dan na schooltijd bijlessen gaf en ze klaar probeerde te stomen voor toelatingsexamen en later,de CITO-toets.Eigenlijk ging het lang niet zo goed het,pedagogisch en didactisch gezien,helemaal niet zo goed als wel had gekund(vermoed ik,maar het type kind was ook heel verschillend met tegenwoordig,niet beter/slechter,gewoon in alles anders),maar het resultaat was toch wel aardig,wat kennis en vaardigheden betreft zelfs zo,dat ik het vooral niet moet gaan afzetten tegen resultaten van nu,want dit is een totaal andere tijd die om totaal andere zaken vraagt,al leer ik het maar niet af,me soms mateloos te storen aan het gebrekkige taal- en rekenniveau en/of taalgebruik.Maar dat is het lot van elke oudje,dat buiten de gemeenschap staat,besef ik,dus basta.Goed,ik trouwde,we kregen een zoon en later nog een dochter en de rest zal ik alleen maar chronologisch opsommen,want het dreigt nu al een oeverloos geouwehoer te worden.Op mijn 40e kreeg ik een hartinfarct,heb afscheid van mijn vrouw en kinderen moeten nemen in het Wilhelmina Gasthuis,want de cardioloog dacht,dat het een kwestie zou zijn van hooguit een paar uur.Nu,36 jaar later,besef ik,dat dit niets te maken heeft met de wil om te leven of het bekende vechten tegen de ziekte,want blijkt in de praktijk wel leuk te klinken maar nergens op te slaan.Ik heb gewoon geluk gehad.Zo eerst maar eens afwachten,of iemand het leuk zou vinden,als ik verder ging,want al klinkt dat vreemd,de raarste gebeurtenissen waren nog lang niet allemaal gebeurd,helaas.Ik wacht wel af.Peter
MUSJE2




BerichtGeplaatst: 01-06-2015 22:41 Reageer met quote

Hoi Peter,
Als jij 't leuk vindt om hier te schrijven, moet je dat gewoon doen. Er is altijd wel iemand die 't leuk vindt om te lezen.
Dus: barst maar los... Wink
Groet, Musje.
peter4




BerichtGeplaatst: 02-06-2015 6:47 Reageer met quote

Bedankt,Musje.Eigenlijk heb ik een gruwelijke hekel aan dat gezever over :"Vroeger dit en vroeger dat",maar om alles nou eens een keer een beetje op een rijtje te zetten,blijkt toch wel nogal therapeutisch te werken,dus ga ik toch maar binnenkort even door,al is het maar voor mezelf.Ik vrees,dat ik er niet aan zal ontkomen,ergens een soort moraal in te bouwen,waar ik niet echt van hou,maar het begint nu toch wel bij me te dagen,dat er een soort les of in ieder geval vorm van berusting uit te halen valt.Maar dat iemand me gelezen heeft is best leuk om te weten.Nogmaals,dank je
peter4




BerichtGeplaatst: 02-06-2015 8:45 Reageer met quote

Waar was ik,gebleven.O ja,begin 80er jaren kwam onze zoon,die op het lyceum zat,in contact met de bekende "foute vrienden" en hasj,wiet,marihuana,stuff,pot of hoe je het maar noemen wilt.Het bleek toen,dat hij een van die figuren was,die er hopeloos aan verslaafd werden,zozeer,dat het spul zijn hele leven ging beheersen.Zijn leerprestaties zakten volledig in elkaar,zo zelfs,dat hij van lyceum naar havo moest,van havo naar mavo en tenslotte helemaal niet meer tot welke vorm van onderwijs dan ook werd/wilde/kon worden toegelaten.Zelfs onze trouwringen,horloges en alles wat maar gemakkelijk te gelde kon worden gemaakt,verdween,dagen achtereen kwam hij niet uit bed,kortom,toen ook nog de politie aan de deur kwam om hem op te pakken wegens beroving,inbraak en o.a. autodiefstal en hij voor een half jaar in de Bijlmerbajes terecht kwam,was de aardigheid er wel,om het eufemistisch te stellen,nogal af.Nou zou ik zelf ook meteen zeggen:Wat een waardeloze ouders,dat zou mij nooit overkomen.Als onderwijzer,die altijd precies aan ouders kon uitleggen,hoe zij het beste met hun kind moesten omgaan en met raad en daad terzijde stond redeneerde ik ook zo.Denk nu niet,dat wij werkeloos bleven toekijken,hoe onze zoon naar de bliksem ging.Mijn vrouw en ik gingen al wekelijks naar een psychiater om om ons geestelijk staande te kunnen houden,hulpverleners kwamen bij ons thuis om ons als gezin te begeleiden,maar,achteraf gezien,veel te lang hebben wij een vangnet in stand gehouden,want als hij weer eens diep in de ,voornamelijk drugs- schulden was geraakt en hij was mishandeld,bedreigd,gechanteerd of er was gepoogd,ons huis in brand te steken of er was geschoten,terwijl de politie meelevend niets kon doen en onze dochter zelfs haar achternaam liet veranderen omdat zij er ook niet meer tegen kon. en ook op school volledig kapot was gegaan,dan liep ik vaak,meestal midden in de nacht,meestal was dat in de Bijlmeer,door het angstaanjagende,slechts gedeeltelijk verlichte,gigantische galerijencomplex,onderweg naar de een of andere dealer,doodsbang en zelf ook vaak bedreigd,om zijn schuld te voldoen.Eigenlijk was de tijd,dat hij in de gevangenis zat,voor hemzelf in ieder geval,nog niet eens zo slecht.Hij kwam daardoor tenminste in het opvang- en hulpverleningscircuit terecht en in verschillende tehuizen.Hij ging naar de grafische school en vond werk.Maar binnen de kortste keren ging het weer fout en naast marihuana-verslaafd werd hij nu ook alcoholist.Hij woonde inmiddels weer thuis en het leven werd weer een hel.Zodra hem niet beviel,wat ik tegen hem zei,hoe voorzichtig ik mijn woorden ook koos,hij bedreigde mij meerdere malen met mes en een keer met het zwaard,dat ik van mijn vader uit,toen nog,Indie had geerfd.Sorry,ik kan geen deelteken zetten.Nou je,verder zijn onze deuren ingetrapt,de trap is gelukkig niet helemaal verbrand,enzovoort.Een hulpverlener wist in zoverre zijn vertrouwen tw winnen,dat hij zich een keer liet onderzoeken.Toen pas bleek hij ernstig bi-polair of manisch-depressief te zijn en psychotisch en,maar daar was geen onderzoek voor nodig,ernstig verslavingsgevoelig,in zijn geval voor roken,drugs,alcohol en gokken.Jammer,ik had liever,chocola,koffie of theezakjes gezien,maar het is niet anders.Tenslotte hebben wij hem het huis uitgezet op dringend advies van onze psychiater,die ons ook langzaam maar zeker zag 'wegsmelten'.Dat is iets,wat je geen enkele ouder toewenst,je eigen kind de toegang tot zijn/haar huis ontzeggen.Het klinkt misschien slap,maar ik maandenlang wakker gelegen en/of gejankt en gekotst.Ik weet,dat hij ook slachtoffer is van mijn infarct,want als je als jong kind je horen krijgt,dat papa ligt dood te gaan,moet je dat,in je prille puberteit maar zien te verwerken.Als je dan al verslavingsgevoelig bent en in aanleg psychotisch,dan kun je wel volhouden,dat iedereen in laatste instantie verantwoordelijk is voor het eigen gedrag,maar toch......Stop.Ik moet het nog hebben over onze dochter,de ongelukken,die mijn vrouw hebben getroffen,het vreemde verloop van mijn gezondheid,kortom,even pauze.See yoy,Petr
peter4




BerichtGeplaatst: 02-06-2015 8:49 Reageer met quote

Sorry,dat einde.Ik bedoel natuurlijk:Het ga u allen goed.Peter.
peter4




BerichtGeplaatst: 02-06-2015 13:02 Reageer met quote

Waar zal ik de draad oppakken,er is zo waanzinnig veel gebeurd.Met mijn vrouw bijvoorbeeld.Zij wou zo graag een eigen huisje,maar met een schoolmeesterssalaris.......Enfin,als we nou allebei tot ons 65e zouden blijven werken,moest het kunnen.Zo kwamen we terecht op een plek "met blijvend vrij uitzicht" en zicht op het bordje Amsterdam,maar wel buiten.Hoe zo,blijvend vrij uitzicht?Gewoon het bestemmingsplan veranderen en voor je het weet staat er een hele woonwijk tussen jouw huis en dat Amsterdam-bordje.Wij woonden hier een paar jaar toen mijn vrouw,die voor in de 50 was,in het dorp door een vrachtwagen werd geraakt,terwijl ze met de fiets aan de hand liep.De fiets viel op haar,daar bovenop kwam de vrachtwagen en haar been werd vlak onder de heup praktisch afgescheurd.De dokter was snel ter plaatse en de ambulance opgeroepen,terwijl de dokter de spuitende slagaderlijke bloeding met een knevelverband onder controle hield.Ambulance,ziekenhuis,kantje boord,urenlange operatie,been vlak onder de heup geamputeerd.verpleeg- en revalidatieproces doorlopen en een paar maanden later,haar baan als directiesecretaresse was ze inmiddels kwijtgeraakt,ging zij elke dag,met prothese en kruk, per ziekentaxi naar het Centraal Station in Amsterdam en liep dan vandaar naar Milieudefensie aan het Damrak,waar zij als vrijwilligster werkte.Na eindeloos gecorrespondeer slaagde "onze"letseladvocaat erin,de Poolse verzekeringsmaatschappij van de,eveneens Poolse, tegenpartij te laten uitkeren.Hoe veel is achteraf volslagen onbelangrijk,want wat wij,na aftrek van de kosten van de advocaat uitgekeerd kregen,is helemaal opgegaan aan achterstallige huur voor onze zoon,schuldendelging,nou ja,hoe dan ook,enerzijds kun je stellen,dat hij mede daardoor door kon gaan met zijn verslavingen,anderzijds was het, mij althans,onmogelijk als ouder niet in te grijpen.Hoe dan ook,zo goed en kwaad als het ging modderden wij door,ik moest een open hartoperatie ondergaan,waarbij er 7 of 8 bypasses om mijn hart werden gemaakt en later ben ik nog enkele keren gedotterd en nu kan ik praktisch niet meer lopen vanwege enorme verkalking.Mijn cardioloog liet me,een jaar of 7 geleden weten,dat er niets meer voor me gedaan kon worden en dat ik vooral moest lopen,lopen en nog eens lopen.Dat betekende,dat ik in het verleden een uur of vier per dag liep,nu red ik het nog een half uur per dag op de loopband en ik neem een half uur per dag elektro-stimulatie.En zou hou ik al weer een tijdje vol met een flink aantal medicijnen per dag'.Wat mijn vrouw betreft,voor haar ben ik nu mantelzorger,want een paar jaar na haar ongeluk werd ze plotseling getroffen door een hersenbloeding,en is lichamelijk nog wel aanwezig,ruim twee maal zo zwaar als vroeger en 98 % van de tijd zit zij te doezelen in haar stoel en zwaar diabetes hebbend.Twee keer per week komt de douche-hulp en we hebben een keer per week thuiszorg.Maar eerlijk is eerlijk,als je het haar vraagt,zegt ze,dat ze gelukkig is.Maar mijn maatje is wel weg en dat blijft hard,vooral omdat het contact met onze zoon helaas weer verbroken is.Het zou echt te ingewikkeld worden om u uit te leggen waarom,maar neem van mij aan,dat hernieuwd contact letterlijk mijn hart zou breken.En voor mij zou dat echt geen ramp zijn,maar mijn vrouw is voor 100% van mij afhankelijk en onze dochter is een schat en als mijn 6jarige kleinzoon zijn armpjes om me heen slaat en zegt;"mama,ik wil nog niet naar huis,ik wil bij opa blijven",ben ik sentimenteel genoeg om te gaan janken bij het idee,dat het elk moment voorbij kan zijn.Helaas heeft onze dochter een burn-out en een auto-immuunaandoening waardoor zij al snel doodmoe is,dus ons contact is momenteel meestal telefonisch.Nu moet ik eest weer even denken,spoedig rond ik mijn verhaal af,Gegroet,Peter
peter4




BerichtGeplaatst: 02-06-2015 14:13 Reageer met quote

Ach ja,onze dochter,Ook zij kwam in de schoolproblemen door alle problemen in ons gezin en zakte zo diep weg,dat ze zonder school kwam te zitten.Maar zij knokte terug,van de schakelklas steeds een treetje hoger en mijn god,wat waren mijn vrouw en ik trots toen we aanwezig waren bij haar promotie tot dra. in de andragogie aan de U.V.A. in Amsterdam.Ze ging werken als gezinsbegeleidster en jongerenwerkster.Helaas kreeg zij,inmiddels werkzaam bij het AMC in Amsterdam een burn-out,terwijl tevens bleek,dat haar auto-immuunsysteem van slag was,zodat zij tijdelijk thuis zit,zodat ons contact vooral telefonisch verloopt. Het is toch wonderlijk,je hanteert voor beide kinderen dezelfde principes en beginselen,normen en waarden en de een laat zich steeds verder meesleuren en wegzakken,terwijl de ander in verzet komt en terug vecht.Dat is natuurlijk geen verdienste,de een kan dat wel,de ander niet.Maar ik besef,dat ik heel veel niet vermeld heb,wat misschien wel nodig was geweest.Hoe dan ook,ik mis mijn zoon,maar besef,dat ik letterlijk een pilletje onder de tong moet leggen of onder de tong moet spuiten als ik weer met hem omga en daar help ik niemand mee.niet mijn vrouw,die helemaal van mij afhankelijk is,niet mijn dochter,waar ik zielsveel van hou(net als van mijn zoon,overigens),niet mijn oogappel/kleinzoon.Ach,er is nog zoveel meer gebeurd,maar ik weet wel dat Remco Campert,toen hij schreef:"Het leven is verrukkelijk" niet goed wist waar hij het over had en zelf ben ik het meer eens met Simon Carmiggelt,die vlak na de IIe wereldoorlog schreef:"Hoera,we leven nog".Maar in de praktijk krijg je vaak schijnbaar ondragelijke dingen op je bordje en dan kun je twee dingen doen:opeten of erin stikken.Geniet dus met volle teugen van alles wat er aan positiefs gebeurt,want het leven is zeker niet alleen kommer en kwel. Razz Crying or Very sad
PiaDeBoer




BerichtGeplaatst: 02-05-2016 12:20 Reageer met quote

Wat heeft u veel meegemaakt.... U kunt wel een boek gaan schrijven en uitbrengen...Ik hoop van harte dat het vastleggen helpt om alles een plekje te geven.
Index > Het Restaurant > Overpeinzing van een oude man. Bookmark and Share
Pagina 1 van 1  

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016