klachten na het dotteren,welke heb jij?deel ze met elkaar...


Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

Index > Hart- en vaatziekten > klachten na het dotteren,welke heb jij?deel ze met elkaar...

Auteur

Onderwerp: klachten na het dotteren,welke heb jij?deel ze met elkaar...

poespas

Geplaatst: 04-10-2008 17:42

Het is ook zeker geen fluitje van een cent, dat dotteren. Ik ben driemaal gedotterd in 2005 en heb tweemaal tijdens het dotteren een hartinfarct gehad. Gelukkig bleef de schade aan mijn hart beperkt. In totaal heb ik twee en een half jaar rondgelopen met ernstige pijnklachten op de borst, maar mijn huisarts heeft het niet goed beoordeeld en ik heb niet genoeg aangedrongen op verder onderzoek. Ik heb gemerkt dat sommige mensen zomaar een infarct krijgen, zonder enige waarschuwing vooraf en anderen hebben min of meer plotseling pijn op de borst en krijgen dan een infarct. Ik heb dus twee en een half jaar pijn gehad en het hart klopte vrolijk verder, terwijl ik soms een heel grauw gezicht had van de pijn en echt even moest bijkomen na steeds minder inspanning. Nu gaat het nog steeds goed en ik heb geen last meer van de vele stents. Ik heb er geloof ik een stuk of 6. Drie keer per week ben ik in de sportschool aan het spinnen en als ik daar aan mijn mede-sporters zou vertellen dat ik twee infarcten heb gehad en drie keer ben gedotterd, zouden ze van hun fiets vallen van ongeloof

Google.

fons41

Geplaatst: 30-11-2008 13:27

Ik heb een zwaar infarct gehad in 2000 en de stents heb ik wel een jaar gevoeld... daarna nooit meer ... echter voelen veel mensen na een infarct weer als nieuw en krijgen later een terug slag... de medicatie is dan vaak niet goed in verhouding met elkaar .... te zware beta blokkers maken je suf moe onverschillig en zombie achtig .. dit moet je nooit accepteren en terug gaan naar je specialist en het laten aanpassen...vaak is een revalidatie training waanzinnig goed . na deze training werk ik al 7 jaar weer 40 uur in de week en mn hart voelt zeer goed...echter krijg ik nu heel veel last van de bijwerking van de cholestoros verlagers.... hier zou ik graag meer over lezen.

Eduard

Geplaatst: 03-10-2009 13:22

Ik heb al een aantal jaren meestal 's nachts drukkende pijn in de borst.Het begint met steken in de rug en eindigt met pijn in de kaken.(ongeveer 1 keer p.mnd.)Ben afgelopen woensdag gedotterd en er is een broek geplaatst.(stents)Tijdens de operatie is er een zijtakje gesneuveld, wat een infarct veroorzaakte.Nu ben ik weer thuis.Gisteren een goede ochtend gehad.Niets gedaan,maar ik voelde me lekker.'s Middags erg moe en constant wat druk op de borst. 's Avonds weer wat beter.Echter vannacht twee keer binnen drie uur weer heel veel pijn gekregen.Moet pas over 8 weken naar de cardioloog.Maak me wel wat zorgen.Is dit normaal? Komen de klachten misschien doordat er een infarct heeft plaatsgevonden?Weet eigenliojk niet precies wat ik nu moet met deze ervaringen.Heeft een ander soortgelijke bevindingen?Dank u.

johns

Geplaatst: 27-11-2009 9:32

In juli 2009 heb ik 's avonds een hartinfarct gekregen. Door kordaat optreden van mijn zoon en de aanwezigheid van ambulancepersoneel binnen 5 minuten, kan ik dit stuk schrijven. Na het aansluiten van het ECG-apparaat was direct duidelijk, dat ik een groot voorwandinfarct had. Dat is schrikken en pijnlijk. Die enorme druk op de borst. Met spoed naar het Erasmus MC. Onderweg een ventrikelfibrillatie gehad en moest geklapt worden. Ik heb er niets van meegekregen en wer wakker in het ziekenhuis. Binnen één uur werd ik gedotterd en de dienstdoende interventie-cardioloog zei, dat we precies op tijd waren en dat ik geen schade aan het hart had opgelopen. Wel had ik nog een tweede, kleine vernauwing aan de achterzijde van het hart. Ik kreeg een stent met medicatie en werd daarna naar het ziekenhuis in mijn woonplaats gebracht. Ik heb daar een week gelegen met alle angsten, die erbij horen, maar geen klachten meer gehad. Na de ziekenhuisopname voelde ik me zo goed, dat ik weer ben gaan werken. Ik werk zelf in de medische zorg. Nog tweemaal een kleine terugval gehad, waarbij ik me niet goed voelde en naar het ziekenhuis ben gebracht. Gelijk aan het infuus, uren wachten op bloeduitslagen en dan één of twee nachten ter observatie. Tussen augustus en september heb ik mij geweldig gevoeld. Ik ging werken, deed mee met de hartrevalidatie, wel wat minder vanwege het werk. Overdag veel wandelen, heerlijk. In september de tweede dotterbehandeling gehad. Ging voorspoedig, was niet bang. De eerste stent zat prima en ik werd na 1 dag ontslagen. Daarna heb ik mij niet meer lekker in mijn lijf gevoeld. Constant pijntjes, scheutjes. Onbekend, geen infarctachtige klachten, maar heel vervelend. de angst en onzekerheid houdt aan. Zowel huisarts als cardioloog vinden, dat ik mij beter moet ontspannen. Het zit dus kennelijk tussen de oren. het ergste is, dat ik er als zorgverlener zelf niet van overtuigd ben. Conclusie: Praatgroep, psycholoog. Hoe krijgen we het vertrouwen in ons lijf terug? Ik hoor graag reacties van medestanders. Johns.

Marona

Geplaatst: 05-12-2009 22:10

Wat ik hier allemaal lees is zo herkenbaar. Mijn huisarts heeft mij ook diverse keren naar huis gestuurd met de mededeling, dat ik hyperventilatie zou hebben (terwijl bij mij, aan beide kanten van de familie, in ernstige mate, hart/vaatziekten voor komen). 19 Oktober heeft een vervangende huisarts (die van ons was weer eens met vakantie...., geluk bij een ongeluk) mij met spoed doorverwezen naar de spoedeisende hulp v.h. ziekenhuis, waar ik ben opgenomen en diezelfde week nog (overgebracht naar een ander z.h.) gekatheteriseerd ben en meteen gedotterd (ernstige vernauwing linker-kransslagader)en stent geplaatst. Wat er daar allemaal met me gebeurd (gesolt) is weet ik niet, maar na de behandeling zijn er vreemde dingen gebeurd, waardoor ik een enorm hematoom gehad heb en naar mijn gevoel een angioseal, die verkeerd geplaatst geworden is, waardoor ik extreem veel pijn geleden heb (daardoor een aantal keren in shock geraakt ben). Naast deze misere, voelde ik me ná de behandeling fitter/beter als nu (6 weken nadien). Ook ik voel regelmatig een pijnlijke druk op mijn borst met pijnscheutjes. Ook ik heb het gevoel dat er niet (goed) naar me geluisterd wordt/is geworden en ze me een zeur vinden. Ook ik weet niet goed wat ik met mezelf aan moet en zoek internet af naar antwoorden. Ik heb totaal geen informatie mee naar huis gekregen, toen ik uit het z.h. ontslagen werd. Heb het gevoel gehad een nummer te zijn...., dat het bestaan van een patiënt voor de "verzorgers" ophoudt wanneer 'je' het z.h. verlaten hebt. Maar...., HALLO, wij zijn er wél degelijk nog! Schandalig toch, dat we zo aan ons lot worden overgelaten? Dat we zo met onze onzekerheden blijven zitten en ons zo rot blijven voelen. Wie bekommert zich om mij (en jou), als je morgen dood neervalt? Je bent tenslotte maar een nummer! A.s. woensdag heb ik een informatiedag en intake voor Cardiogym, waar ook psychische begeleiding en een arts bij is. Volgens zeggen zouden zij ervoor moeten zorgen, dat 'je' weer vertrouwen in je lichaam krijgt, wat ik met heel mijn hart hoop. Ergens is het schandalig, dat 'je' pas zo'n lange tijd na 'je' ontslag uit het z.h. begeleiding gaat krijgen. Die hulp en begeleiding had ik erg graag meteen gehad, na mijn ontslag uit het z.h.!

BP1

Geplaatst: 04-01-2010 18:16

Beste Marona, Als ik zo je verhaal lees ben je behandeld in Maastricht, kan niet anders. Had verhaal zo kunnen vertellen, letterlijk zelfde mee gemaakt Bert

Marona

Geplaatst: 17-01-2010 0:11

Beste Bert, Erg, dat dit soort toestanden ook in Maastricht voorkomen, maar ik ben daar niet behandeld. Heel veel sterkte. Praatgroep, psychische begeleiding, hartrevalidatie: het moet allemaal nog komen, terwijl ik 23 oktober behandeld (zeg maar gerust MIShandeld) ben. Al die tijd heb ik alles zelf uit moeten zien te zoeken/verwerken! Maarja, wat kan het "ze" schelen...., we zijn toch maar nummers. Na ons de volgenden, wij zijn al snel vergeten, terwijl WIJ ons rot voelen en met ons kop tegen de muren oplopen. Inmiddels hebben wij (alweer een paar weken) een andere huisarts. Vrijdag lag er een brief van onze ex-h.a. in de brievenbus, met daarin een afspraak voor mijn man. Groetjes, Marona

trijntjev

Geplaatst: 17-01-2010 23:53

Marona,beetje kalm aan......je bent niet aan je lot overgelaten, je hebt toch een intake voor hartrevalidatie? Je hebt hoogstens te weinig/onvoldoende info gehad voor w.b. de nazorg óf, en dat gebeurt echt vaker, je bent de info die je kreeg (deels) vergeten. Heb je geen folders (v.d. hartstichting bv) e.d meegekregen? Tijdens opname krijg je zoveel info en er gebeurt zoveel met je (lijf) dat er ook veel langs je heengaat. In de regel gaan de pat. na dotteren weer naar huis en krijgen (hier in het noordelijk deel v.h.land) een afspraak mee voor controle bij de cardioloog en ook een afspraak voor poli nazorg (op een verpleegkundig spreekuur). Zij achterhaalt wat je (nog) weet en herhaalt zonodig het e.e.a aan info enzo meer. Ze neemt de medicatie met je door en informeert ook naar je emotionele/sociale/maatschappelijke situatie. Maar....afhankelijk of er een infarkt is geweest en de grootte is enige hersteltijd noodzakelijk en zul je rustig-aan je gewone bezigheden weer moeten gaan oppakken. Die tijd heb je ook nodig en op de eerste controle nadien wordt duidelijk hoe het ervoor staat en of hartrevalidatie inderdaad gewenst is. Heb je toch het gevoel te weinig info/voorlichting te krijgen ga dan gewoon eens bellen of er een verplk. spreekuur is en anders breng je een bezoekje aan de huisarts; die kan je ook wel wat info geven en je event. geruststellen. Succes!

Marona

Geplaatst: 18-01-2010 0:43

Trijntje, jouw aanhef ("Marona, beetje kalm aan") komt op mij erg vervelend over, omdat jij er totaal geen benul van hebt wat mij allemaal is overkomen is en waar ik doorheen gegaan ben. Gelukkig (voor jou), dat het "in het Noorden" allemaal beter geregeld is (lijkt te zijn). Zoals je ook van Bert kan lezen, ben ik niet de enige met slechte ervaringen (daarbij heb ik het "hier" van veel meer mensen gehoord). Groetjes, Marona

trijntjev

Geplaatst: 18-01-2010 13:16

Marona, sorry ik heb het niet vervelend bedoeld, maar kalmerend; je schrijft steeds met uitroeptekens en hebt het over dat 'ze' 'het niets kan schelen' en dat je je een nummer voelt enzo. Duidelijk tekenen van boosheid en gevoel van onbegrip, dacht ik. En ik kan me best wel een beetje voorstellen wat je meegemaakt hebt want een infarkt of dreigend infarkt is niet niks; veel pijn en angst om dood te gaan. Je lijf laat het ineens afweten en dan moet je dat vertrouwen in je lijf weer terugvinden.... Jammer dat het allemaal zo (negatief) gegaan of ervaren is, het kan echt veel beter. Mag ik vragen waar je behandeld was? En dan wil ik je zeker aanraden je grieven te bespreken met de arts, misschien herkent hij dit wel.... want als iedereen daar verder over zwijgt zal een verbetering ook uitblijven. En nogmaals, feit is ook dat veel (mondelinge) info vergeten wordt daarom zijn folders net zo belangrijk want dan kun je het herlezen. Ik wens je verder een goed herstel toe!

Google.

Marona

Geplaatst: 18-01-2010 13:30

Trijntje, nog even een aanvullig op hetgeen ik hiervoor schreef: In de Randstad is nu eenmaal alles veel haastiger, is het heel erg bijzonder als er naar je geluisterd wordt en men tijd voor je heeft. Er wonen hier veel te veel mensen en er zijn veel te weinig hulpverleners/artsen (schuld van de regering), waar wij als patiënt de dupe van zijn. En dat is heel erg frustrerend, zeker als je van tevoren al weet dat klagen geen zin heeft. Daarom is het fijn, dat er forums als deze zijn, waar je ervaring van anderen kunt lezen (die hebben mij er, vooral in het begin, doorheen gesleept), maar ook dat je een uitlaatklep hebt..., een plekje waar je je ervaring(en) van je af kunt schrijven en met anderen kunt delen. Het is niet fijn, om reacties als die van Bert te ontvangen (je gunt uiteindelijk niemand hetzelfde toe, als jou is overkomen), maar het is wel fijn, dat je weet niet de enige te zijn: dat sterkt, geeft moed! Ik vind het (ook) heel erg, dat je je heil moet zoeken op internet, omdat de hulpverlening je in de kou laat staan. Wij zouden erg graag naar Drente verhuizen, maar er zijn (helaas) diverse factoren waardoor wij dit (nu nog) niet kunnen. Hopelijk over een paar jaar. Hartelijke groet, Marona

Marona

Geplaatst: 18-01-2010 13:45

Trijntje, ik zie dat onze reacties (naar elkaar toe) elkaar gekruist hebben. Fijn, dat jij zo naar me gereageerd hebt. Ja, inderdaad, ik was erg boos en dan werk ik met uitroeptekens, zeker als je bepaalde dingen niet op een andere manier kunt benadrukken (tekst dik of cursief kunt schrijven). Zoals ik hiervoor al aangaf wordt er hier slecht naar je geluisterd (ik heb vaak het gevoel dat ze niet met hun hoofd bij jou zijn) en gaat alles halfslachtig en gehaast. Ik heb idd. geprobeerd met de cardioloog te praten, maar heb het gevoel er niets mee te zijn opgeschoten. En ik heb mijn verhaal opgestuurd aan de klachtencommissie. Dus alles gedaan wat mogelijk was. Alleen denk ik (en velen met mij) dat het allemaal niets zal uithalen (ervaringen/verhalen van anderen). Maar goed, ik leef gelukkig nog. Groetjes, Marona

trijntjev

Geplaatst: 18-01-2010 15:14

He, goed van je dat je een klachtenbrief gestuurd hebt! Vergis je niet; dat helpt wel, niet direkt en meteen merkbaar maar ze moeten er wel wat mee. In ieder geval horen ze jou een bevestiging te sturen dat ze 'm ontvangen hebben en misschien hoor je er later (want zoiets duurt maanden) nog iets van terug. Denk dus nooit dat 'het geen zin heeft'. Juist nu is openheid voor w.b kwaliteit, fouten, pat.tevredenheid e.d. zo actueel; het gaat langzaam maar de cultuur verandert wel. Enja, hier in het noordelijk deel zal het allemaal wat gemoedelijker gaan ....

everlien

Geplaatst: 27-02-2010 16:15

sept vorig jaar is er na een klein infarkt een stent bij mij geplaatst, ik kreeg daarna alweer gauw klachten druk/opgeblazen gevoel in de maag en pijn bij inspanning. Na verwijzing bij eerstehulp posten enz bleef men aanhouden dat het de stent niet kon zijn ook al gaf ik dit aan (sterk vermoeden )na een scan en inmiddels 5 maanden verder bleek het de stent wel te zijn, inmiddels dicht geslipt en er moest een nieuwe bij. Nu ben ik alweer 2 weken geleden gedotterd, voor controle geweest , en ja hoor de pijn in mijn maag komt er weer aan, nu ook bij inspanning,en wat pijn scheuten van de stent ??? Hoe verkoop ik dit nu weer bij de cardioloog moet pas over 3 maanden voor een scan. Tenslotte kan ik mij wel vinden in het alleen op de wereld staan gevoel, ofwel er wordt niet altijd naar je geluisterd, het gevoel als of je hypochronder bent.

pretje

Geplaatst: 27-02-2010 22:00

marona: waar ben jij dan geholpen, ik ben dan niet gedottert maar ik heb een ablatie ondergaan in amsterdam in het olvg terwijl ik zelf in het noorden woon. ik ben tijdens de ablatie erg goed begeleid, en verzorgt. ze zijn daar echt lief. hier in het noorden is het niet altijd rozengeur en mannenschijn. hier laten ze je ook wel aan je lot over, mijn cardioloog zou 5 februari al een brief schrijven voor mijn cardioloog in friesland, geen brief in friesland en geen brief in amsterdam. dus nu overal zelf achteraan. dat is ook frustrerend.

everlien

Geplaatst: 28-02-2010 11:52

Volgens de media staat het ziekenhuis goed aan geschreven, en daar twijfel ik ook niet aan. Maar ik merkte dat men het zeer druk heeft,vandaar de lange wachttijden en veelal heb je alleen contact met artsass. Maar mocht ik het niet vertrouwen dan moet ik maar weer een (extra)afspraak maken bij de cardioloog. Maar dan ??heeft iemand de ervaring of een idee wat mij tewachten staat als de stent(en) na de 2e maal dicht geslipt zijn??

pretje

Geplaatst: 28-02-2010 17:32

die wachtlijsten helaas die zijn wel erg lang, maar ik ben door de cardioloog in mijn woonplaats op de spoedlijst gezet, hij heeft eerst rond gebelt waar ik het snelste geholpen kon worden, en omdat ik in 1985 daar ook een hartoperatie heb ondergaan werd het het OLVG, je kunt ook om wachtlijst bemiddeling vragen, ik heb altijd rechtstreeks contact met Dr Khan en Dr de ruiter mijn cardiologen in Amsterdam, als ik een vraag heb geef ik het door aan de secetaresse en dan belt 1 van de 2 cardiologen mij de zelfde dag nog terug, wel zo prettig.

everlien

Geplaatst: 03-03-2010 9:19

Ik zelf ben binnen enkele dagen gedotterd,ook met spoedopname. Maar wilde meegeven: door de lange wachtlijsten merk je dat men tijdens de spreekuren/afspraken de artsen weinig tijd hebben. Vaak sta je buiten en realiseer je je dat je nog niet alle antwoorden hebt gekregen. Fijn dat jou artsen je terug bellen , voor mij houdt dat in een nieuwe afspraak maken . Of naar de h.arts gaan.

Index > Hart- en vaatziekten > klachten na het dotteren,welke heb jij?deel ze met elkaar...

Pagina 2 van 2

Vorige 1, 2