Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > zenuwachtig raar probleem
Auteur Onderwerp: zenuwachtig raar probleem
citroen04




BerichtGeplaatst: 14-06-2010 10:28 Reageer met quote

hallo,

sinds x aantal weken schiet ik soms snachts wakker en zit mij lichaam van de ene op de andere seconde vol met angst.
Nu heb ik ook dat als ik wat slaap ik de volgende morgen wakker kom en waar ik vroeger dus nog kon blijven liggen en wat slapen, lig ik dan al volledig met zenuwen, een soort zenuwachtig gevoel in de buik, dan heb ik ook last van spanningen en overmatig angstzweet. ik probeer dan nog te slapen, maar ik krijg dan steeds een raar gevoel in mijn hoofd, waardoor ik weer een rare reactie in men hoofd krijg en weer wakkerschiet. en dus nog meer zenuwen heb.

Ik weet niet van waar dit komt. moest ik nu zeggen ik heb stress en dergerlijke, maar ik weetgeen oorzaak.
soms heb ik in de dag ook last van duizeligheid en warmteschommelingen, zo een gevoel dat optrekt en weer wegtrekt. ik denk dan aan hyperventilatie, maar dit lijkt me niet reeel. soms als er mensen tegen me aan het praten zijn is het net alsof ik in mijn geest zit te roepen. en een soort van onwerkelijkheidsgevoel. Het gekke is dat dit een goeie drie weken is voorgekomen en ik dit sindsdien iedere dag heb. ik hebnu zelfs schrik om te gaan slapen.
heb ik mss een stof te kort in de hersenen of word ik gewoon psychisch ziek en zal ik de rest van men leven naar een instelling moeten. soms heb ik daar schrik voor.

iemand een idee?

mvg
G
kaia




BerichtGeplaatst: 14-06-2010 14:15 Reageer met quote

Je klachten klinken mij zeer bekend in de oren joh!

Ik heb hyperventilatie, de chronische vorm.
Die kan deze klachten veroorzaken inderdaad...

OOk mis ik dat ene stofje, ben daarom weer aan de Antidepressiva gegaan.

Sterkte. Je bent echt niet de enige!
citroen04




BerichtGeplaatst: 14-06-2010 14:59 Reageer met quote

hoe is dat dat vastgesteld geweest dat dat chronische hyperventilatie was en dat je een serotonine tekort hebt?

Ik moet zeggen dat ik al lang sukkel met een pas ontdenkte aandoening namelijk nystagmus, waardoor ik alles dubbel zie flikkeren en ze weten ni vanwaar het komt. uiteindelijk heb ik dan destijfs cymbalta voorgeschreven gekregen omdat hij vond ( de neuroloog ) dat ik er depressief van was. ik was altijd moe, ik had zware benen, het was onwerkelijk, gevoel van gek komen ( al heb ik dat laatste nooit gezegd). maar ik dacht dat het een soort depressief gevoel was met die klachten als gevolg.
ik heb dat dat een jaar genomen maar in het begin had ik veel nevenwerkingen, ( misselijk, geen honger, slaap en plas problemen, ...)
dan heb ik het toch een jaar genomen, en heb ik een jaar zonder gekunnen, maar dienystagmus is er nu nog steeds en ik krijg het er dan toch weer moeilijk mee.
maar nu sinds een drie tal weken zijn die klachten dat ik in topic vermeld de kop opgedoken. ik dacht dan terug met de cymbalta te beginnen, maar na een dag of twee was ik nog angstiger en kon ik helemaal niet slapen.

de huisarts dacht ook aan hyperventilatie, maar hoe ik dat dan allemaal lees van in paniek raken en ademnood. zo erg is het niet.
ik begin soms gewoon te draaien en krijg van die warmte opwellingen dat trekt dan lijk naar je hoofd en geeft een schicht en dat gaat weer weg en komt weer terug en ....

het ambetantste is ook gewoon dat zenuwachtig gevoel en dat je er niet mee in slaap geraakt en als je dna wakker komt, en waar je vroeger nog lekker inje bed kon blijven liggen en verder slapen. zit je nu dan direct met zenuwen en dat zwaar zenuwachtig gevoel in de buik en dan begin je te zweten en probee rje cht te slapen, maar het is dan alsof je echt een reactie in je hoofd krijgt en nog meer angstiger wordt. en dan sta je zo psychotisch raar uit je ogen te zien.

ik kan het allemaal niet meer verklaren.
moest ik nu een oorzaak weten.
Zauber




BerichtGeplaatst: 16-06-2010 4:17 Reageer met quote

Hallo,

Ik denk dat ik ook een soort angstvrees heb , of een beetje verlegenheid. Meestal zweet ik heel snel wanneer mensen mij aankijken , of het is op me werk in de kantine of op een verjaardag , het verschilt.Meestal is wanneer er meerdere mensen zijn , of heel erg druk daar kan ik ook niet tegen. Heel raar , ik beweeg nauwelijks en dan begin je opeens te zweten. Ik veeg me zweet dan telkens af , maar op dat moment wanneer ik het afveeg kijk ik ook nogeens rond of iemand DAT ziet. En dat is het rare. Waar lijd ik aan? Want soms lijkt het net een waterval.

De groeten.
brit1




BerichtGeplaatst: 29-03-2011 10:28 Reageer met quote

Hallo citroen04.

Ik hoop eigenlijk dat je nog hier actief bent want ik wil graag wat meer weten over jouw klachten en wat je er aan heb gedaan? Ik heb precies de zelfde klachten en ik zie de boom door het bos niet meer.

Ik wil niet aan de antidepressiva.
nightair




BerichtGeplaatst: 30-06-2012 15:02 Reageer met quote

Hallo citroen04 en brit1.

Voor mij zijn deze klachten ook heel herkenbaar.
Ik zie ook door de bomen het bos niet meer en vooral van de nystagmus wordt ik erg depri.

Ook bij mij is de nystagmus verworven, en tot nu toe
weten de specialisten ook niet waar het vandaan komt.
Als het aangeboren is weet men niet beter, dan hebben de hersenen zich aangepast.

Bij mij is dit dus niet het geval, en zie alles bewegen/flikkeren.

Door deze lichamelijke klachten is mijn angststoornis ook verergerd.

Een paar dagen geleden las ik iets over chronische hyperventilatie, en vroeg me af of dat er mee
te maken zou kunnen hebben.

Ik heb me ook aangemeld voor hypnotherapie, om te kijken of het inderdaad met angst te maken zou kunnen hebben.

Ik weet op dit moment echt niet meer hoe of wat, en ervaringen/verhalen van jullie zijn zeer welkom.

Groetjes
citroen04




BerichtGeplaatst: 30-06-2012 15:43 Reageer met quote

Hallo,

Alles is na twee jaar nog steeds hetzelfde en nog steeds deprimerend.
Ik weet niet meer wat te zeggen, want alles is gewoon zo kut.

mvg
nightair




BerichtGeplaatst: 30-06-2012 15:53 Reageer met quote

Hoi citroen04,

Ik weet precies hoe je je voelt.
Bij mij is het in 2008 begonnen en het is alleen maar verergerd en er zijn klachten bijgekomen.

Dikwijls krijg ik te horen "Je zult er mee moeten leren leven".
Daar wordt je nog deprimerender van.

En dan nog maar niet te spreken over het onbegrip, eenzaamheid etc. omdat er aan de buitenkant niets te zien is.

Ik wens je heel veel sterkte.
citroen04




BerichtGeplaatst: 30-06-2012 16:27 Reageer met quote

Bij mij is het in 2007 begonnen.
Ik weet nog hoe de oogarts tegen me zei dat ik nystagmus had. ik was me van geen kwaad bewust.
dan paar maand later begonnen pas alle klachten.
dubbelzien, flikkeringen, beeld gaat vlug van links naar rechts terug.
en blijkbaar was dat de nystagmus.
Op de vraag waarom ik nu pas de symptonen evenaarde konden ze geen antw geven.
Mri, ruggemergpunctie had. loste niets op.
Het moest aangeboren zijn, maar ze weten niet wat het getriggerd heeft waardoor de symptomen zo plots kwamen.
ben zelfs bij Luc crevits. nystagmusspecialist geweest in gent, maar ook hij wist me niet te helpen.
Ik had net mijn rijbewijs gehaald en heb sindsdien nooit meer gereden. verkeerslichten, alles dubbel.
valt me ook op dat dingen die licht uitstralen en dingen waar er zon of kunstmatig licht opvallen, erger flikkeren dan andere dingen.

Ik had al angstproblemen hiervoor. maar met deze ziekte erbij is alles verergerd. ik ben depressief. heb al een kuur sertraline, cymbalta achter de rug, maar herval weer steeds in hetzelfde stramien.

en ik krijg het van de mensen die zeggen, je moet er mee leren leven, zoek je geluk in kleine dingen.
Gemakkelijk gezegd als je zelf van niets geen last hebt.
Je ogen gebruik je CONTINU, dus het probleem is er steeds.
Ik ben alleen maar meer en meer in een neerwaartse spiraal gegaan.
depressief, hyperventilatie, angst. en ik geraak er niet uit. ik kan er gewoonweg niet mee leven.

ik ben deze week effe op reis geweest en had het zeer erg met de ogen, ook kon ik plots niet meer van dicht zien, wegens het zo hard flikkeren en het niet aanpassen van de ogen. ik heb daar zo twee dagen depressief rondgelopen. vakantie is dan ook direct om zeep.

Het is net dat niets kan en MAG lukken bij ik.
Naar verloop van tijd besef ik gewoon dat de dood de enige verlossing zal brengen, hoe cru het ook klinkt.
citroen04




BerichtGeplaatst: 30-06-2012 16:27 Reageer met quote

wel frappant dat ook jij met angst te maken hebt.
Mss is angst een soort van thrigger die het in werking gesteld heeft.
dunno hoe oud je bent? ik ben er 25 btw.
G
nightair




BerichtGeplaatst: 30-06-2012 20:29 Reageer met quote

Het is zo herkenbaar allemaal!

Ik ben nu 37 jaar en heb 33 jaar normaal kunnen zien.
Heb als kind wel een lui oog gehad, maar nooit problemen gehad.

Heb wel en bril,maar is minimaal +1 en gebruikte hem alleen bij tv of lezen etc.

Ik heb in mijn leven veel meegemaakt en ben voor depressie, angststoornis en PTSS in therapie geweest.

In 2008 ging het eindelijk beter totdat ik lichamelijke klachten begon te krijgen.
Het is een lang verhaal, maar op het moment dat de oogarts een geringe rotatoire nystagmus vaststelde zijn de klachten alleen maar verergerd en toegenomen.

Net als jij, dubbelzien, lichtgevoeligheid etc.

2 MRI's gehad etc. etc. men kan niets vinden, en men weet ook bij mij niet wat de trigger is geweest.
Ik heb ook Fibromyalgie en heb daarvoor ook o.a.Cymbalta en Duloxetine gebruikt.

Jammer genoeg bleef ik te beroerd van de bijwerkingen en ben er toen mee gstopt.
Ik gebruik nu alleen zo nu en dan oxacepam op de momenten dat het me echt teveel wordt.

Ook ik val steeds verder in de neerwaartse spiraal, ik wil nog zoveel doen, maar met je ogen doe je alles
dus belemmert het in alles. Studeren, werken tv kijken, zelfs ontspannen lukt me niet.

Voorheen deed ik veel aan yoga, kan ik op mijn buik schrijven..

Het lukt mij ook gewoon niet om ermee te leven, en dat de dood de enige verlossing is.

En zoals je schrijft het is net dat niets kan en mag lukken, dat zeg ik ook altijd!

Al met al ben ik wel blij dat ik eindelijk iemand gevonden heb die precies weet hoe ik me voel.

Voor de angsten ga ik nu opnieuw in therapie en hypnotherapie om te kijken of de oogklachten in verband met mijn angst staan.

Ik sta ook nog op de wachtlijst bij het Apeldoornse Duizeligheidscentrum, en de oogarts gaat ook nog wat onderzoeken doen.

Ik wil ook zeker nog een EMG laten doen om te kijken of het chronische hyperventilatie is.

Welke vorm van nystagmus heb jij? Ik heb een rotatoire.

Ben jij op dit moment nog onder behandeling voor je angstklachten?
nightair




BerichtGeplaatst: 01-07-2012 10:31 Reageer met quote

Ik schreef dat ik Cymbalta en Duloxetine heb gebruikt,maar ik bedoelde Cymbalta en Amitriptyline.

Cymbalta is Duloxetine Confused
Ach ja, kan gebeuren.

Werden je oogklachten tijdens het gebruik van Cymbalta erger/minder erg of bleef het hetzelfde?

Ik zelf ben er mee gestopt omdat mijn nystagmus en de duizeligheid iets toenam.
citroen04




BerichtGeplaatst: 01-07-2012 15:56 Reageer met quote

zou je geloven dat ik het zelfs niet meer weet welke vorm ik heb.
Ik heb alle papieren hier wel ergens liggen, maar ik kan het niet opbrengen om het gaan op te zoeken.

Bij cymbalta had ik ook soms het gevoel dat het wat erger werd, ik ben er dan ook meegestopt. maar toen ik er mee stopte en ik later het gevoel had dat het ook weer erger was, vroeg ik me wel af of dat door de cymbalta was.


zelf heb ik ook nu problemen om van dicht te zien.
net alsof mijn ogen zich niet aanpassen. ik staar dan in het ijle naar men gsm en moet echt scheel kijken of een oog afdekken om iets te kunnen zien.


Soms vraag ik me af of ik niet beter een nog een psychiater zou gaan. want men ogen gepaard met angst en hyperventilatie is geen goede combinatie. men geest is chaotisch en ik heb vaak zin om het gewoon uit te schreeuwen.
maar heb schrik dat ze je zouden opsluiten ofzo.
citroen04




BerichtGeplaatst: 01-07-2012 16:26 Reageer met quote

hier, dit had ik in een andere topic geschreven ook.
kleine samenvatting van men leven en hoe ik me voel



Ik had me voorgenomen om deze tekst te schrijven, om de gebeurtenissen die ik denk die een bepaalde invloed op
mijn leven gehad hebben, eens goed ik kaart te brengen.
Wat op zich een hele opgave is, aangezien de buitenwereld ( buiten mijn familie ) totaal niet op de hoogte is van hoe ik me voel
en wat er zich allemaal heeft afgespeeld.
Voor mijn vrienden en collega's ben ik een perfect normaal persoon, maar ik weet wel beter.





Voor zover ik me herinner begonnen de problemen rond de periode van het 4de leerjaar.
Ik weet nog hoe ik een kleine voordracht moest doen en dat ik "instorte" in de klas van de zenuwen.
In die periode had ik ook last van dwangneuroses. Ik heb geen idee hoe ze begonnen zijn, maar plots moest ik van alles doen,
om te zorgen dat mijn familie niets overkwam. Het was net alsof ik orders kreeg om dit te doen.
Dit ging van alles opkuisen, tot 4-5 keer toe iets checken, de gekende dwangneuroses dus.
Ik kon ook voor het minste panikeren. Ik weet nog goed hoe ik voor school eens een tijdschrift mee moest hebben. aangezien ik een
echte sloddervos was, had mijn moeder mijn rugzak uitgekuist en niet wetende dat ik dat tijdschrift nodig had, het uit mijn boekentas gehaald.
Ik kwam op school toe zonder tijdschrift en ik beschuldigde mijn moeder dat het haar schuld was. Ergens was ze boos op me en zei ze die dag geen woord
meer tegen me. Ergens voelde ik me in de steek gelaten. En op een briefje had ik wel 10 keren sorry geschreven om me te verontschuldigen.
Om een bepaalde reden is deze situatie me heel helder bijgebleven.
Op een bepaald punt ging dit verder en begon het erger te worden. De neurose kwam vooral boven als ik moest gaan slapen.
Ik deed 5x de ronde in huis om te controleren dat alles uit was en er geen vuur kon ontstaan.
Toen ik wou gaan slapen, legde ik 5x mijn bril goed, omdat hij zogezegd niet goed lag. Iedere keer er iets niet goed ging of
ik niet als "normaal" beschouwde, "moest" ik iedere keer opnieuw en opnieuw het laken vanachter aan mijn bed goed steken.
Tot het absurde toe. Knorde mijn maag, of hoorde ik geritsel of weet ik veel wat, moest ik die handeling iedere keer opnieuw herhalen,
tot ik er zelfs uren wakker van lag. Ik sprak altijd van een "stemmetje" in mijn hoofd. Terwijl ik ergens goed wist dat dit geen stem was,
maar gewoon mezelf was dat ik hoorde. Ik weet nog goed dat ik mezelf eens sloeg, omdat ik het gewoon zo beu was, maar ik kon het niet loslaten.
Het probleem bleef en verplaatste zich ook op andere gebieden. Zo had ik nu ook een dwangneurose bij het plassen. Als ik ging gaan slapen, plaste ik.
Wetende dat ik net geplast had, was ik daar heel de tijd mee bezig en zat ik mezelf zodanig op te fokken, dat ik weer het gevoel kreeg te moeten plassen.
Zo ging ik 4x na elkaar naar het toilet, maar er kwam natuurlijk niets meer uit.


Deze periode duurde tot het 2de middelbaar.
Dus een goeie 5 jaar heb ik hiermee rond gelopen.
Op school voelde ik me ook nog altijd niet goed. Ik was nog steeds zenuwachtig en angstig om het minste.
In die periode voelde ik me ook allesbehalve op mijn gemak in school, omdat sommige leerlingen extreem gedrag vertoonden tov
andere leerlingen. Zo heb ik zelf 1x gehad dat de persoon die op de bank achter mij zat, zomaar zonder reden een pluk haar van me afgeknipt had. Ook had diezelfde persoon
eens gewoon een naald in men arm geploft.
Ik voelde me gewoon ook alles behalve veilig en gerust op school.

Dan kwam het derde middelbaar er aan en desgevolg de overgang naar een andere school.
In dat jaar was ik ook overgeschakeld van een bril naar lenzen en werd ik ietswat zelfzekerder.
Na gepraten te hebben met mijn ouders over mijn dwangneuroses, groeide ergens het besef dat al de handelingen die ik deed dom en nutteloos waren.
Ik had er niets meer zoveel last van, maar toch bleef dat "stemmetje" ( om het zo te noemen ) altijd op de achtergrond "loeren"
Mijn angsten echter, werden wel erger.
Voor ik naar school vertrok, zat ik al een uur op het toilet. Als ik toekwam op school, moest ik weer vlug naar het toilet.
Ook in de les moest ik naar het toilet. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit echt bang was voor iets.
Ik had altijd schrik dat als ik echt naar het toilet moest of als er iets was ik niet direct wegkon uit het klaslokaal.
Ook voor de klas spreken en dingen doen, was ik als de dood voor. Nu, tijdens een examen, moest ik ook dringend naar het toilet. Ik zat echt mijn billen toe te drukken, om het
in te houden. (omdat ik niet direct wegkon) ( dit was puur van de zenuwen ook ) Hierdoor begonnen mijn darmen echt luide geluiden te maken en was iedereen naar mij aan het kijken en lachen.
(onthouden)

In het 3de middelbaar had ik ook een vertrouwensbreuk met twee vrienden. Eerst had de ene persoon het moeilijk met een andere vriend van mij.
Toen die ene vriend weg was, had diezelfde persoon het blijkbaar moeilijk met mij of dat ik goed overeenkwam met zijn vriend.
Die ene persoon begon mij "zwart" te maken en de andere ging er jammergenoeg in mee. Tot de dag van vandaag knaagt deze situatie ook nog aan me, omdat
ik toen ook niet het zelfvertrouwen had om hier deftig op te reageren.
Door deze situatie kreeg mijn zelfvertrouwen weer een deuk.

In die jaren had ik goeie punten. ( ik volgde wetenschappen-wiskunde ).
In het 5de en 6de middelbaar gingen mijn punten echter hard achteruit. zo erg dat ik uiteindelijk in het zesde moest dubbelen.
in die periode had ik ook weer het meeste last van mijn angsten. iedere ochtend opstaan met zo'n zwaar zenuwachtig gevoel in de buik. iedere ochtend zowel voor
de les als soms in de les naar het toilet. Zelfs toen ik in de middag naar huis ging gaan eten en dan terug moest, begon het allemaal opnieuw.
Nu, ik moest mijn zesde middelbaar opnieuw doen. Al mijn vrienden waren afgestudeerd en weg en ik bleef alleen achter.
Het jaar was er weer eentje vol zenuwen en angst.
Na overleg met huisdokter en ouders, heb ik dan toch eens de stap gemaakt naar een psycholoog.
Maar zelfs toen ik daar zat had ik altijd last van zenuwen en hyperventilatie en kon ik nooit op mijn gemak zijn.
Toen de psycholoog zei dat ik een uitdaging was voor hem, ben ik ook niet meer teruggekeerd.
Hij had me wel eens seroxat voorgeschreven, maar ik reageerde er zo slecht op ( snachts wakkerspringen heel gedesorienteerd, angst, hyperventilatie ) dat er beslist werd
om dit stop te zetten. Ook heeft hij eens EMDR geprobeerd om de situatie in klas ( onthouden ) weg te krijgen.
Omdat volgens hem daar de oorzaak van mijn angsten lag.

Na eindelijk afgestudeerd te zijn, moest ik beslissen wat ik wou doen qua verdere studies. Ik had nooit geweten welke richting ik mijn leven wou geven en wist desgevolg absoluut niet wat te doen.
Na veel getwijfel heb ik dan meer de richting geschiedenis gekozen aan de universiteit gent.
Na dag 1 begonnen ook daar de problemen. In een volle aula was ik ook allesbehalve op mijn gemak. 1x heb ik het gewaagd in het midden te zitten en heb geen seconde kunnen opletten.
IK kreeg het warm, begont te hyperventileren, angstig en ging flauw vallen.
Sindsdien heb ik mij altijd op de laatste stoel bij de uitgang gezet, maar ook hier voelde ik me nog steeds niet op mijn gemak.
Mijn studies liepen dan ook allesbehalve en na een tweede poging het jaar erop had ik hier dan eindelijk de brui aan moeten geven.
Ik heb dan een bepaalde tijd thuis gezeten en beginnen zoeken achter werk.

In dat jaar is mijn hond gestorven ( we hebben hem moeten laten inslapen ), na 16 jaar. Ergens denk ik dat ook deze situatie een invloed op me gehad heeft, want ik kan dit nog steeds niet loslaten en ergens geef ik mezelf de schuld.

Niet veel later begon ik plots last te krijgen van mijn ogen.
Om de één of andere reden begon in alles "dubbel" te zien. Mijn ogen nemen het "zicht mee naar links" waardoor ik alles 2x ernaast zie en dit flikkert heel vlug van rechts naar links.
Hierna volge een hele resem van onderzoeken. oogarts -> neuroloog -> professor neurologie.
Ik kreeg een Mri en dergerlijke. De conclusie was een aangeboren nystagmus.
Het enige vreemde is dat bij een aangeboren nystagmus, je hersenen zich automatisch aanpassen en je niets van last merkt.
Om de één of andere reden moet er iets ( volgens de prof ) geweest zijn, dat mijn nystagmus "gethriggerd" heeft en ik daar nu last van heb.
Hij merkte ook op dan ik overgevoelig ben aan zowel interne als exterme prikkels, omdat ik blijkbaar mijn nystagmus kan horen.

De problemen met de ogen bleven duren. Er kon geen oplossing gevonden worden. Ook een ruggemergpunctie bracht geen soelaas.
Ik had net mijn rijbewijs gehaald en sindsdien heb ik nooit meer gereden. dit is intussen al 5 jaar geleden.
De neuroloog had me dan CYMBALTA voorgeschreven, om te kunnen leven met deze "ziekte". Om het mentaal draagelijker te maken.
Ik had veel bijwerkingen, maar ik heb het toch een jaar genomen.

In 2010 heb ik dan beslist om mijn ogen te laten laseren, in de hoop dat het iets ging veranderen.
Het veranderde niets. Integendeel. door de verandering in zicht, begon ik terug te panikeren en begon het hele angst en hyperventilatie gedoe gewoon weer opnieuw.
Zo erg dat iedere keer ik moest gaan eten, ik aan tafel gewoon instortte en geen hap meer door mijn keel kreeg.
waarschijnlijk weer hyperventilatie. Duizenden gedachten gingen door mijn hoofd en ik zei ook altijd dat er leidjes door mijn hoofd gingen die ik niet tot stoppen kreeg.
Ik had het gevoel gewoon gek te worden.Ik kon ook niet slapen van het zenuwachtig gevoelen moest nu ook savonds naar het toilet lopen. ook lag ik soms gewoon te beven van mezelf angstig te maken in mijn bed.
Gelukkig was mijn moeder er om me steeds te kalmeren.
Ik ging die periode ook voor de eerste keer op vliegreis... en je raadt het... plots kwam er ook vliegangst.
Uiteindelijk ben ik weer begonnen met een cymbaltakuur. Ook al ging het even beter, echt weg was de angst nooit.

Uiteindelijk had ik al in 2008 dan werk gevonden in een winkel.
Ik stond en sta nog steeds in voor de stockbeheer en de dienst na verkoop.
De job op zich brengt ook veel stress met zich mee. omdat je voor in de dienst na verkoop veel in contact komt met boze klanten.

Om nu gewoon het laatste jaar te beschrijven. In april 2011 ben ik gestopt weer met cymbalta. omdat ik ook het idee had dat het niet meer hielp.
Het dubbelzien en de flikkeringen is nog steeds een keiharde mentale kwestie en is nog steeds onveranderd.
Ik ben dan weer bij de neuroloog geweest en weer zei hij dat het best was dat ik gewoon een antidepressivum nam voor de rest van mijn leven om er mee te leren leven.
Ik besloot om niets te nemen. In augustus ben ik dan gaan rondtrekken geweest in wales en toen ik terugkwam had ik echt een leeg knagend depressief gevoel.
was het de som van ogen, angst, en alles die me teveel werd? geen idee.
in oktober besloot ik dan rivotrill en wellbutrin te nemen om er mee te leren leven.
wellbutrin gaf me hartkloppingen en hielp niet. Dan overgeschakeld naar Sertraline en dat ben ik nu net ook weer gestopt om het dat me ook niet hielp. of die indruk had ik toch.
Nu heb ik ook het probleem dat mijn dwanggedachten deels aan het terugkomen zijn, wel op een andere manier dan ik in het begin vertelde.

Ik moet toegeven dat ik ook al jaren last heb van andere dingen. ik kan het niet anders noemen dan mentale stoornissen.
Waarschijnlijk ook van jongsaf veel films te zien over geesten, aliens, de duivel en dergerlijke had ik ook een bepaalde schrik
daarvoor gekregen. Als ik een film zag, lag ik uren angstig wakker, dacht ik dat ze me gingen komen halen of dacht ik (ik durf het bijna niet neer te schrijven, wetende
hoe belachelijk het klinkt, maar kom ) dat de duivel mijn ziel ging komen halen.
Dit was allemaal in dezelfde periode van de dwangneuroses die ik in het begin vermeldde. dus rond de leeftijd van 10-12 jaar.
Iedere keer ik daar aan dacht zei ik in mezelf dat ik voor het goede was en dat mijn ziel van mij was.
dwangneurotisch tot 10x na elkaar ....

Ik zit dit hier nu na te lezen en in mezelf te zeggen van damm hoe erg hoe ik daar allemaal in meeging.
Gelukkig heb ik daar weinig tot geen last meer van.
Maar om verder te gaan op de dwanggedachten.

Ik heb nu ook al enige tijd last van wat ik noem ongecontroleerde gedachten.
Als ik met iemand praat, is het net alsof mijn gedachten afdwalen en er gewoon plots " hou je bek" of "sterf " of situatie waarin ik in een flits zie hoe ik die persoon neersteek of andere gruwelijke dingen of het gevoel dat ik gewoon " aaaaa " sta te roepen in mezelf of weet ik veel wat allemaal in men geest naar boven komt.
zonder 1 enkele aanleiding. Of als iemand me iets vraagt om te geven en ik geef het, komt er direct in mijn hoofd "stik erin". Terwijl ik dit allemaal niet wil...En het doet me pijn dat ik dit ook bij mijn eigen familie heb. Mijn ouders die zoveel voor me gedaan hebben, die ik niet kan missen.
en toch heb ik dit bij hen ook. En als ik dit dan heb, krijg ik direct een paniekerig, angstig gevoel over me... zweten, koude rillingen,klef gevoel... noem maar op.
Ik probeer me zelf dan te sussen, van moest ik een psychopaat zijn zou ik zo'n gevoelens niet erg vinden, maar het feit dat er ik er me angstig bij voel, is het teken dat ik dit niet ben.
Toch geraak ik er niet van af en begint dit nu een nieuw "hoofdprobleem" te worden.
Van jongsafaan heb ik altijd al schrik gehad om gek te worden ( ook door bepaalde films te zien 'one flew over the cuckoo's nest, films met mensen met meerdere persoonlijkheden etc.)
Ik zocht altijd veel op over schizofrenie, multiple personality disorder en dergerlijke.
Want met al hetgene ik hier neergetypt heb, is dat altijd een grote angst van me geweest om gek te worden en opgesloten te worden in 1 of ander gesticht.
Is het allemaal inbeelding? Doe ik het me mezelf allemaal aan door er zoveel mee bezig te zijn? Of is er echt iets fout?
Ik weet het niet. Mijn moeder zegt me dat het is omdat ik er zoveel mee bezig ben en ik het zelf "voed"
zelfs nu. Ik word wakker, ik wil verder slapen, maar het gaat niet, want ik heb alweer die zenuwen in mijn buik en ik moet ervan naar het toilet.
waarom? ik moet niet werken? ik moet niet weg? is het omdat ik vrees dat het weer een dag gelijk alle andere zal worden?
ik weet gewoon niet WAAROM ik zenuwachtig ben.

Ik wil gewoon van al dat hier geen last meer hebben en gelukkig zijn.
Ook veel problemen op het werk brengen stress met zich mee en ik heb een groot gevoel van escapisme gekregen.
Mentaal begint het allemaal door te wegen. IK ben altijd moe en ik zie het soms allemaal niet meer zitten.
Ik merk ook dat ik mijn uitvlucht begin te zoeken in het online gokken en pokeren, om er gewoon niet meer aan te denken.
Maar ik besef dat ook dit niet goed is en dit probleem ben ik nu ook aan het aanpakken.
Niet dat het zwaar gokken is. Maar toch meer dan goed voor me is.
Ergens heb ik ook een gevoel dat het leven nergens naartoe leidt. Overal lees je berichten van dierenmishandelingen, waar ik me zo machteloos om voel.
Ik vraag me ook altijd af wat het doel van het leven is en wat we hier doen en het doet pijn om er geen antwoord op te weten.
Ik hoor altijd dat je het geluk in de kleine dingen moet zoeken, maar met mijn dwangedachten, angsten, ogen, is dit quasi onmogelijk.
Voorts zit ik vast in een job zonder toekomst. Een job waar ik me iedere dag meer en meer in erger en waar ik me iedere dag naartoe moet slepen.
Ik besef dat ik iets moet doen qua verandering. Er even tussen uit. Ik speel met het gedacht om op reis te gaan, maar ergens heb ik ook daar schrik voor.
Ik ben nog nooit alleen weggeweest en ik heb schrik als ik dan wegga op reis en ik mijn ouders achterlaat er iets met hen zal gebeuren en ik er niet bij zal zijn.
En wat als ik dan van reis terugkom? Weer werk zoeken... Ik weet nog altijd niet welke richting ik wil geven aan mijn leven. Laat staan in welke richting ik dan werk moet zoeken.
Alles lijkt me nutteloos en nergens naartoe te leiden. Alleen gokken kan me soms nog een gevoel van vrijheid geven.
Hopen dat ik groot win en niet meer moet werken.... maar als ik verlies ( wat ik bijna altijd doe ) voel ik me ook slecht en voel ik de woede in me opborrelen.
Ik zie geen uitweg.



Misschien nog een kleine schets.

Ik heb al asthma sinds jongaf en neem nu symbicort daarvoor.
Ik ben aan veel allergisch en neem nasonex daarvoor.
Ik neem ook nog steeds rivotrill.

Ik drink geen alcohol en ik rook niet.
Ik heb ook nog nooit drugs genomen.
Ik ben anti drugs en ergens denk ik, moest ik het ooit doen, ik ook direct die angst heb dat ik in een psychose zou geraken.
nightair




BerichtGeplaatst: 04-07-2012 11:50 Reageer met quote

Hoi Nightair,

Ik ben een paar daagjes weg geweest en heb geen gebruik gemaakt van mijn pc, vandaar dat mijn reactie wat langer duurt.

Ik ben jouw samenvatting in delen aan het lezen vanwege mijn ogen, maar hetgeen ik tot nu toe heb gelezen is het behoorlijk heftig allemaal en zijn

er voor mij dingen herkenbaar.
Net als jij heb ik vanaf jongs af aan al behoorlijk wat voor de kiezen gehad, en nog steeds is dat zo om het zo maar te zeggen.

Op sommige forums kun je iemand prive berichten sturen, jammer genoeg heb ik dit bij dit forum niet kunnen vinden (of ik moet ernaast gekeken hebben;-))

En mijn e mail adres wil ik liever niet "open en bloot" vermelden.

Ik had het namelijk wel fijn gevonden om prive met je te kunnen mailen,(als jij dat ook leuk zou vinden) om het een en ander met je te kunnen delen, en omdat er zoveel herkenningspunten zijn.

Ik heb ooit een keer op een ander forum het een en ander over mezelf verteld.
En een gastgebruiker heeft toen misbruik van de sitiuatie gemaakt om het zo maar te zeggen en mij enorm gekwetst.

Vandaar dat ik een stuk voorzichtiger geworden.
nightair




BerichtGeplaatst: 04-07-2012 11:59 Reageer met quote

IK ben er met mijn hoofd weer niet bij, ik bedoel dus Hoi Citroen04;-)
nightair




BerichtGeplaatst: 04-07-2012 12:47 Reageer met quote

Hoi Citroen04,

Ik denk dat jij net als ik ook een HSP bent, een hoog sensitief persoon, en dat er ook andere factoren meespelen.

Dat brengt positieve dingen met zich mee, maar kan ook een behoorlijke crime zijn.

Ik heb de boeken van Elaine N.Aron thuis.
Deze zijn echt een aanrader, en je zult er veel herkenning in vinden.

Alle prikkels komen tig keer harder binnen, en je pakt ook dingen/energie van andere personen op.
Tegen mij wordt steeds gezegd dat ik me beter moet leren afsluiten, maar dat lukt me nog steeds niet goed.

Zeker als ik onvoorbereid ben op dingen.
Op internet is er ook veel over HSP te vinden.

Op psychiatri/psychologisch niveau moet je hier echt niet mee aan komen want dan wordt je gelijk in een hokje gestopt, en volgedauwd met medicatie.
nightair




BerichtGeplaatst: 12-07-2012 18:42 Reageer met quote

Hoi citroen04,
Hoe gaat het op dit moment met je?
citroen04




BerichtGeplaatst: 12-07-2012 21:01 Reageer met quote

zelfde zoals anders
dubbel zien, flikkeringen, hyperventilatie, paniek, onrustig.
zelfs nu als ik zit te typen.
Heb er dan ook nog een last van men asthma bij.
tof leven.
nightair




BerichtGeplaatst: 13-07-2012 13:18 Reageer met quote

In ieder geval kunnen we met veel dingen elkaar de hand schudden;-)

Naast mijn oogproblemen etc. heb ik ook fibromyalgie.
Vooral met dit weer heb ik er veel last van.

Ik zit ook regelmatig op het forum van de nvvs, daar wordt ik ook wel wijzer van, aangezien er ook oogproblemen, duizeligheid etc besproken worden.

Misschien is het voor jou ook wel informatief?
G
Index > Psyche > zenuwachtig raar probleem Bookmark and Share
Pagina 1 van 2  

1, 2  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2013