Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Het Restaurant > Huwelijkscrisis of ordinaire midlife crisis?
Auteur Onderwerp: Huwelijkscrisis of ordinaire midlife crisis?
mamyro




BerichtGeplaatst: 12-01-2010 15:08 Reageer met quote

Help! Ik zoek lotgenoten. Iemand die zich herkent in mijn verhaal en mij misschien advies kan geven.

Ik ben al 16 jaar samen met mijn man, waarvan 10 jaar getrouwd. Samen hebben we 2 kinderen, mooie meiden van 8 en 6 inmiddels. Ons huwelijk heeft al een paar crises overleefd, hoewel ik nu twijfel of dat echt wel zo is.

Wat is het probleem? Ik ben verschrikkelijk verliefd geworden op een andere man. En hoewel deze verliefdheid wederzijds is en het dus ZEEER verleidelijk was om hierop te handelen, heb ik dat niet gedaan en meteen mijn gevoel bij mijn man opgebiecht. Omdat ik geloof dat ik nooit verliefd kan worden (en we hebben het hier niet over een beetje flirten...) op een andere man als onze relatie goed is. En ook omdat ik merkte dat ik gevaarlijk dicht bij de grens zat van het goed te praten voor mezelf wanneer ik er wel op had gehandeld. Dat wilde ik perse voorkomen, mijn man verdient het niet dat ik hem zo zou bedriegen, bovendien zou ik niet met mezelf kunnen leven.

Uiteraard schrok mijn man zich halfdood toen ik hem eerlijk vertelde dat ik hele sterke gevoelens had voor een andere man. Gelukkig vertrouwt hij mij ook wanneer ik hem zeg dat er niets is voorgevallen tussen ons en dat ik het juist heb gezegd omdat ik me realiseerde dat wij samen heel wat werk te verrichten hebben. Dat ik het niet heb gezegd puur om hem te kwetsen, maar juist omdat we in een gevaarlijke zone terecht zijn gekomen. Klinkt allemaal heel goed hoor, theoretisch, maar GOD WAT IS DIT MOEILIJK! Ik heb het contact met de andere man verbroken, gelukkig zien wij elkaar niet dagelijks en kunnen we elkaar ontwijken. Ook hij is het er overigens volledig over eens dat wij nu niets met elkaar moeten beginnen, loopt uit op drama's en daar zit niemand op te wachten. (Het feit dat hij gescheiden is nadat zijn vrouw was vreemdgegaan heeft hem wel geleerd hoe je in dit soort situaties NIET moet handelen).

Rode draad in mijn huwelijksproblemen is de manier waarop mijn man en ik niet met elkaar communiceren. Mijn man praat niet over zijn gevoelens, is een puur rationeel denkende man. Ik heb dat altijd geweten en, hoewel ik juist veel meer een gevoelsmens ben dat altijd willen accepteren. Alleen merk ik nu dat ik daarbij wel heel vaak voorbij ben gegaan aan mijn gevoel. Het gaat te ver om nu alle voorbeelden te noemen waarbij mijn gevoelens uiteindelijk zijn geweken voor ratio, het 'in stand houden van wat we hebben opgebouwd', het perse willen begrijpen hoe hij in elkaar zit en daarnaar te handelen. En ik heb dat altijd vrijwillig gedaan hoor! Hij heeft me nergens toe gedwongen, ik dacht oprecht dat ik daarmee juist heel goed bezig was, in elke relatie is het geven en nemen, toch? En het is toch de bedoeling dat je meer geeft dan dat je neemt? Ik dacht echt dat ik het goed voor elkaar had, goed bezig was. Dat mijn liefdesgevoel voor hem in de loop van de jaren wegebte nam ik ook aan als iets dat kennelijk gebeurt wanneer je zo lang bij elkaar bent. Je leeft een hectisch leven; werk, kids, sociale verplichtingen, etc. Ik had echt voor mezelf besloten "het is goed zo, ik ben tevreden". Tot dat ene moment dat ik heel hard voor die ander viel.

We hebben een afspraak voor relatietherapie, over twee weken kunnen we (na 2 maanden wachten) eindelijk terecht. In die tussentijd hebben we heel veel gepraat en daarbij wordt het voor mij steeds duidelijker hoe ver wij emotioneel/spiritueel uit elkaar gegroeid zijn. Als hij zegt dat hij van me houdt kan ik dat oprecht niet terugzeggen. Vreselijk vind ik dat, maar ik voel het domweg niet. Waarom toch niet? Het is een goeie vent, we hebben een heel leven opgebouwd samen, maar toch blijft dat stemmetje in mijn hoofd zeggen "het is op, het is over". Ik zoek oprecht naar het gevoel, ik hoop het terug te krijgen. Natuurlijk zitten mijn gevoelens voor 'De Ander' me in de weg, hoewel wij nu al een hele lange tijd geen contact met elkaar hebben en hij ook duidelijk heeft gemaakt dat hij verder gaat met zijn leven. Het is dus niet zo dat ik nog ergens 'iets achter de hand heb', als je me begrijpt.

Zucht, geen leuke periode dus. Veel twijfel, onrust, onbegrip en verdriet. Ik hoop echt van harte dat de relatietherapie ons een opening kan geven. Maar op dit moment zie ik het allemaal heel zwart in....

Wie heeft dit meegemaakt en overleefd? Alle hulp is welkom.....
Ad
Mijno




BerichtGeplaatst: 12-01-2010 17:23 Reageer met quote

Hoi mamyro,

Ik heb je verhaal ademloos gelezen, nee ik heb niet zoiets meegemaakt, ben ook geen therapeut. Maar ik durf wel conclusies te trekkken uit wat je schrijft.
Ten eerste duurt liefde geen huwelijk lang, er komt geven om elkaar voor in de plaats, die vlinders worden minder.
Wat vooral belangrijk is dat je elkaar respecteerd, de één is nu eenmaal een prater de ander wat minder, jij moet dit weten, dat je man zich niet zo kan of wil uiten dat weet je al zolang als je hem kent 16 jaar lang.
Dat je verliefd bent geworden op een ander geeft aan dat jullie relatie niet in orde is, als je genoeg om elkaar geeft dan is er geen ruimte voor verliefd worden op een ander.
Dat het stemmetje in je zegt, het is op, het is over, dat spreekt voor zich.
Ik hoop dat de relatietherapeut de weg kan vinden om jullie weer tot elkaar te brengen, maar als ik eerlijk ben geloof ik dat het zéér moeilijk gaat worden, je geeft zelf aan dat je niet meer van hem houdt of genoeg om hem geeft, je doet wel als of, maar je hebt die ander nog niet uit je systeem kunnen verwijderen.
Ik hoop oprecht dat jullie relatie te redden is, zeker ook voor je man, ik wens jullie alle geluk toe die een relatie verdient, maar wees eerlijk tegenover je man en je zelf, want als je over vijf of tien jaar tot de conclusie komt dat je toch liever een andere keuze had gemaakt is het te laat en heb je verkeerde energie gestoken in iets wat je toch liever niet had gedaan.
Ik heb niet de oplossing voor je twijfel, maar wens je veel wijsheid en een juiste keuze toe.
Liefts,

Mijno
mamyro




BerichtGeplaatst: 12-01-2010 20:20 Reageer met quote

@ Mijno

Dank je wel voor je reactie. Ik heb altijd geweten idd dat mijn man geen prater was, ondanks meerdere verzoeken en pogingen van mijn kant om daar een opening in te vinden. Daarbij heb ik altijd wel willen respecteren wie hij is (het is niet aan mij een van hem een 'verbeterde versie' te maken, alsof ik de wijsheid in pacht heb...). Ik heb de afgelopen jaren meerdere malen om relatietherapie gevraagd, maar hij zette zijn hakken behoorlijk in het zand, beloofde beterschap en ik probeerde het dan weer, heb echt geprobeerd om dingen dan minder belangrijk te vinden, van een andere kant te bekijken etc. Ik zit echt niet zo altruistisch in elkaar hoor, ik heb gewoon altijd geloofd dat ik op die manier goed bezig was. Ik wilde immers ook het leven dat we hebben opgebouwd in stand houden, was ook mijn ideaalbeeld. Maar nu realiseer me ik me dat ik toch wel heel vaak voorbij ben gegaan aan mijn gevoelens, aan mijn behoeften op dat gebied..

Jammer dat je niet vooruit kunt kijken he? Of ik idd over 10 jaar, eigenlijk te laat, tot het besef kom dat ik een andere keuze had moeten maken. God, dat zou fijn zijn!

Ik zeg heel eerlijk dat ik geloof dat wij al uit elkaar zouden zijn wanneer wij geen kinderen gehad zouden hebben. Ik denk dat ik dan echt niet zo heel hard geprobeerd zou hebben om zijn 'minder ontwikkelde' communicatieve vaardigheden te accepteren. En hoewel iedereen zegt (en ik rationeel ook heus wel weet) dat je niet voor de kinderen bij elkaar moet blijven, is het echt verschrikkelijk moeilijk om dat buiten beschouwing te laten. Want mijn beslissingen beïnvloeden hen voor altijd. En zij hebben toch nergens om gevraagd?

Ik voel me als een verwend nest. Ik heb het toch goed? Prima leventje, 2 kids, man die goed voor ons zorgt? Mag ik dan zo egoistisch zijn om dat allemaal op te geven omdat ik nou eenmaal weer heb gevoeld wat verliefdheid is? Hoe het voelt wanneer je hart weer jubelt als je hem ziet? En wie zegt dat ik wel gelukkig word, alleen met m'n meiden? Wat zou ik dan weggegooid hebben? Maar dat klinkt weer alsof ik alleen zou blijven omdat het lekker veilig is, klinkt een beetje alsof ik misbruik van hem maak. Lijken mij nou ook niet helemaal de juiste redenen om getrouwd te zijn, of wel?

Ik mis de emotionele intimiteit. Wij worden voortgesleept door het dagelijkse leven, doen ieder onze dingen, maar lijken niet echt meer te weten wat de ander bezig houdt. Of te luisteren. Ik bedoel (en nu klink ik echt ff heel verwend); voor onze 10e trouwdag had ik voor hem een gegraveerde pennenset gekocht, ik kreeg een digitaal fotolijstje (nadat ik 'slechts' 100.000x had gezegd hoe graag ik een bepaalde armband zou willen hebben...). Nog tot daar aan toe, tot ik precies hetzelfde lijstje in de kast aantrof; hij had mij hetzelfde kado gegeven als hij had gekocht voor de verjaardag van zijn moeder, 1 week later. Ik heb me zelden zo eenzaam gevoeld... Hoe kan hij na 16 jaar samen nog steeds niet weten waar je mij blij mee zou maken? Ok , mannen zullen heus niet altijd even creatief zijn in het verzinnen van kado's, maar als je door mij, 3 vriendinnen, een zus en mijn moeder met je neus in een folder bent geduwd ("Kijk, dit is m nou...) en dan nog met een fotolijstje aankomen.... Op je trouwdag he? Ik had t voor Kerst heel leuk gevonden hoor, maar niet voor de dag waarop je ieder jaar viert dat je voor elkaar gekozen hebt...

Nogmaals, jammer dat ik niet in de toekomst kan kijken.....
mamyro




BerichtGeplaatst: 12-01-2010 20:36 Reageer met quote

P.S. Ik doe overigens erg mijn best om die ander uit mijn systeem te verwijderen, ik realiseer me echt wel dat wanneer de eerste verliefdheid eraf is, ik over een jaar ook zijn vuile onderbroeken sta te wassen, om het maar even lekker plastisch te zeggen. Ik bedoel: ik mag van mezelf geen beslissingen om weg te gaan nemen op basis van mijn gevoelen voor een andere man, ik moet dat doen omdat ik er oprecht niet meer in zou geloven dat ik met mijn man 80 wil worden. Tegelijkertijd wil ook niet blijven alleen omdat ik bang ben voor de organisatorische/financiele gevolgen van weggaan. Ook dan moet er oprecht in geloven dat ik wel 80 met hem wil worden.

Ik heb de lat lekker hoog gelegd voor mezelf, begint onmogelijk te voelen.... Dagen hebben nog nooit zooo lang geleken, het duurt nog een eeuwigheid voor het de 27e is.... Nogmaals, alle hulp is welkom.
Mijno




BerichtGeplaatst: 12-01-2010 21:22 Reageer met quote

Hoi Mamyro,

Dank voor je openheid, ik wens je toe dat je de beslissing mag nemen die je een fijne toekomst mag geven.
Sterkte en dank voor het mogen weten hoe het in het leven ook kan lopen, en ik prijs mij gelukkig dat ik bijna 43 jaar getrouwd ben, en nog geen dag spijt heb gehad, juist toen ik niet meer werkte en iedereen zoiets had van oei nu zien ze elkaar de hele dag, toen ging het juist zelfs nog beter.
Ik wens jou ook toe dat het met je man weer "ouderwets" goed mag worden, bovendien is mij in deze korte briefwisseling duidelijk geworden dat jij een dame bent die zich wel weet te redden, succes tijdens de therapie jullie beide.
Groetjes,

Mijno
fatalflower




BerichtGeplaatst: 12-03-2010 11:08 Reageer met quote

hallo mamyro,
wat een intens verhaal, knap hoe je de dingen benoemd.
Ik ben het niet met mijno eens als ze zegt: "liefde duurt geen huwelijk lang, er komt geven om elkaar voor in de plaats"..dat geeft alleen maar aan hoe mijno in haar relatie staat en dat ondermijnt jouw probleem, naar mijn idee.
Liefde kan zeker wel een heel huwelijk lang duren. Hoe je die liefde ervaart wordt natuurlijk anders. De heftige vlinders verdwijnen, maar daarvoor in de plaats komt het comfortabele gevoel van "houden van" en samen delen...en dat is volgens mij de ware liefde.
Als ik dat gevoel niet meer bij mijn partner had en verliefd zou worden op een ander, zou ik me ook serieus zorgen gaan maken. Ik zou vechten voor mijn relatie, zou hemel en aarde bewegen om het weer goed te krijgen...maar als het gevoel weg is, zit je volgens mij op een zinkend schip.
Iedereen verdient het om gelukkig te zijn...en soms moet je moeilijke keuzes maken om dat geluk (weer) te vinden. Ik wens je heel veel sterkte toe.
mamyro




BerichtGeplaatst: 15-03-2010 9:41 Reageer met quote

Hoi fatalflower,

Dank je voor je reactie. Inmiddels zijn we alweer een aantal weken verder en er is veel gebeurd. We hebben de relatietherapie opgepakt en dat is niet makkelijk, kan ik melden. Maar goed, we doen het. Mijn man lijkt zich ook steeds meer te gaan realiseren hoe eenzaam ik eigenlijk ben geweest, en hoe moeilijk hij het mij op een aantal fronten gemaakt heeft. Ik merk wel dat ik het tegelijkertijd ook moeilijk vind om van mijn plek te komen, zo van "nu heb ik het eindelijk gezegd, nu kom ik er ook niet meer op terug ook" en dat is natuurlijk ook niet echt constructief. We hebben allebei dus flink wat werk te verrichten, maar eerlijk gezegd begin ik sinds vorige week (is dus nog maar vers....) een beetje het gevoel te krijgen dat we elkaar misschien wel weer kunnen gaan 'zien', als je begrijpt wat ik daarmee bedoel. Er is in ieder geval in de afgelopen 16 jaar niet zo veel en indringend gepraat als in de afgelopen maanden, dat is ook verschrikkelijk vermoeiend, maar het moet gezegd. Nu even geen gesprekken meer hebben we afgesproken, nu even proberen 'gewoon' de leven. Rustpauze, zogezegd. Ik neem het maar 1 dag tegelijk... En dan zien we wel.
fatalflower




BerichtGeplaatst: 15-03-2010 18:52 Reageer met quote

Hoi mamyro,

dat lijkt me de juiste instelling..het met 1 dag tegelijk nemen..en ja, praten is altijd goed, zeker als het er voor zorgt dat je elkaar weer gaat "zien" Laughing ...want alleen dan maakt je relatie nog een kans.
Mamyro, je ziet de dingen zo duidelijk, hebt ook goed oog voor je eigen tekortkomingen. En ook al lijkt het nu zo'n warboel van gevoelens en emoties, ook al lijkt je gevoel in een achtbaan te zitten...als je de tijd neemt om je eigen gevoelens op een rijtje te zetten, je eerlijk tegen jezelf durft te zijn...dan weet ik zeker dat je er wel uit komt!
Ik denk wel dat het heel belangrijk is om in het heden te blijven. Je kunt praten over wat je mist bij je partner, wat je graag anders zou willen zien...maar het heeft geen zin om stil te blijven staan bij het verleden of met een bestraffend vingertje te gaan wijzen Confused ...zet een streep door hoe het was en probeer samen een nieuwe weg in te slaan. Kijk of je samen nog een nieuwe weg in wilt slaat, of dat jullie wegen zich scheiden..het klinkt misschien dramatisch Embarassed , maar ik denk wel dat het de enigste manier is.
Piek




BerichtGeplaatst: 17-04-2010 12:24 Reageer met quote

Hai Mamyro,

Ik las je verhaal en ik herken het volledig...!! Ik ben bijna 17 jaar samen met mijn man waarvan 9 jaar getrouwd. We hebben twee meiden van 7 en 6 jaar en eigenlijk moet ik bekennen dat ik alles heb, een mooi gezin, prachtig huis, goeie baan... En ook ik werd vorig jaar verliefd op een ander. Terwijl ik altijd heb gezegd dat mij dat nooit zou overkomen! De liefde voor mijn man was in al die jaren onvoorwaardelijk, ik heb nooit aan ons getwijfeld en toen bleek dat we door hard werken in een eigen bedrijf toch uit elkaar groeiden met als akelig gevolg dat ik verliefd werd op een ander. En ik gaf wel toe aan de verleiding... Drie maanden heeft het geduurd en hij koos voor zijn gezin en ik voor het mijne maar wat doet het zeer allemaal. Allereerst had ik niet moeten toegeven aan die gevoelens voor de ander als ik zie wat het heeft aangericht. Ik kies voor mijn gezin en wil graag dat we ergens de draad weer kunnen oppakken maar het is zo moeilijk. Mijn gevoel, wat er altijd was, is verdwenen, daar heeft die verliefdheid niet aan bijgedragen. Mijn man wil graag dat alles weer goed is en dat we verder gaan alsof er nooit iets gebeurd is maar dat valt niet mee... Twee sessies relatietherapie brachten niet veel behalve dat de therapeute zei dat ze ons zo mooi vond samen, tja de basis is er absoluut maar hoe verder?? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen met de therapie en of het beter gaat...
mamyro




BerichtGeplaatst: 19-04-2010 8:56 Reageer met quote

Beste Piek,

Het spijt me voor je dat je situatie zo uit de hand gelopen is. Ik kan me goed voorstellen dat je je van te voren nooit gerealiseerd had wat de effecten van je 'verboden liefde' zouden zijn. Ik heb er dan weliswaar niet aan toegegeven, het heeft me evengoed veel tijd gekost om 'De Ander' uit mijn gedachten te krijgen en nu nog merk ik dat dat niet altijd lukt. Maar ik weet wel dat ik niet met hem samen wil zijn, dat hij mijn vlucht uit de realiteit was. 99 van de 100 gevallen blijken niet je nieuwe liefde voor het leven te zijn, het zijn juist de breekijzers/waarschuwingslichten die je vertellen dat er in je relatie iets niet goed gaat.

Mijn man en ik hebben een aantal zeer confronterende sessies bij onze relatietherapeuten gehad en ik kan gelukkig zeggen dat ze hun vruchten af hebben geworpen. Wij hebben elkaar weer teruggevonden en gaan er nu weer helemaal voor. Het heeft van ver moeten komen en ik heb er veel geduld voor moeten hebben (ook met mezelf!!) maar ik ben blij en trots dat we dat hebben gedaan.

Jammer dat je relatietherapeut jullie kennelijk niet goed genoeg 'leest' om het probleem te benoemen en aan te pakken. Daarmee staat of valt alles, dat realiseer ik me heel goed. Ik zou je aan willen raden goed te zoeken naar een nieuwe therapeut, want het werkt zeker! De therapeuten die ons hebben behandeld hebben praktijk in West-Brabant en onder de rook van Rotterdam, mocht je daar in de buurt wonen kan je hun namen wel doorgeven, ze zijn zeer effectief (niet goedkoop, maar scheiden is duurder)!

Heb je voor jezelf wel duidelijk wat het was in de andere man dat je bij je eigen man miste? Wat was het dat je in hem aantrok? Hoe komt het dat je dat mist? Was dat gemis er altijd al of is het gegroeid? Wat is er in jou veranderd dat je dat nu al gemis bent gaan beschouwen? Hoe is jullie relatie veranderd en was is jouw rol daarin geweest?

Je schrijft dat de basis er is, dat is al een heel goed uitgangspunt! Wanneer jullie allebei de intentie hebben om hier samen uit te komen ben je al een eind op weg.

Lieve Piek, gun jezelf en je man de tijd! Ik kan me niet voorstellen dat je man (ik ga er even vanuit dat hij op de hoogte is van je relatie met de andere man) zomaar daar overheen stapt, hij heeft tijd nodig om over de klap heen te komen en daarna over zijn boosheid en verdriet, pas daarna kun je weer naar boven kijken. Voor jou geldt hetzelfde; gun jezelf de tijd om even op adem te komen, probeer jezelf te vergeven voor het feit dat je een foute beslissing hebt gemaakt, maar je bent tenslotte mens! Probeer met open vizier te kijken wat jouw rol in jullie relatie is geweest en waar je daar iets kunt bijschaven of wat je anders zou willen zien. Maar vooral; realiseer je (en gun het jezelf) dat je het nu ook even niet weet, en dat is ook ok. Blijf adem halen, blijf in gesprek met elkaar en met jezelf. Probeer eens een dagboek om je gedachten in te zetten, dat kan enorm helpen bij het ordenen ervan en het geeft ruimte in je hoofd. En het aloude gezegde 'Komt tijd, komt raad' is echt waar! Het wordt je vanzelf duidelijk, als je de tijd neemt.

Ik hoop dat jullie een goede therapeut vinden die je erbij kan helpen, blijf in gesprek met elkaar!

Mijn man heeft mij enorm verrast met de uitspraak dat, hoewel het afgelopen half jaar vreselijk zwaar en k.t is geweest, het ook heel waardevol blijkt, omdat we zowel individueel als als stel zijn gegroeid. En zo is het inderdaad. De grootste relatiecrisis kan de grootste kans zijn om een betere relatie op te bouwen!

Heel veel succes! Hou me op de hoogte?

Mariska
Theoo




BerichtGeplaatst: 21-04-2010 11:18 Reageer met quote

Hallo, ik ben een man van 43, 2 jongens van 9 en 11 en een lieve vrouw van 40. Ik lees met bewondering en interesse dit forum. Heb ontzettend veel respect hoe e.e.a. wordt verteld : open, eerlijk en verstandig. Ik zit zelf in een soortgelijke situatie. Ik ben 3 jaar geleden totaal van slag geraakt nadat mijn traumatische verleden door omstandigheden uit de kast is gevallen. Mijn vrouw heeft me goed opgevangen maar een jaar geleden wilde ze dat niet meer " ik wil leven ! " Daarna heeft ze tatoo's laten zetten, is gaan stappen e.d. Heeft nu een vriend van 53(met nadruk op vriend, er speelt geen romantiek maar ze kunnen het goed met elkaar vinden). In het begin werd ik helemaal gek van haar veranderde gedrag. Ze is een heel andere vrouw dan vroeger. Heel veel eigenwaarde, zelfvertrouwen en is egoistischer. Haar manier van leven is niet die van mij, ik ben geen groepsmens maar hou wel van mensen. Omdat ze haar eigen weg is gegaan moest ik ook weer m'n leven los van haar op zien te pakken. In het begin voelde ik mij slachtoffer van de situatie, later besefte ik dat ik alleen mezelf gelukkig kan maken en dit lukt mij ook steeds beter. Door de crisis waar ik in zat / zit was het een tijdlang voor mij onmogelijk op problemen op te pakken of conficten aan te gaan. Dit heeft er toe geleid dat ik mezelf een tijdlang heb weggecijferd om maar conficten te voorkomen, ook naar haar toe. Ben er nu achter dat dit mijn eigenwaarde geen goed heeft gedaan. Zet mezelf nu weer op de eerste plaats, hou mezelf voor wie ik wil zijn en het het gaat weer wat beter met me. Krijg de teugels van m'n leven weer in handen. Ondertussen is bij mijn vrouw het gevoel voor mij verdwenen, ze heeft ook geen behoefte meer aan sex. We kunnen echt heel goed praten. Alles kan besproken worden zonder dat we in de valkuil van verwijten trappen. Maar het gevoel is er bij haar nog niet. En ik vraag me af wat ik nog kan doen : "haar de tijd geven", "aan mezelf werken zodat ze weer gevoel voor me gaat krijgen". De valkuil hierin is dat ik mezelf op de eerste plaats wil houden en niet m'n gedrag ga aanpassen om haar te pleasen. Ze heeft me wel de verwijten gemaakt dat ik haar de laatste jaren te weinig heb gerespecteerd. Probeer hier beter mee om te gaan door te letten op wat ze allemaal doet en dit mijn waardering en aandacht te geven. Ik stop nu. Bedankt dat jullie dit willen lezen. Wil graag weten of we op de goede weg zijn ?
mamyro




BerichtGeplaatst: 22-04-2010 9:56 Reageer met quote

Beste Theoo,

Het klinkt alsof jullie de afgelopen jaren in een behoorlijke achtbaan hebben gezeten. Als ik het goed begrijp is er iets gebeurd waardoor je verleden je als het ware heeft ingehaald, en ook nog op een hele onverwachte en onrustige manier. Dat is op zich al een hele kluif om mee om te gaan, nog los van je relatieperikelen.

Zoals ik het lees (vergeef me als ik de verkeerde conclusies heb getrokken, psychologie van de koude grond Wink ), heeft je vrouw je goed opgevangen toen dit allemaal gebeurde. Heeft ze in die in dan meer opgetreden als jouw therapeut, als een soort ouderfiguur, meer dan als je partner? Zou het kunnen dat daar bij haar het gevoel vandaan is gekomen dat er geen ruimte was voor haar en haar gevoelens? Ik stel mij voor dat jouw verleden ook op haar een grote impact heeft, maar kan me heel goed voorstellen dat jij, in al jouw onrust, dat niet kon zien. Ik kan me ook voorstellen dat er tijdens die periode ook geen ruimte kon zijn voor iets anders dat jouw verleden, dus waar zij mee bezig was of wilde zijn stond misschien wel even in de koelkast? Tegelijkertijd heeft zij misschien gedacht dat zij jou niet nog meer moest belasten met haar gevoelens en heeft ze die weggestopt? Uit angst om jou te kwetsen?

Dat laatste herken ik van mezelf. Mijn man kon over een heleboel dingen niet praten, wanneer ik iets op tafel legde waar hij zich onzeker over voelde, reageerde hij vaak defensief door z'n hakken in het zand te zetten. Ik ging daardoor steeds minder vaak de confrontatie aan, had ook geen zin in ruzies, stopte het weg. Maar het bleef wel zitten, dat doet het altijd. Ik deed dat zelf, maakte zelf die keuze, maar toch heb ik ervaren dat ik mijn man dat kwalijk heb genomen, dat ik die ruimte niet nam maar ook niet kon nemen en dat hij nooit heeft gezien dat ik daarmee worstelde.

De relatietherapeuten hebben mijn man duidelijk kunnen maken hoe zijn houding mij heeft beinvloed, en hebben ons geleerd om daar mee om te gaan. Tegelijkertijd moest ik me ook gaan realiseren dat ik mijn machtspositie ook moest opgeven. Want dat is het wel; het gevoel van 'zonder mij loopt het hier in het honderd, kijk mij eens sterk zijn en alles dragen en oplossen!'. Ik heb te lang en te veel de verantwoording voor zijn geluk gedragen, deels gedwongen maar ook deels vrijwillig. Ik heb ook heel lang niet het gevoel van een partnerschap met mijn man gehad, ik voelde me zijn moeder; moest hem in bescherming nemen tegen alles waarmee hij niet kon omgaan. Daarmee verdwijnt de balans uit je relatie, en het was ook hetgene dat mij in De Ander aantrok; daar kon ik mijn gevoelens kwijt zonder me zorgen te maken hoe hij dat zou ervaren, begrijp je?

Ik ben blij voor jullie dat jullie goed met elkaar kunnen praten, zonder verwijten, dat is heel belangrijk. Boven alles moet je met respect met elkaar om kunnen gaan.

Dat alles gezegd hebbende, mag je zeker het aspect 'midlife crisis' niet zomaar terzijde schuifen. Wij vrouwen van de rond de 40 (ben zelf 36) lopen hier toch vaak tegenaan. En vaak zijn gaan vrouwen plotseling heel ander gedrag vertonen (tattoo's, veel stappen ....?). Ik denk dat ik ook last heb (gehad) van mijn midlife crisis; je stelt jezelf heel vaak en heel lang de vraag of je wel het leven aan het leiden bent dat je voor ogen had. Het 'is dit alles?' gevoel en de drang om er nu nog eventueel iets aan te veranderen want anders zou het wel eens te laat kunnen zijn. Jullie situatie zou dat gevoel best wel eens versterkt kunnen hebben, wie weet. Zo werkte het bij mij tenminste wel.

Ik geloof wel dat het, voor jou, heel belangrijk is dat jullie beiden gaan kijken naar je eigen rol in jullie relatie. Het is nooit zo dat de één of de ander bepaalt hoe het gaat. Je maakt beiden keuzes, al dan niet 'gedwongen' of onbewust, over waar je in je relatie gaat staan. Het mag dus niet zo zijn dat jij de verantwoording op je neemt voor alles, net zo min als dat zij dat zou moeten doen. Een relatie bouw je met z'n 2-en op, maar je breekt 'm ook met z'n 2-en af!

Ik hoop dat jullie elkaar weer kunnen zien, elkaar kunnen gaan 'lezen' zogezegd. Het zal tijd nodig hebben, en misschien ook hulp van buitenaf. En niet alleen voor jullie relatie, misschien ook voor wat het is uit jouw verleden dat je nu nog plaagt?

Heel veel succes!!

P.S. voor wat betreft de sex; ik heb ook heel lang geen behoefte aan sex gevoeld, maar heb me onlangs gerealiseerd dat dat eigenlijk nog het meeste kwam door dat ik mezelf in de weg zat: ik zat veel te veel in mijn hoofd, alles moest kloppen en een reden hebben. Totdat een vriend me een figuurlijke schop onder mijn kont heeft gegeven en me het advies gaf om het maar gewoon te doen: (letterlijk 'dan zet je je gevoel maar even uit, of je doet maar alsof je helemaal geen relatieproblemen heb, weet ik veel, maar stop in godsnaam met zo veel na te denken!'). Met andere woorden: je kunt ook je eigen waarheden creeeren door er te veel over te blijven denken, soms moet je het gewoon maar loslaten en primair handelen. Het heeft bij mij zeker gewerkt, haha Laughing !
Theoo




BerichtGeplaatst: 22-04-2010 17:15 Reageer met quote

Bedankt voor je warme antwoord. Het is fijn met iemand te praten die zo verstandig met een situatie om kan gaan. Ik heb je antwoord ook aan mijn vrouw laten lezen en ze herkende zich in alles. Volgens mij zijn het het uiteindelijk toch dezelfde gevoelens die bij zo'n midlife opspelen. Ik heb ook tegen mijn vrouw gezegd dat ze de laatste jaren een overschot aan mijn persoontje heeft gehad en kan het ook heel goed begrijpen dat ze nu de andere kant opzoekt om weer in evenwicht te komen. Maar het lastige in dit geval is dat dit proces mij ook weer triggerde en ik me er in 1e instantie hevig tegen verzette. Tot we bij het punt aankwamen dat ze dus niets meer voor me voelde. Daarna ben ik per direct gestopt, ook mijn problemen legde ik niet meer bij haar neer. Het voordeel hiervan is dat je daarna geheel verantwoordelijk bent voor je eigen problemen (was ik natuurlijk al). Ik nam mij voor om m'n huiswerk te doen. Haar vrij kunnen laten. Dit gaat me nu redelijk af en de blokkade's begrijp ik allemaal en kan ik ook wel oplossen. (uiteindelijk word je er beter van). Nadat ik mijn huiswerk gedaan had en mijzelf weer op de 1e plaats zette, kwam onze relatie wat meer in evenwicht (al is de balans er nog niet, zij voelt nog groter dan mij). Daarna heb ik de situatie omgedraaid. "Als jij het zo erg vind om bij mij te zijn dan kun je beter vertrekken, dat is beter voor jou, voor mij en voor de kinderen. Wat je me te verwijten had was terecht maar daar heb ik m'n verantwoording in genomen ". Dat is de situatie zoals die op dit moment is. M'n vrouw heeft aangegeven dat de warboel in haar hoofd minder is dan een jaar terug. Dit weekend gaat ze alleen naar Texel om meer rust in haar hoofd te krijgen. Op de één of andere manier ben ik wel positief. En los van mijn relatie, ik wordt weer gelukkig dat is mijn vaste overtuiging. Uiteindelijk bepaal ik wie ik wil zijn, niet mijn verleden en niet mijn omgeving. Nogmaals bedankt voor je reactie. En ik vertrouw erop dat jij een gelukkige toekomst tegemoet gaat, je bent een geweldige vrouw.
Theoo




BerichtGeplaatst: 22-04-2010 21:25 Reageer met quote

P.S. voor wat betreft de sex; Ik bind haar wel vast op het bed. Met andere woorden: je kunt ook je eigen waarheden creeeren door er te veel over te blijven denken, soms moet je het gewoon maar loslaten en primair handelen. Het gaat bij mij zeker werken haha ! Wink :
mamyro




BerichtGeplaatst: 23-04-2010 13:45 Reageer met quote

Beste Theoo,

Pas maar op met dat vastbinden op bed, voor je het weet heb je heel andere problemen, hahaha Laughing !

Wat fijn dat jullie zo goed met elkaar praten dat jullie open en eerlijk naar elkaar kunnen en durven zijn. Dat biedt zeker veel perspectieven voor de toekomst, voor jullie en voor jullie kinderen!

Dank je voor de complimenten, ik vind het fijn dat ik je heb kunnen helpen! En net als jij ben ik ervan overtuigd dat ik mijn eigen geluk kan maken, ik ben hier zo veel sterker en wijzer van geworden! Ik wens jou en je vrouw hetzelfde toe!
Theoo




BerichtGeplaatst: 28-04-2010 11:03 Reageer met quote

Hoi mamyro,

M'n vrouw is teruggekomen van haar weekend weg en ze had me niet gemist. De warboel in haar hoofd is ook niet weg. Ondertussen heb ik de conclusie getrokken dat ze in een midlife-crisis zit. Ik heb het internet afgezocht en alle kenmerken komen naar voren. Ik wist het al maar was er niet zeker van in hoeverre ik de veroorzaker was. Waarschijnlijk heb ik eraan meegeholpen dat de crisis in gang werd gezet, maar deze zou sowieso gekomen zijn. M'n vrouw is haar leven helemaal opnieuw aan het overzien : werk, relatie, spirtualiteit, uiterlijk, ontspanning, enz. Op zich is zo'n fase natuurlijk best gezond als het maar niet uit de hand loopt. Maar er zit zo'n drive achter... En ik sta voor m'n gevoel aan de zijlijn en heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan doen. Wat ik erover gelezen heb kan ik dat ook niet. De zijlijn is de beste plek, het jezelf naar de zin maken en je niet afhankelijk maken van de ander. Geduld hebben, positief blijven en ruimte geven. Hier was ik al mee bezig. Ik moet mij herbezinnen wie ik wil zijn in deze situatie en er maar een groeiperiode van maken. Ik moet toegeven dat ik het er erg moeilijk mee heb, dat er totaal geen liefde naar me toekomt doet me pijn en ik wil m'n gedrag continu aan haar aanpassen om toch iets van liefde te krijgen. 't heeft geen zin en ik doe er mezelf tekort mee. We hebben besproken of relatietherapie nut heeft. Maar dat wil ze pas als ze er zeker van is dat ze met mij verder wil. We zijn 21 jaar bij elkaar waarvan ze 20 jaar liefde voor me voelde, dus ik (we) kunnen ons niet voorstellen dat die er nu opeens niet meer is. Mijn vraag is hoe zij (we) dit gevoel bij haar terugkrijgen. Moeten we / zij daar intensief mee bezig zijn of de tijd z'n werk laten doen en wachten tot de storm overgetrokken is. Zij denkt het laatste, ik weet het niet. Het frustreert mij alleen enorm dat ik er geen invloed op heb. En hoe lang hou ik dit vol ?
Ik weet niet of je zit te wachten op een vervolg van onze mailwisseling, wellicht zijn er anderen die vanuit ervaring willen reageren (en dan graag ook eens reactie's waarbij het wel positief is afgelopen, vanuit andere forums word ik zwaar depressief over het verloop van dit soort processen). Mamyro, als je willt stoppen accepteer ik dat natuurlijk. Zelf vind ik het fijn om af en toe wat van me af te tikken, werkt als therapie. En ik vind je een verstandige vrouw.
Groet Theoo, die er vanuit gaat dat bij jou thuis de stijgende lijn nog steeds aanwezig is.
mamyro




BerichtGeplaatst: 29-04-2010 9:37 Reageer met quote

Beste Theoo,

Natuurlijk ben ik er voor je om af en toe als jouw klankbord te dienen, ik hoop dat ik jou (en je vrouw) kan helpen. Ik heb zeker niet de wijsheid in pacht, heb alleen mijn persoonlijke ervaringen en filosofie te geven, ik hoop dat je daar iets aan kunt hebben.

Jammer dat het weekeinde op Texel niet het resultaat heeft gedacht wat je/jullie ervan hoopten. Maar dit processen hebben natuurlijk wel hun tijd nodig. Ik geloof dat ik ook niet genoeg zou hebben aan 2 of 3 dagen.

Het klinkt alsof je vrouw een garantie voor succes wil hebben voor ze aan relatietherapie wil beginnen. Ze zou er alleen een beginnen wanneer ze van tevoren weet dat het gaat slagen (wanneer ze dus van tevoren al heeft bepaalt dat ze wil blijven, dus dan moet het ook slagen). Maar vergelijk het eens hiermee: wanneer je bij de arts zit met een of andere ziekte, waarvoor een behandeling voor handen is maar de uitkomst ervan onzeker, begin je er dan ook niet aan? Of ga je er dan toch voor, in de hoop of met het vertrouwen dat je beter wordt? Ik denk dat je relatietherapie ook als zodanig kunt zien. Het is zeker niet iets wat alleen nuttig is om je huwelijk te redden, en kan ook heel behulpzaam zijn in het proces van begrijpen hoe je relatie is ontwikkeld naar zoals hij nu is (en dus hoe je zelf bent geworden wie je bent). Zelfs wanneer de uitkomst ervan zou zijn dat er geen basis is om mee verder te gaan, dan geeft het duidelijkheid, en hopelijk rust en berusting om met die uitkomst te leren leven. En dat scheelt weer een hoop verwijten over en weer op een later tijdstip.

Bij mij is de lijn een fluctuerende, merk ik. De euforie van de laatste sessie bij de relatietherapie ebt weg, en daarmee komt er weer ruimte voor het stemmetje in mijn hoofd dan continue zegt: 'ja maar...'. Rationeel gezien heb ik geen redenen om ontevreden te zijn; de issues die we te verwerken hadden/hebben zijn duidelijk geworden, mijn man doet heel erg zijn best en is enorm attent. Het gevoel van ontevredenheid zit dus bij mij. Ik overweeg nu dan ook om een traject in te gaan van therapie voor mijzelf, om erachter te komen waar dat vandaan komt. Want uit mijn huwelijk stappen is een brug te ver voor me, en wanneer ik dat zou doen neem ik nog altijd mezelf mee. Als de oorzaak van mijn ontevreden gevoel uit mezelf komt, neem ik dan dus ook mee, en dan kom ik straks weer in dezelfde situatie terecht. Wat ben ik dan mee opgeschoten, behalve een paar leven volledig op zijn kop zetten? Niet veel denk ik.

Mijn midlife crisis uit zich voornamelijk in de spirituele verdieping. Ik heb yoga opgepakt, ben gaan mediteren en heb me verdiept in Reiki. Allemaal met de intentie om dichter bij mijn 'Ik' te komen. Maar ik heb ook geleerd dat mijn 'Ik' aan verandering onderhevig is, en dus is de reis ernaar toe nooit af, je moet blijven kijken en leren. Alleen dan kan ik mezelf ontwikkelen, emotioneel en spiritueel. Ik heb ook geleerd om meer los te laten, te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn en ze niet altijd te willen controleren. Ik heb daarvan een aantal mooie spreuken, misschien helpen ze jullie ook:

Om los te kunnen laten, is liefde nodig!

??Loslaten?? betekent niet dat het me niets meer uitmaakt; het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.

??Loslaten?? betekent niet dat ik ??m smeer; het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.

??Loslaten?? is niet het onmogelijk maken, maar toestaan om te leren van menselijke consequenties.

??Loslaten?? is machteloosheid toegeven, hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in de hand heb.

??Loslaten?? is niet proberen om een ander te veranderen of de schuld te geven, maar het jezelf zo goed mogelijk maken.

??Loslaten?? is niet zorgen voor, maar geven om.

??Loslaten?? is niet even regelen, maar ondersteunend zijn.

??Loslaten?? is niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.

??Loslaten?? is niet in het middelpunt staan en alles beheersen, maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.

??Loslaten?? is niet anderen tegen zichzelf te beschermen, het is een ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.

??Loslaten?? is niet ontkennen, maar accepteren.

??Loslaten?? is niet treiteren, schelden of ruzie maken, maar juist zoeken naar eigen tekortkomingen en die te verbeteren.

??Loslaten?? is niet alles naar mijn hand zetten, maar elke dag nemen zoals die komt en mezelf er gelukkig mee prijzen.

??Loslaten?? is niet anderen bekritiseren of reguleren, maar proberen te worden wat ik droom te kunnen zijn.

??Loslaten?? is niet spijt hebben van het verleden, maar groeien en leven voor de toekomst.

??Loslaten?? is minder vrezen en meer beminnen.

Tot snel!
mamyro




BerichtGeplaatst: 29-04-2010 9:39 Reageer met quote

@Piek,

Ik ben heel benieuwd hoe het met jou/jullie gaat. Ik hoop snel iets te horen!
Theoo




BerichtGeplaatst: 29-04-2010 13:46 Reageer met quote

Hoi mamyro,

Mooi antwoord weer. Toevallig had ik het gisteren met mijn vrouw hierover. Een relatie is gedoemd te mislukken als je focus gericht is op wat de ander (niet) moet doen om jou gelukkig te maken (nemen). Je kunt jezelf beter afvragen wat jezelf vandaag gaat doen om de relatie (steeds) beter te maken (geven). En iedereen zal het hiermee eens zijn want we willen allemaal een fijne relatie maar als je dan de instelling hebt om te geven dan kom je jezelf tegen. Het lukt me niet want : - ik ben te lui, - ik ben te gierig, - ik heb jou nodig om te voelen dat ik veel waard bent, - enz. En als je dan zo dapper bent om zelf de verantwoordelijkheid hiervoor te nemen. Dan kom je erachter dat je handelen voortkomt uit allerlei gedachten die weer gebaseerd zijn op allerlei overtuigingen. En als dat helder is dan kun je besluiten of je zo wilt blijven of dat je wilt groeien tot de persoon die je wilt zijn. Dat werkt inspirerend en is volgens mij waar het allemaal om draait. Maar ja, om van hier naar daar te komen doet vaak veel pijn. De spreuken die je hebt opgeschreven helpen je hierbij, om je oude gedachten te vervangen door waarheden die je verder brengen. Ik kan je "de 4 vragen van Byron Katie" aanraden. Een heel inspirerende vrouw die met haar methode heel snel inzicht geeft in je (destructieve) gedachtewereld.
Dit soort gesprekken hebben mijn vrouw en ik de laatste tijd heel veel. Maar ik heb ook wel weer eens zin om gewoon (ouderwets) te lachen en onzin te lullen, werkt misschien nog wel helender.

Tot snel.
P.s. Ik ben ook wel benieuwd hoe het met @Piek gaat, zit @Piek in een piek of in een dal of ergens op zeeniveau ?
mamyro




BerichtGeplaatst: 29-04-2010 13:51 Reageer met quote

Ik merk dat wij behoorlijk op 1 lijn zitten que gedachtengang, prettig ook voor mij om zo'n klankbord te hebben.

Ik ga het boek zeker opzoeken, bedankt voor de tip!

Mamyro
Index > Het Restaurant > Huwelijkscrisis of ordinaire midlife crisis? Bookmark and Share
Pagina 1 van 5  

1, 2, 3, 4, 5  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016