Angst voor ernstige ziektes


Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

Index > Psyche > Angst voor ernstige ziektes

Auteur

Onderwerp: Angst voor ernstige ziektes

Inge88

Geplaatst: 18-11-2009 19:18

wat een verhaal. ik heb in ieder geval heel veel aan mijn psycholoog gehad en kan nu na 9 maanden ook zeggen dat ik er weer bovenop ben. ik hoop dat dat voor jou ook het geval zal zijn. reken op minimaal een jaar herstel, dan kan het ook niet tegen vallen. het is zwaar en moeilijk, nu in dit typ herrinner ik alles weer wat ik toen voelde, vooral met een gezinnetje waar je voor moet zorgen. vergeet jezelf niet want jij hebt jij heel hard nodig. zonder de vastberadenheid van jezelf red je het niet. geef je er aan over. na enige tijd worden de aanvallen minder en je zult me misschien niet geloven, want dat deed ik zelf ook niet, maar het is echt zo ik heb het zelf ondervonden. ik heb er keihard voor gevochten. er is iets wat ik wel gelof en dat is dat je dit doormaakt omdat je het aankunt!!! dus je zult overwinnen. heel veel succes en hoop nog wat van je te horen. gr. Inge

Google.

louder1983

Geplaatst: 25-11-2009 13:06

pfff heb er de laatste dagen weer last van. tis een week of twee weg geweest, maar lig alweer drie dagen tot uurtje of 2 á 3 wakker snachts tot ik zo moe ben er maar inslaap val, maar ik ben gewoon bang om in slaap te vallen omdati k misschien niet meer wakker word... en het nadeel daar van is dat je de rest van de dag ook verrot ben en eerder klachten krijg... ben al gestopt met roken (eindelijk) sporten doe ik 5 dagen in de week dus je zou zeggen dat een mensen zich toch beter moet aan voelen!! kword er echt helemaal gek van!!

Inge88

Geplaatst: 25-11-2009 14:16

als je zo slecht slaapt, heb je al eens geprobeerd om de melatoninepillen van bional te gebruiken. ik slaap er heerlijk door en wordt uitgerust weer wakker. ik merk ong. na een kwartiertje al dat ik er moe van wordt. ook heb ik oxazepam gehad voor mijn klachten, het is in de eerste instantie niet aan te raden maar mocht je erg moedeloos zijn is het misschien wat. pas alleen wel op dat je er niet te veel van neemt dit is erg gemakkelijk. I know!!! gr Inge

louder1983

Geplaatst: 25-11-2009 14:26

nee ik heb nog nooit iets van medicijnen genomen voor mijn klachten. ben ook niet bij de dokter geweest voor dit probleem. wel voor de pijn in mijn arm, steken in me borst en maaagzuur, stress en noem maar op, maar heb nog nooit verteld dat ik bang ben om dood te gaan.. is een lange tijd echt een drempel geweest voor mij om uberhaupt tegen iemand iets te vertellen er over! neem aan dat die pillen alleen op recept te verkrijgen zijn??

moon1989

Geplaatst: 05-12-2009 0:12

ik ben ook bang om dood te gaan. maar ik kan ook niet inzien of ik nou echt hypochondrie heb of serieus ziek ben...daardoor wil ik ook niet in therapie, want stel dat k in therapie ga en leer anders te denken terwijl ik al die tijd wél een tumor had...

louder1983

Geplaatst: 14-12-2009 12:09

Ik heb vorige week naar mijn huisarts geweest en heb er eindelijk over kunnen praten met hem. hij gaf mij een adresje mee van een goede psycholoog. ik gaf zelf al aan dat ik niet wil grijpen naar pillen. vind dat je eerst maar moet kijken hoe diep het zit en op het echt een soort van depressie is alvorens ik antidepresiva krijg voor geschreven bijv! weekend nog wel erg veel last gehad, en nu ook weer.. pijn onderde ribben enook ter hoogte van mijn rug, denk mijn longen ofzo! pfff word er gek van. maar Moon, ik denk dat als je bij de psycholoog bent dat meer bewust word van de pijntjes en dat je ook makkelijker tegen je huisarts kan zeggen welke testen je wilt laten doen.. en dat dat ook een soort geruststelling moet zijn....

louder1983

Geplaatst: 03-02-2010 16:01

nou, ik heb de intake gesprekken gehad bij de psycholoog. en er is uit gekomen dat het Hypochondrie is. een geestelijke ziekte waar je door pijntjes in het lichaam denkt dat je dood gaat.. opzich fijn om te weten wat het is. er is nu een traject opgesteld om me er van af te helpen. ben benieuwd. moet oefeningen gaan doen, vooral met ademhaling enzo. dacht laat het weten aan de mensen die het willen weten. groeten

trabant

Geplaatst: 25-02-2010 16:49

Ik ben na lange tijd waarschijnlijk ook erachter gekomen dat ik hypochondrie heb. Ik heb de laatste 15 jaar alle afdelingen van het ziekenhuis gezien, niks gevonden. Mijn klachten waren en zijn: hartkloppingen, hartritmestoornissen, niet in de werkelijkheid staan, spierpijn, doodmoe, vol hoofd, angst enz. Ik ben het nu zat en mag op 15 maart naar de psychiater in het ziekenhuis en hoop dat ik dan kan werken aan mijn herstel. Dacht dat ik de enige was die dit had. Wie kan me vertellen welke therapie ik ga krijgen? Misschien tabletten? Wie is ook gehlopen door een psychiater in het ziekenhuis?

details

Geplaatst: 26-02-2010 0:16

Wel, hier zit ik dan, 10minuten voor middernacht, op internet, al zoeken naar... tja wat zoek ik eigenlijk? Het zit zo, vroeger, als tiener leefde ik nogal "zorgenloos", sinds ik een kind heb ben ik bang, héél bang om te sterven en bang om zooo ernstig ziek te worden, bang dat ze er alleen voor komt te staan, ik vertrouw niemand met haar, helemaal niemand. Maar daar stopt het niet bij. Ook ben ik bang dat mijn kind ziek is, een kind is zo een prachtige creatie, alsof ik zoiets prachtigs niet verdien en dat ze "afgenomen" zal worden, door een ziekte of ongeval. Ik krijg maar geen rust in mijn hoofd, door al dat piekeren (ik hoop toch dat het daardoor komt) heb ik BARSTENDE hoofdpijn, ik ga slapen met hoofdpijn en sta op met nog ergere hoofpijn. Ik ben hier zodanig mee bezig dat ik andere noodzakelijke dingen geen aandacht schenk, bijvoorbeeld drinken of eten, het gebeurd dat ik dat gewoon vergeet. Hoewel ik mijn kind te eten en te drinken geef, geef ik het mezelf niet... Het is bijna alsof een gezond leven bijna niet bestaat, uitgeroeid zeg maar, ik hoor zoveel narige verhalen, het alsof dat het enigste is dat ik hoor of lees, kanker al hier, tumor al daar, plots overleden... Ik dacht dat dit normaal was, normaal om zo een angst te hebben, normaal als je mama wordt. Maar ik heb net op tv (jawel, tv) gezien dat dit dus niet zo normaal is, nu ja, wel in bep mate, maar blijkbaar niet in deze mate... Ik ben voor één of andere reden overtuigd dat ik jong zal sterven, en dit heb ik ook al aan mijn zus verteld, zij zegt dat het niet zo zal zijn, natuurlijk. Maar het kan toch zijn dat je dit voelt, dat je voelt dat je jong zal sterven? Ik hoop het echt niet, ik wil lang leven, gezond leven, ik WIL leven, maar niet op deze manier. Wat me tegenhoud? Wel, ik denk dat jijzelf het best aanvoelt als er wat is, bv jong sterven. En dus ben ik bang dat een psycholoog/psychiater mij zal proberen te overtuigen dat het in m'n hoofd zit en dat terwijl ik of mijn kind echt ziek ben/is of echt wel jong zal sterven. Zoiets van "Zie je wel"... Ik zou het mezelf niet kunnen vergeven, had ik beter naar mezelf geluisterd hebben ipv iemand anders, wiens taak is je te overhalen, toch? Wat zijn jouw standpunten, heb je argumenten of een bep. visie hierover? Ik geloof ook dat als je blijft zeggen van, ik ga dit hebben of ik heb dit of dat, dat je dat ook werkelijk krijgt, en dat maakt me nog meer ongerust, straks heb ik of krijg ik iets en is het nog eens m'n eigen schuld ook! Nobody said it was easy

raatje2010

Geplaatst: 08-03-2010 9:31

ook ik maak me altijd druk als ik een klacht/pijntje heb wat net iets te lang duurt. Ik ga dan op internet op de symptomen zoeken en altijd kom je dan op de meest erge ziektes uit, waardoor ik nog nerveuzer wordt. Bij mij is het denk ik gekomen nadat een familielid 3x in 3 jaar kanker heeft gehad (leeft nog wel gelukkig). Ik heb me toen voorgenomen dat als ik wat voel , ik meteen naar de huisarts gaat want "dan ben je er vroeg bij". Resultaat heb geen eigen risico meer haha. Maar nu, ik merk dat ik me toch wel erg veel zorgen maak. Mijn huisarts zegt dat dat normaal is en ik echt niet aan de medicijnen moet gaan... nu ben ik er ook nog achter dat ik 1 galsteen heb, maar de pijn verplaatst en dan denk ik weer, misschien is het toch wat anders? wie heeft er ontspanningstips oid? thanx

Google.

details

Geplaatst: 08-03-2010 14:01

Wat ik doe om te ontspannen is een boek lezen, het huis poetsen werkt ook soms bij mij. Het probleem met ontspannen is, dat je er tijd voor moet vrijmaken, tewijl je voor je gedachten (positief of negatief)geen tijd moet vrijmaken, dat gebeurd spontaan. Wat goed helpt bij mij is Mindfulness, maar dit moet je wel blijven doen, anders heeft het weinig zin. Enkel tips; Op je ademhaling letten, diep in en langzaam uit, voel hoe je ademt. Bijvoorbeeld; je zit met je kind te spelen, en je begint weer negatief te denken, zeg dan "stop" tegen jezelf en zeg tegen jezelf "nu zit ik met mij kind te spelen" haal je gedachten terug in het NU en laat ze niet vrij loslopen in je hoofd. Beetje simpel uitgelegd... Succes ermee

raatje2010

Geplaatst: 08-03-2010 17:43

dank je. ik heb laatst een boek van mindfullness gelezen en het sprak mij aan, maar het is zo moeilijk om zo bewust te zijn van je gedachten...vooral ook omdat ik momenteel de hele dag wel steken heb, van mn galsteen. Ik durf alleen niet naar het ziekenhuis omdat ik bang ben voor een operatie (narcose, stel je komt er niet uit, infecties, de meeste kan op in een ziekenhuis, complicaties, etc etc...)

Index > Psyche > Angst voor ernstige ziektes

Pagina 6 van 6

Vorige 1, 2, 3, 4, 5, 6