Angst voor ernstige ziektes

	Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

Index > Psyche > Angst voor ernstige ziektes

Auteur

Onderwerp: Angst voor ernstige ziektes

Joostm1983

Geplaatst: 23-09-2007 11:34

Beste Lotgenoten. Als ik dit zo lees wordt ik erg emotioneel geraakt, eindelijk zie ik andere personen die kampen met exact dezelfde problemen als ik. Ik ben 24 jaar en ben sinds mijn 12de naar schatting een hypogonder, ik heb in de afgelopen 12 jaar een aantal pieken gehad en een aantal rustige jaren. De laatste 3 jaar zijn het ergste van allemaal geweest, ik heb de volgende ziektes gehad ( althans dat dacht ik dan ), maagkanker, darmkanker , blinde darm onsteking , aids , hersenbloeding , huidkanker , hersenvliesonsteking , voorhoofdholts onsteking , maagzweren , hartziektes , longonsteking en nog een aantal ziektes. Ik had de volgende gevoelens waardoor ik dacht dat ik de bovenstaande ziektes had: hoofdpijn achter de oren , hoofdpijn achter mijn ogen , opgezette klieren in de nek , gevoel onder mijn oksels bij mijn klieren , heftige maagpijn , alle jaren heb ik regelmatig last van mijn darmen recht en links ( gevoelige darmsyndroom zeggen ze ), veel maagzuur , steken in mijn lichaam , raar gevoel in mijn longen , raar gevoel bij mijn hart , hyperventilatie , duizelig. Voor veel van deze gevoelens heb ik me na laten kijken in het ziekenhuis door middel van bloed prikken en urine testen, en geen enkele keer was er iets met me aan de hand. Elke keer wanneer ik iets voel denk ik gelijk het ergste en beland in een soort cirkel die ik na een paar weken pas weer kan verbreken, die cirkel ziet er als volgt uit: ik krijg ergens een pijntje, ik denk dat het ernstig is, door deze stress krijg ik maagzuur, voor deze maagzuur neem ik tabletjes de laatste tijd omeprazol, door de omeprazol of rennie krijg ik buikpijn, dan ga ik denken dat ik iets ernstig heb in mijn buik, door die stress slaat het over op mijn darmen en krijg ik lichte steken beginnend aan de rechterkant, dan denk ik weer dat ik een blinde darmonsteking heb en zo gaat het maar verder tot dat ik de dokter en in mijn geval mijn vader weer bel en hun mij gerust stellen. Vanaf dat moment voel ik me beter en zal weken later weer in deze cirkel belanden. Graag wil ik zo snel mogelijk een dag organiseren ergens in het midden van het land, waar wij met elkaar kunnen praten over de situaties waar wij in verkeren, ik denk zelf dat door met elkaar als lotgenoten over deze onderwerpen te gaan praten de beste oplossing is voor onze ziekte, want mensen die dit niet hebben zeggen vaak dat wij ons aanstellen ( wat natuurlijk ook zo is ) maar wanneer we van elkaar horen dat de ene niks had bij dat gevoel en de ander niks had bij het andere gevoel zullen we onszelf een stuk lekkerder voelen als we het besproken gevoel krijgen. Ook lijkt het me handig om nummers uit te wisselen voor als de een zich niet goed voelt belt diegene een ander op deze manier kunnen we er met z'n allen een stukje bovenop komen. Wie intresse heeft om ergens in het midden van het land een dag te organiseren kan mij op het onderstaande nummer bellen. Ook wanneer je een aanval hebt kun je me bellen om gerust gesteld te worden. Mijn nummer is **********. Moderator opmerking: Het is niet verstandig via een openbaar forum contactgegevens uit te wisselen. Dit kun je, voor je eigen veiligheid, beter via email doen.

Google.

anja24

Geplaatst: 28-10-2007 16:24

na het lezen van jullie verhalen kwam alles wat ik las me zo bekend voor. Ik ben 24 jaar en heb dit probleem al twee jaar en ik geef een feest als ik er ooit weer vanaf kom. Inmiddels loop ik bij allerlei trajecten om het enigsinds onder controle te krijgen maar kan dat nog steeds niet. Bij mij is dit alles begonnen toen 2 jaar geleden mijn schoonvader overleed aan darmkanker vanaf dat moment heb ik allerlei symptonen die mijn leven verheen ondragelijk maak. Heb constant het idee dat ik van alles heb en dat ik ook dood ga. Toen ik zwanger was vorig jaar heb ik het een tijd onder controle gehad maar een maand naar de bevalling is het tien keer erger terug gekomen. Slik nu ook medicijnen ervoor maar om echt te zeggen dat ik me er happy bij voel dat ook niet heb niet echt het idee dat ze helpen omdat die gedachten de hele dag door mijn hoofd heen malen en vooral van de gedachten dat je vanalles heb maakt me gek. Ik hoop dat als ik er met lotgenoten erover kan praten dit mij een beetje help in de goede richting te komen en niet steeds het idee heb dat ik de enigste ben die hier last van heb. Ik kan wel zeggen dat het echt je leven beheerst en er geen seconde van de dag is dat ik er absoluut niet aandenk groetjes anja

Aliesje

Geplaatst: 30-10-2007 10:58

Ik zal proberen uit te leggen wat er gebeurt in je lichaam dat deze reacties teweeg brengt. Meestal (niet altijd) is er een ernstige gebeurtenis aan vooraf gegaan (overlijden van een geliefde/familielid, ziekte, ongeval, etc), waardoor je gespannen raakt. De symptomen van deze externe stress zijn onder andere buikpijn, hoofdpijn, misselijk-, en duizeligheid. Dit is normaal en gebeurt bij de meeste mensen. Wat er nu fout gaat bij degenen die een fobie ontwikkelen is dit: Je gaat je concentreren op die symptomen ipv het gebeuren. Je gaat denken:" Wat als...". "Wat als ik het ook krijg, wat als dit erfelijk is, enz." Op dat moment verdubbel je die externe stress en maak je er een interne stress van. Maw het gaat nu verder in je hoofd. Je hersenen scheiden cortisol, natrium lactaat en adrenaline af, waardoor je symptomen direct verdubbelen en veel erger lijken. Je wordt nu zo misselijk, draaierig, hartkloppingen, enz ( een hele lijst van verschijnselen die bij iedereen anders kan zijn) dat je er bang van wordt. Dat bang worden maakt het alleen maar erger, want nu ga je denken: "wat is er mis? wat heb ik nu? Ga ik dood? Word ik gek? en hierop reageren je hersenen door NOG meer adrenaline, natrium lactaat en cortisol af te scheiden waardoor de symptomen verdriedubbelen en raak je totaal in paniek. Dat is het moment dat je lichaam in een "vluchten of vechten" reactie belandt, en je dat gevoel krijgt buiten je lichaam te treden, te zweven of "niet helemaal hier te zijn". Je wilt wegrennen, naar een veilige plek of naar een veilig iemand, weg van dit gevoel. Dat gaat niet, want het gevoel zit in je hoofd. Je vertelt jezelf dat je je veiliger voelt en daardoor gebruik je positief denken (zonder het te weten) en verdwijnen de symptomen vaak als je op die plek of bij die persoon bent. Maar er is in weze niets veranderd. Je bent zelf de veroorzaker, je angst voor die symptomen en de angst voor die angst houden je in deze toestand. Je hersenen willen niet geconfronteerd worden met deze symptomen en "verzinnen" andere, veel ergere, dingen om je af te leiden. Dat is waar je dan zgn bang voor wordt. Bij de een is dat ziektes, de ander ontwilkkelt dwangneuroses zoals steeds je handen wassen, niet op de richels tussen tegels lopen, waarbij men altijd denkt "als ik het niet doe (of juist wel op bv die richels loop, of als er een rode auto van links komt wanneer ik oversteek, noem maar op) dan gebeurt er iets ergs. Je probeert als het ware controle te krijgen over iets waar je geen controle over kunt hebben, zoals de dood of ziek worden, want het is vaak dat gevoel geen controle hebben dat dit aanbrengt. Het enige wat je zal helpen is te leren je angst te overwinnen. Je hersenen maken als het ware contact met de verkeerde draadjes, omdat je jezelf dat hebt aangeleerd, dit kun je afleren. Eigenlijk vrij makkelijk zelfs, maar je moet het zelf doen. Beginnen met positief denken, jezelf positief zien. Je bent geen mislukkeling, geen slappeling, geen sufferd. Zie je goede kanten en concentreer je daarop. Je bent niet alleen, er zijn heel erg veel mensen die net zo denken als jij, die het ook hebben, maar er is een uitweg, er is een oplossing! Medicijnen kunnen de symptomen verminderen of verhelpen maar niet het probleem zelf en je kunt niet je hele leven pillen gaan slikken. Je moet leren omgaan met je angst, rustig aan. Op teleac is een gratis cursus gestart ("angst de baas")die je hier meer over laat weten. Wil je met mij praten dan kan dat ook. Schrijf me maar. Het leven is veel te mooi om te piekeren. Alice Laatst aangepast door Aliesje op 30-10-2007 11:23, in totaal 1 keer bewerkt

weetikveel

Geplaatst: 30-10-2007 11:15

leuke bericht Aliesje, ik kan mij er helemaal in vinden..

anja24

Geplaatst: 30-10-2007 19:26

Erg bedank voor de uitleg en het is helemaal waar wat je typt. Het zijn precies de gevoelens die ik ondervind en het lijkt maar of je steeds de hele dag in het zelfde kringetje blijft rond gaan waar geen eind aan lijkt te komen. De hele dag vecht ik tegen het feit dat ik vanalles voel en daardoor het nog erger voel. Van dat vechten raak je enorm uitgeput waardoor je de rest van de avond geen stuiver waard ben omdat je je energie al heb gebruik tegen het vechten. Vaak denk ik terug aan de tijden dat ik nergens last van had en wou dat ik de tijd terug kon draaien maar helaas het enigste wat ik zou willen is de angst onder controle te krijgen en daardoor weer mezelf wat beter te voelen. groetjes anja

apartGeval

Geplaatst: 31-10-2007 18:33

marijke44 schreef:

Sinds m'n pubertijd is die angst begonnen en is alleen maar erger geworden.
Bij ieder bultje of pijntje denk ik meteen aan een erntige ziekte.
Als ik maar ergens iets voel, raak ik al helemaal in paniek en durf er dan ook bijna niet mee naar een huisarts.
Heb ook een tijd niet op een club gedurft, omdat ik gewoon bang was dat mensen over ziektes begonnen.
Dan liep ik gewoon in paniek naar het tiolet, net zolang totdat er een ander onderwerp was.
Dit is nu wel iets minder geworden, maar de angst voor ziektes blijft, ik word soms gek van mezelf.
Herkent iemand dit en hoe ga je hier mee om?

Dit herken ik helemaal. Sinds een tijdje heeft de huisarts bij mij geconstateerd dat ik kamp met een angststoornis. Ik gebruik er zware medicatie voor en het helpt echt. Alleen ben ik altijd bang om een ziekte te krijgen. Precies wat jij zegt, bij elk steekje, of elke pijn denk ik aan het ergste. Mijn angstaanvallen zijn afgenomen, maar wanneer ik denk dat ik een ziekte heb, val ik bijna flauw! Al m'n spieren spannen zich aan en ik kan me dan niet bewegen..Ik heb het gevoel alsof mijn lichaam dan echt even een paar seconden dood gaat! Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan...Soms ga ik googlen om te kijken wat het zou kunnen zijn e.d. maar dat helpt absoluut niet. Het maakt het alleen maar erger....Vanaf volgende week start ik bij een psycholoog en ik zal dit onderwerp naar boven brengen..Ben benieuwd wat hij zegt! Ik laat het je iig weten!
x

kissie187

Geplaatst: 05-11-2007 9:43

wooow dit herken ik echt wel wat jullie allemaal schrijven ik wist niet dat er zoveel mensen waren met dit probleem bij mij begon het naar het sterven van mij moeder mijn moeder had longkanker en was par 40 jaar oud en sindsdien ga ik echt voor elk hoestje of bultje na de dokter maar vaak word ik daar niet gerustgesteld door die zegt dan altijd je bent te jong om iets te krijgen ik ben 21 en heb vaak zat gehoord dat er iets gebeurd met jong mensne naja groetjes

christman1

Geplaatst: 29-11-2007 18:04

Ook ik heb al die angsten van jullie. Ik heb ze al een tijdje. Maar sinds deze week is het erger geworden. Elke dag denk ik dat ik dood ga. Terwijl ik bij de dokter ben geweest en die zei dat er niets met me was. Het vervelendst is dat door mijn angst om te sterven ik juist pijntjes krijg. Ik denk ook dat de pijn in mijn borstbeen door de stress komt. Ook ben ik bang die niet kwijt te raken van bang zijn blijf ik denk ik wel.. gegroet

Aliesje

Geplaatst: 29-11-2007 18:37

Lieve mensen, Dit zijn heel erg vaak voorkomende klachten en je kunt er juist heel makkelijk vanaf komen, maar je moet het wel zelf willen en doen. Ik heb al eerder geschreven wat je kunt doen bij paniek en stress. Het hoeft je leven helemaal niet te beheersen, dat zit in je hoofd en kan er ook weer uit. Alle fobieen en dwangneuroses zijn te verhelpen. Er is een cursus gestart op Teleac "je angst de baas", zoek die eens online of ga met een psycholoog praten. Nogmaals er zijn een aantal dingen die je nu al kunt gaan doen, sporten, gezond eten, vitamines binnen krijgen, ademhalingsoefeningen, geen koffie, drank, drugs, frisdranken, stoppen met roken, geen programmas kijken waar je nerveus van wordt, vrolijke muziek luisteren en meezingen en vooral: vertel jezelf positieve dingen zoals "ik ben aardig, ik ben een goed persoon, ik kan (...) heel goed", etc. Het klinkt raar maar het helpt echt.

christman1

Geplaatst: 29-11-2007 19:03

klinkt niet raar klinkt eigenlijk vrij logisch... kzal het gaan proberen.. dat stoppen met roken lukt nu al 3 dagen dus hopen dat ik dat vol houw.. bedankt

Google.

pepijn26

Geplaatst: 05-05-2008 19:01

Hoi,

Ook ik zit de hele dag in een vicieuze cirkel! Hele dag ben ik bang dat ik ziek ben en heb me er al eigenlijk bij neergelegd. Zit soms uren op internet te kijken wat ik kan hebben en zie het niet meer zitten. Klachten zijn spierpijn, angstzweten, blauwe plekken en kortademigheid. Heb jij hier ook last van en mischien kunnen we onze ervaringen delen?
gr Pepijn
********

Moderator opmerking:
Het is niet toegestaan om (email)adressen in berichten te plaatsen.
Zie de forum regels.
U kunt wel uw emailadres in een gebruikersprofiel plaatsen.

anja24 schreef:

Erg bedank voor de uitleg en het is helemaal waar wat je typt. Het zijn precies de gevoelens die ik ondervind en het lijkt maar of je steeds de hele dag in het zelfde kringetje blijft rond gaan waar geen eind aan lijkt te komen. De hele dag vecht ik tegen het feit dat ik vanalles voel en daardoor het nog erger voel. Van dat vechten raak je enorm uitgeput waardoor je de rest van de avond geen stuiver waard ben omdat je je energie al heb gebruik tegen het vechten. Vaak denk ik terug aan de tijden dat ik nergens last van had en wou dat ik de tijd terug kon draaien maar helaas het enigste wat ik zou willen is de angst onder controle te krijgen en daardoor weer mezelf wat beter te voelen.

groetjes
anja

pepijn26

Geplaatst: 05-05-2008 19:13

Hoi,

Ook ik ben het spoor helemaal kwijt. Hele dag ben ik angstig dat ik wat heb,. Slaap slecht en heb me al in mijn lot berust dat ik een ongeneeslijke ziekte heb. Ook ik denk dat ik bij ieder bultje, griepje of kuchje wat heb en dit is compleet doorgeslagen. Mischien vindt je het fijn om contact te houden?
Gr Pepijn
************

Moderator opmerking:
Het is niet toegestaan om (email)adressen in berichten te plaatsen.
Zie de forum regels.
U kunt wel uw emailadres in een gebruikersprofiel plaatsen.

apartGeval schreef:

Aliesje

Geplaatst: 09-05-2008 13:18

Waarom blijven jullie toch in dat kringetje doorgaan?? Je kunt er echt uitkomen, je moet je gedachtengang doorbreken! Tenzij je erin wilt blijven omdat je er baat bij hebt, bijv de aandacht of interesse die andere mensen voor je tonen. Je hebt jezelf aangepraat dat je iets hebt, dat gaat natuurlijk niet vanzelf, je bent in een situatie geweest waardoor je angstig werd en die "trigger" is door blijven werken. Je kunt alle doktoren aflopen zonder resultaat en toch denken dat je ziek bent. Heb je je weleens afgevraagd of het helpt dat je er zo over blijft piekeren? Stel je bent niet ziek, dan wordt je het wel door dat slopende gedrag. Zoek op paniek aanvallen, anxiety attacks, fobieen en vul eens zo'n vragenlijstje in. Je zult zien dat er miljoenen zijn zoals jullie die deze dingen denken. Het zit in je hoofd, je hebt het er zelf in gebracht, je moet het er zelf weer uit halen en dat kan alleen door je denkpatroon te veranderen. Download een programma met een relax sessie. Doe iets want het leven is veel te leuk om in een hoekje te gaan zitten piekeren. Als je naar een psycholoog gaat zorg dan datdeze weet van angstaanvallen, ga niet jaren over je jeugd zitten mekkeren, dat helpt niet zoveel. Je kunt ook (droom)hypnose proberen, om te achterhalen wat er precies is gebeurd waardoor je deze gedachten bent gaan hebben. Wees sterk, je bent het waard een normaal leven te leven!

pepijn26

Geplaatst: 09-05-2008 13:52

Hoi, Bedankt voor je reactie, weet heel goed dat ik de enige ben die dit patroon kan doorbreken maar heb er de kracht niet voor. Zit hele dagen op mijn kamer, te zoeken wat ik kan hebben en voel me geestelijk en lichamelijk helemaal opgebrand. Ben Bang, angstig en heb nergens plezier in. Heb hier al jaren last van maar laatste weken uit het zicht naar buiten toe. Baal van dit alles, voor mij is er weinig plezier op deze manier. Groet pepijn

veerr

Geplaatst: 28-07-2008 19:54

Ik heb ook erg vaak dat ik bang ben iets ernstigs te hebben. Ook wel eens dat ik bang ben dat anderen ziektes hebben, maar vooral dat ik zelf iets heb, omdat ik zo bang ben voor de dood zelf.. Ik ben vorig jaar zomer heel erg misselijk geworden en het ging maar niet weg, ik dacht echt dat ik maagkanker had... (gek genoeg denk ik altijd aan een vorm van kanker,,, bijv als ik pijn in mn een van mn borsten heb denk ik dat ik borstkanker heb,,, k ben afgelopen vrijdag nr de dokter gegaan en natuurlijk is alles helemaal goed (ik ben 18!!!!)) Omdat ik zooo erg misselijk was (met flauwvallen en duiziligheid)dacht ik ook dat het noooit meer weg zou gaan. Ik ben naar de huisarts gegaan met mijn maagklachten en ze hebben me onderzocht op alles ,, en alles was GOED... Ik kon het niet geloven , maar de dokter zei dat het gewoon spanning was ( ik ben ook als de dooood om misselijk te worden en om over te geven want dat vind ik echt vreselijk) .. Na 3 maanden was het over, ik heb heel veel lessen op school gemist (begin 6vwo) maar heb toch alles gehaald... Nu ga ik aan de studie Geneeskunde beginnnen.. Aan de ene kant lijkt het me erg eng omdat ik dan veel met ziektes bezig ben en dat juist mn zwakke plek is,, maar aan de andere kant kan ik dan juist mensen helpen die ziek zijn, en als ik zelf iets heb , snap ik tenminste precies hoe mijn lichaam in elkaar zit en kan ik mezelf misschien juist overtuigen dat de kans op een ernstige ziekte heeel erg klein is! Gelukkig heb ik geen last meer van langdurige misselijkheid maar soms wel kortdurig (ALTIJD door spanning!) en op de een of andere manier weet ik mezelf de laatste tijd altijd te kalmeren en mijn misselijkheid minder te laten worden gelukkig!!!

ziekerd69

Geplaatst: 05-08-2008 0:12

ik heb kanker gehad en denk nu altijd dat ik kanker heb. maar heb het niet. maar denk nu ook maagzweren en HIV en hepetitis B te hebben. het is echt raar. krijg allemaal rode zwellingen rond mijn penis. maar mijn dokter zegt dat dat komt door te veel seks en wrijvingen. en toen kreeg ik hersenbloeding door te veel hectische activiteiten. heel veel koppijn had ik. arts zei toen alleen weer dat aspirine voldoende zou zijn. dus ik nam aspirine en was weer fijn. Daarna was ik veel bloed aan het plassen. Nee geintje, jullie domme mongolen...

Dennis123

Geplaatst: 06-08-2008 1:34

ik heb al een paar dagen een heel vreemd gevoel bij mijn hart... het is een licht dof gevoel wat geen pijn doet maar heel beangstigend is, alsof er iemand ergens aan trekt in het hart! het is ook continu aanwezig. tevens als ik dit erg voel ga ik erbij hoesten (deze hoest heb ik al 5 weken lang) af en toe valt mijn gehoor een paar seconde weg! Wat zijn dit voor symptomen.... het is een heel eng gevoel en ben erg angstig dat het een hartaanval is! Ben al bij de cardio geweest 2 maanden terug, ze zei dat ik wel 100 met dit hart kon worden maar toch heb ik me de laatste tijd zo druk gemaakt dat ik denk dat mijn hart toch nog beschadigd is geraakt en dus een grote kans op een hartaanval heb! iemand tips of idee wat ik heb?

Esthertjuh

Geplaatst: 14-08-2008 20:07

Hallo Allemaal...Ik hoop dat er nog mensen op deze site actief zijn...Maar ik ben zo bang om ziek te worden...denk bij elk dingetje wat ik voel of zie dat ik kanker heb....ga ook zo vaak naar de dokter omdat ik daar ook geen vetrouwen in heb....na 10 keer gaan voor hetzelfde dan pas wel......zijn er meer mensen die het hebben zou zo graag eens willen praten met lotgenoten en of die ook mij kwaaltjes hebbe...... Gr Esther

Tommygirl

Geplaatst: 16-08-2008 19:23

Ik denk ook bij het minste steekje, pijntje of bultje dat ik wat heb! Hoofdpijn zou wel eens een hersenbloeding of een tumor kunnen zijn. Steken rond m'n hart zouden wel eens een hartaanval kunnen zijn, enzovoort! Ik haat het dat ik zo denk! Gelukkig zijn er op dit forum meerdere mensen met dit probleem. Dat helpt bij mij toch een klein beetje, zo om te weten dat ik niet de enige ben. Nu zit ik weer met pijn in m'n rechterachterhoofd waar ik volop rond aan het piekeren ben. En ook m'n iets hogere bloeddruk houdt me constant bezig (ik ben 15). groetjes

marije14

Geplaatst: 16-08-2008 20:13

doordat je zoveel bang bent krijg je ook hoofdpijn. Probeer je zelf tot rede te brengen. als het te gek wordt altijd een arts inschakelen hoe verder je in een angststoornis zit hoe langer het duurt voor je eruit komt. groetjes en sterkte

Google.

Index > Psyche > Angst voor ernstige ziektes

Pagina 4 van 6

Vorige 1, 2, 3, 4, 5, 6 Volgende