|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Psyche > Soms ongelukkig.
|
| Auteur |
Onderwerp: Soms ongelukkig. |
T89
|
 Geplaatst: 21-11-2009 19:20 |
|
|
Hoi allemaal,
Ik schrijf op dit forum, omdat ik wil weten of anderen mijn verhaal herkennen en misschien tips hebben. Ook leek het mij goed om een keer voor mezelf op papier te zetten wat ik voel.
Ik ben 20 jaar, heb en beleef een goede jeugd (gehad). Mijn moeder is af en toe wat depressief. Hier heb ik het soms best moeilijk mee, maar afgezien van dat heb ik een goed leven. Ik heb lieve ouders, familie, veel vriendinnen, al 4 jaar een vaste vriend en doe een goede opleiding aan de universiteit. Klinkt dus heel normaal allemaal, maar toch voel ik me soms intens ongelukkig en verdrietig. Dit komt niet vaak voor, maar toch met enige regelmaat. Het gekke is dat ik op zo'n moment wel weet dat het niet nodig is om me zo te voelen. Ik ben dus wel 'helder' en denk daarom niet gelijk aan een depressie. Ik voel me af en toe alleen (ben ik niet) en kan heel erg verdrietig voelen als met onrecht te maken krijg. Bijvoorbeeld als ik reclame spotjes voor goed doelen over mensen in Afrika die niets te eten hebben of een nieuwsbericht over oorlog op tv zie.. ik weet hier niet zo goed mee om te gaan. Verder, en dit beheerst mijn leven het meeste, ben ik erg onzeker. Ook hierbij weet ik dat dit niet nodig is, maar toch kan ik als ik bijvoorbeeld een feestje heb gehad de volgende dag de hele dag bezig zijn met dingen die heb gezegt en wat ik achteraf als 'dom' beschouw. Zelfs tegenover vriendinnen! Ik kan tegen mezelf zeggen dat het niet 'dom' is geweest, maar het is een gevoel waar ik niets tegen kan doen. Zo zijn er vaak wel meer 'aanleidingen' om me slecht te voelen.
Nu is het zo dat een vriendin van me net te horen heeft gekregen dat dat haar moeder gaat overlijden aan kanker. Maar het komt niet binnen.. en als ik het 'binnen laat' dan wil ik het liefst heel hard wegrennen (ken je dat gevoel?). Dit zette mij aan het denken.. mocht ik zelf zoiets meemaken, zoals dat het bijvoorbeeld mijn eigen moeder zou zijn, dan kan ik hier denk ik niet mee om gaan. Zou ik nu al hulp moeten zoeken? Mijn leven blijft vast niet rooskleurig..
Sorry, het is een lange post, maar als jullie de moeite hebben gedaan om het te lezen dan wil ik vragen of iemand het herkent en/of tips heeft? Het beheerst toch wel mijn leven.. |
|
|
|
|
maura
|
| Geplaatst: 21-11-2009 19:43 |
|
|
Hallo T89,
Ook ik kijk terug op een zeer liefdevolle en fijne jeugd, sta op het punt een kindje te krijgen en stap over 3 maanden in het huwelijksbootje en heb een fijne baan. En toch.... gaat er bij jouw verhaal een lampje knipperen. Ik ben van nature een emotioneel mens en kan dagen, nee zelfs weken piekeren over grote en kleine dingen. Ik zal één voorbeeld noemen: momenteel speelt er in ons gezin het feit dat ik (en andere gezinsleden) enorm teleurgesteld ben/zijn door en in mijn vader. Ik wil niet te diep ingaan op het hoe en waarom van de situatie. Wat ik wel wil vertellen is dat we de laatste 1,5 week met het hele gezin hard werken aan het herstel van vertrouwen en proberen zo eerlijk mogelijk te zijn. Als ik mijn situatie van momenteel vergelijk met het wereldleed, zou ik me diep en diep moeten schamen. Want wat heb ik te klagen vergeleken met bijvoorbeeld kindjes in Afrika, of mensen die dagelijks aan mishandeling e.d. blootgesteld worden, of mensen die een strijd op leven en dood moeten leveren om niet geveld te worden door een dodelijke ziekte??? Aan de ene kant besef ik dit dondersgoed en aan de andere kant mis ik het relativeringsvermogen om met mijn eigen huidige situatie te dealen.
Dus ja, ik herken mij in jouw verhaal. En nee, ik heb helaas geen tips om ermee om te gaan...
Veel liefs, Maura |
|
|
XloreX
|
| Geplaatst: 04-12-2009 11:41 |
|
|
ik ben ook een meisje van 20 
en ik herken je verhaal. Ik heb ook een fijne jeugd gehad en lieve ouders, leuke vriendinnetjes en vriendjes, leuk huisje, kamer noem maar op! En toch voelde ik mij ongelukkig, zo ongelukkig dat ik er mij voor schaamde, want dat kon toch niet! En toen werd ik ongelukkig omdat ik mij ongelukkig voelde terwijl ik dat helemaal niet moest zijn en enzovoort. Echt mottig. En ik wist ook helemaal niet hoe ik daar mee om moest. Ik had zoals jij beschrijft er ook een klare kijk op, en dacht ook niet aan een depressie ofzo. Ik had er gewoon geen verklaring voor. En ik kan ook niet tegen onrecht, word ik zo ongelooflijk kwaad van! ik ga dan ook direct in discussie tot vervelends van mijzelf toe. Ik was denk ik ook onzeker, maar niet dat iemand daar iets heeft van gemerkt, want van nature uit had ik veel aandacht nodig. (dus maakte ik veel plezier en veel kabaal en iedereen dacht, wow zo een leutige die is nu keer altijd vrolijk en nooit triest) in die periode heb ik ook mijzelf pijn gedaan, wat echt niet aan te raden is, want je geraakt nog dieper op de dool! Ik heb mij daarna herpakt, zag een nieuwe uitdaging,mijn vriendje terugwinnen, wat gelukt is. Ik heb heel hard gewerkt om mijn gevoelens af te sluiten, om harder te worden, om oprecht gelukkiger te zijn, om niet aan mijzelf te twijfelen. Heeft echt een tijdje geduurd maar uiteindelijk is het goed gekomen. Ik ben nog steeds gevoelig maar kan er mee om. Ik weet ook niet wat ik zou doen moest iemand die ik graag heb doodgaan, ben daar nog nooit mee in contact geweest, maar je mag niet meteen het ergste van jezelf denken. Soms is het beter van verdriet toe te laten, en je te laten helpen door je vrienden enzo. Ik denk ook wel dat ik er mijzelf voor zou afsluiten tot een bepaald moment maar toch.. ik maak mij er nu alvast geen zorgen over. Het leven is al veel te kort om zorgen te maken
hoop dat ik iets heb kunnen betekenen.
xxx
lore |
|
|
maura
|
| Geplaatst: 09-12-2009 22:19 |
|
|
T89 ik vind t jammer dat je een topic opent met de vraag of iemand zich in je verhaal herkend cq tips heeft en vervolgens niet de moeite neemt om te reageren...
Maura |
|
|
X''x Ly
|
| Geplaatst: 18-01-2010 18:56 |
|
|
Beste T89,
Ja ik herken je verhaal. Ik had er een paar weken geleden zelf ook last van. Ineens was het over. Ik loop nu nog zingend door het huis. Ik heb dus geen tips om je te helpen. Ik heb zelf een tijdje bij een psycholoog gelopen, en misschien heeft dat geholpen. Ik zou er met je huisarts over praten, en vragen wat hij / zij erover denkt. Dit mag namelijk je leven niet beheersen. Het is heel erg als je leuke dingen voorbij laat gaan zonder ervan te genieten, en ik vraag mezelf nu ook af waarom ik met kerst heb zitten huilen om niks, nergens van kunnen genieten en met nieuwjaarsavond niet eens de moeite nam om ook maar champagne te nemen. En ja, je dom voelen herken ik ook en ik weet dat het veel te makkelijk is gezegd van mensen om te zeggen; ach, gebeurd is gebeurd. Maar het ís wel zo!!! We kunnen er niks meer aan doen! BOEIEND. Maar idd dat is gewoon moeilijk. Ik hoop dat je er uit komt. Praat er in ieder geval over, oké?!
Groetjes |
|
|
|
|
|
| Pagina 1 van 1 |
  |
|
|
