|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Psyche > Angst voor ernstige ziektes
|
| Auteur |
Onderwerp: Angst voor ernstige ziektes |
marijke44
|
 Geplaatst: 06-11-2005 14:01 |
|
|
Sinds m'n pubertijd is die angst begonnen en is alleen maar erger geworden.
Bij ieder bultje of pijntje denk ik meteen aan een erntige ziekte.
Als ik maar ergens iets voel, raak ik al helemaal in paniek en durf er dan ook bijna niet mee naar een huisarts.
Heb ook een tijd niet op een club gedurft, omdat ik gewoon bang was dat mensen over ziektes begonnen.
Dan liep ik gewoon in paniek naar het tiolet, net zolang totdat er een ander onderwerp was.
Dit is nu wel iets minder geworden, maar de angst voor ziektes blijft, ik word soms gek van mezelf.
Herkent iemand dit en hoe ga je hier mee om? |
|
|
|
|
bibi
Gast
|
| Geplaatst: 09-11-2005 21:58 |
|
|
| Ik herken dat ook wel hoor.Ik ben alleen meer bang om er over te praten. Als ik iets mankeer wat niet te verklaren valt voor mezelf dan denk ik ook alijd eerst aan iets ernstigs, zo erg dat die kwaal zolang aanhoud en ik er uiteindelijk mee naar de huisarts ga. Ik heb ook niet eerder vrede dan dat alles onderzocht is(bloed,foto's echo's etc) en dan nog kan ik soms de uitslag niet geloven als die goed is. dan ebt de kwaal langzaam weg, en komt het volgende weer.Het is echt om gek van te worden soms. bij mij is het gekomen nadat ik een kindje heb gekregen.Die is inmiddels 8 en het lijkt wel hoe meer ze aan mij hangt mijn angst erger word. Ik heb wel een vriendin die dit van mij weet en zij heeft er ook last van, dus zo nu en dan beuren we elkaar op,...het gekke er van is als je een ander zo bezig ziet met haar angsten zie je pas hoe belachelijk het soms is hoe je je zorgen kan maken. Of je hier echt mee om kan gaan weet ik niet, in tijden dat ik lekker in me vel zit heb ik er weinig problemen mee, dan lach ik wel om mezelf. Ik hoop dat ik het redelijk in de hand kan houden en niet dat ik knettergek van zal worden. |
|
|
angelique1971
|
| Geplaatst: 14-11-2005 21:40 |
|
|
| ik heb al mijn hele leven last van hypochondrie en soms is het wat minder dan de andere keer nu de laatste paar maanden is het weer heel erg doordat ik niet echt lekker in mijn vel zit. last van hyperventilatie en angst en paniekaanvallen. Ik werk ook nog in het ziekenhuis maar zieke mensen is nog niet zo erg ebn eigenlijk continu met mijn eigen lichaam bezig ben ook echt het vertrouwen in mijn eigen lijf helemaal kwijt. Ik start binnenkort met cognitieve therapie en hoop dat dit eindelijk zal helpen heb al zoveel eraan gedaan, maar ik hoopp dat dit nu wel gaat lukken want antidepressiva werkt ook maar is niet zo gezond want dat duwt het gevoel en denken alleen maar weg en ik wil met het gevoel en denken juist een manier aanleren om me erover heen te zetten. nou succes allemaal. groetjes angelique uit limburg |
|
|
anoniem27
Gast
|
| Geplaatst: 22-03-2006 18:29 |
|
|
Ja, dat herken ik ook heel erg.
Ik ben ook de hele tijd van alles aan het opzoeken op internet (zo ben ik dus ook bij dit forum uitgekomen)
Het is niet zo dat ik echt specifiek bang ben voor hele enge ziektes. Ik heb dat wel gehad met hiv, maar nadat ik mij daar (negatief) op heb laten testen, ben ik daar niet zo mee bezig.
Wel maak ik mij veel zorgen over kleine dingetjes, zoals wondjes, blaartjes, scheurtjes etc. die aan je lichaam kunnen zitten... dan ben ik heel erg bang dat het niet meer over gaat of dat ik een infectieziekte krijg ofzo... |
|
|
tirzah
|
| Geplaatst: 28-03-2006 19:18 |
|
|
Shit, dit herken ik dus heel erg.
Bovendien ben ik net geopereerd en m'n beide eierstokken zijn verwijderd.
En natuurlijk denk ik het ergste terwijl ze in het ziekenhuis zeiden dat het waarschijnlijk niet ernstig is.
Ik zit er echt doorheen vaak
Tirzah |
|
|
lena1
|
| Geplaatst: 21-04-2006 10:37 |
|
|
wat verschrikkelijk herkenbaar!!! ik sta elke dag op met het idee dat dit wel eens mn laatste dag zou kunnen zijn omdat ik in mn hoofd altijd denk dat ik de meest vreselijke ziektes heb!! ik heb last van hyperventilatie en weet diep van binnen dat alle rare dingen die ik lichamelijk ervaar daarmee te maken hebben, maar op de 1 of andere manier maak ik mezelf altijd helemaal gek door te denken dat ik wat aan m hart heb of een enge ziekte heb.... ik ben al helemaal nagekeken en (natuurlijk) was er niks te vinden maar dat kan me nooit voor lang geruststellen want ik denk dan weer van "ja op dat moment was er niks te vinden maar misschien heb ik NU echt wat ergs?!"gek word ik ervan!!! ik wil gewoon weer normaal kunnen functioneren.... en niet die gedachtes mn hele leven laten beinvloeden!!!! ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en mij misschien kunnen geruststellen?! al is t maar voor even  |
|
|
turtle
Gast
|
| Geplaatst: 02-05-2006 16:22 |
|
|
Hebben jullie dit ook met andere mensen in je omgeving. Dus dat je denkt dat de mensen waar je van houdt en ernstige ziekte hebben of dood kunnen gaan? Ik heb het al met mezelf, maar nu heb ik dit ook weer!
groetjes |
|
|
lena1
|
| Geplaatst: 02-05-2006 16:31 |
|
|
| ja ik heb dat ook wel een klein beetje.. maar dan vooral met mn man!! ik ben zo bang dat hij iets vreselijks krijgt en dan dood gaat.... helemaal verdrietig word ik daarvan... ik probeer er zo min mogelijk aan te denken,mmaar echt makkelijk is dat niet.... |
|
|
Heleen
|
| Geplaatst: 07-05-2006 12:21 |
|
|
Even ter informatie: volgens mij is het goed om even het onderscheid te maken tussen hypochondrie en ziektefobie. Hypochondrie is de (onjuiste) overtuiging een ernstige ziekte te hebben, en ziektefobie is de angst een ernstige ziekte te krijgen. Is misschien handig voor mensen die willen gaan googelen of contact zoeken met lotgenoten.
Trouwens over de angst dat ánderen ziek worden: dit heeft -voor zover ik weet- geen specifieke naam, maar ik denk dat het bij veel mensen deel uitmaakt van een gegeneraliseerde angststoornis. Zomaar een vermoeden hoor, het kan natuurlijk ook 'los' bestaan. Maar hebben jullie ook last van andere angsten, onrust, piekeren? |
|
|
nieuweling
Gast
|
| Geplaatst: 08-05-2006 11:42 |
|
|
Ook voor mij zijn dit (inmiddels en helaas) herkenbare verhalen. Het is eigenlijk een paar jaar geleden begonnen, met het zware ziekbed van een (nog niet zo heel oud) familielid. Sinds die tijd voel ik altijd voortdurend en op wisselende plaatsen bepaalde pijntjes. In principe ga ik er vanuit dat het onschuldig is, maar het komt ook voor dat mijn vermoeden omslaat in welhaast de overtuiging dat het goed mis is. Ik ben echter nog nooit met zon pijntje naar de doktor geweest en tot op heden gingen ze ook altijd weer over, om plaats te maken voor het volgende pijntje. Heel vermoeiend dus.
De laatste tijd heb ik maagklachten. Ik voel me gestresst en ik krijg hooguit drie happen (warm) eten naar binnen. Als ik meer eet word ik misselijk en voel ik me de rest van de avond hondsberoerd. In het ergste geval met braakneigingen. Het gevolg is dat ik, zodra een etenstijdstip nadert, alleen maar nog meer gestresst raak en de kans op misselijkheid na het eten (en voor het gevoel van misselijkheid begin ik onderhand echt panisch te worden) verder toeneemt. Dat betekent dat ik eten zoveel mogelijk vermijd, waardoor ik in de laatste tien dagen een kilo of 5 ben afgevallen. Dat houdt een mens natuurlijk niet al te lang vol en ik heb dan ook een afspraak met de huisarts gemaakt. Punt is dat ik simpelweg niet wéét of het hier gaat om de symptomen van een angststoornis of om de symptomen van een ´oprechte´ lichamelijke klacht en dat ik dat dus eigenlijk nooit weet, want ik ben nu eenmaal geen arts. |
|
|
|
|
nieuweling
|
| Geplaatst: 08-05-2006 16:10 |
|
|
| turtle schreef: |
Hebben jullie dit ook met andere mensen in je omgeving. Dus dat je denkt dat de mensen waar je van houdt en ernstige ziekte hebben of dood kunnen gaan? Ik heb het al met mezelf, maar nu heb ik dit ook weer!
groetjes |
Ik heb dat ook wel. Met name voor wat betreft mijn ouders. Beide rond de zestig en ik hoop dat ik ze nog zeker zon twintig jaar in de buurt mag hebben. |
|
|
turtle
Gast
|
| Geplaatst: 11-05-2006 13:26 |
|
|
| Mijn vader is in 2004 overleden; ik heb van het hele ziekteproces wel een knauw gekregen, denk ik. Ik heb het idee dat mijn lichaam veel stress vasthoudt. Ik heb doorlopend last van een hoge hartslag. Ik word er gek van...en nog angstiger. Is er hier iemand die ervaring heeft met een chronisch verhoogde hartslag? |
|
|
Gast
|
| Geplaatst: 11-05-2006 16:28 |
|
|
hallo ik ben een meisje van 14 jaar.
Ik ben heeeeeel erg bang voor enge ziekte, ik kan zoiezo niet goed omgaan met veel spanning. en nu komt ook dit er nog eens bij.
Ik voel me de laatste tijd niet zo lekker. Maar het begon allemaal in januari 2006 toen ik extreme home make-over aan het kijken was. ze gingen een huis opknappen van een familie waarvan hun dochter, die net zo oud was als ik nu, overleden was aan hersenkanker. ik raakte helemaal in paniek en ik voelde me hele lichaam niet meer. toen ginmg ik snel naar boven. sindsdien ben ik heel erg bang dat ik het ook heb. Ik heb daarna hele erge hoofdpijn gehad, ik werd misselijk en duizelig. Altijd denk ik dan.. straks ga ik nu dood, en dat kan mijn moeder helemaal niet aan want ze heeft heel veel probelemen gehad en is net helemaal opgeknapt. Ik maak mezelf ook heel gek om te denken als ik naar de stad ga: oh dit zou best mijn laatste keer kunnen zijn dat ik in de stad kom, want vannacht ga ik dood' allemaal van dat soort dingen.. ik slaap snachts ook heel slecht want mijn gedachten over de dood speelt nu de hoofdrol in mijn leven. Maar dan kan ik mezelf een klein beetje troosten om te denken:
1. Als ik kanker had was ik er nu echt wel heel erg aan toe.andere klachten e.d.
2. Ik kreeg het precies toen ik het programma had gezien. daarna zijn al mijn klachten begonnen.
3. op internet heb ik gelezen over dat mensen een soort hyperventilatie kunnen hebben waardoor ze ook duizelig, misselijk, gevoel van bewusteloosheid e.d hebben.
En mijn grootste hoop is god.
Ik hoop dat ik niet de enige ben met zo'n erge angst dat mijn hele leven aan het innemen is.
groetjes Iris 14 jaar |
|
|
Heleen
|
| Geplaatst: 13-05-2006 11:57 |
|
|
Hoi Iris,
Nee, je bent zeker niet de enige. Zoals je hierboven ook kunt lezen, zijn er veel meer mensen die met dit soort angsten kampen. Als ik jou zo lees, ben je er heel erg mee bezig. Wat ik uit je verhaal niet kan opmaken, is of je ooit hulp gezocht hebt voor deze klachten. Dat zou ik je namelijk echt aan willen raden. Je weet zelf vrij goed dat je niet echt ziek bent maar dat het de angst zélf is die je ziek maakt, en dat is een eerste stap. Maar je hoeft niet in angst te leven, en zeker als je zo jong bent is er een grote kans dat de angst heel goed te beïnvloeden is met een goede therapie. Je schrijft dat je vertrouwt op God: ik ben blij dat te lezen, want Hij is nu juist diegene die wij volledig kunnen vertrouwen, omdat Hij zelf altijd trouw is. Maar ik weet ook dat het niet zijn bedoeling is dat jij zo angstig bent, en dat Hij zou willen dat jij een leven kunt leiden zonder angst. Ik zou je aan willen raden om in de eerste plaats dit probleem bespreekbaar te maken met bijvoorbeeld je ouders, als je dat nog niet hebt gedaan. Een tweede stap is het probleem aan je huisarts of bijvoorbeeld aan je schoolarts voorleggen. Die kunnen je doorverwijzen naar hulpverleners die ervaring hebben met het behandelen van dit soort angsten. Echt, ik zou het heel jammer vinden als jij maar met deze angsten rond bleef lopen, zonder dat iemand daarvan wist, en zonder dat je er iets aan doet. Want er zijn echt hulpverleners die hier ervaring mee hebben, en die jou kunnen helpen om minder te lijden onder je eigen angstige gedachten en gevoelens. |
|
|
linda 83
|
| Geplaatst: 17-05-2006 19:39 |
|
|
hallo allemaal ik ben zelf 22 jaar en heb ook hypochondrie ik kreeg hier lichamelijke klachten van zweten hartkloppingen en paniekaanvallen ik ben hiervoor door de huisarts door gestuurd naar de ensis een psycholoog voor mensen met lichamelijke klachten door angst voor......... ik ben hier erg geholpen. Het gaat niet totaal weg maar ze leren je omgaan met die enge gedachtes . IK ben er nu gestopt en af en toe met het idee dat ik terug val. Mensen om me heen weten hoe ik ben en zijn ook geadviseerd hoe met mij om te gaan dit hielp mij heel erg. Het is nu een stuk minder geworden.
gr |
|
|
Gast
|
| Geplaatst: 24-05-2006 20:29 |
|
|
how od, ik heb net etzelfde , het is allemaal begonnen toen ik dacht dat ik een erge alergishe reactie kreeg op een banaan waarbij mijn keel toegaat, sindsdien heb ik veel kleine dingetjes gehad waar ik mij keiveel zorgen over maak
zoal beetje pijn in de borst direct denken aan hart
of ik probeerde een korstje uit mijn neus te peuteren (uit verveling) toen ik uitschapmte en een klein stukje kraakbeen losschraapte, nu maak ik mij hier weel heel veel zorgen over.... |
|
|
Patriesz
|
| Geplaatst: 29-05-2006 16:13 |
|
|
hallo,
Ik herken me in sommige verhalen hier, sinds kort heb ik ook van die aanvallen, als ik b.v in bed ligt en ik wil tot rust komen meestal kom het dan opzetten, krijg ik het gevoel dat men hart echt heel snel klopt, en iemand men keel dicht knijp, ik voel me dan echt heel vreemd, zelf ben ik wel bang soms als je wat heb ofzo, maar niet zozeer als wat ik van sommige hier lees.
Zelf heb ik wel nare ervaringen achter de rug paranormaal/prive, ben 23 jaar en door de stress al maagzweer gehad e.d.
Ik probeer de aanvallen te negeren ik weet dat het maar even duurd, maar het is erg moeilijk en soms ook een erg naar gevoel. Maar ik ga er niet mee naar de arts, probeer zelf sterk te zijn en tegen me in te praten dat het niks is of iets anders even te doen. En soms werkt t heel goed,maar uiteraard niet altijd. |
|
|
jaspie
Gast
|
| Geplaatst: 21-07-2006 2:32 |
|
|
| ik heb hetzelfde bij elk pijntje bultje en andere dingen denk ik al dat ik kanker of iets anders heb ik weet egt niet meer wat ik moet doen |
|
|
Gast
|
| Geplaatst: 31-07-2006 10:58 |
|
|
hallo
wat bekent allemaal he
ikzelf ben 22 en sta stijf van de spanning volgens de dokter terwijl ik dat zelfniet echt zo ervaar
maar de klachten volgens hun wijzen erop
nekklachten hoofdpijn achter mijn oren
tintelingen in handen en voeten net als je onder stroom staat dus geen slaap in de voeten ofzo.
maagklachten diaree pijn in armen oksels pijn op de borst ben echt al een paar keer bij de dokter geweest met spoed van het is mijn hart
brok in mijn keel echt het gevoel dat ie word dichtgeknepen.hoofdpijn heel licht gevoel slecht zien
bevende handen dove kaken
flauwvallen echt 3 keer in de week al gebeurt
ik heb hier nu een half jaar last van maar opbouwend dan he bogon eerst met mijn nek en hoofd en dan elke week er wat bij bijna
ik kan het amper vohouden ben nu 22 en zit aan de ozapan vind ik niet normaal
ze hebben hartfilmpjes gemaakt bloed geprikt alles goed tot nu toe hyperventilatie volgens hun
maar het begint echt rar vormen aan te nemen ik was eerst over nuchter over en nu ....
denk dat ik alles mankeer raak overal van in paniek durf niet tussen veel mensen te komen denk dat ze me allemaal aankijken , aanstaren. ook heb ik een bultje in mijn mond ben als de doods dat het iest ergs is door die paniek die ik daarvoor heb krijg ik juist meer last en ik kan er niks aan doen ik weet me geen raad en voel me echt door de dokter een beetje voor de gek gehouden terwijl ik juist bang ben want dit gaat zo niet de goede kant op ik krijgt er echt fobieen van daar bewn ik bewust van dat vind ik zo raar ik wil zo graag maar kan gewoon niet |
|
|
anoniem1986
Gast
|
| Geplaatst: 13-08-2006 14:28 |
|
|
| ik herken dit ook heel erg ik heb vaak last van hyperventilatie en dan heb ik hoofdpijn en last van me ogen denk ik dat ik hersenvlies onsteking heb echt heel raar en als ik adem haal voel ik me raar in de rechterkant van me gezicht en krijg ik kriebels in me buik en voel ik me angstig wie herkend dit ook en oja heb vaak droge mond en soms adem ik normaal maar me hartslag is hoog en me rechter ook spieren tintelen |
|
|
|
|
|
|
|
| Pagina 1 van 7 |
  |
|
