Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Zwangerschap > sterilisatie man
Auteur Onderwerp: sterilisatie man
Henky




BerichtGeplaatst: 18-09-2013 1:30 Reageer met quote

Hallo Ballotig,

Mag ik vragen waar je de hersteloperatie heb laten uitvoeren?
Ik tob nu ook al ruim een jaar, dat mijn ballen zeer doen en ook in combinatie met spierpijn in de dijen tot mijn voeten toe, waar ik ook het vermoeden heb dat het met de sterilisatie te maken heeft.
Vooral tijdens slapen is dit een ramp.
De pijn in mijn ballen en benen is het hevigste, de dagen na sex te hebben gehad.
Ik zit te denken aan een "open ended" operatie omdat het lijkt dat het door "stuwing" in de ballen ontstaat.
Ik kan alleen geen ziekenhuis vinden die hier echt ervaring mee heeft.
Geen arts gevonden die mijn klachten met spierpijn in mijn benen herkend.
Jaap75




BerichtGeplaatst: 20-09-2013 8:06 Reageer met quote

Na alle horror verhalen hier op het forum ook maar eens een positief verhaal, zodat mannen zich niet al te veel laten afschrikken.

Ik heb vorige week gepost dat ik nog veel last had, nu een week later is de pijn voorbij en kan bijna alles weer normaal doen.
ballotig




BerichtGeplaatst: 03-11-2013 23:01 Reageer met quote

Henky,

De spierpijn komt mij wel erg bekend voor. Ik vind het gebrek aan kennis bij de artsen stuitend. Ik heb zowel de sterilisatie als de hersteloperatie in het Martini ziekenhuis in Groningen gehad.

Succes
ballotig




BerichtGeplaatst: 03-11-2013 23:01 Reageer met quote

Henky,

De spierpijn komt mij wel erg bekend voor. Ik vind het gebrek aan kennis bij de artsen stuitend. Ik heb zowel de sterilisatie als de hersteloperatie in het Martini ziekenhuis in Groningen gehad.

Succes
3bal




BerichtGeplaatst: 03-11-2013 23:23 Reageer met quote

Ik liet me 5 weken geleden steriliseren. De ingreep zelf hield niet veel in. Beetje trekwerk aan de zaadleider maar niet echt pijnlijk. Halfuurtje later reed ik rustig huiswaarts en deed ik het verder rustig aan.
De volgende dag een gezwollen zak en het gevoel dat er iemand in je ballen heeft getrapt. Leuk is anders maar dat nam ik er graag bij. Nog een dag later vrijwel geen pijn meer.

Die avond toch veel pijn beginnen krijgen aan de balzak rechts en vroeg gaan slapen. De volgende morgen wakker geworden met een derde bal in mijn zak en onnoemelijk veel pijn. Heb het nog een dag of 2 aangezien en dan uiteindelijk terug naar de uroloog gegaan.
Hijzelf was niet beschikbaar en de assistente heeft even een echo genomen. Haar diagnose, een inwendige bloeding. Zou enkele weken last hebben. Zeer uitzonderlijk.

Na 3 dagen was de zwelling nog erger en kreeg ik ook koorts en algemeen gevoel van ziekte. Terug naar de uroloog. Volgens hem had ik een bacteriële infectie opgelopen. Een antibioticakuur (augmintin) van 10 dagen zou dit verhelpen. Na 10 dagen helaas geen beterschap. Nog een extra antibioticaspuit in mijn bil en een bijkomende kuur met ander antibioticum (zinnat).

Nog eens 3 dagen later was de zwelling weer erger en zeer pijnlijk en ben ik 's avonds langsgegaan bij de huisarts. Zij stelde vast dat het om een enorme abces ging. Zij heeft bloed afgenomen en onmiddellijk naar het labo gestuurd. Daaruit bleek dat de ontstekingswaarden zo hoog waren dat ik meteen naar de spoedopname moest.

Ik ben toch nog een avond in mijn eigen bed gebleven omdat ik echt te ziek was om naar het spoed te gaan waar ze je meestal enkele uren laten wachten. Dan liever in mijn bed.

De volgende morgen gebeld met mijn uroloog en ik moest onmiddellijk komen. De zaak moest onmiddellijk gedraineerd worden. Wat later lag ik onder narcose en nog wat later werd ik wakker in de recovery.

Dezelfde avond nog naar huis met een wiek in mijn balzak die dagelijks moet verschoond worden tot de abcesholte van binnenuit volledig is opgegroeid.
De wiek verwijderen was de eerste dagen onnoemelijk pijnlijk in vergelijking met de pijn die ik daarvoor als ondraaglijk had ervaren. Een mens verlegt zijn grenzen Smile

Na operatie hebben ze de etter van de abces laten onderzoeken in het labo. Bleek een bacterie die resistent was voor de meeste antibiotica. Dus nog een bijkomende kuur van 10 dagen met een antibioticum dat wel zou aanslaan.

Nu ben ik een maand verder na de sterilisatie. Er zit nog een wiek van +- 50 cm in mijn zak. Maar we komen van 2 meter dus ik ben al tevreden met het genezingsproces. Echt last heb ik niet meer nu.

Mijn ervaring was dus niet zo goed. Ik was die van 1 op ... Smile
Gunnn




BerichtGeplaatst: 24-11-2013 10:04 Reageer met quote

Voor mij is het inmiddels zo'n 5 jaar geleden. Nog altijd is heb ik dagelijks last ervan, het klaarkomen is nooit meer wat het geweest is.
De uroloog heeft mij niets over complicaties verteld. Toen ik hem studies voorlegde dat zo'n 5% (1 op de 20) chronische klachten krijgt, werd dit weggewuivd. Dat waren cijfers die niet bij zijn afdeling hoorde.
De ingreep zelf was op maandagochtend, ik was als eerste aan de beurt. Waarschijnlijk was de diensdoende arts nog na-dronken van de avond ervoor; ze liet halverwege de ingreep de scalp uit d'r hand vallen. Flinke ontsteking na de ingreep en mijn sexbelevin nog altijd 50% van wat het was.
Ik zou het nooit iemand aanraden.
jannes68




BerichtGeplaatst: 03-12-2013 21:55 Reageer met quote

Hallo,

Ik ben ruim een half jaar geleden 'geholpen'. In tegenstelling tot de meeste mannen die met chronische napijn zijn komen te zitten wist ik wel vantevoren dat er een risico aan de ingreep zit, en ook dat dat door de meeste urologen wordt weggelachen (zo ook degenen met wie ik heb gesproken). Wat dat betreft was ik gewaarschuwd en is het mijn eigen besluit om de gok toch te wagen.

Ik heb door mijn werk toegang tot medische literatuur en hoewel ik geen medicus ben, kan ik artikelen over vasectomie en de mogelijke complicaties goed genoeg lezen. Toen ik me ging orienteren op een sterilisatie kostte het me minder dan 5 minuten om 3 recente reviews te vinden die het fenomeen post vasectomy syndrome en aanverwante chronische klachten beschrijven. Het gaat daarbij om onderzoeken onder tienduizenden mannen die een sterilisatie hebben ondergaan. Wat blijkt? Tussen de 5 en 15% van de mannen houdt er chronische pijnklachten aan over. In sommige onderzoeken worden zelfs nog hogere percentages genoemd. Dat hangt af van de definitie van wat pijn is en wat een chronische klacht is - dat verschilt per onderzoek en per persoon - het is natuurlijk moeilijk te kwantificeren, want wat de ene als veel pijn ervaart, vindt de ander wel gaan. Hoe dan ook, het is duidelijk dat de kans op chronische complicaties niet moet worden onderschat. Zelfs de beroepsvereniging van urologen beschrijft in een richtlijn (uit 2005) dat urologen bij het consult voorafgaand aan de ingreep dit aspect expliciet moeten bespreken.

Maar zoals ook anderen op dit forum al duidelijk maakten, doen ze dat niet. De 1e uroloog die ik sprak vond het 'grappig wat mensen allemaal op internet vinden' en moest er hartelijk om lachen. Daarna schepte hij wat op over hoe goed hij en zijn team wel was. Problemen kwamen alleen maar bij anderen voor. Na 8 minuten later en 115 Euro armer stond ik weer buiten, zonder ook maar een sikkepit meer duidelijkheid te krijgen. Terug naar de huisarts en me laten doorverwijzen naar een ander ziekenhuis. Ook de uroloog daar had nog nooit complicaties meegemaakt, maar het was dit maal in ieder geval een wat eerlijker gesprek, en het was ook duidelijk dat hij volstrekt niet op de hoogte is met de stand van kennis in het veld. Ik heb de medische reviews bij hem achtergelaten. Ook hij had een mooi verhaal over de honderden sterilisaties die hij al uitgevoerd had, en nog niemand was ooit teruggeweest met een klacht.

En tja, op basis van dat gesprek me toch maar aangemeld, want thuis moesten we toch iets... Wat hij me helaas niet vertelde was dat de operatie zelf door een stagiaire werd gedaan. Ik lag al helemaal klaar op de tafel toen ineens twee totaal onbekende gezichten boven me opdoemden en een van hen begon te ontsmetten en verdoving te spuiten. Ze kreeg wat instructie van een andere arts die ik ook niet kende. Ik heb me daar door laten overdonderen. Eigenlijk lijkt het me vanzelfsprekend dat je daarover vantevoren ingelicht wordt. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb vooraf niet expliciet gevraagd of hij het zelf zou doen (mijn advies: doe dat wel!) ... ik ging daar vanuit omdat hij zo uitgebreid vertelde hoe bedreven hij er in was. Het vervelendst was echter dat ze het kennelijk voor het eerst deed. Eerst te weinig verdoving waardoor ik alles kon voelen, en toen dat opgelost was is ze eindeloos aan het trekken geweest aan de linkerkant, de kant waar ik nu nog steeds het meeste last heb. De rechterkant ging iets sneller, maar het was ook daar wel duidelijk dat er op mij geoefend werd. Mijn vrouw hoorde ondertussen het relaas van de man die voor mij ook door haar onder handen was genomen. Ik vermoed dat hij net als ik ook nog steeds aan de pijnstillers zit, want hij kwam strompelend terug van de operatie en dat is zelfs mij niet overkomen.

Nu, ruim 6 maand na de ingreep, ben ik de dag weer begonnen met pijnstillers. Op goede dagen gebruikt ik ze niet meer want ik ben al dat geslik al lang beu. Maar pijn doet het eigenlijk altijd. Ik kan de plekken waar gesneden is precies voelen, en vandaaruit straalt het uit door het hele gebied. Soms flauw zeurderig, meestal gewoon pijnlijk, en soms intens. Ik ben niet zo'n zwaar geval als waar ik hier over lees, maar ik voel me wel verminkt.
Fietsen doe ik wel, maar niet ver, want het wordt heel pijnlijk na een paar km. Als ik te lang loop of anderzins beweeg speelt het ook op. Sex is pijnlijk, vooral naderhand, en het komt er daarom niet vaak meer van. Ik vind de prijs al met al wel erg hoog voor een anticonceptiemiddel. Liever geen sex met de vrouw en een pijnvrij kruis, dan geen sex met de vrouw en continu pijn. Wat dat betreft heb ik toch echt de verkeerde keuze gemaakt.

En ik weet niet precies wat ik van die urologen moet vinden. Ben ik nou echt de eerste bij wie het "mis" is gegaan? Dat geloof ik niet.'t Is goede handel, 300-400 Euro voor 10 minuten werk. Wordt daarom de kans op chronische klachten gebagatelliseerd? Ze benadrukken wel dat het zo belangrijk is om later je zaad te laten controleren. Terwijl de kans dat de sterilisatie mislukt slechts 1 op 4500 is! Waarom zou je daar wel voor waarschuwen terwijl de kans op chronische klachten 5-15% is?!
ballotig




BerichtGeplaatst: 26-12-2013 2:48 Reageer met quote

Hoi,

De cijfers die jij noemt worden tegenwoordig in de Nederlandse literatuur ook gebruikt. In de Amerikaanse literatuur gingen deze cijfers al jaren eerder rond. Sinds 2012 is er weer een toename in het aantal post-vasectomy pijnsyndroom studies. Gelukkig komt er langzamerhand meer begrip voor en kennis over.
Naar wat jij beschrijft mag je de klachten toch wel beperkend in het dagelijks leven noemen en zo je wilt invaliderend. Ik zou zeker een hersteloperatie overwegen. Waarschijnlijk heb jezelf ook al in de literatuur gelezen dat een epididymectomie niet echt zinvol is bij het verhelpen van de pijn. Een hersteloperatie wel en zeker binnen twee jaar na de sterilisatie. Ik zou niet afwachten. Ik kwam er laatst achter dat een collega van mij al sinds de jaren tachtig dagelijks pijn heeft door pvps en dat wens je toch niemand toe.

Groeten
jan van hasselt




BerichtGeplaatst: 10-01-2014 16:12 Reageer met quote

Hallo,
ben zelf afgelopen woensdag geweest.
Ingreep zelf volledig pijnloos.
Avond zelf wat ijs gelegd en een pijnstiller genomen, niets zwaar.
De last was zeurend, niets ondraaglijk.
Lichte zwelling.
De dag nadien gewoon gaan werken, bureaujob. Wat last gehad maar doenbaar.
Vandaag vrijdag, nog wat lichte last, geen pijnstillers meer.
Ik kijk uit naar het weekend, zondag mag ik douchen, tis nodig Wink
Het weekend erop terug sporten, sex,...
Nog geen spijt.
jan van hasselt




BerichtGeplaatst: 20-01-2014 16:23 Reageer met quote

Hallo,

ondertussen 12 dagen later.
De draadjes beginnen uit te vallen.
Gisteren voor het eerst terug gaan joggen. Niet geheel pijnloos, nog een vaag vervelend gevoel.
De wonde aan de rechterkant zo goed als volledig genezen.
De wonde aan de linkerkant is wat trager om te genezen. Nog een kleine onderhuidse ontsteking denk ik (zo voelt het).
Verder voel ik het nog wat trekken als ik bijvoorbeeld op toilet zit (houding?) .

Al bij al nog steeds geen spijt.
G
Vinnie29




BerichtGeplaatst: 24-01-2014 16:41 Reageer met quote

Hallo,

Ik ben bijna 2 jaar geleden geholpen. (Zie mijn verhaal 2 pagina's terug). Tot nu toe gaat alles prima. Heb wel heel af en toe wat last van stuwing. maar erg pijnlijk is het niet.
Kortom ik heb er nog steeds geen spijt van.
Sterkte toegewenst aan degenen bij wie dat niet zo is.
Alex84




BerichtGeplaatst: 26-03-2014 10:59 Reageer met quote

Hallo Henk en alle anderen. Late reactie zo een half jaar later, maar ik heb ook last van spierpijn na mijn sterilisatie. Ik heb tegelijkertijd prostatitis gekregen na de vasectomie en spierpijn in de achterdij. Ook heb ik last van verstopping en stuwingspijn. Wat een hel. Wou dat ik het nooit had gedaan. Het is nu 6 weken geleden voor mij.
kdejaeger




BerichtGeplaatst: 06-05-2014 22:30 Reageer met quote

Kan iemand mij vertellen waarom zoveel mensen met stuwing problemen hun bijbal laten verwijderen hebben?

Kan je niet gewoon het testiculaire gesloten uiteinde van de zaadleider open maken en alsdus de closed ended vasectomy omzetten naar een open ended zodat de zaadcellen eruit kunnen vloeien en de druk afneemt?

Is er iets dat ik niet snap?
tjeus




BerichtGeplaatst: 16-06-2014 20:44 Reageer met quote

De vraag van mijn voorganger is inderdaad een interessante, is er iemand die dit kan beantwoorden?
kdejaeger




BerichtGeplaatst: 16-06-2014 21:38 Reageer met quote

Ik denk dat ik het ondertussen zowat weet. De conversatie naar open einde is mogelijk een oplossing maar slechts een tijdelijke. De open eind kan zich namelijk sluiten en de boel opnieuw verstoppen. Jammer, want ze verkopen het nochthans als een 'oplossing' voor stuwingspijn.
JiMo




BerichtGeplaatst: 18-11-2014 11:44 Reageer met quote

Voor de toekomstige mannen die zich laten steriliseren mijn verhaal, ter geruststelling, om te informeren en wat je te wachten staat.

Na 2 kinderen en 42 jaar was het tijd om dit hoofdstuk af te sluiten…

11 september was de dag dat ik naar de kliniek ging in Amsterdam West.
Een week daarvoor hadden ze de controle gedaan of ze overal wel goed bij kunnen en ze voelen of je zaadleiders lopen waar ze zouden moeten lopen.
Je krijgt nog wat instructies wat je moet meenemen (strakke onderbroek) en moet regelen (een lift naar huis) en wat scheer instructies.

Op de dag zelf word je binnen geroepen dan krijg je eerst en kort gesprek wat ze gaan doen, dan uitkleden en ontsmetten. Dan komt er een groen laken over je heen met een gat waar je ballen zitten.
Dan gaat het gebeuren.
De eerst prik in je bal is niet heel fijn maar ik moet zeggen dat het nog prima te doen was, ik had het me veel erger voorgesteld. Ze zoeken je zaadleider en als ze die vast hebben houden ze die ook vast. Dat voelt een beetje als dat iemand je ballen vast heeft, voelt als ongemakkelijk. Als de verdoving werkt (na 5 sec. )maken ze een snee van ongeveer 1 cm. Dan spuiten ze nog een beetje verdoving in de snee, daar voel je al bijna niets meer van.
Dan is het vervelendste stuk want om het door te snijden moeten ze trekken aan je zaadleider. Dat vond ik het vervelendste van alles, je voelt dat in je buik en je lies. De linker kant ging heel snel. Met wat klemmetjes en een knip is het gedaan. Dan branden ze nog de zaadleider dicht. Ik rook er niets van overigens. En dan zetten ze je leider vast met een hechting in een hoek van 180 graden zodat deze niet terug aan elkaar kan groeien
Helaas heb je twee ballen….
Dan komt de rechter kant, dat duurde wat langer in mijn geval en was wat meer trekwerk dus was minder aangenaam. Maar al met al was het allemaal prima te doen. 20 minuten en alles was weer dicht.

De eerst 2 dagen heb ik pijnstillers geslikt, dat was ook wel echt nodig. Het was pijnlijk, blauw en beurs. Vooral strakke onderbroeken helpen heel erg!
Na 3 dagen merkt ik dat het blauwe ging wegtrekken maar het onplezierige gevoel in mijn ballen was nog niet weg. Zwellingen heb ik bijna niet gehad. Al kijk je wel de hele tijd of je niets ergs ziet ontstaan. Na een dag of 5 kon ik weer gewoon alles doen maar had nog steeds wel last er van. Vooral het trekkende gevoel in de lies en bij je ballen is bij mij zeker 2 weken aanwezig geweest. Na 10 dagen werden de hechtingen eruit gehaald en krijg je controle. Na 3 weken trok ook het laatste ongemak weg aan de linkerkant en nog een week later aan de rechterkant. Al met al heeft het erna nog best lang geduurd dat ik pijnvrij was. Al is de pijn niet echt heftig, voelt het toch ongemakkelijk.
Na een week ongeveer kon ik al wel weer vrijen en hoewel de eerste keer best vreemd is ging alles prima en werkte nog OK. Nu 2 maanden later is het helemaal weg, geen pijn meer en geen narigheid. 11 december nog voor de controle of het ook allemaal goed gegaan is en dan ben ik officieel onvruchtbaar.
Al met al viel het me mee, vooral de operatie. Dat het nog 4 weken duurde voordat de pijn helemaal weg was viel me een beetje tegen. Maar ik zou het zo weer doen wetende wat ik nu weet. Succes!
ArieSafari




BerichtGeplaatst: 11-12-2014 11:50 Reageer met quote

Omdat ik net zoals degene die dit leest een enorme “pannenkoek” was om op internet te zoeken naar vasectomie ervaringen, zal ik mijn persoonlijk ervaring en advies ter geruststelling posten.
Dit is überhaupt de eerste keer dat ik op een forum iets post, maar ik heb het idee dat door op het internet surfen er toch een enigszins een gekleurd beeld ontstaat. Mijn eerste advies is, laat je informeren door bekenden, familie, vrienden etc. Voor mij heeft dit namelijk enorm geholpen. Ik ken namelijk zo`n 10 mannen die deze ingreep ook hebben ondergaan en allemaal zonder noemenswaardige problemen. Onthoudt dat de meeste mensen met positieve ervaring over het algemeen minder de behoefte hebben om hun ervaring te delen op een forum. Dit in tegenstelling tot de negatieve ervaringen. Probeer anders even te googlen op steekwoorden als “ervaring verstandskies trekken”, of “ervaring bevalling” of nog simpeler: google op “review BMW 3-serie” of iets dergelijks. Hoogstwaarschijnlijk zullen alleen de negatieve verhalen je opvallen. Daarnaast is het ook dat het in de mens zit om negatieve situaties / verhalen sterker te onthouden dan positieve. Denk maar na over situaties in het verkeer. Als iemand je voorrang verleent, weet je hoogstwaarschijnlijk na 2 minuten al niet meer wat voor kleur deze auto heeft. Terwijl als iemand je afsnijdt op de snelweg je waarschijnlijk na een kwartier nog weet wat voor kleur, wat voor merk, en wat voor type. Om een lang verhaal kort te maken als je het de ingreep overweegt probeer voor jezelf een zo`n objectief mogelijk beeld te creëren. En laat je niet alleen leiden door de negatieve ervaringen.
Voor mijn vrouw en mij stond eigenlijk al jaren vast dat ik deze ingreep uiteindelijk zou moeten ondergaan. Ik ben van mening dat medicijnen (wat de pil ook is) zoveel mogelijk vermeden dienen te worden. Het zijn hormonen die in een laboratorium gemaakt worden. Iets in mijn boeren verstand zegt mij dat dit nooit helemaal gezond kan zijn. Voor de overige anticonceptie methoden zitten wat ons betreft zoveel nadelen aan dat sterilisatie eigenlijk de minst slechte optie is. Overigens vind ik het argument “een bevalling is vele malen erger” niet altijd opgaan. Wij als mannen zullen inderdaad nooit kunnen ervaren hoe dat is. Maar vrouwen kunnen ook nooit begrijpen hoe gevoelig het klokkenspel van de man is. Uiteraard begrijp ik de argumentatie wel, en ik ga er ook vanuit dat een gemiddelde bevalling 10x erger is. Maar ik vind dat er vooral vanuit de vrouwen in mijn omgeving er erg lacherig gedaan werd over de ingreep.

Eigenlijk had ik de afspraak met mijn echtgenoot om de ingreep voor mijn 40ste te laten uitvoeren. Maar toen mijn derde kindje in mei afgelopen is, heb ik de beslissing genomen om het nog in 2014 te laten doen. Want van uitstel komt afstel, en ik wist dat mijn angst voor de ingreep toch niet af zou nemen. Sterker nog nu zou het nog een aantal jaren als een soort “zwaard van damocles” boven mijn hoofd blijven hangen.
De uiteindelijk ingreep:
Zoals eerder aangegeven, was ik ook iemand die vooral de negatieve ervaringen onthield. Zo erg zelfs dat ik een uur voor de ingreep totaal in paniek raakte en de hele ingreep wilde afzeggen. Uiteindelijk toch naar het ziekenhuis toe gereden en in de wachtkamer plaats genomen. Op dat moment sloeg nogmaals de paniek toe. Tot dat moment was ik namelijk nog nooit voor mezelf in het ziekenhuis geweest simpelweg omdat ik nooit iets mankeer. De gehele entourage vloog me behoorlijk naar mijn keel. Uiteindelijk is mijn redding geweest dat ik in totaal maar 5 minuten in de wachtkamer hoefde te wachten. Eigenlijk liep ik in een soort trance en op de automatische piloot naar de operatiekamer. Eenmaal aangekomen vroeg de zuster of het wel met mij ging, omdat ik er nogal bleekjes uit zag. Ik vertelde haar van mijn angst en zei dat ik er over na dacht om de ingreep onder gehele narcose te laten uitvoeren. Ze zei tegen mij dat dit geen probleem was, maar dat ik dan een andere afspraak moest maken. Na een paar seconden twijfelen vroeg ze me of ik misschien toch wilde liggen en dat ik op elk moment de ingreep kon annuleren. Omdat ik toch al die tijd in angst heb gezeten en ik eigenlijk gewoon wilde dat het hele gebeuren achter de rug zou zijn, ben ik toch gaan liggen. Vervolgens kwam de (vrouwelijke) uroloog binnen en de zuster vertelde mij van mijn angst. Ook zij reageerde heel sportief en vertelde mij dat er die dag al iemand was geweest die er op het laatste moment van af zag en dat het dus vaker voor komt. Ze vroeg me vervolgens waar ik echt bang voor was. Ik vertelde haar dat ik het idee dat ze daar aan het snijden zijn en het trekken aan de zaadleiders mij het meeste beangstigde. Ze vroeg me of ik bang was voor de prikken. En ik vertelde haar dat dit niet zo was. Aangezien ze in de huid prikken en niet in de ballen zelf. Vervolgens bood ze aan om het trekkende gevoel met een extra prik te onderdrukken. Uiteindelijk ging ik akkoord en zei tegen haar dat ik alleen wilde weten wanneer de eerste prik erin gaat, en wanneer ik ze klaar is en dat ik verder niet op de hoogte van de status gehouden wilde worden. De zuster vroeg me of ze wilde dat ze mij zou afleiden. Dit leek me echt een heel goed idee.
Vervolgens kwam de bevreesde prik. Om heel eerlijk te zijn voelde dit alsof je een naald van een kerstboom in je onderbroek hebt (vraag me niet hoe ik dit weet Wink ). Kortom de prik viel nog meer mee dan ik vooraf had verwacht. Vervolgens zei de uroloog niets maar de zuster leidde me af met vragen over mijn kinderen en vertelde over haar eigen kinderen. Tijdens de ingreep voelde ik wel wat, maar niet echt pijnlijk. Ik denk achteraf dat het idee dat ze er aan bezig is mij het ongemakkelijke gevoel gaf. Al met al duurde het “snijden” en hechten zelf echt nog geen 5 minuten. Dit is dus exclusief ontsmetten het bedekken met het groene kleed met gat erin. Na 5 minuten zei de uroloog dat ze het toch dapper vond dat ik het heb ondergaan en dat ik rustig recht op mocht gaan zitten. Op dat moment voelde ik dat mijn zak er wat raar bij hing. Dit kwam echter door de pleisters die boel een beetje ondersteunde. Ik ben vervolgens in 1 rechte lijn naar de auto gelopen, zo snel zelfs dat mijn vrouw me niet kon bijhouden. Thuisgekomen als een speer de trap op naar bed en daar wachten op het uitwerken van de verdoving. Ongeveer anderhalf uur na de ingreep was dit het geval. s `Avonds naar beneden gegaan voor het avond eten. Het rechtop zitten viel me behoorlijk tegen en halverwege het eten toch weer naar bed gegaan. Vervolgens 2 dagen in bed gelegen met nagenoeg geen ongemakken. Alleen tijdens het plassen voelde het zaakje niet prettig aan. Dit komt doordat ik de strakke onderbroek uit deed en ze dus vrij boven de pot hingen. Na 2 dagen weer aan het werk gegaan en ik merkte dat lopen nog iets pijn deed. Het gevoel is inderdaad alsof je in je zaakje getrapt ben. Na 3 dagen werd 1 kant behoorlijk blauw, en zo voelde het ook aan. Dit was echter na 2 dagen ook weer voorbij. Na een week weer seks gehad, en dat ging prima !
Het is nu bijna 3 weken geleden, en ik moet eerlijk bekennen dat ik enorm blij en trots ben dat ik het heb gedaan. Ik heb nog niet gesport want bij sommige bewegingen voel ik het nog wel een beetje.
Mijn advies is, laat je niet gek maken en laat je niet leiden door angst.
Stallion




BerichtGeplaatst: 18-01-2015 10:52 Reageer met quote

Graag wil ik mijn positieve ervaring met mijn sterilisatie delen, te meer omdat ik hier heel veel negatieve berichten lees.

Bijna twee weken ben ik gesteriliseerd. Het was een weloverwogen keuze van mijn vriendin en mij. Wij komen beiden uit een andere relatie en hebben beiden kinderen, Zelf ben ik de 40 gepasseerd, zij is bijna 10 jaar jonger. Toch heeft zij geen kinderwens meer. Nadat afgelopen najaar haar spiraal er uit moest, gaf zij aan dat ze haar hormoonhuishouding weer normaal wilde hebben, dus geen spiraal, pil, nuva-ring of dergelijks meer in haar lichaam.
Maar vanaf dat moment moesten we wel voorzichtig gaan worden als we sex hadden......En wij hebben vaak sex, kan ik u verklappen, heel vaak...
Maar in die tijd even niet...Zij had weinig zin, vanwege het risico zwanger te kunnen raken. En ik ook niet, want dat geklooi met condooms was ik al na de eerste keer beu. Uiteraard was onthouding helemaal nicht im frage, dus wel sex gehad, maar voorzichtig moeten zijn. Zelfs nog tweemaal een Morning After Pil moeten halen.....
Omdat ik persoonlijk van mening ben dat de anticonceptie helemaal niet per definitie door de vrouw moeten worden geregeld, had ik bij mijn vriendin al eerder aangegeven dat ik posititief sta tegenover sterilisatie bij de man en dat ik dat best wil laten doen.
Zodoende deze beslissing genomen..

De ingreep stelde niet veel voor. Ik ben alleen gegaan en ook zelf naar huis gereden. Thuis nog even gezorgd dat de leidingen al een eind leeg waren...
Al met al duurde de operatie ongeveer 20 minuten. Van de chirurg en zijn assistente kreeg ik nog de opmerking dat ze zelden zo'n relaxte man op de tafel hadden gehad..
Mijn ballen werden in de dagen erna ook bij mij dikker en dat is bij 1 nog steeds een beetje zo. De hechtingen komen nu los en zullen over een week ook wel verdwenen zijn. Verder geen pijn gehad, behoudens en wat zeurderig gevoel in de onderbuik in de eerste dagen na de behandeling. Allen op de eerste dag heb ik 4 paracetmols op en daarna nooit meer.

En de sex? Nog steeds fantastisch!!
24 uur na operatie heb ik me al afgetrokken (ja, echt op de klok gekeken..) en 3 dagen er na zijn we al op een grandioze manier van bil geweest. Vijf ronden en drie keer klaar gekomen en het gevoel is weer ouderwets! Het lijkt wel of mijn libido nog beter is geworden als het al was. Ook merk ik geen verschil in stijfheid ofzo.

Ik vraag me nog wel iets af: de zaadcontrole gebeurt na 3 maanden en 20 zaadlozingen. Nu zit ik na twee weken al ruim over de 20 zaadlozingen. Kan ik mijn kwakje nu al inleveren ter controle? Ik bedoel: Er komen toch geen levende zaadcelen meer bij? Dus leeg is leeg, toch? Iemand met dergelijke ervaring?
ballotig




BerichtGeplaatst: 01-02-2015 10:05 Reageer met quote

Geweldig deze halleluja verhalen en dan ook allemaal een a-4tje volgeschreven. Je zou haast denken dat een uroloog aan het posten is.
En de reden is om toch even een positief geluid te laten horen....
Nou, erg positief ben ik niet. Al 4 jaar kamp ik met chronische pijn. De hersteloperatie heeft veel verlichting gebracht maar toch dagelijks pijn en ook nog regelmatig pijnstilling nodig.
Omdat twee dagen achter elkaar werken wil maar een hele werkweek niet werk ik op de woensdagen niet meer. Ik werk op omzetbasis dus niet werken kost mij geld. Naast de pijn die ik ervaar kost dit geintje mij elk jaar vanwege bezoek aan het ziekenhuis mij mijn eigen risico. Even ter info, voor de sterilisatie heb ik nooit een cent eigen risico betaald omdat ik nooit wat had.Maar die dag werken die ik misloopt kost echt klauwen met geld. En er is geen uroloog die dat gaat betalen. Ideetje; letselschadeadvocaat?

Als ik die positieve verhalen hoor denk ik, je moest een weten wat het betekent.
Ik ben er na vier jaar helemaal klaar mee maar er is niemand die een oplossing heeft. Ik ben gezond het ziekenhuis ingegaan en daar ziek gemaakt zonder dat daar van te voren ook maar iets over gemeld is.
Urologen moeten voordat iemand onder het mes gaat onderscheiden welke mannen wel en welke niet geschikt zijn. Vooraf bepalen wie pijn gaat krijgen anders is het een Russische roulette. Zolang ze dat niet kunnen geldt; in dubio abstine. Daarnaast geldt ook nog eens primum non nocere. Daar houdt ik mij ook aan in mijn vak en Urologen hebben dat ook belooft bij het afleggen van de Hippocratische eed. Of hebben die gasten een hypocritische eed?
AlwinH




BerichtGeplaatst: 10-04-2015 21:06 Reageer met quote

Hallo allemaal,

Zoals bijna iedereen hier ben ik een man die zich heeft laten steriliseren.

DE INGREEP ZELF:

Aan één kant was het een aantal seconden behoorlijk pijnlijk. Vooral tijdens het dichtbranden (volgens mij). Van verdoven (pijnloos prikje in de huid) tot het plaatsen van het gaasje duurde het naar schatting zo'n 20 minuten. Ik voelde ook voortdurend dat er gerommeld werd en af en toe werd dat ongemakkelijk, een aantal seconden dus ronduit pijnlijk. De arts en de assistent probeerden wel een gesprekje aan te gaan, maar ik kon me daar echt niet op concentreren omdat ik me zo schrap zette.
Dat het aan de ene kant een paar keer pijn deed kwam volgens mij doordat daar vijf jaar geleden een hydrocèle (vochtophoping in de vliezen rondom de bal) verwijderd is. Hierdoor was er aan die kant littekenweefsel aanwezig binnenin mijn balzak en was konden ze overal moeilijker bij.
Belangrijk: de wond werd totaal niet gehecht en bleef open met een gaasje erover en een los stukje "verband".

De andere kant was vrijwel zonder ongemak en een fluitje van een cent, binnen een paar minuten klaar! Dus dat viel na de eerste kant ontzettend mee.

NA DE INGREEP:

De "makkelijke" kant zag er na een paar dagen mooi dicht uit en er kwam misschien een dag of drie wat wondvocht uit. Prachtig genezen.

Uit de wond aan de "moeilijke" kant, waar zo gerommeld werd, is twee volle weken wondvocht blijven vloeien. Inlegkruisjes gebruikt, ideaal. Laughing
Eerst leek het redelijk dicht te gaan, maar na één week constateerde ik dat de wond nog helemaal OPEN was! Ik kon zo naar binnen kijken. Dat baarde me best zorgen... de wondranden waren geel/zwart en ik had best wat wondvocht. Ging het eigenlijk wel dichtgroeien? Ook had ik het idee dat er misschien een haartje aan het ingroeien was in de wond en dat dat het euvel was? Ik ging ondertussen wel gewoon werken (met de auto), maar dat kon omdat ik een zittend beroep achter een beeldscherm heb. Toch werd het ook weer pijnlijker met een beetje dikker geel vocht uit de wond. Maar dat mocht volgens mij nog geen pus heten. Rondom de wond was het ook niet rood en ik voelde ook niets "kloppen", dus een ontsteking was het (nog) niet.
Poli gebeld: zolang u geen koorts heeft moet het goed gaan. Ik moest vooral wel kort douchen. Verder geen advies gehad. Mijn vrouw kwam op het idee om de wond met een pleister een beetje dicht te trekken. Een paar dagen later, dag 9, was het nog steeds open en ik ben naar de huisartsenpost gegaan voor advies. De arts verzekerde me: soms duurt het wat langer, maar dit groeit ALTIJD dicht. "Ik krijg mensen met zúlke buikwonden..." Rolling Eyes
De arts deed er een zwaluwstaartje op, een hechtpleister (merk: 3M). Dát ging beter en de wond werd voor het plaatsen van de hechtpleister meteen even ontsmet met alcohol. Sindsdien ben ik dat ook gaan doen met een druppel Betadine en dan weer een hechtpleister erop. Op de één of andere manier werkte zo'n hechtpleister maar één dag, daarna liet hij los, misschien door de beginnende haargroei. Ik bleef elke dag kort douchen en dan weer een nieuwe hechtpleister erop. Dat is echt een tip voor wie hetzelfde krijgt! Je mag zo'n hechtpleister niet te strak zetten trouwens, want het vocht moet wel weg kunnen.

Een lang verhaal, maar nu, twee weken na de ingreep, komt er geen wondvocht meer uit de wond. Het ziet eruit als een klein streepje met een mooi rustig uiterlijk. Dus gelukkig, het groeit toch dicht.
Ik moet wel zeggen dat ik liever had gehad dat het meteen gehecht was aan die kant!

Misschien ben ik te bezorgd geweest, maar als het gat na een week nog open is durf je toch ineens weinig meer te bewegen... Confused Het kwam goed. Wink

ETCETERA:

Alles werkt na de ingreep zoals tevoren. Zaadlozingen zien er hetzelfde uit, dezelfde kleur, zelfde hoeveelheid, hetzelfde gevoel, géén pijn of stuwing o.i.d., dus ik zie de toekomst ERG positief tegemoet wat dat betreft. Very Happy

SUCCES ALLEMAAL en je bent geen aansteller als je je zorgen maakt, het blijft je zaakie! Cool
Index > Zwangerschap > sterilisatie man Bookmark and Share
Pagina 36 van 37  

Vorige  1, 2, 3 ... , 35, 36, 37  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016