|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Gynaecologie > Ruptuur in vaginawand/hematoom
|
| Auteur |
Onderwerp: Ruptuur in vaginawand/hematoom |
Anoniem28
|
 Geplaatst: 27-01-2010 19:10 |
|
|
Allereerst excuses dat ik nogmaals, via een tweede topic, aandacht vraag voor mijn verhaal. Ik heb al iets beschreven onder 'complicaties na bevalling...' Ik krijg er niet zo veel reacties op, maar misschien is mijn situatie ook niet zo herkenbaar. Ik vraag me dus af of er niet meer vrouwen zijn die tijdens of na de bevalling ook een ruptuur hoog in de vaginawand hebben opgelopen (door een hematoom). Misschien ben je wél goed hersteld. Ook dan hoor ik graag het verhaal, want misschien zijn er ook tips voor mij uit te halen. Ik kan me toch haast niet voorstellen dat ik echt de enige vrouw zou zijn met een dergelijke complicatie...  |
|
|
|
|
Lielke
|
| Geplaatst: 02-02-2010 12:48 |
|
|
Hoi Anoniem, ik lees vandaag pas jouw post. Hier wil ik graag op reageren. Mijn verhaal begon vorig jaar rond de zomer periode. Toen is mijn baarmoeder verwijderd en vanaf die dag ging alles mis en heb ik welgeteld 3 weken in het ziekenhuis gelegen. Mijn verhaal staat ook bij het topic baarmoederverwijdering. Tijdens de operatie kreeg ik een bloeding. Dit wilde niet stollen. Na de operatie echter kreeg ik aan de vaginatop een hematoom zo groot als een galiameloen.
Deze duwde tegen mijn rechternier. Dit veroorzaakte stuwingen. Binnen 3 dagen was mijn buik van heup tot heup zwart donkerblauw. Dit was een uitzonderlijk geval. Verpleegkundigen schrokken ervan, zo erg. Ik kon er zelf amper naar kijken. Ik heb 3 weken lang met hoge koorts daar gelegen en was er verschrikkelijk aan toe, sommige momenten zag ik het echt even niet meer zitten. Natuurlijk ging het daarna wel steeds met beetjes beter maar het duurde allemaal een eeuwigheid, ik heb 3 kinderen en een man thuis, je snapt het wel. Na allerlei onderzoeken, echo's en buikscan hebben ze toch besloten om het hematoom op de verloskamers te ontlasten, dit zonder verdoving. Verschrikkelijk, ik wil er niet eens meer over nadenken. Je kunt je er wel iets bij voorstellen.
Ik heb nu na ongeveer 5 maanden nog steeds pijn in mijn onderbuik, onderrug en kan net als jij, door de druk naar beneden, niet lang staan. Ik heb ook voortdurend blaasproblemen en darmproblemen en bloed bij de urine. De ene kuur na de andere.
Ik heb morgen een gesprek met mijn huisarts en ga dan op eigen verzoek weer met mijn gyn hierover praten.
Ik hoop niet dat dit blijvend is.
Vind dit erg vervelend en pijnlijk en functioneer niet altijd goed hierdoor.
Met zitten doet mijn onderrug altijd pijn en savonds zit ik met een warme kruik op de bank.
Ik wilde dit verhaal met je delen omdat jij de eerste bent op dit forum die over een hematoom schrijft. Ik had hierover nog niet eerder gelezen op dit forum.
Hoe en waarom zoiets ontstaat is mij een raadsel. Ik ben op trombose en andere aandoening al getest maar daar kwam niets uit. Ik vrees dat dit mij is overkomen en dat ik het maar moet accepteren maar het was een echte nachtmerrie. Ik ben zo vreselijk ziek geweest in die tijd. Dat gun ik niemand.
Ik wens je veel sterkte met je herstel .
Groetjes Liel |
|
|
Anoniem28
|
| Geplaatst: 03-02-2010 12:11 |
|
|
Dag Liel,
Wat een ellende daar. En hoewel de beginsituatie niet helemaal gelijk is, lijken een aantal dingen ook op elkaar. Maar echt begrijpen, doe ik eigenlijk ook nog steeds niet alles. Is er een ruptuur in mijn vaginawand ontstaan en heeft dat tot een hematoom geleid? Of andersom? Of waren er 2 plekken, een ruptuur én een hematoom? Ik vraag er nu niet meer naar, de oorzaak is al meer dan een jaar geleden en ik wil nu naar een oplossing. Niet dat ik het niet wil weten, maar ik merk dat ik die 5 minuten consulttijd meer vragen heb over mijn herstel (schreef ik met enig cynisme). Ze hebben me uitgelegd dat een hematoom een blauwe plek is, een bloeduitstorting. Ik denk dat jij en ik zoiets hetzelfde formaat hebben gehad (bij mij zat er 1,5 liter in). Alleen klinkt dat heel simpel als ik het vergelijk met het gevoel dat ik toen had. Voor zover ik nog af en aan bij bewustzijn was, weet ik dat het door mij heen heeft geflitst dat ik dood zou gaan (brengt ook de nodige emotionele belasting met zich mee).
En ze hebben dan wel geprobeerd me met pijnstilling (morfine te helpen), maar veel te laat. En omdat de ok zogezegd niet vrij was, heb ik volgens mij wel een paar uur gelegen. Tijdsbesef ben ik kwijt geraakt. Bij jou het hematoom zonder verdoving ontlast? Dat klinkt als serieuze middeleeuwse martelpraktijken! Dat kán toch niet?!
Overigens heb ik ook na mijn operatie een heropname gehad voor ontsteking, weer een vergelijk.
Nu heb ik het idee dat mijn pijn van de voormalige wondplekken komt. Eén gyn meent echter dat ik een overbelaste spier heb (verkrampt door de pijn en nu zonder functie nog steeds verkrampt) en hij heeft mij hiervoor naar de bekkenbodemtherapeut gestuurd. Zij geven echter ook aan dat de spier helemaal niet verkrampt lijkt en als ze aan mijn wondplekken komen, springen de tranen me in de ogen. Bevestigt weer mijn vermoeden dat mijn pijn echt heel lokaal is. Ik heb al meerdere keren gehoopt dat ze het open zouden maken. Ik heb nl. de indruk dat er gewoon verkeerd is gehecht en dat de pijn bij staan toeneemt, omdat de zwaartekracht er dan ook nog eens aan begint te trekken. Maar de gyns negeren dit: “nee hoor, uw wonden zijn mooi genezen, daar heeft u geen pijn van. Open maken geeft alleen maar meer kans op (opnieuw) verklevingen”. En nu zit ik in dubio: ik wil op de artsen vertrouwen, maar deze bieden mij … NIETS! De pijn zou hier niet zitten, maar ze lossen ook niets op! Moet ik dan écht zélf de verantwoordelijkheid nemen en zeggen: “kan me niet meer schelen wat jullie zeggen, snij het open!” Ik vind dat zo’n verantwoordelijkheid nooit alleen door een patiënt kan/ mag worden gedragen, maar wat als de artsen je gewoon zonder alternatief weer buiten zetten? Het maakt mij in ieder geval boos en gefrustreerd.
Ik hoop echt dat je verder wordt geholpen. Mocht je daartoe bereid zijn, dan hoor ik heel graag terug wat de gyn (of andere deskundige) heeft gemeld. Ik weet ook dat het eigenbelang is, ik zou heel graag willen dat ik beter word!
Tegelijk kan ik ook begrijpen, dat je misschien geen zin hebt om hier tot in detail te treden. Je hebt genoeg aan je hoofd. Ik wil je dus in ieder geval al bedanken en wens je veel beterschap en deskundige, meedenkende en meevoelende professionele artsen toe  ! |
|
|
Lielke
|
| Geplaatst: 03-02-2010 19:29 |
|
|
Persoonlijk denk ik, eerst die ruptuur, daarna het hematoom. Het is toch een bloeding dat door iets ontstaat he? Ik herken het gevoel dat je er even aan je voorbij flits, ik ga dood, dat had ik nl ook. En tja middeleeuwse praktijken, toendertijd dacht ik dat ook even. Het was vreselijk pijnlijk. Daarna was ik wel enorm opgelucht. Ach het was allemaal ellende waar ik het liefst niet meer over nadenk, wat ik nooit meer wens mee te maken, wat ik niemand gun.
Vanmorgen kreeg ik te horen dat mijn pijn en druk waarschijnlijk door een litteken breuk word veroorzaakt. In het ergste scenario word dit weer een operatie. Mijn antwoord is al nee, volmondig! Ik ga dit niet nog eens meemaken. Houd voet bij stuk. Ik adviseer je om een andere arts te raadplegen. Je hebt pijn, laat je niet afschepen. Het zit niet tussen je oren. Je hebt een hels iets meegemaakt, kun je wel heerlijk van je kind genieten, dat stond er gelukkig wel tegenover. Mijn tweede dochter kwam ter wereld met een keizersnee en dat was ook ellende pfff....Maar wat krijg je er toch iets wonderbaarlijks voor terug.... Als je van je af wilt schrijven, bied ik je graag een luisterend oor. Als er mensen zijn die ook zoiets hebben meegemaakt, hoop ik dat ze zullen reageren.
Ik wens je veel wijsheid toe. |
|
|
Anoniem28
|
| Geplaatst: 16-02-2010 16:07 |
|
|
Dag Liel,
Ik ben wel heel benieuwd hoe het met je is. De laatste keer schreef je over een littekenbreuk die wellicht geopereerd kon worden. Jij wist zeker dat je dat niet zou doen. Gaat het dan vanzelf over? Ik ga binnenkort praten of een plastisch chirurg niet iets voor mij zou kunnen zijn. Hoe langer er wordt geprutst, geprobeerd (nu o.a. weer met tens: elektrische stootjes om de pijn te verminderen... wat overigens ook niet helpt) én wordt afgewacht, hoe zekerder ik weet: de pijn komt van mijn littekens! Ik weet eigenlijk niet wat dat betekent: heb je littekenpijn, omdat het dan om zenuwen gaat? En als je de littekens dat wegsnijdt en opnieuw netjes hecht, zou de pijn dan weg kunnen zijn? Ik snap dus niet zo goed hoe het medisch in elkaar steekt, maar ik durf mijn hand er na een jaar zoiets wel voor in het vuur te steken dat die littekens mijn leven zuur maken. En ik ben er heeeeel kort bij om te schreeuwen: maak het open!!
Ik heb wel eens gehoord dat snijden de laatste optie is, zoals ik al eerder schreef (omdat er kans is op nieuwe verklevingen), maar wat zijn de voorliggende opties dan....?!
Ik heb wel iets gevonden, nl. neuraaltherapie. Maar ik heb er eigenlijk geen enkel idee van wat dat is. Zit ik dan in het alternatieve circuit? Is het een erkende methode? Ik weet het gewoon niet. Ook dat wil ik eens voorleggen.
Maar ik vrees dat ik geen antwoorden zal krijgen en zelf een knoop moet gaan doorhakken. En zoals ik al schreef: zoals ik me nu voel, kan ik alleen maar op zoek naar iemand die het gebied wil openmaken... en ik vind het doodeng... maar zo verder gaan is toch ook geen optie?!
Ik hoop dat het goed met je gaat!
Groet! |
|
|
Lielke
|
| Geplaatst: 17-02-2010 22:56 |
|
|
Hoi Anoniempje...aanstaande maandag krijg ik een buikecho, staand en nuchter, om te zien hoe de "vermoedelijke" breuk in mijn buikwand eruit ziet. Ik ben erg benieuwd. Ik zit inderdaad zoals ik al eerder aangaf niet op een volgende operatie te wachten daar ik al genoeg van de vorige heb geleden. Ik ben daar nog zo van onder de indruk. Een buikoperatie moet nooit of te nimmer onderschat worden.
Nu waren er bij mij natuurlijk complicaties die niet bij iedereen voorkomen dus dat is toch ieder voor zich.
Van neuraaltherapie heb ik nog nooit gehoord. Even op googlen straks. Leg het in ieder geval voor. Jij kent jouw lichaam het allerbeste. Hoe doodeng het ook is of klinkt, handel naar jouw eigen gevoel, dat werkt het beste.
Houdt je mij op de hoogte hoe het met je gaat?
Groet van mij |
|
|
Lielke
|
| Geplaatst: 17-02-2010 22:59 |
|
|
http://www.neuraaltherapie.nl/neuraaltherapie.htm
Ik heb dit eens gelezen, dat klinkt bij extreme pijnklachten niet verkeerd. Ik hoop dat je wat hebt aan deze link. Ik had er nog nooit van gehoord. Zeer interessant om te weten dit.
Succes |
|
|
DMTEM
|
| Geplaatst: 09-03-2010 10:54 |
|
|
neuraaltherapie werkt goed! Mijn pijnklachten bij een ander probleem zijn enorm verminderd door neuraaltherapie. Het is geen pretje, maar als het werkt is het goed toch. Het mag alleen door artsen gegeven worden.
Je kunt allicht bellen voor info. |
|
|
|
|
|
| Pagina 1 van 1 |
  |
|
|
