Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Kanker > Vruchtbaarheid na behandeling Acute Myeloide Leukemie
Auteur Onderwerp: Vruchtbaarheid na behandeling Acute Myeloide Leukemie
~Simona~




BerichtGeplaatst: 24-12-2012 16:16 Reageer met quote

Hallo,
Ik zal me even voorstellen. Ik ben Simona en ik ben 24 jaar oud. Ik ben al 7 jaar samen met mijn vriend Luuk die inmiddels 27 jaar is. Luuk is twee jaar geleden behandeld tegen Acute Myeloide Leukemie (bloedkanker). Hij heeft 3 zware en intensieve chemokuren gehad en nadat er een donor gevonden was ook een stamceltransplantatie. We zijn mega blij dat Luuk het gered heeft en na zijn behandeling complete remissie heeft bereikt. Het blijft nog altijd spannend of de leukemie terug zal keren. Tot op heden is dat gelukkig niet gebeurd! na 5 jaar verklaard een ziekenhuis een patiënt pas als "genezen" als binnen die jaren de leukemie niet terug is gekomen. We blijven hopen dat het zo goed mag blijven gaan!
Maar nu komen we wel op een volgend punt. We hebben een enorm grote kinderwens! Maar doordat Luuk zulke zware chemokuren heeft gehad (Chemokuren tegen AML zijn zo'n beetje de zwaarste kuren die er bestaan!) en een stamceltransplantatie heeft gehad is zijn vruchtbaarheid in ieder geval gigantisch afgenomen of is hij misschien zelfs onvruchtbaar. Voordat Luuk begonnen is met de chemokuren heeft hij wel sperma in laten vriezen. Dus via bv. IVF zal een zwangerschap misschien nog mogelijk zijn. Maar wat ik mij af vraag is of een zwangerschap via de "normale weg" ook nog zou kunnen? Heeft iemand ervaring met het krijgen van kinderen na zo'n zware behandeling tegen kanker? Is het mogelijk dat Luuk toch nog vruchtbaar is? En heeft er iemand ervaring met het zwanger worden van zaad dat ingevroren is geweest via bv. IVF?
Ik hoor graag ervaringen van mensen die een vergelijkbare situatie hebben mee gemaakt en hoe dit is verlopen!
Ik hoop dat jullie reageren!
Lieve groetjes van Simona
Ad
linda25




BerichtGeplaatst: 16-01-2013 10:42 Reageer met quote

hallo,

Ik begrijp helemaal in wat voor situatie jullie nu zitten. Mijn vriend heeft ook leukemie gehad, zijn stamceltransplantatie is nu anderhalf jaar geleden. Nu hebben wij het de laatste tijd ook veel over graag een kindje willen, moeten zowieso nog wachten tot de zomer aangezien ze hem aangeraden hebben minimaal 2 jaar te wachten ivm chemo.

Nu heeft hij afgelopen maandag bij zijn controle het onderwerp aangesneden.. Antwoord van zijn arts.. zeer onwaarschijnlijk dat hij nog vruchtbaar is of wordt, maar niets is onmogelijk. Nu hebben ze voor de behandelingen hierover nooit ingelicht, hij heeft dus ook nooit sperma ingevroren. De kans dat wij dus ooit een kindje krijgen is hierdoor dus echt vrijwel niet mogelijk.

Iedere patient is natuurlijk anders, maar ik denk dat het bij jullie ook een minimale kans is dat het via de 'normale' weg lukt. Wel een geluk dat het bij hem ingevroren is!
~Simona~




BerichtGeplaatst: 12-02-2013 17:18 Reageer met quote

Hallo Linda,

Allereerst bedankt voor je reactie! Sorry voor mijn late reactie, ik was het wachtwoord kwijt en kon hierdoor niet meer inloggen.

Heftig, jullie verhaal. Ik was inderdaad al bang dat via de "normale weg" het vrij onmogelijk zou worden. Maar ergens hoop je op een bericht van iemand anders die ineens verteld dat het bij hen toch gelukt is. Wat dan weer hoop zou geven. Wat vreemd dat jullie van te voren niet op de hoogte gesteld zijn over de gevolgen van mogelijke onvruchtbaarheid.

Ik vind het heel moeilijk, hou enorm veel van mijn vriend, maar mijn kinderwens is ook heel erg groot. Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat ik hem zou verlaten, zeker niet. Maar soms, als ik aan de toekomst denk. En er aan denk misschien nooit moeder te worden, kan ik heel erg verdrietig worden. Misschien herken jij dit ook wel...

Hoe oud is jou vriend en hoe oud ben je zelf? (Als ik dit vragen mag...) Ook ben ik benieuwd hoe jullie met dit bericht zijn omgegaan nadat je het gehoord hebt? Denken jullie er aan om via een andere weg (bv. donorsperma van iemand anders) papa en mama te worden? Of bijvoorbeeld aan pleegkinderen of adoptie? Of zijn jullie hier nog niet mee bezig? Als het té privé is, moet je dit uiteraard voor jezelf houden.
Bij mij spoken zulke gedachten regelmatig door mijn hoofd namelijk.

Nogmaals bedankt voor je bericht!

Sterkte voor jullie en ik hoop dat je vriend goed mag herstellen!

Lieve groet, Simona


Voor alle andere forummers:

Zijn er nog anderen bekend met een soortgelijke situatie? Bv. toch een spontane zwangerschap na een stamceltransplantatie van hun man? En zijn er mensen bekend met het zwanger worden van ingevroren sperma?
linda25




BerichtGeplaatst: 15-02-2013 21:38 Reageer met quote

Ik ben daar ook inderdaad heel boos over, dat er niets gezegd is. Het ging toen ook allemaal heel erg snel qua begin met behandelen end. (wij wonen in duitsland, hij is duits)

Zelf ben ik wel moeder, ik heb een dochtertje uit een vorige relatie. Dus ergens voel ik mijzelf dan ook weer heel egoistisch om het zo graag te willen, het brengt ook de nodige conflicten mee.. Aangezien hij zegt ja jij heb er al 1 dus jij begrijpt mij niet. Ergens heeft hij natuurlijk ook wel gelijk. Maar vanuit mij gezien, ik wil heel graag dit ook met hem en mij droom was altijd meerdere kinderen. Daarbij komt het vanuit mij ook.. ik ben heel jong zwanger geworden (20jaar) Dit is heel zwaar geweest, heb totaal niet van de zwangerschap genoten, mijn nu ex vond dat ik het zoveel mogelijk moest verbergen end. Ook zou ik heel graag alles op de 'juiste' manier meemaken, een echt gezin zijn. Dat heeft mijn dochtertje nooit gehad aangezien haar vader totaal niet in beeld is.

Mijn vriend wordt bijna 30, ikzelf ben 27. Dus nu ook echt op de leeftijd dat je zulk soort stappen echt bewust nemen wilt.
Wij zijn beide heel verdrietig en ook boos, boos omdat er niets gezegd is. En hij boos omdat hij zich geen echte man meer voelt. Ik vind het vooral heel moeilijk wat het juiste is om tegen hem te zeggen, heb hem wel heel duidelijk geprobeerd te maken dat de relatie mij om hem gaat en niet om de gedachten van mogelijk een kind.

Over andere mogelijkheden hebben we het nog niet echt gehad, eerst wachten of het in juli echt blijkt dat het niet kan. Zoals de arts nu gezegd heeft, is er een minimale kans, dat misschien iets het overleefd heeft en ze dat dan kunstmatig kunnen bevruchten, maar die kans is heel klein aangezien de chemo eigenlijk alles vernietigt.

Zelf gaan mijn gedachten meer uit naar donorsperma, zijn broer heeft aangegeven dat hij evt donor wil zijn, maar ik weet niet of dit juist zou zijn. Qua genen en bloedband natuurlijk dan de beste donor. Maar ik ben ergens ook bang dat het te dichtbij is. Ook ben ik bv bang mochten we ooit ruzie krijgen oid dat ik dan bv naar mijn hoofd zou krijgen het is niet mijn kind. (dit vooral omdat hij nu een soort vader voor mijn dochterje is, maar bij een ruzie krijg ik bv dat over haar naar mijn hoofd, waar hij uiteraard wel gelijk heeft, maar goed)

Het is gewoon heel lastig.. En vooral omdat er zoveel mensen zo makkelijk praten over het huisje boompje beestje beeld en er niet bij stil staan dat dit niet iets van zelf sprekend is.

Hoe groot zijn de kansen bij jullie dat het via kunstmatige bevruchting lukt? En zo niet hebben jullie het ook gehad over evt dan donor of adoptie?
Index > Kanker > Vruchtbaarheid na behandeling Acute Myeloide Leukemie Bookmark and Share
Pagina 1 van 1  

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016