Angst voor ernstige ziektes


Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

Index > Psyche > Angst voor ernstige ziektes

Auteur

Onderwerp: Angst voor ernstige ziektes

Pluisje43

Geplaatst: 18-08-2008 12:33

Esthertjuh schreef:

Hallo Allemaal...Ik hoop dat er nog mensen op deze site actief zijn...Maar ik ben zo bang om ziek te worden...denk bij elk dingetje wat ik voel of zie dat ik kanker heb....ga ook zo vaak naar de dokter omdat ik daar ook geen vetrouwen in heb....na 10 keer gaan voor hetzelfde dan pas wel......zijn er meer mensen die het hebben zou zo graag eens willen praten met lotgenoten en of die ook mij kwaaltjes hebbe......

Gr Esther

Hoi Esther,

Ik heb daar ook heel erg last van. Bij mij is de angst voor ziektes enzo ontstaan toen mijn zoon hersenvliesontsteking kreeg (17 jaar geleden !!) Het heeft jaren geduurd hoor, maar ineens begon ik dus ook last van duizelingen enzo te krijgen. Vreselijk bang om zelf ook ernstig ziek te zijn. Toen in onze omgeving een aantal jonge mensen dood gingen aan kanker is het in alle hevigheid losgebarsten. Wat is bij jou de trigger geweest?
gr.

Google.

Pluisje43

Geplaatst: 18-08-2008 13:07

Hoi, .... en hebben jullie dan ook last van allerlei pijntjes die er echt zijn, maar die helemaal niet betekenen dat je ook echt iets mankeert (volgens de dokter) ? Ik voel me vaak zo naar, dat het mijn functioneren belemmert. Ik ben een keertje gaan Googlen, en dan kom ik uiteraard allerlei ziektes tegen die ik dan weer denk te hebben. Heel dom om te Googlen, dat weet ik ook wel. Maar ik heb dat gedaan om mezelf GERUST te stellen en niet om me nog angstiger te maken. Was dus niet zo'n goed plan !

yvonne8

Geplaatst: 20-09-2008 10:59

hee, ik herken dit ook allemaal. ik ben pas 15 geworden en ik denk dat ik van alles heb. het begon geloof ik in groep 5 van de basisschool. Toen had ik namelijk een horrorfilm gezien, het ging over aliens etc. nouja het kwam er op neer dat er in die film iemand doodging omdat er een alien in zijn buik zat. En het klinkt echt te dom voor woorden maar ik heb toen een jaar lang gedacht dat ik een alien in mijn buik had en dus ook zou overlijden. daarna kwamen zulke dingen nooit meer voor dat ik van die dingen dacht tot voor kort. ik dacht een paar maand geleden dat ik TSS had. Ik ben er toen mee naar de huisarts gegaan en die zei dat het waarschijnlijk niets was. Nu ben ik daar rustig over. dan afgelopen week, ik kreeg hoofdpijn (lichtelijk) en werd een beetje duizelig. En terwijl de halfe school al ziek was geweest behalve ik dacht ik dat ik een tumor in mijn hoofd had. dat is nu ook zo goed als voorbij ineens omdat ik weer een nieuw kwaaltje heb. namelijk gisteren keek ik in een tijdschrift en las daar vluchtig iets over eierstokkanker. 3 keer raden wat ik nu denk te hebben. ik heb namelijk lichtelijke steken onder in mijn buik. (ik weet niet eens wat de symtonen van eierstokkanker zijn eigenlijk, en ik durf het ook niet op te zoeken want stel je voor dat het overeenkomt met mijn klachten) dus nu maak ik mij daar zorgen over. maar als ik even realistisch nadenk dan weet ik ook wel dat ik mij alles voor de geest haal en dat als het klopt wat ik allemaal dacht dat ik de afgelopen 3 maanden TSS, hersenkanker en eierstokkanker heb gehad. en ik weet niet veel over eierstokkanker maar komt dat wel eens voor op 15 jarige leeftijd??

Pluisje43

Geplaatst: 21-09-2008 10:05

Ha Yvonne, Wat een gedoe he. Als je hoofd een loopje met je neemt. Ik ben inmiddels begonnen met EMDR. Dat is een therapie bij de psycholoog. Je zoekt dat eerst uit wat voor jou de aanleiding (de trigger zeg maar) is waardoor je zo'n angst krijgt. En die situatie wordt dan als het ware in je hoofd ge-re-set waardoor je als het goed is geen paniekaanvallen meer krijgt. Ik heb naast mijn angst voor ziektes namelijk ook paniekaanvallen. De een zit wel verweven in het ander natuurlijk. Ik heb goede hoop dat dit mij gaat helpen. Misschien ook eens over nadenken om naar een psycholoog te gaan om je angsten te bespreken. Zoals je op dit forum leest ben je echt niet de enige..... Succes Groeten Pluisje

biebel84

Geplaatst: 03-10-2008 20:04

Jongen13 schreef:

Ik ben een jongen van 13 jaar, En ik heb een bultje precies achter mijn tepel. Sommige kinderen zeggen dat het borstkk kan zijn Crying or Very sad

[ Op een kinder forum 13, tot 16 jaar ] Sommige zeggen dat dat een vlies is ofzo, Dat ik echte tepels krijg. Maar bij mijn andere borst heb ik dat niet. HOE KAN DIT ? ;l ! ik maak me echt heel veel zorgen over enge ziektes enzo. Ik ben een jongen en nog best jong, Ze zeggen dat ik geen kk kan krijgen als ik zo jong ben, En het komt bijna nooit voor bij jongens [ borstkk] WIE KAN ME HELPEN ? Embarassed

Ik kan je helpen ik had dit vroeger ook,het zal wel weggaan met wat zalf van bij de dokter het is een vetbobbeltje
grt

cherrygirl

Geplaatst: 04-11-2008 21:39

hoi ik was vorig jaar nogal actief op dit forum, had ook last van hypochondrie/ernstige ziekten angst.. ineens hield het op, nou niet echt ineens, ik wilde mij niet meer zo angstig voelen, want het beheersde mijn hele leven. ik denk dat het belangrijk is in te zien dat je niet zo snel een ernstige ziekte krijgt en als het wel zo is moet je dan maar zien. Met zorgen maken en piekeren kun je toch niets voorkomen.. Ik voel me nu veel beter en ik hoop dat jullie dat ook lukt sterkte greetz cherry

Lily86

Geplaatst: 28-11-2008 23:29

hallo allemaal! ik ben ook erg bang van ziektes! Alles wat ik voel denk ik al dat ik kanker heb echt bij alles!Ik heb ook last van gegeneralisseerde angststoornis dus het kan ook daarmee te maken hebben. Ik maak me overal druk om heb ik buikpijn, denk ik weer ik heb kanker, is de pijn wat minder voel ik rare soorten pijn in me nek, en denk dan weer daar heb ik kanker ik wordt er helemaal gek van geneest er 1 dan komt er weer een andere zogenaamde ziekte weer! Heb al bijna 1 jaar last van me knieen en ik was in het begin naar de docter geweest en het bleek gewoon dat ik het niet goed bewoog en dat het daardoor niet echt goed ontwikkeld is, maar nu heb ik er nog steeds last van en als ik omhoog en weer laag met me knieen ga hoor ik echt een balletje wegschieten!! Verschrikkelijk nu denk ik dat ik daar kanker heb! Ik wordt zo gek van me angsten! Ziek wordt ik ervan, Ik ben blij dat ik hier terrecht ben gekomen en me verhaal hier aan jullie kwijt kon. En alle reacties zijn welkom!

angsthaas29

Geplaatst: 04-04-2009 15:36

Hallo anoniem27 Ik heb dit probleem ook heel erg. Ik maak me vooral bang voor aids of dat ik hiv besmet ben. ik beb in mijn leven maar 2 sex relaties gehad en ik ben 29 jaar oud ik ben geen losbol, maar maak me hier erg druk om. ik ben bang dat mijn vriend mischien vreemd gaat en iets opgelopen heeft en het aan mij door geeft. Of mischien had hij het alang. Dit probleem is ontaan toen ik zwanger was en een alergische reactie opliep door medicijnen. ik kreeg last van angstgevoelens, wist het alleen niet, omdat de doctoren zijden dat de symptomen door de zwangerschap konden komen. Ik was in paniek en besloot de zwangerschap te verbreken. Die angstgevoelens waren er nog steeds. Ik ben n onder behandeling en ben niet zo angstig meer, zelf de klachten van trillen duizelig enz. zijn er bijna niet meer. Ik heb nog steeds last van mijn zenwen, net of er mieren in mijn lichaam lopen. Ik ben ook nog heel gespannen tot in mijn kaken. Ik heb die klachten opgezocht en las toen deze klachten ook voorkomen bij een hiv besmeting. Ik maak me nu erg druk dat dit het geval zou kunnen zijn. Ik durf er niet met mijn vrind over te praten, eigenlijk met niemand. Ik drf ook geen aids test te doen, bang voor de test voor het wachten en voor het resultaat. ik ben radeloos. Ik ben ook bang voor andere ziektes maar dit houd me echt bezig. wie kan me hiermee helpen.

Tom.Sl

Geplaatst: 04-06-2009 13:43

Een mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest. Deze zin probeer ik te onthouden als het even minder gaat. Het lijkt erop dat ik er het meeste last van heb in de zomer. Ik heb mezelf al jarenlang wijsgemaakt dat ik ziek was. Wat ik me nog goed kan herinneren is dat ik dacht dat ik een hersentumor had. Waarom dacht ik dat? Regelmatig hoofdpijn, duizeligheid. Maar dat was echt zo'n 9 tot 10 jaar geleden. Op een gegeven moment ben ik opgehouden met het denken dat ik ziek was. dus ik dacht er helemaal van af te zijn. Maar niets bleek minder waar. 2 jaar geleden begon ik een beetje een raar gevoel te krijgen in mijn linkerbal. Later ging dat over. na veel gevoel en getrek eraan. Ik had op internet wat dingen opgezocht en ik kwam uit op balkanker. Toen viel mij op dat de rechter iets groter was dan de linker, waardoor ik telkens ging voelen en vergelijken. vasthouden, erin duwen, bewegen. alles begon natuurlijk wat pijn te doen. een paar maanden later waren mijn klachten weg, en ik kon weer even een normaal leven leiden. Maar vorig jaar kwam het weer keihard terug. Er was een kliertje in mijn keel opgezet. aan de rechterkant. dus ik zat er maandenlang tegen aan te duwen, de spieren in mijn nek te spannen zodat ik hem nog beter kon voelen. Weer heb ik op internet gekeken, en ik kwam uit bij lymfeklier kanker. alle symptomen opgezocht: 'snachts zweten, geen eetlust hebben, het opzwellen van klieren in de keel, onder de oksels en in de liezen. eerst zat ik telkens aan mijn keel te voelen. Daarna waren mijn oksels aan de beurt, en ik bleef zolang voelen totdat ik iets voelde bewegen, en daar werd mijn obsessie nog groter van. daarna begon ik in mijn liezen te duwen, opzoek naar rare bultjes. Dat jaar ben ik ook een aantal keer naar de dokter geweest. hij moest mij telkens zeggen dat er niets aan de hand was. Dit jaar dreigt het een beetje terug te komen. Telkens als ik me zorgen ga maken ga ik naar: www.google.nl en zoek ik het versje op: Een mens lijdt dikwijls het meest, door het lijden dat hij vreest. dat blijf ik herhalen totdat het weer goed met me gaat. Ik hoop het zo op den duur te kunnen bestrijden. Ik wil er natuurlijk ook vaak over praten. Mijn moeder bied dan een luisterend oor, en ik kan hier nu ook mijn verhaal kwijt

denisewillems

Geplaatst: 14-07-2009 19:48

ik herken dit ook allemaal. ik merk ook als ik bang ben, dat het alleen maar erger wordt, volgens mij maak ik mijn eigen ziektes. ik ben zo ongelovelijk bang voor de dood, juist omdat ik altijd dingen heb die niemand kan verklaren. ik ben bang dat het een erge ziekte is, en dat ik het niet kan overleven ik heb elke keer verschillende dingentjes, ik heb een slechte beeld, alles lijkt heel snel te gaan, en veels te licht, heb dus ook moeite met lezen. ik heb snel tintelinge vingers, voel me steeds slapper en zwakker worden. ik voel me heel licht in mijn hoofd, alsof ik elk moment kan flauwvallen, eet ook veel slechter. gister kon ik nog amper slikken. ik ben hier zo bang voor. ik ben naar de dokter geweest, hebben naar mijn hart geluisterd, bloed druk gekeken, en naar mijn oren. ik ben nog maar 18 jaar, en ik heel erg graag weten wat ik hier aan kan doen, want ik ben zo bang dat ik dood ga

Google.

Melanie 6

Geplaatst: 04-09-2009 14:18

Oh wat vervelend:( Ik herken het helemaal!! Je moet je denk ik laten doorverwijzen naar een psycholoog. Ik heb dat ook gedaan. De 1e die ik had hielp echt niks. Die ik daarna had wel. Maar het blijft altijd wel een beetje maar je moet ermee om kunnen gaan. Ik heb nu weer dat ik in de stress zit. Omdat ik steeds moet boeren:S Na alles wat ik eet. En heb hele erge steken bij mijn maag en slokdarm. Ik denk dan gelijk dat ik kanker heb en dood ga:S Ik wens jou ook veel sterkte want echt het is zooooooo verschrikkelijk erg om hier last van te hebben. groetjes Melanie

louder1983

Geplaatst: 13-10-2009 14:08

Mensen, ik was er echt van overtuigd dat ik gek was, en dat er niemand was die zich zo druk maakte om dood gaan of doodziek zijn. klinkt misschien raar, maar voor mij is het gewoon een opluchting om jullie berichten te lezen. om te weten dat ik niet alleen ben. Ik ben sinds 2 á 3 jaar bang om dood te gaan. en dan met name door een hartstilstand. dat is gekomen toen ik op een verjaardag mensen hoorde praten over de symptonen van een hartstilstand. pijn in je arm, steken in je borst.... ik kreeg toen daarna waarschijnlijk en tennisarm, RSI arm. en had stress waardoor ik een maagzuur kreeg. door de maagzuur kreeg ik steken in mijn borststreek en tot de dag van vandaag heb ik daar nog steeds last van. net als de net, ik zit op me werk en krijg last van me arm, begin na te denken en krijg een raar gevoel in me maag, mijn hartslag gaat omhoog en word duizelig en gewoon een raar eng gevoel in me lichaam. ik ben toen naar beneden gelopen (lees gerend) en naar buiten effe frisse lucht. 10min daarna ben ik weer rustig. ben toen toch eens gaan zoeken op internet en kwam dit forum tegen. kheb wel eens nagedacht waarom ik bang ben om dood te gaan. is het dat ik dan dood ben, of dat ik mensen achter laat, niet meer kan doen waar ik gek op ben. ik weet niet wat mijn drijfveer is. weet wel dat door psygische oorlogvoering in mijn thuisfront vroeger ik wel anders ben geworden... maar echt een redenatie ben ik niet. ik vind (vond) het ook erg moeilijk het met vrienden of mijn partner er over te hebben. sinds korte tijd heb ik dat achter me gelaten en durf ik er voor uit te komen dat ik bang ben om dood te gaan. het leverd helaas niet het gewenste resultaat op, dat het weg ging. maar ik ben nu wel iets rustiger geworden.. ik hoop reacties van mensen te lezen, en dat iemand goede tips heeft om er vanaf te komen of om het minder te maken.. groeten

Sanna83

Geplaatst: 14-10-2009 14:47

hey louder1983 Ik heb ook een poos heel erg last van paniek en angst gehad zinds twee weken voel ik me goed ik heb therapie 1 keer in de week!!! Ik had dezelfde sympthomen ls jou steeds denken dat je last van je hart hebt dat heb ik heel lang gehad echt vervelend maar gelukkig wordt het met mij al stukken beter!!! En nee je bent echt niet gek hoor!! groetjes sandra

louder1983

Geplaatst: 14-10-2009 15:01

Hey Sandra, ja ik moet zeggen ik ben sinds twee, drie weken weer aan het sporten en het gaat al een stuk beter. moet ook zeggen dat ik rook, en eigenlijk dagelijks wel een biertje dronk. sinds ik door de weeks niet drink is de maagzuur ook minder. het is gewoon moeilijk om je gedachten volledig er van af te zetten. fijn te horen dat het beter met je gaat..

Sanna83

Geplaatst: 14-10-2009 17:34

Ja ik ben ook gaan sporten op advies van de huiarts!!!! Ik ben echt zo super blij dat het beter gaat er zijn soms nog wel momenten dat ik het voel aan komen maar dan denk ik van doe niet zo dom er is niks het is de paniek weer en dat gaat tot nu toe nog goed!!! Zinds wanneer had jij het ook al weer paniek anvallen??

louder1983

Geplaatst: 16-10-2009 12:30

Hey Sanna, ik heb er nu sinds 2 a 3jaar last van. in het begin snapte ik het niet en luisterde ik ook niet naar mijn lichaam. maar naarmate het vaker gebeurde moest ik wel. gisteren had ik thuis een artikel in de Voetbal International gelezen over een assistent trainer die een hartstilstand had gekregen. en toen moest ik daarna zelf trainen. nu heb ik ergens gelezen dat mensen die een hartstilstand krijgen eerst misselijk worden, pijntjes benauwd enz enz... en toen ik net was begonnen met trainen begonnen die symptonen stuk voor stuk te komen, en dan verval ik in de paniek aanval.. word er zo moe van, kan soms wel janken. het maakt me bang, maar ook ongelukkig. ondanks dat schaam ik me om het te vertellen, hier voelt het veilig omdat niemand me kent.. de net had ik er ook last van, nu nog steeds steken in me borst streek. maar als ik dan de verhalen hier lees word ik er wel rustiger onder. tis vaak gewoon moeilijk te omschrijven wat je nou PRECIES voelt. het voelt als een raar tinteld gevoel door heel je lichaam....

Sanna83

Geplaatst: 17-10-2009 12:18

hoi louder83 Ik heb vandaag ook weer zo verschrikkelijke dag Ik kom vanmorgen bij mijn vriendin weg en ik voel me opeens heel duizelig in de auto ik dus naar huis scheuren ik werd ook misselijk en ik dacht even wat eten dus ik ga eten 1 broodje nar binnen en wil ik een kracker op eten begi in te kokhalzen dussss alles was weer helemaal compleet ik was weer heel bang!! ik denk gelijk het ergste dat ik dood ga of mijn hart!!!! Het is zo moeilijk om ze soms onder controle te houden... Maar ja we moeten het maar accepteren.. Ik praat er veel over want dat moet ik juist doen anders gat het helemaal mis... Hoe gaat het nu met je???? Ik moest even mijn verhaal kwijt Groetjes San

louder1983

Geplaatst: 20-10-2009 14:16

Hey Sanna83, geeft niet, als je je verhaal kwijt wilt kan je altijd posten. je mag me ook prive mailen als je dat fijn vind. dat lees ik vaker en reageer ik ook sneller check mijn profiel voor mijn email adres. maar ik heb opzich een weekend vrij gehad, lekker gevoetbalt zondag en weinig tot geen last gehad. heb het toevalig dit weekend met een goede vriend over gehad en die was ontzettend begripvol. maar toch is er een drempel om het te vertellen aan mensen die dicht bij je staan! maar hoe gaat het nu met je ??

Inge88

Geplaatst: 23-10-2009 14:37

hallo allemaal, ik las jullie verhalen en ervaringen, erg indrukwekkend! ik ben afgelopen januari begonnen met dit gedonder, word er soms echt gek van. het begon met een hyperventilatie aanval, wat ik toen niet wist wat er met me gebeurde. eenmaal in het ziekenhuis bekand op de spoedeisende hulp helemaal binnenste buiten gekeerd. blijkt het antwoord: STRESS en dan denk je natuurlijk YEAH RIGHT. echt niet het moet iets anders zijn. drie weken later zat ik lekker op de bank na een dag hard werken, zomaar uit het niets voelde ik een prikkel in mijn pink die doorvloog tot in mijn achterhoofd, erg eng toen! mijn hoofd werd knalrood en deed flink pijn, had het steenkoud en dan weer heet. lag te shaken op de bank en riep tegen mijn moeder:JE MOET ME HELPEN JE MOET ME HELPEN DIT GAAT NIET GOED! mama helemaal in paniek natuurlijk. gelijk de dokterswacht gebeld want het was zaterdagavond. het gebeurde rond half acht ik kon pas om 20 over 9 terecht eenmaal in de wachtkamer moest ik nog een halfuur wachten. stomme zorginstellingen ook! maarja zei weten meer dan jij! niets te vinden gewoon stressgerelateerd! toen dacht ik nou ja zeg kun je van stress zulke enge dingen ervaren?! blijkbaar. het blek inderdaad stress te zijn met het gevolg hyperventilatie, bij iedere aanval belde ik de dokterswacht puur om geruststelling en dat hielp. na enkele weken hulp ingeroepen. uiteindelijk kwam ik terecht bij de psycholoog! zij heeft me zo goed geholpen als ik nu terug kijk zie ik wat voor gigantische vooruitgang heb gemaakt. tijdens de behandelingen leek het niets op te schietn, maar achterna........... zij heeft mij geleerd om mijn angsten te analyseren en dat hielp. want uiteindelijk is het aan jezelf! na 12 behandlingen hoefde ik niet meer teug te komen. heb het begin oktober afgerond! ik ervaar nu nog weleens vreemde dingen die ik niet echt kan verklaren dus gooi ik het maar weer op die angst/paniek. maar of dat goed is weet ik niet. het gaat steeds beter en weet nu hoe ik er mee om moet gaan. ik zal ook altijd meer bewust zijn van alle signalen die mijn lichaam afgeeft maar word in de loop van de jaren wel minder zeggen ze! ZIJN ER MENSEN DIE DIT HERKENEN EN MIJ KUNNEN VERTELLEN DAT DIE GEKKE DINGEN DIE IK VOEL NORMAAL ZIJN? alvast bedankt, Inge

mamaMaan

Geplaatst: 30-10-2009 21:17

Wat een herkenning en wat ongelooflijk vervelend voor iedereen! Hier volgt mijn verhaal: Op een dinsdag in de sportschool was ik heerlijk aan het wandelen op de loopband. Opeens voel ik mijn hart tekeer gaan, mijn hoofd leek te ontploffen en ik voelde algehele paniek. Ik heb de noodknop ingedrukt en ben met een klap gaan zitten en voelde me vreselijk angstig. Ik dacht: Dit is het, ik zie mijn kindjes niet meer! Er werd eerst gedacht dat ik een te lage suikerspiegel had maar ik wist zeker dat dat het niet was. Ik had goed gegeten en gedronken en was daar absoluut niet mee bekend. Nee, het moest wel een hartaanval zijn. Ik raakte volledig in paniek. Omdat ik niet herstelde en maar bleef roepen dat ik aan het doodgaan was is er een ambulance bijgeroepen. De ambulancebroeders hebben toen geconstateerd dat er niets mis was met mijn hart en mijn bloedsuikerspiegel. Toch kwam ik niet tot rust, bleef denken dood te gaan. Ik ben toen naar het ziekenhuis gebracht waar mijn man even later ook arriveerde. Ook daar herstelde ik niet en is er uiteindelijk voor gekozen om mij via een infuus valium toe te dienen. Dat beangstigde mij eerst erg omdat ik me zo raar ging voelen maar het heeft mij voldoende suf gemaakt om weer een redelijk rustig ademhalingsritme te krijgen waardoor ik weer naar huis kon. Wel kreeg ik het advies mee dat ik er zelf tegen moest vechten door goed te letten op een rustige buikademhaling. De dagen erna was ik nog wat raar maar geen grote paniek meer. Ik voelde mij ook weer een stuk beter en durfde zelfs te denken dat het eens maar nooit weer zou zijn. En toen kwam zaterdag. Ik werd al niet relaxed wakker. Geen idee waarom maar bij het avondeten schoot ik er weer helemaal in na een slok wijn die onverwacht zuur was. Man en kinderen (van 5 en 3 jaar) waren daarbij. Vreselijk, voelde me zo schuldig. Ik deed mijn best m’n ademhaling te controleren en steeds als dat het geval leek, ging het weer mis. “Ik ga nu echt dood, dacht ik dan” Wat natuurlijk geen hele handige gedachte is maar ja als je al die lichamelijke klachten voelt, is dat bijna het enige dat er door je hoofd gaat. We hebben toen contact opgenomen met de huisartsenpost en de assistente raadde me aan een boek te gaan voorlezen aan de kinderen om mn ademhaling weer stabiel te krijgen. Helaas dat had niet het gewenste effect en weer hebben we de huisartsenpost gebeld. Deze keer werden we doorverbonden met de dienstdoende huisarts. Hij bleef met mij praten en kreeg mij rustig. Naar aanleiding van zijn vragen en mijn antwoorden daarop adviseerde hij haptotherapie. Dit doe ik nu en het heeft veel geholpen. Het is allemaal stress en opgekropte emotionele belasting. Mijn hoofd maalt en maalt over vanalles en mijn lichaam heeft geen plek meer voor nieuwe prikkels. Dan blijken de genoemde klachten de waarschuwing van je lijf te zijn. Ik weet nu bij hyperventilatie mijn ademhaling weer rustig te krijgen maar tijdens een paniekaanval die echt altijd zomaar uit de lucht lijkt te komen vallen gaat dat gewoon niet. "Ik ga nu dood, ik wordt nu gek, mijn hoofd klapt uit elkaar" zijn dan de gedachten die alleen maar door mij hoofd spoken. Ik ben van de week weer bij de huisartsenpost geweest en mijn hart, longen en bloeddruk zijn picobello. Wel heeft deze huisarts gezegde dat ik waarschijnlijk kandidatenziekte of ziektevrees heb. Ben inderdaad heel bang om net als mijn moeder over een paar jaar te overlijden aan de gevolgen van kanker, ik ben erg bang voor die "dreiging" van de mexicaanse griep en erg bang dat mijn kinderen of man iets ernstigs overkomt wat de dood tot gevolg heeft. Elke prikkel in mijn lijf voel ik en vind ik eng. Zo ook nu met voedsel. Ik ben ineens bang daar allergisch voor te worden en meteen dood neer te vallen. Echt van de meest rare dingen. Eet ik zure mandarijntjes, vis, chinese tomatensoep en ik moet me concentreren op m'n ademhaling. Allemaal dingen waar ik nooit eerder last van heb gehad. Maar als ik het eet...dan slaat de angst me om het hart en eet ik niet verder. Hetzelfde geldt voor vaccinaties...tegen de griep (die ik elk jaar krijg had ik moeite om een paniekaanval te voorkomen) en die ik binnenkort ga krijgen voor de mexicaanse griep vindt ik ook eng omdat er zoveel gedoe om is. Zucht ik word zo enorm moe ervan...Ik ga zo slapen en hopen dat de psycholoog waar ik binnenkort naartoe ga me kan helpen met te leren op te houden met dit slopende gedoe!

Google.

Index > Psyche > Angst voor ernstige ziektes

Pagina 5 van 6

Vorige 1, 2, 3, 4, 5, 6 Volgende