Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > Emetofobie
Auteur Onderwerp: Emetofobie
Kaatje1985




BerichtGeplaatst: 11-04-2013 17:04 Reageer met quote

Ik heb emetofobie.
Vroeger had ik het erger.
Ik durfde de deur niet meer uit,moest stoppen met school en veranderde als jong iemand die vol in het leven moet staan als een kluizenaar.
Verschillende therapie├źn gevolgd en medicijnen gekregen.
Uiteindelijk ben ik er merendeel zelf grotendeels vanaf gekomen en die inkeer kwam toen ik zwanger raakte van mijn oudste dochtertje.
Ik heb toen buikgriep gehad met erg overgeven.
Toen was ik echt doodsbang.
Jaren daarna heb ik er last van gehad.
Steeds als die maand en datum in zicht kwamen begon ik weer te malen,wat eigenlijk nergens op slaat want hoe groot is nou de kans dat je op die zelfde datum weer ziek gaat worden?!
Juist,ontzettend klein!
Eindelijk had ik het na jaren naast me neer kunnen leggen maar helaas was ik deze week toch weer de klos.
Ik ben 9 april in de nacht flink ziek geweest en heb veel moeten overgeven,denk wel 7 a 8 keer.
Maar nu was er geen tijd voor angst vooraf.
Het ging zo snel dat de schrik eigenlijk pas later kwam.
Maar die schrik daarna viel me eigenlijk heel erg mee.
Ik lag wel enorm te trillen na afloop omdat ik volgens mij alle spieren die ik heb in mijn lijf gebruikt heb. Shocked
Was vergeten hoe inspannend overgeven kan zijn voor je lichaam.
Enige wat ik eigenlijk steeds dacht was: het lucht zo enorm op! En wat smaakt het vies!
Mijn man heb ik gevraagd om een natte handdoek om over mijn gezicht te leggen want ik voelde zo klam en die natte handdoek verfriste mij enorm.
Heb er de hele nacht mee geslapen haha.
Na afloop voelde ik me enorm opgelucht en de maagpijn was weg en mijn maag voelde leeg.
Alles was er dus gelukkig uit wat dwars zat.
Ik dacht eerst dat het kwam omdat mijn avond eten niet goed gevallen was maar als ik terug kijk naar maandag overdag voelde ik me de hele dag al niet lekker.
Alles viel zwaar op de maag,ik zat mezelf ontzettend in de weg al de hele dag en voelde me al wat onpasselijk de hele dag.
Maar ik dacht dat dat weer kwam omdat ik zwanger ben en ik gewoon even een off-day had.
Maar het was dus niet door de zwangerschap.
Dinsdag overdag (na de nacht van overgeven) had ik diarree Embarassed en voelde ik me ook echt slap en zwak.
Voelde me echt ziek.
Buikgriepje vermoedde ik en ik had gelijk.
Ik heb namelijk al 1 iemand aangestoken die hier geweest is de avond dat ik ziek werd.
Die heeft het ook...
Voelde me natuurlijk hartstikke schuldig maar ik weet dat ik er niks aan kan doen.
Mij is het ook plotseling overkomen.
Inmiddels is het donderdag en zijn we een paar dagen verder en voel ik me al weer wat beter.
Maar het fobie monstertje blijft knagen...
Eten vind ik wat eng,ondanks dat alles wat ik eet er gewoon in blijft en mijn maag er niet moeilijk mee doet.
Maar de angst dat het mij weer zo overvalt zit er toch wel.
Het was ook wel erg heftig die nacht,zelfs mijn man schrok van de hoeveelheid Shocked en hij kan heel wat hebben.
Ik hoop zo dat ik straks dit laatste stukje fobie ook kan overwinnen.
Dat ik ook voor dit gedeelte sterk genoeg ben.
Vermijden heb ik niet gedaan wat ik jaren terug wel zou doen.
Ik ben gewoon naar buiten gegaan,heb mijn boodschappen gewoon weer gedaan,gegeten,gedronken enz enz enz...
Hoop dat ik snel weer vertrouwen in mijn lichaam heb en er verder niet meer zo veel over nadenk.
Nu blijft het maar door mijn hoofd spoken wat er gebeurd is die nacht en sommige details kan ik me te helder voor de geest halen.
Maar ik weet weer hoe het voelt en dat het moment zelf eigenlijk hartstikke mee valt.
Ja het is super vervelend en ik blijf het soort van eng vinden.
Ik ben er achter dat ik voornamelijk de misselijkheid vooraf eng vind.
Dat je weet dat het gaat gebeuren.
GirkeJulie




BerichtGeplaatst: 22-05-2013 15:53 Reageer met quote

Dag Kaatje,

jouw verhaal is een inspiratie voor mij. Ook ik heb last van emetofobie. Ik ben er zodanig bang van dat ik bij het minste gevoel van misselijk een anti-braakmiddel slik. Ik ben er zo bang van. Als ik misselijk wordt heb ik paniekaanvallen.

Het belemmert mij enorm. Ik heb namelijk een auto-immuun ziekte dat slaat op de darmen waardoor ik regelmatig misselijk ben. Ik heb ook een traag-werkende maag, waardoor ik regelmatig last heb van maagpijn en een misselijk gevoel. Die angst is dan enorm.

Als de buikgriep in omloop is, dan panikeer ik. Ik ben dan echt enorm bang om te gaan werken, om bij mensen te zijn, ... uit schrik dat ik het ook zou kunnen hebben.

Ik ben zoooo bang om zwanger te worden omdat ik niet wil overgeven. Nu ben ik nog jong, en mijn vriend wil nu nog geen kind. Maar op een bepaald moment zal mijn vriend wel een kind willen, en eerlijk gezegd, ik ook.

Hoe zal ik dan moeten omgaan met die fobie? Het beheerst mijn leven. Ik denk er dagelijks aan.

Wat moet ik doen? Ik ben zoooo bang.

Grtjs

Julie
Clair




BerichtGeplaatst: 16-01-2016 19:09 Reageer met quote

Beste forumgenoten,

Is er iemand die met mij wil praten over emetofobie? Ik heb dit sinds een paar maanden en ben pas 12 jaar oud. Ik heb hulp nodig en weet niet zo goed waar te beginnen. ik val erg af en weeg nog maar 27 kilo omdat ik niet kan eten van misselijkheid van angst. Hoop iets te horen. Dank je wel, Claire
carlee




BerichtGeplaatst: 27-01-2016 23:56 Reageer met quote

hoi clair

hopelijk lees je dit nog maar mijn dochter van 11 heeft dit sins kort ook ik ben met haar naar de huisarts
geweest en ze is door gestuurd naar yorne weet niet of je dat kent maar de eerste stap voor jou is naar een huisarts gaan je angst uitleggen en dan kijkt hij/zij welke therapie bij jou past.

Je moet echt hulp zoeken t is even een grote stap misschien, heb je ouders hier over al verteld????
Als je dat verteld lucht t voor jou enorm op en kunnen
ze met je mee naar de huisarts.

Wij krijgen morgen onze eerste afspraak bij psycholoog
ik ben benieuwd misschien kan ik door de ervaring met
mn dochter jou ook wel bepaalde tips geven???
Maar mijn advies voor jou praat er over met je ouders en zoek hulp, ik hoop dat we elkaar kunnen helpen om
deze vervelende angst te overwinnen
Index > Psyche > Emetofobie Bookmark and Share
Pagina 1 van 1  

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016