|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Psyche > Gevoelig voor Depressies!?!
|
| Auteur |
Onderwerp: Gevoelig voor Depressies!?! |
Noé
|
 Geplaatst: 08-02-2010 21:50 |
|
|
Hallo allemaal,
Ik ben een meid van 22 jaar. Het nodige in mijn leven meegemaakt. Seksueel misbruik, geestelijke mishandeling en gepest op school. Meerdere therapieën gevolgd. Ik merk dat ik moeilijk kan omgaan met tegenslagen. Dat ik het lastig vind wanneer dingen ander gaan dan geplant. Ik heb al meerdere malen een depressie gehad en merk dat ik hier toch best gevoelig voor ben. Ik ben verder nooit opgenomen geweest, wel heb ik medicatie geslikt tegen angst en depressie, welke mij goed hebben geholpen. Ik ben momenteel 25 weken zwanger van de eerste en het is een droom die in vervulling gaat. Toen ik de positieve test in handen had kon ik heel de wereld aan, maar helaas veranderde dat. Inmiddels ben ik 2 keer behoorlijk depressief geweest, tijdens deze zwangerschap. Het leek alsof de wereld stilstond, alsof ik niet zwanger was … en helemaal alleen op deze wereld leefde. Het voelde alsof ik in een zwart gat was beland en met geen mogelijkheid hier meer uit kon komen. Dankzij het door knokken, praten met mijn vriendin, dingen van me afschrijven, gesprek met de huisarts en GGZ ben ik er weer bovenop gekomen … maar nog altijd is er de gevoeligheid voor depressies. GGZ laat het afweten, aan hen heb ik nooit echt veel gehad en ook nu zijn ze weer gegevens van mij kwijt.
Doordat ik nu zwanger ben heb ik het gevoel dat ik me niet verdrietig mag voelen, dat ik me niet alleen mag voelen. Ten eerste wil het zwanger worden helaas niet voor iedereen lukken … ik moet dan toch juist blij zijn dat ik zwanger ben?! Ten tweede: Hoe kan ik me alleen voelen, als er continu een kindje in mijn buik zit? Sommige mensen begrijpen helaas niet dat mijn kind losstaat van het feit dat ik me alleen voel. Soms lijk ik in eenzaamheid te verdrinken. Vriendinnen wonen niet erg dichtbij, dus ik ben momenteel veel alleen thuis, wat ik soms moeilijk kan accepteren!
Mijn vraag is: Hoe ga ik om met mijn gevoeligheid voor depressies? Wat kan ik doen wanneer ik me voel wegglijden, wanneer het ineens voelt alsof ik helemaal alleen op deze wereld leef? Wat kan ik doen aan de schaamte en het schuldgevoel naar de kleine in mijn buik? Wat kan ik doen … wanneer alles te veel lijkt te worden?!
Liefs, Noé |
|
|
|
|
Nasirah
|
| Geplaatst: 10-02-2010 16:28 |
|
|
Beste Noa,
Ten eerste van harte gefeliciteerd en een fijne zwangerschapstijd toegewenst.
Het is normaal dat je je tijdens je zwangerschap ook alleen kan voelen. Het is natuurlijk niet zo dat je niet meer alleen bent zodra je zwanger bent. Mag ik misschien vragen of je nog contact hebt met de vader van je toekomstig kindje? Krijg je zijn steun nog? Is hij er nog voor je??
Verder is het erg belangrijk dat je tijdens je zwangerschap niet verdrietig en depressief bent, want dat kan nadelige gevolgen hebben voor het kind.
Probeer van je zwangerschapstijd te genieten, doe leuke dingen, zoek leuke bezigheden en lees veel. Dat heeft positieve invloed op de hersenontwikkeling van het kind. Verder kun je zo veel mogelijk afleidingen zoeken zodat je je niet meer alleen voelt. Ik weet dat het makkelijker gezegd is dan gedaan..maar probeer het!!
Ik neem aan dat de huisarts op de hoogte is van je zwangerschap..als je nog een keer bij hem/haar langs gaat kun je ook over je depressieve klachten vertellen. Misschien kan hij jou doorverwijzen naar een psycholoog, mocht dat nodig zijn.
Jammer dat je vriendinnen niet dichtbij wonen. Heb je nog steun van je ouder/broers/zussen?
Ga je wel regelmatig met hen om?
Als ik jou was, zou ik zeker de huisarts op de hoogte brengen van de depressieve klachten!
Gr. |
|
|
ankep
|
| Geplaatst: 10-02-2010 16:37 |
|
|
Hallo Noe,
Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Zoals Nasirah al schrijft is het belangrijk dat je je tijdens je zwangerschap niet depressief voelt. Ik voelde me niet depressief maar ben wel erg gestrest, wil alles goed doen en alles moet ook goed gaan. Helaas is dat nu ten koste van mijn zwangerschap gegaan en zit ik thuis omdat ik last heb van harde buiken. Ik moet nu rusten en daarmee moeten de harde buiken over gaan zodat de kleine niet te vroeg komt.
Probeer afleiding te zoeken, ga lekker een stuk wandelen, muziek in je oren en probeer je gedachten op iets anders te zetten ( ook al is dat heel moeilijk!).
Praat ook met de mensen in je omgeving, vriendinnen mogen misschien ver weg wonen, maar even bellen kan natuurlijk altijd. Gooi je verhaal eruit als je dat oplucht.
Misschien is het idd een idee om met de huisarts te praten, misschien heeft hij/zij nog wat tips voor je.
groetjes |
|
|
Noé
|
| Geplaatst: 14-02-2010 8:09 |
|
|
Bedankt voor de reacties! Ik heb nog wel contact met de vader van dit kindje. De kleine is verwekt via donor, dus hij staat verder buiten de opvoeding. Wel spreek ik hem af en toe, maar dat is meer om te laten weten hoe de zwangerschap verloopt.
Afleiding zoeken is idd heel erg belangrijk. Ik ga sowieso elke dag even lekker naar buiten, even een frisse neus halen. Lekker naar dorp, even boodschappen doen, klein stukje fietsen. Ik probeer elke dag iets te doen van wat ik leuk vind.
Verder lees ik regelmatig tijdschriften voordat ik ga slapen en heb ik ook wat boeken in huis. Ik houd van leuke boeken, niet te veel drama allemaal!
Ik mail regelmatig met mensen en ook bel ik regelmatig met een vriendin. Bij haar kan ik echt mijn hart luchten dus een gesprk met haar lucht me dan altijd enorm op.
De huisarts is verder op de hoogte van deze klachten. Ik heb een doorverwijzing gehad naar GGZ, maar nu zijn ze daar weer mijn gegevens kwijt geraakt en wanneer ik bel ... ze bellen me nooit terug!
Niet verdrietig zijn en/of depressief ... brrrr hoe voorkom ik dat? Ik heb wel eens dat ik zomaar moet huilen of dat ik me verdrietig voel en de tranen dat in alle hevigheid komen. Dat is dus slecht voor mijn kind?! Oh ik wil zo graag dat het met de kleine goed gaat!
Liefs, Noé |
|
|
isisnoa
|
| Geplaatst: 14-02-2010 20:00 |
|
|
Er is wel een verschil tussen stress en depressieve gevoelens.
Ik heb zelf last van angstaanvallen en was voor mijn zwangerschap gestopt met medicijnen.
Ik heb dus behoorlijk veel last gehad van angst en paniek gevoelens maar met de kleine(12 juni 2009 geboren)ging alles goed en nu nog steeds.
Ik had ook veel last van huilbuien en emotie maar dat komt ook gedeeltelijk door de hormonen en als jij daartegen gaat vechten ipv het toe te laten dan creëer je stress.
Je kunt beter je emoties lekker laten gaan,daar ontspan je ook weer van. 
En zwanger zijn en een kindje krijgen zijn ontzettend ingrijpend.
Hoe vaak ik niet heb liggen piekeren of ik het allemaal wel aan zou kunnen en of ik wel een goede moeder zou zijn maar ook dat is iets wat alle moeders mee maken en wel eens voelen tijdens hun zwangerschap(en zelfs daarna blijft het nog).
Een kind krijgen maakt je enorm kwetsbaar.
Ik raad je wel aan om goede begeleiding te vragen voor na de bevalling,voor de kans op een pnd.
Als je eenmaal je kleintje hebt voel je je zo sterk maar tegelijk zo kwetsbaar,dat is echt overweldigend.
Niet beangstigend bedoeld hoor,het is positief maar ik moest ook met die nieuwe kwetsbaarheid leren omgaan.
Je kan het hoor,en schroom niet om aan de bel te trekken mocht je dat nodig vinden.
|
|
|
|
|
|
| Pagina 1 van 1 |
  |
|
|
