Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > PMDD-hel
Auteur Onderwerp: PMDD-hel
anoniemke




BerichtGeplaatst: 13-02-2012 13:46 Reageer met quote

Beste lezers

Sinds mijn 30e lijd ik erg onder PMS en de afgelopen jaren is dit geëvolueerd naar PMDD.

Even een overzichtje van de klachten:
- depressieve buien en - gedachten
- geen eetlust / teveel eetlust (en de bijbehorende schuldgevoelens hieromtrent)
- futloosheid
- angsten
- hoofdpijn
- héél veel slapen overdag
- vermoeide benen en armen

Dit zijn de ergste en meestvoorkomende klachten.

Herkent iemand dit?

Ik ben al een paar jaren aan de AD (Efexor) en heb ook al allerhande andere medicatie/therapieën (ook alternatief) geprobeerd.

Ik ben het zo zat. Op den duur wil je niemand nog lastigvallen met je emoties, kwaaltjes, ... . Op den duur vraag je je zelf af of 'dit het leven nu is'.

Ik ben op zoek naar hulp, naar lotgenoten. Alleen red ik het niet meer...
Dukkha10




BerichtGeplaatst: 30-05-2012 20:46 Reageer met quote

Hallo Anoniemke,

ja dat herken ik heel goed. Ik worstel al jaren met de PMDD-hel en na een aantal jaren AD, die in het begin goed werkten, maar inmiddels allang niet meer, ben ik nu weer aan het zoeken. Ik ben 38 en overweeg om vervroegd de overgang in te gaan. Net naar de gynaecoloog geweest en die raadde me calcium en magnesium in hoge doseringen aan. Tja, ik ga het uiteraard wel eerst proberen maar ik ben uitgeprobeerd als ik eerlijk ben. Als je op het internet zoekt dan werkt er van alles en niets. Nu ben ik zelfs thuis van mijn werk omdat ik helemaal leeg loop op steeds weer uitvallen, puin ruimen, uitleggen.....

Dus ja, dit herken ik heel erg. Wat heb jij tot nu toe allemaal al geprobeerd?
anoniemke




BerichtGeplaatst: 30-05-2012 20:58 Reageer met quote

Dag Dukkha10
Wat jammer voor je dat je ook in deze hel zit. Wat heb ik allemaal al geprobeerd? Misschien beter vragen wat ik nog niet heb geprobeerd? Even een overzichtje van de medicijnen, supplementen, ... die ik al geprobeerd heb om PMS (PMDS?) aan te pakken (op advies van dokter of via het zelf zoeken naar oplossingen)
* Anticonceptie : mirena-spiraal (na jarenlang vragen eindelijk verwijderd -> had 2wk lang ??bruinverlies?? en werd echt gek van dat ding) / plakpil (werd ik nog gekker van) / Qlaira (hielp me niet uit de donkere periode) / niets (erg regelmatige cycli mét pms-periodes) / Cerazette / nu: Yaz 20+4
* Meer beweging : wekelijks 2 keer joggen / bodypump (Een dik jaar lang niet kunnen doen, maar sinds 3 weken weer gestart Wink )
* Meer water drinken / minder cafeïne
* Veel fruit / veel yoghurt eten
* Meer slapen in eisprongperiode (ca. 14 dagen last)/net na menstruatie en minder plannen maken in die periode
* Mindfulness-cursus
* Psychotherapie
* Magnesiumtabletten ??s ochtends
* Supradyn bruistablet ??s ochtends
* Antidepressiva Efexor
* Efamol PMP (Hoewel ik altijd het gevoel dat dit toch een beetje hielp, leek het effect na een tijdje af te nemen)
* acupunctuur
* aloe vera bits ??n peaches (Forever)
* pre ms-capsules (Tilman)
* alprazolam (enkel tijdens de zware periode)
* kruidenthee (Sint-Janskruid mocht niet samen met antidepressiva)
* van Care for Women: Women??s Mood, Women's Head, Mental Health; Women's Energy
* Bachbloesems en Recue
* L-tryptofaan (1 per dag)
* Sleepzz: Melatonine (om goed te kunnen slapen)
* Minami Nutrition: MoreGLA (1 softgel per dag)

Sinds een maand krijg ik nu elke maand injecties (Decapeptyl) die me in een kunstmatige menstruatie zouden brengen.

De afgelopen maand verliep veel beter dan de maanden van de voorbije jaren, al heb ik nu wel een iets mindere periode. Morgen krijg ik gelukkig mijn 2e injectie. Dit moet ik nu een paar maanden proberen om te kijken of het werkelijk PMDS is. Zo ja, dan zal er overwogen worden om de eileiders operatief te verwijderen.

Lieve groetjes
anoniemke




BerichtGeplaatst: 30-05-2012 20:59 Reageer met quote

Oh ja, ik werk ondertussen part time. Full time werken 'werkt' niet. In de goede weken zou dat perfect mogelijk zijn. In de slechte weken echter niet. Dan slaap ik erg veel. MAAR: afgelopen maand dus al opmerkelijk minder.
Dukkha10




BerichtGeplaatst: 01-06-2012 8:30 Reageer met quote

Hallo Anoniemke,

jemig. Of je bent al veel langer bezig dan ik of nog veel actiever. Ik herken heel veel van wat je schrijft. Van de AD (sertraline in mijn geval) tot allerlei voedselsupplementen, care for women producten en consulente en de mindfulness training.

Ik hoop dat ik je wat mag vragen. De injecties die je nu krijgt. Waarom is er voor dit middel gekozen en niet bijvoorbeeld voor zoladex. En gebruik je er een oestrogeen toevoeging bij? Mijn gyn wil dat er namelijk bij geven om de overgangsklachten te couperen maar daar zit ik niet op te wachten. Tot nu toe heb ik op elke hormoontoevoeging verkeerd gereageerd. Jij zegt dat je er 'gek' van werd, nou dat herken ik heel erg. Van de nuva ring, tot de mirena spiraal tot allerlei anti-conceptie en zelfs de isoflavonen die de care for women consulente me had aangeraden (waarom????)...

Heb je last van bijwerkingen? Mijn vriend is nogal bang dat ik een persoonlijkheidsverandering onderga. Nu heeft hij twee helse weken maar ook twee hemelse weken zoals hij zelf zegt. Hij is denk ik bang dat het 4 helse weken (want overgangsklachten) of 4 weken mwah wordt. Daarbij hebben de middelen nogal wat bijwerkingen. De osteoporose, tja, veel calcium tabletten dan maar. Maar de verminderde libido en droge slijmvliezen stemmen mij niet echt gerust Smile. Kan me voorstellen dat je niet en public wil vertellen wat de bijwerkingen bij jou zijn (of wel, dat weet ik niet), maar wat heeft je gyn verteld? Ik vraag me bijvoorbeeld af of de bijwerkingen van voorbijgaande aard zijn. En een laatste vraag: jij hebt het over het verwijderen van je eierstokken. Lijkt me ook te prefereren boven tig jaar injecties. Is dat een idee van je arts of van jouzelf? Die van mij is daar niet over begonnen namelijk. Mag ik vragen hoe oud je bent? Mijn 38 jaar is nogal een probleem blijkbaar. Ik vind het goed, mijn moeder ging met 42 de overgang in. Ik snap alle ophef niet. Ik heb twee prachtige kinderen + twee van mijn vriend erbij. Ben allang gesteriliseerd. Waarom zou ik me k**** moeten voelen, twee weken in de maand, omdat mijn lichaam zich voor bereid op een zwangerschap die never never never de nooit gaat komen of gewenst is? En die overgang komt toch. Liever eerder dan later toch? Mijn moeder is echt een ander mens geworden na de overgang. Bij mij in de familie blijkt de hormonale gevoeligheid in de vrouwelijke lijn nogal prominent aanwezig.

Dat je parttime werkt kan ik me goed voorstellen. Mij lukt werken in de luteale fase vaak helemaal niet. Werk als psycholoog met ouderen en dat vraagt vooral emotioneel veel van me. En ik kan me niet, niet concentreren. Dus dan maar verslagen schrijven lukt vaak juist niet. Bewonersoverleggen gaan gewoon door en zijn niet om mijn menstruele cyclus heen te plannen. Daarbij twee zware persoonlijke jaren (heeeeeel verhaal, vooral ellende door anderen veroorzaakt) waardoor ik me nu volkomen opgebrand voel. En zit dus thuis. Ik ga volgende week wel weer rustig aan aan de slag en heb van de bedrijfsarts (kan die man wel zoenen) de tijd gekregen om e.e.a. uit te zoeken met de gyn. Maar niemand heeft iets aan een werknemer die maar twee weken van de week inzetbaar is. Ik zie mezelf zo nog in de WIA terecht komen. Terwijl ik verder gewoon gezond ben. Pfffffff.

Zo, haha. Jij zocht hulp en kreeg een klant. Ik hoop niet dat je het erg vindt.....

Lieve groet, Dukkha10
anoniemke




BerichtGeplaatst: 01-06-2012 13:49 Reageer met quote

Dag Dukkha10

Het lijkt net alsof jij in mijn pen gekropen bent. Mijn moeder had immers ook net dezelfde klachten en is volledig verlost sinds haar overgang. Zij was 53 en zo lang kan ik het niet meer volhouden.
Ik heb dus de gynae zelf gevraagd of hij 'de hele handel' er niet gewoon wilde uithalen zodat ik verlost zou zijn van de hormonenschommelingen.

Niet alleen mijn man was bang dat ik continu een andere, vreemde vrouw zou worden, maar ook ik. Ik wilde het echt niet meer. Daarom heb ik een mailtje gestuurd naar een universitair ziekenhuis met de vraag of iemand op de hoogte was van het syndroom en me kon helpen. Ik heb er ook meteen bij geschreven dat ik niet zat te wachten op een nieuwe teleurstelling (had ondertsn al genoeg dokters, gynaecologen, ... gezien).

Hij stelde me zelf deze injecties voor. Verder neem ik geen supplementen.

Ik heb momenteel een maagontsteking (slokdarm ook) en ik wijt dit aan alle pillen en supplementen die ik de laatste jaren geslikt heb. Ik neem (uit mezelf) nog wel steeds vit D en omega-supplementen in.
Verder probeer ik gezond te eten (door mijn food IQ te verhogen, cfr. Amber Albarda) en hoop ik dat dat ook een beetje helpt.

Je mag me altijd persoonlijk contacteren via **********. Dat gebruik ik zelden, maar zal er deze dagen even op letten. Dan zal ik je mijn persoonlijke contactgegevens even bezorgen.
Ik heb ondertussen ook contact met een Britse vrouw die net als ik de injecties krijgt en ook haar verhaal is identiek. Laat men nu nog maar denken dat het tussen onze oren zit ...

Groetjes
Dukkha10




BerichtGeplaatst: 03-06-2012 21:41 Reageer met quote

Grmbl, administrator was sneller dan ik (was weekendje weg). Misschien kun je mij bereiken? Ik heb ook zo'n adres, het is mijn naam op dit forum en verder hetzelfde opgebouwd als het jouwe... Internationale extensie. Zou het wel heel fijn vinden.

groetjes,
Dukkha10
anima




BerichtGeplaatst: 26-09-2012 14:22 Reageer met quote

Ik had altijd last van pms, begon me meer af te zonderen, maar besefte dit pas maar rond mijn dertig, net zoals jij.
Nu ben ik er 38 en sinds een paar maanden voel ik me opnieuw een beetje rustiger. Ik had zware pmdd.
Ik kon niet meer uit werken, bleef hele dagen in mijn bed liggen, kon niet meer voor mezelf zorgen, liet mijn huishouden voor wat het was. Een echt HeL dus.
En vooral, het tastte mijn zelfbeeld aan en ik verloor ook de controle over mezelf tijdens die twee weken.
Die andere twee had ik uiteindelijk nodig om uit te rusten. En zo ging dat lang verder. Mijn huisdokter werkte me buiten, omdat dit onmogelijk kon. Hooguit, drie à vier dagen pms kon ik hebben.
Door care for woman werd dat taboe doorbroken, ik woon in België.. en geloof me, als je weet waaraan je lijd, dan is het genezingsproces al half gewonnen.
Ik ben ook YAZ beginnen nemen en ik voel me terug 'normaal'. Ik slaap enkel nog 's nachts, niet meer overdag, heb veel meer energie en voor mij werkt deze anticonceptie wel. Ja, voor mij is Yaz perfect.
Ik leef niet meer in de hel, da's zeker.
Ondertussen heb ik terug de kracht om te gaan fitnessen en aan mijn voeding te werken.
Fulltime gaan werken zal er nooit meer inzitten, denk ik.
Ik wens iedereen met deze klachten oprecht veel sterkte toe.
jolan79




BerichtGeplaatst: 28-11-2012 16:59 Reageer met quote

Oh wat een opluchting zeg, ik ben niet de enigste met deze ernstige klachten, ben een vrouw van 33 jaar en kamp al vanaf mijn 13e met pms klachten nu ik de 30 gepasseerd ben is het echt in extreme mate toegenomen zo erg zelfs dat ik 2 keer ben opgenomen geweest omdat ik heftige angstaanvallen had en met periodes erg depri Evil or Very Mad In het ziekenhuis werd alles op depressie gegooid en werd ik volgestopt met medicijnen waardoor het nog slimmer werd, ook had ik zeer goede dagen dan kon ik de hele wereld aan en was ik weer zo blij, nu weetende dat dat cyclus gebonden was want ik kon de klok erop gelijk zetten dat het weer minder werd en weer alles negatief zag, niet meer van mijn vriend houden, liefst alleen zijn, overal aan irriteren, sociale fobie, angsten, hartkloppingen, erg moe en emotioneel! ik loop nu al meer als een jaar in de ziektewet wat ik verschrikkelijk vind, m'n werk was mijn alles en opeens kon ik niks meer ja wel een paar dagen als ik me goed voelde, nu weet ik sinds 2 weken dat ik een ernstige vorm van pmdd heb, en ja erg van geschrokken hoe nu verder, al zoveel medicatie geprobeerd en bij natuurartsen geweest, ik had van al dat geld wat ik daar aan heb uitgegeven al lang een nieuwe auto kunnen kopen Crying or Very sad Vandaag weer bij de dokter geweest en prozac voor geschreven gekregen, hiervoor de yaz geslikt maar dat ging helemaal mis! heeft iemand ervaringen met prozac? Maar het aller ergste van alles vind ik toch dat er zoveel onbegrip is en dat mensen het niet snappen hierdoor veel vrienden kwijtgeraakt en zelfs mijn schoonfamilie doet nu ook erg raar tegen mij zo van kom op zeg is nu wel een keer klaar en je moet weer aan het werk! Hier wordt ik erg verdrietig en eenzaam van en soms vaak het gevoel hebben van kan er maar beter niet meer zijn gewoon rust.... Nu hang ik wel erg aan mijn ouders die mij erg steunen, nu zo erg de angst om ze te verliezen dat ik iedere avond erg verdrietig ben omdat ik weet als ik hun kwijt ben ik niemand meer heb die het wel snapt en me af en toe een knuffel geeft.Ook dan denk ik vaak als hun er niet meer zijn hoeft het van mij ook niet meer, terwijl ik een harstikke lieve vriend heb die alles voor me doet en me ook heel goed snapt maar ik duw hem vaak van me af wat ik eigenlijk niet wil, kortom door mijn gedrag raak ik natuurlijk ook wel mensen kwijt maar kan er niks aan doen, graag zou ik in contact willen komen met mensen die zich net zo voelen als ik, want ik voel me soms heel erg eenzaam Sad Want het is idd een hel.....
anima




BerichtGeplaatst: 28-11-2012 19:21 Reageer met quote

Hoi Jolan79,

Ik heb me net zo gevoeld zoals jij, compleet verloren.
Je bent zeker niet alleen.

1. Het is absoluut noodzakelijk dat je een PMS kalender gaat invullen. Toch zeker een half jaar.
Je kan die downloaden op het internet, geloof ik.
Als je de kalender voor jou ziet, spreekt het voor zich hoe je die moet gebruiken.
Hoe meer jij je bewust wordt van jouw psyche, hoe beter je zal kunnen omgaan met je pms.
Wat je vooral moet doen, is, alles doen waar jij zin in hebt.
Wil je tijd voor jezelf, neem ze dan. Er is nu even geen plaats voor iemand anders.. en de mensen die je graag zien, laten je niet in de steek hoor. De mensen die zo-maar-zo waren, die zal je moeten laten gaan.
Jij moet nu naar jezelf kijken en heel goed gaan uitmaken wat pms met je doet en vooral je identiteit niet verliezen. Je blijft dezelfde persoon, enkel, je hebt nu twee persoonlijkheden, waar je rekening moet mee gaan houden.
Als ik boos werd, of extreem droevig, dan zei ik in mezelf: 'dit ben ik niet, dit is pms, mijn andere persoon'.. en na een tijdje kon ik realiteit gaan onderscheiden van illusie. Dat stopt 'the madness' in je hoofd.

2. Dat je met je dichtste mensen veel praat over je gemoedstoestand.
Ik heb al bijna twintig jaar een relatie, en ik moet zeggen dat het een hele beproeving was. Vooral voor mijn vriend. Ik stootte hem af, trok hem aan, stootte hem terug af, of ik was geïrriteerd, net zoals jij en deed soms erg gemeen. Terwijl ik er nooit een reden voor had.
Maar door veel te praten zijn we tot een balans gekomen.

Het feit is: als je pmdd hebt, dat het zoveel ernstiger is, omdat je depressief bent geworden VAN pms. Vooral de vermoeidheid en hoge dosis stress hebben een enorme invloed.

3. Ik zou jou wel antidepressiva aanraden, en wel om de volgende redenen..
- Je hormoonhuishouding is compleet uit balans door al die stress en trauma's die jij en je lichaam hebben ervaren. Denken dat je gek bent, omdat niemand je gelooft, dat is pure stress, ik kan me niets verschrikkelijkers voorstellen.
Deze link kan misschien handig zijn om eens na te lezen.
http://www.dehormoonfactor.nl/bijnieruitputting-het-stress-syndroom-van-de-21e-eeuw
Hopelijk heb je er iets aan.

Daarom zou ik antidepressiva aanraden, om alles een beetje in balans te trekken.
Ik heb het zelf twee jaar genomen en ben sinds zes maanden gestopt. Ik ga niet zeggen dat ik de daken oploop van contentement, maar ik voel me niet meer verloren, of ongeliefd of over-emotioneel.

Ik haatte mijn eigen gevoelens, mijn kwaadheid, ik haatte alles aan mezelf, en vond dat ik de vreselijkste persoon op aarde was. Vele dagen zat ik gewoon met de gordijn dicht overdag, de wereld was er gewoon te veel aan.
Anti-depressiva helpt je in die zin dat het je ondersteunt. Je krijgt een adempauze en je kan terug helder beginnen denken. Het is geen wondermiddel en ik moet zeggen; uitgezondert een paar zware minpunten, heeft me dit geholpen. Zelfs nu ik ben gestopt, heb ik niet het gevoel dat dit mijn hersenen heeft kapot gemaakt of zo.. of mijn identiteit heeft verandert.
Grote minpunten waren: in mijn geval: 20 kg bijkomen, en mijn seksuele appetijt was compleet, maar dan ook compleet verdwenen.
En ik moet zeggen; het is nog niet compleet terug.. al voel ik me wel meer 'levendig' op dat gebied dan mét.

Soms moet je je trots opzij zetten..

Het probleem is bij jou, dat je lichaam niet meer goed functioneert.

Wat echt helpt, is gaan sporten (ik weet niet of je de energie hebt om dat te gaan doen) en heel goed en correct gaan eten.
Weinig vetten, cola, chocolade.. suiker in het algemeen.

In ieder geval, ik hoop dat je het goed stelt en enorm veel sterkte meid..
G
jolan79




BerichtGeplaatst: 14-01-2013 18:33 Reageer met quote

Hallo Anima,
Bedankt voor je lieve bericht, ik zit nu sinds 6weken aan de prozac en het lijkt idd wat te gaan doen, ben minder depri, angstig wel nog erge moeite met naar buiten gaan in de slechte weken en dan ook overal beren zien! Ben wel enorm afgevallen door de prozac, ook slik ik nog oxazepam 4 per dag... Morgen naar de bedrijfsarts, hoop zo dat ik binnenkort weer wat kan gaan werken. Hoe gaat het met jou nu?
anima




BerichtGeplaatst: 16-01-2013 8:58 Reageer met quote

Blij nog iets van je te lezen! Misschien telepathie, want ik moest onlangs nog aan je denken..

Blij dat je je iets beter voelt hoor! Forceer je gewoon niet te veel en laat het leven nu even komen zoals het komt. Nu moet je herstellen van alle emoties die je hebt gevoeld de laatste jaren.. over een tijdje kom je er dan terug bovenop. Maar het zal heel traag gaan, omdat je over je limiet bent gegaan.

Hoe was het bij de wetsdokter?

Je mag me altijd mailen.
***

Met mij gaat het goed, het gaat traag, maar ik zie elke dag vorderingen.. (met jou komt het ook goed hoor, je moet gewoon de tijd nemen en zeer lief zijn voor jezelf.)
Wim75




BerichtGeplaatst: 05-04-2017 11:30 Reageer met quote

Hoi,

Ik heb de meest fantastische vrouw. Ze is lief, zorgzaam… eigenlijk een droomvrouw!

Maar (kan men klok erop zetten) vanaf dag 14 van haar cyclus is het zover. Vandaag zit ze op dag 14 en ik heb vanaf vanmorgen naar aanleiding van een bezorgdheid die ik had geuit over iets in bed gisterenavond al een berg smsjes gekregen waarin ze me voor t vuil van t straat verwijt en echt extreem gemeen is.

Ze dreigt zelfs met een relatiebreuk.

Ik probeer haar zoveel mogelijk te ontlasten de ganse maand door met ervoor te zorgen dat ons huisje proper is, ze lekker kan eten en probeer ook nooit te puchen voor sex (want daar heeft ze t de laatste tijd ook heel moeilijk mee).

Nu verwijt ze me weer dat ik te veel doe in huis en dat ik haar onder druk zet daardoor terwijl ik net net probeer te vermijden door haar te helpen. Ik snap er echt niks van.

Als ik zeg dat ze mooi vind krijg ik t verwijt dat k alleen maar sex wil. Als ik zeg dat ik dat daarmee niet bedoel zegt ze dat ze geen vent wil die niet” over de brug komt”.

Probeer echt heel veel geduld te tonen en probeer me niet te laten vangen om mee in de discussie op te gaan maar ik word er o zo verdrietig en moedeloos van.

Vroeger duurde deze periode maar één week. Nu al twee… na die twee weken ben ik volledig uitgeput.

Weet dat zei haar ook ontzettend slecht voelt en dat ik het niet persoonlijk mag nemen maar de dingen die ze zegt komen echt wel binnen en zijn bij momenten echt heel kwetsend.

We praten er nadien wel telkens over en ze vindt het ook heel erg maar nu en dan zie k het echt niet meer zitten.

Vraag me soms af welk deel van wat ze zegt gemeend is en wat niet. Nu klinkt het alsof ik een vreselijke man voor haar ben en dat begint serieus aan men zelfvertrouwen te knagen..

Weet t ff niet meer en moet t eventjes van me afschrijven want kwijt wil ik haar niet…
.
anima




BerichtGeplaatst: 05-04-2017 13:18 Reageer met quote

Eerst en vooral: je bent wel degelijk een hele lieve man, gezien je echt je best doet om deze hele situatie met je vrouw onder controle te houden.
Ik snap je helemaal. Niet alleen als vrouw, maar ook wat mijn vriend heeft doorgemaakt met mij en niet heeft opgegeven. Uiteindelijk ben ik praktisch PMS/PMDD vrij en heb ik mijn leven en emoties onder controle.
Dus: er is hoop!
Nu, jouw vrouw is hormonaal compleet uit balans en ze kan eigenlijk niet veel doen aan haar eigen gedrag. Ze wil jou niet kwetsten, maar gezien ze jou graag ziet, krijg jij het meeste naar jouw hoofd, en je verdient dat natuurlijk niet. Maar ik weet ook dat ze in een positie zit waarin ze zich niet meer kan controleren.

Ik weet dat dit een ondraaglijke situatie is, maar je zal nog een tijdje moeten volhouden, terwijl jouw vrouw hulp zoekt.
Dat kan op verschillende manieren.
Ik zal je zeggen hoe IK beter ben geworden, samen met de hulp van mijn vriend (23 jaar samen ondertussen).
1. Anti-depressiva nemen. Dit zal haar brein tot rust brengen. Ze hoeft het niet erg lang te nemen. Een half jaar tot een jaar. Na twee weken zal je al effect zien. De eerste twee weken kan het wel erger worden. Volhouden dus.

2. Meteen naar een psychologe, omdat ze onafgewerkte zaken heeft in haar leven. Zaken die haar emotioneel blijven achtervolgen. Geloof mij, een goede psychologe zal haar helpen. En het zal een beetje jouw taak verlichten, omdat, praten met iemand die neutraal staat tegenover haar, beter is voor jouw vrouw, dan met iemand die te dicht staat. Bij de psychologe hoeft ze geen rekening te houden met haar gevoelens en kan ze alles zeggen wat op haar hart ligt.
Dit heeft me zelf enorm geholpen. In feite, had ik dit niet gehad, had ik sommige zaken zelf nooit kunnen verwerken, maar zat ik vast in datzelfde denkpatroon.

3. Nadat ze tot rust is gekomen in haar gedachten, mede door antidepressiva (ik ben er zelf een beetje tegen, maar in dit geval heeft ze weinig andere keuzes om haar brein te 'resetten', zeg maar.
Ik neem de pil 'Yaz' en die blijkt erg goed te werken tegen PMS. Ze moet ze doornemen en nooit eentje missen. Als ik een ander merk neem, gaat het helemaal mis.

4. Ze moet alles elimineren wat haar slecht doet voelen in haar leven. Mensen die haar niet steunen, situaties die niet meer werken. (daar hoor jij niet bij, want jij bent goed voor haar en ze zal jou nodig hebben.) En dit is echt belangrijk voor haar dat ze het doet. Al dat ze van werk moet veranderen of familieleden voorlopig niet meer opzoeken, tot het beter gaat.
Ik heb mijn eigen familie niet opgezocht, gebeld gedurende zes maanden en het heeft mijn visie verandert. Dit heb ik samen met de psychologe beslist. Na zes maanden heb ik hen alles kunnen vergeven en staan we op goede voet op heden. En man, ben ik blij dat ik mezelf wat rust heb gegund!
Ik heb mijn familie terug..

Ik wil maar een voorbeeld geven...

5. Voeding is ook heel belangrijk. Veel vis voor omega 3 (te weinig kan ook depressie veroorzaken), geen suiker en minder koolhydraten. Groene groenten en fruit. Dit herstelt ook de hormonenbalans.

Al deze zaken zullen tijd vragen. Maar er komt dan ooit wel een einde aan en dan zal ze jou dankbaar zijn dat je bent gebleven en haar hebt gesteund tot het bittere einde.
Jullie relatie zal enorm versterken daardoor, achteraf.

Zij is de vrouw van jouw leven. Neem haar woorden niet voor waarheid, hoewel ze misschien wel enkele woorden meent, kunnen jullie dat later uitpraten. Nu moet zij genezen en moet jij het alleen klaren en zal je je ook erg eenzaam en alleen voelen. Maar, sommige mensen zijn het waard. The good, the bad and the ugly!

Het is wel belangrijk dat ze zelf ook wil werken aan haar herstel, dus ik stel voor je haar dit laat lezen als ze rustig is en openstaat voor suggesties. Als ze bij wijze van spreken terug helder kan denken. En zulke momenten zijn er zeker. Hou vol en sterkte voor allebei!

Voor uw vrouw dit berichtje.
Beste vrouw, er is echt hoop op genezing. Het zal een lange weg worden, maar die is het waard! Na anderhalf jaar ben ik enorm veel verandert door deze stappen te nemen en heb ik nog mijn liefste overgehouden. Probeer hem zoveel mogelijk te sparen, ook al zou je het liefst zijn ogen eruit krabben. Geen enkele man kan begrijpen wat hormonen met een vrouw doet. Het enige wat jouw man kan doen, is naast je zijde staan, alles aanhoren en je steunen. Verder kan hij niet veel voor jou doen.
JIJ moet het doen. Met de hulp van derden. Je hoeft het niet alleen te doen. Laat je muur vallen en praat met iemand neutraal en van het beroep. Het zal je ogen openen enje denkpatronen veranderen. Ik zat werkelijk zo vast, dat ik geen uitweg zag. Maar uiteindelijk, dag na dag werd het beter. Ik ben verhuisd, ik lach weer elke dag en ik zie het zonnetje weer schijnen. En ik had ja-ren-lang heel erge pms. Verschrikkelijk gevoel is dat.
Doe het alstublieft. Ik weet hoe het voelt, vandaar ik deze mail schrijf, omdat het echt dringend is voor jou. Voor je alles verliest wat jou dierbaar is! En dan? Dan sta je er pas alleen voor.
Wees lief voor jezelf en voor geliefden. Respect is zo belangrijk in een huwelijk of relatie. Het heeft geen enkel nut om jezelf te haten. Iedereen verdient kansen, ook jij en iedereen is maar een mens, met fouten. Het is niet vallen dat telt, maar terug recht komen.
Ik hoop nog van jullie te horen.

Sterkte en Succes!
anima




BerichtGeplaatst: 05-04-2017 13:51 Reageer met quote

Nu verwijt ze me weer dat ik te veel doe in huis en dat ik haar onder druk zet daardoor terwijl ik net net probeer te vermijden door haar te helpen. Ik snap er echt niks van.

Ze voelt zich duidelijk erg schuldig en minderwaardig. Jij doet alles en zij kan niets geven.
Ze voelt zich onmachtig (vandaar, onder 'druk' gezet worden) bij het feit dat ze niets kan terug geven en dat ze weet dat ze jou belast. Het maakt haar nog meer vermoeid. Ze moet teveel rekening houden met jou, hoe naar dat ook klinkt. Ze wil gewoon zijn wie ze is, op zulke pms momenten. Rust voor haarzelf is belangrijk. Loop niet teveel in haar weg, maar vermijd haar ook niet als de pest. En tracht niet te veel raad te geven, dat maakt het alleen maar erger.
Geef haar enkel raad als ze terug pms-vrij is. Maar loop op eierschalen als ze pms heeft. Bedenk voor jezelf dat zij niets kan doen aan haar gedrag. De hormonen doen het voor haar. Het is alsof zij het poppetje is waar de pms aan de touwen trekt. Er is ook een hele karakterverandering die plaats heeft op het moment van pms. Ze is gewoon zichzelf niet meer dan. Tracht het zo te bekijken, voorlopig.


Denk ik.

Geef haar momenteel geen complimenten over haar uiterlijk, maar zeg haar hoe lief en zorgzaam je haar vindt en alles wat je erg positief vind aan haar. Dat gaat dan meer over haar persoonlijkheid dan over haar uiterlijk.
Allemaal goed bedoelt en je meent dat ook, maar dat wil ze nu even niet horen.
Wim75




BerichtGeplaatst: 05-04-2017 13:52 Reageer met quote

Dank u wel voor uw antwoord. Betekend veel voor me. Ben zeker en vast nog lang niet van plan om haar op te geven... daarvoor zie ik ze te graag.
anima




BerichtGeplaatst: 05-04-2017 16:18 Reageer met quote

Dat had ik door. Fijn dat het iets betekent voor jou. Je hebt het ontzettend moeilijk, dat weet ik. En ik zit ook ontzettend in met haar, ook al zijn jullie vreemden.
Ik versta beide partijen.
Als je vragen hebt, stel ze gerust.
Maar als ze er niets aan gaat doen, gaat ze op de duur drie weken pms krijgen en dan de hele maand door. Ik verwittig je maar alvast.
Dat komt omdat haar 'herstelperiode' steeds maar korter wordt en de vermoeidheid groter.
Liefde overwint zeker niet alles, maar toch veel.
Wat ik ook nog wou zeggen; als ze pms heeft, nooit discussiëren. Laat het over jou gaan en hervat de discussie als ze er terug 'uit' is.
anima




BerichtGeplaatst: 05-04-2017 16:31 Reageer met quote

Toch ook even benieuwd hoe het met Jolan79 gaat?
DVH




BerichtGeplaatst: 08-05-2017 15:03 Reageer met quote

Hallo, Ik hoop dat dit onderwerp nog actief is want ik voel me zo hopeloos. Heb laatst gelezen over pms/pmdd en alles viel voor me op z'n plek. Al jaren last van enorme driftbuien, stemmingswisselingen, woede aanvallen, vreetbuien e.d. En dat dan 2 tot 3 weken per maand. Begon allemaal wat minder maar hoe ouder ik word hoe meer last ik heb. Ben nu 42. Krijg niks uit handen in die periode en lig het liefst de hele dag op de bank of in bed en op de bank dan het liefst met een zak chips o.i.d. Ik zeg echt tegen mezelf dat ik thuis aan het werk moet maar het lukt gewoon niet. Als ik op mijn werk ben kan ik me ook compleet niet concentreren en raak zo behoorlijk achter in mijn werk. In zulke buien haat ik echt alles en iedereen en wil ik het liefst iedereen slaan en alles kapot gooien. Gelukkig heb ik dat nog nooit gedaan. Het meest haat ik mezelf dan. Om hoe ik doe en wat ik zeg. Mijn arme partner ook. Ik hou zo van hem maar in die buien walg ik van hem. Het is toch echt verschrikkelijk. Nou heb ik gelezen over teunisbloemolie. Iemand daar goede ervaringen mee? Ben bij huisarts geweest maar die wil er niet echt aan. Lekker zo'n huisarts. Ik hoop echt dat er iemand reageert.
anima




BerichtGeplaatst: 08-05-2017 16:31 Reageer met quote

Hallo DVH,

Ik vrees dat deze pagina vrijwel dood is. Wat ik persoonlijk erg jammer vind. Ook al dat ik me beter voel, wil ik nog steeds mensen in dezelfde situatie helpen.
Wat naar voor jou, zeg! Toch wel een beetje herkenbaar, destijds, voor mij. Nu voel ik me mentaal wel een stuk meer gelukkiger en evenwichtiger.
Probeer in de eerste plaats niet zo streng te zijn voor jezelf, dat maakt het allemaal nog harder. Het heeft echt geen nut ook.
Alles begint met het in de eerste stap te accepteren, hoe jij je voelt. Hoe meer je vecht tegen jezelf, hoe slechter het wordt.
Als je het voelt aankomen, sluit je op en doe de dingen die jij wil doen op dat moment. Is dat in de zetel hangen, dan is dat in de zetel hangen. Ontsnappen is zeker en vast niet slecht. En val jezelf daar ook niet voor aan. Ik heb me destijds gestort op series en films en dat was een echt vlucht uit de realiteit.
Maar op lange termijn moet je ondertussen wel zoeken naar oplossingen voor jezelf.
Ik zou jou aanraden om de stappen die ik hierboven heb beschreven, te volgen.. het belang van een psycholoog is wel erg nuttig. Jammer genoeg kan je eigenlijk niet terecht bij doktoren. Die hebben daar geen oor voor.
Dat heb ik al lang opgegeven.
Het is raar om te zeggen; maar je staat er alleen voor en zal ook naar jouw eigen oplossingen moeten zoeken.
Die stappen bovenaan heb ik zelf gevolgd en het resultaat is na anderhalf jaar echt wel merkbaar. Ik voel mij, na twintig jaar (ben zelf ook 42) echt wel mentaal oké.
Teunisbloemolie zal misschien 3% helpen, maar dat gaat dan ook voorbij, zodat het uiteindelijk niet meer werkt.
Ik denk, voor jouw gemoedstoestand, dat het helemaal niet zou helpen hoor.
Laat je weten wat je verdere stappen zijn?
Ik wens je veel sterkte.
Index > Psyche > PMDD-hel Bookmark and Share
Pagina 1 van 2  

1, 2  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016