Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Het Restaurant > Huwelijkscrisis of ordinaire midlife crisis?
Auteur Onderwerp: Huwelijkscrisis of ordinaire midlife crisis?
Theoo




BerichtGeplaatst: 10-05-2010 15:13 Reageer met quote

Optie 2 kun je volgens mij schrappen. Deze behoefte is niet te stoppen. En ik geloof niet dat jouw behoefte een wig drijft tussen jullie twee. Er vanuit gaande dat jij je spiritueel verder wilt gaan verdiepen en hij daar niets mee heeft en niets mee wil doen.
Hoe wil jij hierin verder gaan, hoe wil je het handen en voeten geven ? Waar zou het mis kunnen gaan in jullie relatie ? Ik geloof niet in dat doomscenario. Als je weet wat je wilt en je verteld hem welke weg je de komende tijd wilt gaan bewandelen, met de vraag wat hij daarvan vind. Dan heb je volgens mij een heel open discussie waarin geen ego's hoeven te strijden. Het gaat pas mis wanneer de ander opgedragen word om " weet ik veel wat " te moeten gaan doen. Geeft dit een opening ? Maak ik je weer wat vrolijker ? Ik geloof alleen niet dat je nu van hem kan verwachten dat hij meewandelt. Maar wellicht komt dat wel spontaan als hij ziet hoe jouw leven zich ontwikkeld en er juist geen druk op wordt gelegd en er geen verwachtingen meer zijn.
Sterkte, Theo.
Ad
mamyro




BerichtGeplaatst: 10-05-2010 15:32 Reageer met quote

Het is een tweeledig gevoel:

Ik WEET dat ik niet mag of hoef te verwachten dat hij met mij mee wandelt op mijn zoektocht, dus ik wil hem niet dwingen, maar...

Ik VOEL me onbegrepen en alleen binnen onze relatie op dit vlak en dat maakt dat ik bang ben dat dat gevoel, wat ik zo verschrikkelijk graag terug wil hebben en wat toch al van ver lijkt te moeten komen, verder weg lijkt te glippen.

Nou, nu laat ik het even voor wat het is en ga het allemaal laten bezinken (en aan het werk, vindt mn baas ook vast wel aardig Razz )
Theoo




BerichtGeplaatst: 11-05-2010 10:00 Reageer met quote

Hoi Mariska, ik snap dat het heel moeilijk voor je is hoe je met de thuissituatie om moet gaan. Ik snap dat je een maatje wilt hebben met wie je je gevoelens kan delen. En dat je wilt dat dat je man is. Ik snap ook dat je bang bent voor wat er mis kan gaan als je je gevoelens bij iemand in de "buitenwereld" neerlegt. Als je maatje in de buitenwereld een vrouw is dan kies je in ieder geval voor een veilige optie. Maar ik kan wel allerlei oplossingen verzinnen maar volgens mij draait uiteindelijk alles om vertrouwen, wat ik al eerder zei "Je kunt het leven niet controleren maar je kunt er wel op vertrouwen". Dat is ook de fase waar ik nu in zit. Ik volg m'n gevoel, doe wat in m'n vermogen ligt maar de uitkomst laat ik los. Ik ga er vanuit dat de uitkomst altijd het beste is wat me kan overkomen, ik accepteer het. En vertrouw opnieuw op het leven. Ik denk dat je je hart moet volgen en vertrouwen moet hebben in de uitkomst (ja, heel eng). Onderstaand wat knip en plak werk van "Byron Katie. Groet Theo.

Ik kan in het universum maar drie soorten zaken vinden: de mijne, de jouwe en die van God. (Voor mij betekent het woord God ‚??realiteit‚??. Realiteit is God, omdat zij bepaalt.
Alles waar ik, jij of anderen geen controle over hebben, noem ik Gods zaken.)
Veel van onze stress wordt veroorzaakt doordat we mentaal buiten onze eigen zaken leven. Wanneer ik denk ‚??jij moet een baan nemen, ik wil dat jij gelukkig bent,jij zou op tijd moeten komen, jij moet beter voor jezelf zorgen‚??, dan zit ik in jouw
zaken. Wanneer ik mij zorgen maak om aardbevingen, overstromingen, oorlog of wanneer ik zal sterven, dan zit ik in Gods zaken. Wanneer ik me mentaal in jouw of in Gods zaken zit, is het effect afscheiding. Ik merkte dit al vroeg in 1986. Wanneer ik mentaal in mijn moeders zaken zat, bijvoorbeeld met een gedachte als ‚??mijn moeder zou me moeten begrijpen‚??, ervaarde ik onmiddellijk een gevoel van eenzaamheid. En ik realiseerde me dat elke keer als ik in mijn leven eenzaamheid of pijn voelde, ik in
andermans zaken zat.
Wanneer jij jouw leven leeft en ik leef mentaal ook jouw leven, wie leeft er dan mijn leven? We zijn beide daar bij jou. Mentaal in jouw zaken zitten weerhoudt mij om aanwezig te zijn in de mijne. Ik ben afgescheiden van mijzelf, en verbaasd over
dat mijn leven niet werkt.
Denken dat ik weet wat het beste is voor anderen is me buiten mijn eigen zaken begeven. Zelfs uit naam der liefde is het pure arrogantie en het resultaat is spanning,zorg en angst. Weet ik wat goed is voor mijzelf? Dat is mijn enige zaak. Laat ik daar
aan werken voor ik probeer jouw problemen voor je op te lossen.
Wanneer je de drie soorten zaken goed genoeg begrijpt om bij je eigen zaken te blijven, kan het je leven een vrijheid geven die je je nauwelijks kunt voorstellen. De volgende keer dat je stress of onbehagen voelt, vraag jezelf dan af in wiens zaken je mentaal zit en je zult waarschijnlijk in lachen uitbarsten! Die vraag kan je terugbrengen bij jezelf. En je kunt misschien gaan inzien dat je nooit echt aanwezig was en dat je je hele leven mentaal in andermans zaken hebt geleefd. Alleen al het opmerken dat je in andermans zaken zit, kan je terugbrengen bij je eigen schitterende
zelf.
En als je het een tijdje oefent, zul je misschien zien dat je ook geen eigen zaken hebt en dat je leven vanzelf perfect loopt.
mamyro




BerichtGeplaatst: 11-05-2010 10:58 Reageer met quote

Hi Theo,

Inspirerend stukje, ik ga straks eerst even langs de boekhandel om dat boek te halen.

Gisterenavond een avond in 'stilte' doorgebracht. Mijn man dook achter de computer zodra de kids op bed lagen, ik heb nog even meegekeken en ben daarna tv gaan kijken. Hij liep zuchtend voorbij, ging allerlei dingen doen maar sprak niet echt met me. Ik kon de afstand echt voelen, hij heeft mijn ontboezemingen van zondagavond erg persoonlijk aangetrokken en is er, naar mijn gevoel, op zijn minst ge√Įrriteerd over. Draaide zich in bed, direct na het Sportjournaal, van me af en mompelde welterusten. Ik ken hem inmiddels goed genoeg dat hem iets dwars zit, ik vermoed te weten dat het ons gesprek van zondagavond is, maar ik ga niet wroeten, ik vind dat hij er zelf mee moet komen.

Tegelijkertijd doet het me wel verdriet dat hij niet terugkomt op ons gesprek, wat ik echt en helemaal bij mezelf heb gehouden, geen verwijten gemaakt, alleen maar uitgelegd wat mijn gevoelens en verlangens zijn. En nu voel ik op een bepaalde manier dat hij me het kwalijk heeft genomen dat ik 'weer' een probleem op tafel heb gelegd. Wat mij vooral daaraan dwars zit, is dat de laatste sessie bij de relatietherapeut nog geen maand geleden is, en dat daarbij heel duidelijk het plan was om met elkaar te communiceren, juist over dit soort dingen. Maar nu, nog geen maand verder en bij het eerste wat ik dan aankaart, sluit hij zich direct voor me af.

Nogmaals, ik ga niet wroeten, ik vind dat hij er zelf mee moet komen, daar is hij immers oud en wijs genoeg voor, maar het bevestigt wel mijn angst: wanneer ik dit pad vervolg en mijn gevoel laat spreken (dus ook de niet leuke en angstige dingen, of misschien juist die) trekt hij zich terug.

Weet je wat het ook is? Voor mij is het een vertrouwenskwestie, ik vertrouw hem mijn meest intieme gevoelens toe, mijn angsten zijn moeilijker te delen dan mijn vrolijke gedachten. En wanneer hij zich dan van me afsluit voel ik me op een bepaalde manier aan de kant geschoven.

Het gaat dus niet zo eens zo zeer over dat hij inhoudelijk de dingen ziet en benoemt zoals ik het zie (daarover heb ik geen verwachting van hem), maar dat hij ook geen moeite doet om in ieder geval te onderzoeken HOE ik het zie en mij dat te gunnen. Zeg maar dat we het 'eens worden dat we het oneens zijn', inhoudelijk dan. Ik verlang zo naar die arm om me heen, dat hij het fijn zou vinden dat ik hem heb uitgekozen om mijn gevoelens mee te delen ook al voelt hij het anders, in plaats van inhoudelijk te reageren 'Ik ben daar zo niet mee bezig' en mij dan kwalijk te nemen DAT ik het anders ervaar dan hij. Ik hoop dat het een beetje coherent is allemaal, kan maar moeilijk de woorden vinden. Maar die reactie komt neer op de ruimte die ik niet voel te hebben; het lijkt erop dat wanneer ik het anders voel dan hij, hij zich aangevallen voelt; dat wil ik ik en bedoel ik helemaal niet, en dan neig ik ernaar het er dan maar bij te laten (dat deed ik in het verleden tenminste altijd). We hebben dit in de relatietherapie ook uitgebreid besproken hoor, daarin hebben de therapeuten hem ook duidelijk gemaakt hoe hij, met die reactie, mij en de situatie als het ware manipuleert. Toch niet duidelijk genoeg dus......

Voorlopig houd ik mijn kaken op elkaar, ik wil hem de kans geven om zelf te komen met wat hij denkt en voelt. Hij weet (als het goed is) hoe vervelend ik het vind dat hij de verantwoording van het boven tafel krijgen van zijn gevoelens bij mij neerlegt. Hij gaat namelijk net zo lang door met zuchten en iets te overdreven dingen doen (heen en weer lopen, deuren dichtdoen, keukenkastjes opruimen, etc.) tot ik vraag "Wat is er aan de hand". En totdat ik het vraag vertoont hij dat gedrag (vraag het nou, vraag het nou), doe ik dat niet, dan vertelt hij het ook niet. GRRRRRRRRR, ik voel dat ik boos word, voel me op een bepaalde manier gepiepelt.

Ok, conclusie is dat ik vandaag geen heldere, rustige of wijze blik op de wereld heb......
Theoo




BerichtGeplaatst: 11-05-2010 12:30 Reageer met quote

Ik vind het eigenlijk wel heel positief wat er gebeurd : jouw man discussieert wel degelijk, alleen op zijn manier. Namelijk zonder z'n stembanden te gebruiken en dat is dan best wel weer knap en heel aardig. Want op deze manier geeft hij jou de ruimte om zelf je verbale invulling te geven aan zijn lichaamshouding. In jouw geval zou ik er zoiets van maken als : "Lieve Mariska, het zit me ontzettend dwars dat we er zondag niet uitkwamen maar dat wil ik wel want ik hou op mijn manier ontzettend veel van je. Het lukt me alleen niet om mijn stembanden op gang te brengen, wil jij dat doen, die van jou functioneren op de één of andere manier veel beter. En dan krijgen we toch een discussie want dat is toch wat je wilt. Alsjeblieeeeeeeeeeeeeeeeeeeft ". Dan kan ik mij voorstellen dat je even voor de spiegel oefent : " beetje onnozel kijken, met je ogen knipperen en vragen : Schat zit je iets dwars je kunt het rustig met mij bespreken hoor en dan weet ik zeker dat we er uitkomen ". Daarna werk je even je mascara bij want die is waarschijnlijk uitgelopen van het lachen en daarna ga je voor het echie. En probeer met open vragen te werken dan hoeft hij niet in de verdediging. Als één van de twee besluit om er geen wedstrijd van te maken dan hoeft er ook geen winnaar of verliezer te zijn.
Sterkte, Theo.
mamyro




BerichtGeplaatst: 11-05-2010 13:24 Reageer met quote

Eerste reactie: ja, klinkt leuk in theorie, heb ik in de praktijk al 1000x gedaan; ik ben het beu! Altijd ik, altijd de 'wijste' zijn, altijd rekening houden met zijn behoeften en 'beperkingen'. Wanneer ben ik aan de beurt, waar blijf ik dan als ik steeds om zijn issues moet manouvreren. Want waar komt het dan op neer: waar het allemaal om begon; nl. mijn gevoel, zorgen en angsten, komt weer op de tweede plaats, want 'jij hebt het zo moeilijk met wat ik zei, en ik bedoel het allemaal niet zo, en het spijt me, ik wil je niet kwetsen, etc.'. Ik voel dat ik erg recalcitrant ben.

Tweede (beter overwogen en verwoorde) reactie volgt als ik tijd heb genomen om het tot me te nemen....

Groetjes, Mariska
Theoo




BerichtGeplaatst: 18-05-2010 8:05 Reageer met quote

Hoe is 't met Mariska ?

Groet Theo Confused
mamyro




BerichtGeplaatst: 18-05-2010 8:37 Reageer met quote

Goedemorgen Theo,

Het is wel wat rustiger met Mariska, gelukkig.
Ik heb even de tijd genomen om alles te laten bezinken.

Even kijken... waar waren we gebleven? Goed, na 2 dagen mokken is mijn man uiteindelijk het gesprek aangegaan, dat werd afgetrapt met vele excuses, de boodschap is dus wel degelijk aangekomen. Hij begreep dat zijn reactie erg contra-productief was, erkende dat daarvoor eigenlijk geen reden was. (Ik op mijn beurt had wel even moeite om die excuses aan te laten komen, soms ben ik bang dat ik ze te vaak heb gehoord). Maar goed, heel positief is dus wel dat hij zelf heeft doorzien waar de kink in de kabel zat en dat ik ondanks mijn boosheid rustig ben gebleven, hij moest het echt zelf even uitzoeken en ontdekken allemaal.

Ik heb 'De 4 vragen' van Byron Katie inmiddels in huis, samen met 'De 7 spirituele wetten van succes' van Deepak Chopra. Moet aan beide boeken nog beginnen, maar tot mijn grote verbazing heeft mijn man afgelopen weekeinde uit eigen beweging en in 1x het boek van Deepak Chopra uitgelezen. Stevige kost voor iemand die a) echt nooit leest (is het eerste boek dat hij uberhaupt heeft uitgelezen sinds ik hem ken, haha) en b) zich nog nooit verdiept heeft in spiritualiteit. Ik was zeer positief verrast, ik ben blij dat hij deze stap heeft gezet. Het begin is er wellicht...?

Ik heb nog wel steeds de radaren in beweging gezet om een therapie traject in te gaan om de blijvende onrust in mijn hoofd op te lossen, maar ik zie de zaken wel weer wat positiever in dan vorige week.

En hoe is het met Theo en Marian?
Theoo




BerichtGeplaatst: 18-05-2010 10:43 Reageer met quote

Hoi Mariska,

Ik ben blij voor je dat alles zich momenteel op een positieve manier ontwikkeld. Knap van je dat je rustig kon blijven en leuk dat de interesse van je man gewekt is.
Byron Katie heeft een methodiek om snel inzicht te krijgen waardoor je nou eigenlijk onvrede voelt. Wat er onder zit en hoe je zelfgekozen gedachten je leven be√Įnvloeden. En hoe je daar onderuit komt. Maar net zoals bij alles : het geeft geen korte termijn succes. In het boek staan tal van interviews, wellicht dat je er een paar kunt lezen die op je eigen situatie lijken om een beetje ge√Įnspireerd te raken. Kijk maar.
Met Marian en mij gaat het zoals het de laatste tijd gaat. We respecteren dat het gevoel er nu niet is en wachten geduldig af tot het weer terugkomt. We praten over onze gevoelens en hoe we daar het beste mee om kunnen gaan. Overigens blijf ik "liefde" iets raars vinden want je kunt van iemand houden terwijl er geen verstandelijke reden voor hoeft te zijn en andersom. Waarschijnlijk laten gevoelens zich heel moeilijk verstandelijk beredeneren. De link naar dit onderwerp staat thuis gewoon op de computer dus Marian leest af en toe wat ik allemaal voor onzin spui. Ik houd je op de hoogte.
Groet Theo.
mamyro




BerichtGeplaatst: 18-05-2010 10:57 Reageer met quote

Klopt, gevoelens zijn een raar iets..... En liefde komt in vele vormen. Ik zie nu steeds meer in dat liefde niet alleen manifesteert in koppels die 'verliefd' worden of de liefde tussen ouders en kinderen. Liefde heeft vele lagen en vele vormen, ik geloof dat bijvoorbeeld respect ook een vorm van liefde is, net zoals troost, empathie, eerlijkheid en oprechtheid, ja soms zelfs boosheid. Allemaal liefde (soms voor volslagen vreemdelingen), niet allemaal passie. Moeilijk onderwerp om onder woorden te brengen, maar ik vermoed dat je begrijpt wat ik bedoel.

En ik vind overigens helemaal niet dat je onzin spuit! Integendeel zelfs!
Theoo




BerichtGeplaatst: 20-05-2010 14:00 Reageer met quote

Mariska,

Kun je mij advies geven ? Onze relatie verloopt momenteel zo enorm moeizaam doordat Marian geen gevoel meer voor mij heeft. Op zich kan ik er nog wel aardig mee omgaan en ik accepteer het ook dat dat nu zo is. Maar af en toe zit ik er ook doorheen en dan verlang ik wel naar wat warmte en even een arm om me heen. Maar dit kan ze niet en wil ze niet. Er is echt sprake van afkeer. Ik trek het me niet persoonlijk aan, het is haar afkeer. Maar toch, het doet wel pijn. Het verwijt naar mij toe is dat ik haar niet respecteer. En dat weet ze met tal van voorbeelden te onderbouwen. Maar het is niet waar. Ik respecteer haar wel. De voorbeelden zijn allemaal door haar bril bekeken en worden uitgelegd als disrespect. Ik kan het haar gewoon niet wijs maken dat ik haar wel respecteer. Alleen is ze continu bezig om van mij een versie te maken waar zij een goed gevoel bij heeft. Maar hier kan en wil ik niet aan voldoen. Het is mijn leven, ik kan niet continu bedenken wat zij van mij verwacht. Ik maak mijn eigen keuze's en doe dat met respect voor een ieder om mij heen maar als eerste met respect naar mezelf.
Op dit moment kan ze niet accepteren dat ik niet de Theo ben die ik tot 3 jaar geleden was. Ik kan eigenlijk niets goed doen in haar ogen. Iedere keer wordt de ene procent erbij gehaald die in haar ogen niet deugt en de 99 % die wel deugt wordt niet gezien. Herken jij de gevoelens ? Hoe kan ik hier het beste mee omgaan zonder mezelf te verliezen ? Of is het meer accepteren en grenzen aangeven, op dit spoor zit ik nu.

Bedankt voor je reactie.
Groet Theo
mamyro




BerichtGeplaatst: 20-05-2010 14:05 Reageer met quote

Poeh, lastige vraag, moet ik even over nadenken... Ben nu net op weg naar huis (van kantoor), ik neem even de tijd en post vanavond een berichtje, OK?

Mijn eerste ingeving is dat Marian misschien wel meer naar zichzelf dan naar jou zou kunnen kijken, waar komt haar gevoel vandaan, wat is het in haar dat dit getriggerd heeft. Maar, nogmaals; ik denk er even goed overna voor ik iets op het internet slinger en dan kom ik er vanavond op terug, goed?

Adem blijven halen!
Theoo




BerichtGeplaatst: 20-05-2010 14:14 Reageer met quote

De laatste tip heb ik alvast "in the pocket".
Ze is zo enorm gefocust op mijn gedrag. Ik heb haar ook verteld dat er stukken in haar zijn die zij waarschijnlijk verafschuwt maar dat ze deze op mij projecteerd. Ik heb me de laatste tijd verdiept in de midlife-theorie. En dit zie je iedere keer terugkomen. Er deugt niets aan de partner en eigenlijk heeft hij / zij nooit gedeugd .... Advies is om in deze periode niet afhankelijk te zijn van je midlife partner maar het jezelf zoveel mogelijk naar de zin te maken en positief te blijven. De beste plek is de kantlijn omdat je er toch geen vat op hebt. Maar ja, is makkelijk gezegd.....

Groet Theo
mamyro




BerichtGeplaatst: 21-05-2010 9:02 Reageer met quote

Goedemorgen Theo,

(Ik was je gisteren niet vergeten hoor, tot twee keer toe had ik mijn antwoord verwerkt, tot twee keer toe knalde die computer me eruit Evil or Very Mad .... Toen was het al laat, dus vandaar nu pas mijn antwoord.)

Als je moet leven onder een vergrootglas kun je natuurlijk nooit iets goed doen, en daar knapt niemand van op. Erg eerlijk lijkt het me ook niet, omdat de focus dan voornamelijk bij de ander ligt, maar het zou wel evenredig verdeeld moeten zijn, toch?

Het komt mij voor dat het tijd wordt voor jullie om in beweging te komen. Ik heb diep en oprecht respect voor de ruimte en de rust die jullie elkaar gunnen in deze zoektocht, maar ik geloof niet in lijdzaam wachten, sorry. Op die manier kom je in een impasse terecht en dan blijf je je leven lang in niemandsland zitten.

Het is maar een suggestie hoor, maar kan het zijn dat het wachten een angst om in beweging te komen verbergt? Ik kan me van Marian's kant voorstellen dat het beangstigend is om de oorzaak van deze gevoelens in kaart te gaan brengen, om twee redenen: als namelijk zou blijken dat de oorzaak ligt besloten in jezelf, dat de onrust uit jou komt en niet zo zeer te wijten is aan je partner (in mate van voldoen aan behoeften etc), dan heb je misschien dit hele circus (incl. verwijten etc.) voor niets van stal gehaald, ik kan me voorstellen dat je je daar schuldig over kan voelen, misschien zelf een bepaalde mate van schaamte. Aan de andere kant, wanneer de oorzaak toch echt in je relatie ligt, wanneer zou blijken dat het 'domweg op' is (en hoe frustrerend ook; die dingen gebeuren ook), dan betekent dat dat jullie in actie moeten komen en dat je dingen moet gaan regelen die je helemaal niet wilt regelen.... Maar hoe dan ook, in dit geval lijkt mij: stilstand is achteruitgang.

Nog even terugkomend op de midlife-theorie. Ik merk persoonlijk dat ik kriegel word van mensen die me vragen: 'Heb je niet gewoon een midlife crisis, joh?'. Alsof het een griepje is, maar bovenal alsof wat je ervaart en voelt in die crisis per definitie niet te vertrouwen is. In mijn nederige opinie dient een midlife crisis ook een nuttig doel: je maakt de balans op van je leven, legt je keuzes onder de loep en beoordeelt de oprechtheid ervan. Ja, dat brengt twijfel met zich mee, niet allemaal terecht, maar wanneer je er oprecht en eerlijk mee omgaat kan het niet verkeerd zijn. En dan maak je uiteindelijk weer oprecht en eerlijk keuzes. Natuurlijk zijn er mensen die in paniek raken ("alles is verkeerd, ik gooi het roer radicaal om"), die binnen 4 weken huis en haard verlaten om met een 25-jaar jongere hottie op een brommertje Italie rond te gaan tuffen, maar goed; excessen zijn er overal zullen we maar zeggen. Maar goed, wanneer zorgvuldig behandeld kan een midlife crisis ook voor gezonde en nieuwe inzichten zorgen.

Lieve Marian (ik ken je niet persoonlijk maar twijfel er niet aan dat je lief bent),
Ik heb het gevoel dat jij en ik in hetzelfde schuitje zitten, vandaar dat ik je wel direct durf aan te spreken. Zelf ben ik nu op een punt dat ik weet dat gevoelens altijd vanuit jezelf komen. Gebeurtenissen en mensen in onze omgeving beinvloeden deze enorm, maar uiteindelijk maken wij bij alles zelf (onbewust en in een splitsecond) de keuze over hoe we ons erover voelen. Daarmee zeg ik niet dat je je er maar gewoon even overheen moet zetten, zeker niet. Maar wanneer Theo alles doet wat hij volgens de lesboeken zou moeten doen om jou de ruimte te geven hier doorheen te komen en de onrust blijft; dan komt het dus uit jou. Zou het dan niet de moeite zijn om te onderzoeken hoe het komt dat je deze gevoelens ervaart; wat zit er in jou dat dat veroorzaakt? Want stel nou even dat het inderdaad zo werkt; wanneer je dan uit deze relatie zou stappen neem je jezelf altijd nog mee, en kom je dit dan niet vanzelf een keer weer tegen in een volgende relatie? Dit is hoe ik mezelf op dit moment onder de loep neem; mijn man doet heel erg zijn best (ok, met de nodige missers zo nu en dan Wink ), ik heb alles wat mijn hartje begeert, ik zou een heel rustig en makkelijk leventje kunnen leiden, en toch blijft die onrust steeds terugkomen, in een cyclus (paar dagen op, paar dagen af). Voor mij persoonlijk is het heel belangrijk dat ik alle aspecten in beeld breng. Ik hoop nog altijd dat ik de onrust via mijn psycholoog kan wegnemen. Maar stel nou dat het gevoel me blijft bezoeken, dat stemmetje blijft roepen, dan hoop ik berusting te vinden in de wetenschap dat ik echt alles tegen het licht heb gehouden, ook mezelf, als ik ooit een andere keuze maak.

Maar nu even vanaf de andere kant; wanneer jij wel ervaart dat je gevoelens worden veroorzaakt door het gedrag van Theo, dus extern, zou het dan een idee zijn om samen dat gedrag en de oorzaak-gevolg relatie ervan te onderzoeken, en waar mogelijk te veranderen. M.a.w.: misschien toch relatietherapie?

Hoe dan ook, ik geloof echt dat het tijd is voor Plan B. Wachten hebben jullie geprobeerd, het lijkt geen oplossing te bieden.

Dit alles gezegd hebbende; ik prentendeer niet de wijsheid in pacht te hebben. Psychologie van de koude grond is zo'n beetje mijn specialiteit, ik kan er dus met hetzelfde gemak mijlenver naast zitten! Ik hoop dat julllie hier iets aan hebben...

Succes en liefs,
Mariska
Theoo




BerichtGeplaatst: 21-05-2010 11:55 Reageer met quote

Mariska,

In bijna alles geef ik je gelijk. Zelf was ik ook al tot dezelfde conclusies gekomen. Waar ik het niet mee eens bent is de druk die je er op legt. Bij jou kwam de wens tot onderzoek uit jezelf en zo moet het bij Marian ook gaan. Anders werkt het niet, eerder nog averechts. Nou hoorde ik haar deze week uit eigen beweging zeggen dat ze bereid is om in therapie te gaan.En inderdaad de conclusies kunnen best eng zijn.

"Midlife" heeft inderdaad een negatieve lading gekregen in de loop der jaren. Wellicht door de "chaos" waarin je terecht komt, maar inderdaad als je er verstandig mee om gaat en je niet impulsief laat leiden door de gevoelens van het moment komt er altijd iets goeds uit voort. Al is dat een scheiding.

Ik zal Marian melden dat er een mooie boodschap van jou op het forum staat. Maar meld het wel als de tijd daar rijp voor is...
Tot die tijd blijf ik ruimte geven. En naar mijn mening is die tijd geen achteruitgang maar een overbrugging naar de volgende stap. Omdat ik ervan overtuigd ben dat ik niets bij haar af kan dwingen. Of ik moet zelf stappen gaan ondernemen.

Bedankt.
Groet Theo.
mamyro




BerichtGeplaatst: 25-05-2010 8:14 Reageer met quote

Goedemorgen Theo,

Vind je inderdaad dat ik er druk op leg? Dat spijt me, dat is zeker niet mijn insteek. Maar je vroeg mijn advies en dit is het.... Maar nogmaals, doe niets waar je je niet goed bij voelt, dat werkt altijd averechts.

Groetjes,
Mariska
Theoo




BerichtGeplaatst: 25-05-2010 9:18 Reageer met quote

Hoi Mariska,

Weet je wat het is. Marian is zo extreem veranderd, van redelijk bescheiden en onzeker naar heel assertief en aanwezig. In één jaar tijd.
In een euforische stemming " ik ben sterk en kan de hele wereld aan ". " Nu ga ik leven en niemand die mij tegenhoud ". Enz. Wat ik vind neemt ze zo ongeveer voor kennisgeving aan maar is eigenlijk totaal onbelangrijk. In haar ogen stel ik eigenlijk niets voor en dat laat zee me op tal van manieren voelen. Het geeft me een enorm machteloos gevoel. Ik zie onze relatie naar de kl*te gaan maar kan er niets aan doen. Dit is wat ik geleerd heb uit ervaring, uit de theorie en van mijn beste vriend die hetzelfde drie jaar lang met zijn vrouw heeft meegemaakt (wat wel weer is goedgekomen). Zijn raad was al in een heel vroeg stadium : "Theo, laat alles maar van je af glijden. Je krijgt straks een lading kritiek en verwijten over je heen. Zeg vooral niet wat je pijn doet want dat wordt je dan juist aangedaan. Maar je leven zonder haar zo leuk mogelijk en wacht af ". Hier had ik in eerste instantie niets mee gedaan maar gaande weg zie je toch dat dit het beste werkt. Wijze mensen om haar heen vertellen haar ook verstandige dingen maar ik heb het idee dat de orkaan in haar hoofd alles wegblaast en haar maar voortdrijft tot de boel klapt. Ze is niet in balans met het leven en als je zelf niet de balans hersteld dan doet het leven dat wel voor je en het is eigenlijk wachten op dat moment. Maar tot dat moment en daarna kan alles natuurlijk kapot gaan en om dat te voorkomen is hulp van buitenaf heel welkom. En daar moet zij zelf voor kiezen. Je snapt dat het een zware, onzekere periode voor me is. Marian is echt de mooiste vrouw die ik had kunnen treffen. Daarom komt deze periode zo hard aan. Ik wil vertrouwen houden dat het goedkomt want het is 20 jaar goed gegaan. Maar ik wil geen martelaar worden, ik heb wel een deadline met mezelf afgesproken en daarna is het over, dan heb ik genoeg geleden. Kortom, Marian heeft hulp nodig maar moet er zelf voor kiezen.

Groet Theo
mamyro




BerichtGeplaatst: 25-05-2010 10:24 Reageer met quote

Inderdaad, daar moet zij zelf voor kiezen, dwang leidt alleen maar tot meer tegenwerking, dat geloof ik ook.

Ik vind het echt heel erg voor je dat je in deze situatie zit, ik kan me helemaal indenken en invoelen hoe machteloos je je voelt, ik hoop echt oprecht voor je dat er snel verandering in komt, en dan wel in positieve zin. Ik weet niet hoe ver je nog van je eigen deadline verwijderd bent, ik hoop dat je nog heel veel reserve hebt.....

Sterkte!
Mariska
Theoo




BerichtGeplaatst: 25-05-2010 12:08 Reageer met quote

Laatste reactie voor vandaag :
Wat in niet moet vergeten te melden : Het is haar ook overkomen. Het maakt haar ook radeloos dat ze geen gevoel voor me kan opbrengen. Het doet haar ook pijn dat ik bij haar gevoelens oproep die ze liever niet wil ervaren en waarvan ze de herkomst ook niet snapt. Wat dat betreft heeft het leven hele rara wendingen.

Prettige dag, Theo
mamyro




BerichtGeplaatst: 31-05-2010 11:49 Reageer met quote

Hi Theo,

Hoe is het met jullie?
Index > Het Restaurant > Huwelijkscrisis of ordinaire midlife crisis? Bookmark and Share
Pagina 3 van 5  

Vorige  1, 2, 3, 4, 5  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016