Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Het Restaurant > zieke moeder
Auteur Onderwerp: zieke moeder
Michael_1992




BerichtGeplaatst: 13-05-2015 0:05 Reageer met quote

Dag iedereen,
Ik ben nieuw hier en zit met een "probleem" waar ik ten einde raad mee ben.
Ik ben zelf een Belgische jongen van 22 jaar uit het Antwerpse. Ik kom hier mijn verhaal doen want een goed Belgisch forum vind ik niet. Als er iemand een voorstel heeft waar ik met mijn verhaal kan langs gaan mag je het mij altijd laten weten.

Het verhaal:
Mijn moeder van 57 jaar gaat op dit moment haar 17 de jaar als zieke vrouw tegemoet. Al 17 jaar heeft zij de ziekte van kahler , een vorm van beenmergkanker. Door die 17 jaar heen is ze maar liefst 5 keer hervallen en terug opnieuw moeten beginnen met chemotherapie op alle mogelijke wijze , bestralingen, beenmergpunctie, en alle andere “vetzakkerij” . In die 17 jaar is er veel gebeurd. Door het hoog aantal medicatie werd ze er immuun tegen en begon het verslavend te worden. Buiten de pillen dat ze moest nemen nam ze pijnstillers, slaappillen, anti depressiepillen, pillen tegen misselijkheid, pillen om terug fit te worden, vitaminen, … in veelvoud. Op een gegeven moment pakte ze tot wel 50 pillen per dag. Tot dat we alle medicatie begonnen af te pakken en ze enkel te geven wat ze mocht pakken. Tevergeefs.. telkens ging ze zelf alle medicatie halen. Had ze er geen voorschrift voor regelde ze het toch. Ze ging naar de dokter, als hij het voorschrift niet meer gaf ging ze naar een andere dokter. Elke keer geraakte ze wel aan de medicatie en verstopte ze het zodat wij het niet zouden zien. Buiten haar pillen verslaving begon ze ook meer en meer te drinken, omdat ze zich daardoor “gelukkig” voelde. Een pint werd een glas wijn, een glas wijn werd een fles wijn, een fles wijn werd een fles Bacardi … tot op de dag dat we thuis kwamen en ze hellemaal gedrogeerd op de grond lag. Resultaat: opname in het ziekenhuis op intensieve zorg. Ze was op randje na dood. Haar lever was hellemaal beschadigd. Na enkele weken mocht ze dan toch naar huis. De eerste weken/ maanden liepen goed. Maar door alle medische ingrepen zoals chemo en bestralingen door de jaren heen was er veel van haar lichaam afgepakt. Ze kon nog amper gaan, zag er 30 jaar ouder uit, haar iq ging achteruit, en het ergste van allemaal, ze werd zo goed als blind. Op dit moment ziet ze nog maar voor 10 procent. Wat heel wat functies afneemt zoals autorijden, tv zien, lezen, schrijven, koken, … na een zes tal maanden begon het verhaal telkens opnieuw. 2 slaappillen werden er 4, 4 werden er 8 en 8 werden er 16. Hetzelfde met de pijnstillers , maagtabletten, anti depressie pillen. En telkens bleef ze er vlot aan geraken , terwijl mijn vader met de dokters en plaatselijke apothekers had gesproken om ze niets meer mee te geven. Maar toch, de ene keer stuurde ze de kuisvrouw erom, de andere keer de kapster , dan de buurvrouw, de schoonzoon, schoondochter, enz. En opnieuw was de drang naar pillen groot. Met als gevolg dat ze er weer bijliep als een zombie. Ondertussen was mijn vader het huis uit, gelukkig bleef hij wel financieel alles regelen en ook naar de ziekenhuisregelingen deed hij alles. Hij kon de miserie niet meer aan, enkele jaren later heeft hij zelf van de stress ook nog eens een herseninfarct gekregen. De verslaving was dus terug op zijn hoogste punt gekomen. Mijn moeder was meer en meer alleen thuis want mijn vader woonde niet meer thuis, mijn zus woonde met een gezinnetje alleen en ikzelf zat op kot in Gent om te studeren. In de weekends kwam ik dan naar huis, ging ik naar de winkel voor mijn moeder, ruimde ik alles op , tot dat ik op zondag weer uit een proper huis kon vertrekken en dat mijn moeder de nodige “overlevings” middelen had. Maar telkens botste ik op een suffe moeder waar weinig mee aan te vangen was. Ik probeerde me er zo weinig mogelijk van aan te trekken want mijn gezondheid begon er zelf onder te leiden. Ik verloor gewicht alsof je geld verliest aan je lief tijdens de solden, Was vermoeid, had nergens zin in.. Ik nam telkens als ik pillen tegen kwam ze wel af , maar meer kon ik niet doen. Ze kwam er toch weer aan en verstopte ze toch. Tot op een dag dat ik op een zaterdag avond met wat vrienden iets ging drinken en thuis kwam. Ik trok de voordeur open, keek in de gang, alles, maar echt ALLES hing onder het bloed. De wc, de muren, de zetel, de badkamer , het bed van mijn moeder, echt alles. Maar mijn moeder lag gewoon in haar bed te slapen. Ik deed haar licht aan, daar lag ze dan. Heel haar gezicht blauw, wenkbrauw gesprongen, bloedneus, … ze had precies net gevochten. Wat was er nu gebeurd, ze was weer in de pijnstillers gevlogen en liep gedrogeerd door het huis. Door de duizeligheid die daarop komt was ze tegen de muur gevallen met haar gezicht. Door haar slechte zicht ziet ze niet waar er bloed hangt of dat ze wel degelijk bloed . door de pijnstillers voelde ze dan weer niet dat haar neus gekneusd was en ze overal zwellingen had . Daarom was ze maar gewoon in haar bed gekropen. ZO kon het niet meer verder, en ik besloot om een spoed vergadering te houden met mijn zus en vader de morgen daarna. Terwijl we aan het praten waren lag mijn moeder nog steeds te slapen. Ondertussen was ze nog steeds zo gedrogeerd dat ze haar bed had onder geplast en gepoept. Zonder enig besef. Er was wederom maar één oplossing, een opname in het ziekenhuis. Tussen de laatste keer en deze keer had ze er ook al 2 of 3 keer gelegen met kleinere akkefietjes, maar telkens is ze uit zichzelf met een taxi naar huis gekomen omdat ze de pillen die ze wilde niet kreeg in het ziekenhuis en ze daar niemand verplichten om te blijven. Deze keer zijn we zeer hard moeten zijn en hadden we de ambulance gebeld. Ze besefte toen wel dat het niet goed was met haar en dat ze beter gewoon zou meekomen. Uiteindelijk in het ziekenhuis , na enkele onderzoeken bleek het niet goed te gaan. Weederom was haar lever verschrikkelijk aangetast. Dus terug op intensieve zorg. Toch kwam alles weer goed. Mijn moeder is niet kapot te krijgen. Uiteindelijk werd ze terug op een gewone kamer gelegd om verder te herstellen. Door de jaren heen was ze veel vrienden verloren omdat ze tegen iedereen loog over haar pillen & drank. Ze zette iedereen aan om het voor haar te gaan halen met allerlei smoesjes. Ook probeerde ze het met omkoperij . “wil je voor 100 euro een fles cava gaan halen” of “als je voor mij een doos Dafalgan gaat halen zeg ik dat niet tegen papa”(een kattenkwaad dat ik had uitgestoken) . Daardoor kreeg ze weinig bezoek. Enkel ikzelf, mijn vader, mijn zus en tante kwamen op bezoek. Heel af en toe kwam er eens een oude vriendin langs. Hierdoor vond ze er weer niets beters op om vroeger naar huis te gaan met de taxi. Terwijl haar herstel nog lang niet compleet was. Uiteindelijk was ze na een 6 weken terug thuis en alles wat we zeiden ging er het ene oor in, en het andere oor uit. Ondertussen was ze ook weeral bezig met 2 maanden chemopillen te pakken. Deze pakt ze ondertussen, 6 maand later nog altijd en er is nog steeds geen einde in zicht. Het pillen verhaal moest worden opgelost en ook het alleen zijn kon niet meer verder. Dagelijks komt er nu iemand vrijwillig de nodige medicatie geven. Elke maandag, dinsdag en vrijdag komt er dan weer thuishulp . Dit loopt nu al een 6 maanden. Maar wekelijks zien we dit achteruit gaan met een serieus dieptepunt. Weer steekt ze medicatie weg voor ons. Ze vraagt aan de verpleegster om naar de apotheek te gaan. Dit mag zij zomaar niet , maar ze mag wel met mijn moeder in de rolstoel tot de apotheek gaan en ze haar de medicatie laten vragen. Dus weeral geraakt ze er elke keer aan.
Ik zit ondertussen mijn 3de jaar in Gent. Ik probeer zoveel mogelijk naar huis te gaan , zowel voor mijn moeder, als mijn familie, vrienden en niet te vergeten mijn vriendin. Ook heb ik mijn eigen zaakje in tuinaanleg en onderhoud. Dus hier kruipt er ook veel tijd in waardoor ik het zeer druk heb voor iemand van mijn leeftijd en nog studeert (22 jaar). Ondertussen is het met mijn moeder slechter en slechter aan het worden. Ze is niet meer bekwaam om alleen te wonen, ze luistert naar niemand, ze pakt pillen als snoepjes, ze kan zich niet meer verzorgen en ze eet niet meer. Voor al deze problemen zoeken wij oplossingen. Voor het eten kookt maandag dinsdag en vrijdag de verpleegster, de dagen daar tussen zorgen we ervoor dat er iets in de ijskast staat dat ze kan eten. Koude pasta met groenten, boterhammen, … niets is goed en alles laat ze staan. Voor de pillen laten we de vrijwilliger komen. Voor haar verzorging kan ze ook beroep doen op de verpleging maar dit wilt ze niet want ze beweert dat ze dit nog perfect kan, terwijl haar tandenborstel al 2 weken op dezelfde plek ligt zonder gebruikt te zijn. Mijn vriendin, waar ik nu 6 maand mee samen ben , gaat nu tijdens de examens vaak bij mij thuis studeren. Ze heeft zelf nog al een drukke thuis dus daarom gaat ze naar ons thuis en kan ze ook nog eens mijn moeder gezelschap houden en kan ze wat dingen doen voor haar zoals koken of is naar de winkel gaan. Terwijl ik in Gent zit gaat zij alleen naar mijn thuis. Laatst kwam mijn moeder om 7 u smorgends de kamer binnen dat ze naar de apotheek van wacht MOEST gaan voor dafalgan omdat ze het niet meer kon houden. Ze weet ondertussen wel dat ze dat zou doen dat ik daar niet mee zou kunnen lachen. Maar het is natuurlijk niet simpel om tegen je schoonouders zomaar nee te zeggen. ZO een voorval is ondertussen al enkele keren gebeurd en ondertussen weet mijn moeder dat ze het ook niet meer moet proberen. Ondanks de weeral extra hulp, nu van mijn vriendin, blijft ze achter uit gaan. Nu is het zo erg geworden dat ze zelf niet meer goed naar de wc kan gaan. Elke keer is er naast de wc behoefte gedaan, ligt alles van de kast, hangt alles vol. En vermitst er niemand thuis is moet mijn vriendin dit opkuisen. Ook heeft ze veel duizelingen waardoor ze vaak weer valt. Ondertussen hebben we het “bloedbad” al een tweede keer meegemaakt. Nu had haar kapster haar gevonden op de grond. Zo kan ik nog uren voort vertellen. Dit zijn dan allemaal verhalen van de laatste 10 jaar. Maar de jaren ervoor had mijn zus al de misserie op haar , en is ij ondertussen het huis uit en heeft ze een gezin met 2 kinderen opgebouwd en probeert ze zich zo weinig mogelijk van de situatie aan te trekken , zeker naar de kinderen toe. Ik ga dit jaar afstuderen en ben van plan om vanaf september alleen te gaan wonen. Mijn moeder kan gaan 2 uur alleen blijven. Vandaag was de verpleegster geweest tot 5 uur, een uur later kwam mijn vriendin bij mijn thuis en was de wc weer hellemaal besmeurd en was er een groot gat in de zetel gebrand door een sigaret dat ze had laten vallen en niet zag dat die nog aan het branden was. Het is dus duidelijk dat ze niet meer alleen kan zijn. Zowel ik , mijn vader en mijn zus weten niet meer wat te doen. Een ziekenhuis is geen opvang center en dus de foute dienst hiervoor. Een bejaarde tehuis is ze te jong voor. En als ze in één van de twee toch zou binnen mogen staat ze na 2 weken toch terug thuis met de taxi. Als ik zou zeggen , moeder kust mijn **** , dan heeft ze niemand meer en bestaat de kans dat ze het appartement in brand steekt, valt en niemand haar vind, nog meer medicatie gaat halen, heel het appartement vervuild omdat ze alles laat liggen dat ze pakt, …
Één van de weinige opties dat wij kunnen bedenken is om elke dag verpleging te laten komen. Maar dan nog hebben we niemand tijdens de weekends, al ben ik dan wel thuis maar ik zie het niet meer zitten om een hele week op school te zitten, dan thuis te komen en 2 dagen voor een moeder te zorgen die zelfs niet dankbaar is voor mijn hulp en enkel achter medicatie vraagt. En als er elke dag iemand van de verpleging zou komen, ze ligt meer van de tijd te slapen. Wat moeten die mensen dan doen. Je kan niet elke dag kuisen en strijken. Sommige dagen ligt ze zelfs heel de dag in haar bed, dan staan ze daar zonder enige dagtaak.
Wij zoeken dus naar een oplossing voor mijn moeder , waar ze rustig kan herstellen, niet aan de verkeerde medicatie kan en mensen om zich heen heeft waar ze zich thuis voelt en niet na 2 dagen met de taxi naar huis komt.
We weten het echt niet meer. Ik zie het echt niet meer zitten…
Heeft er iemand een oplossing of ideeën?
Ik dank jullie,

Met vriendelijke groeten, Michaël
petra22




BerichtGeplaatst: 13-05-2015 6:21 Reageer met quote

Lieve help, wat een verhaal! Ik vind het heel erg voor je moeder, maar jullie leven word ook verpest! Ik zou je moeder in een verpleegtehuis doen waar ze niet zelf uit kan komen. Al is ze daar misschien te jong voor, voor zichzelf kan ze ook niet meer zorgen. Ik vind het knap van je vriendin dat ze alle troep van je moeder wil opruimen. Maak je studie af en ga op jezelf wonen.Denk nu net als je zus aan jezelf, dit hou je niet lang vol.
Ik wens jullie alle sterkte

Groetjes Petra
Index > Het Restaurant > zieke moeder Bookmark and Share
Pagina 1 van 1  

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016