|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Zwangerschap > Een prematuur kindje
|
| Auteur |
Onderwerp: Een prematuur kindje |
noorjte82
|
 Geplaatst: 02-09-2009 10:18 |
|
|
hallo
ik wil graag ff mijn verhaal kwijt.
ik ben afgelopen maart bevallen van een zoon, hij is 10 weken te vroeg geboren. ik zou graag mijn verhaal willen delen met jullie, en verhalen die er op lijken zou ik ook graag willen lezen.
ik heb een hele moeilijke en zware tijd achter de rug gehad. mijn vliezen waren te vroeg gebroken en ben toen opgenomen in het ziekenhuis, daar heb ik dan vier dagen gelegen en de weeen die kwamen, ik heb toen wee remmers gekregen maar die hebben niet geholpen.
nou mijn kind is met 30 weken en 4 dagen geboren, een hele hele kleine baby, ik geloofde het niet dat ik bevallen was dat ik moeder was dat ik een kind in de couveuze heb liggen. het was net als of het een droom was. ik moest meteen gaan beginnen met kolven het heeft een paar dagen geduurd voor dat de melk op gang was gekomen. nou daar lag ik dan in het zieken huis alleen zonder baby. heb er 6 dagen gelegen en mocht naar huis, dat was nog moeilijker voor me, je bent bevallen je hebt een kind maar gaat alleen naar huis. zo heb ik het bijna 6 weken vol gehouden. iedere dag naar het ziekenhuis. dan daar zag je dan het kind in de couveuze liggen. je kon er alleen maar naar kijken, een klein kind dat alleen onder de draden vast zat. zielig, en tegelijkertijd voel je je ook schuldig.
ik heb een hele tijd van mijn kraam tijd gemist, dat heb ik niet mee gemaakt, als het kind geboren wordt dat het bij je op de borst wordt gelegd dat heb ik niet mee kunnen maken, een kind dat je borst voeding gaat geven ook niet mee gemaakt.
ik heb bijna 6 maanden gekolft, ik ben er helemaal kapot van iedere keer kolven zelfs snachts deed ik dat. ik had geen rust, maar omdat het goed is voor mijn kindje heb ik het toch volgehouden
ik zou graag in contact willen komen met mensen die ook een prematuur kindje hebben. dat we onze informatie kunnen delen. dat we elkaar zullen begrijpen.
gr noorjte |
|
|
|
|
sjeima
|
| Geplaatst: 16-09-2009 22:04 |
|
|
Lieve Noortje.
ik las hier je oproep,
en heb erg met je te doen meis.
waat een zorgen,wat een verdriet en wat een teleurstelling leeft er in je he?
tuurlijk ben je blij met je zoontje,maar ik snap best dat je veel gemist hebt zoals het niet op je borst krijgen van je pas geboren kindje.
maar wat ik nog wel even kwijt wil....RESPECT voor jou hoor dat je zes maanden hebt gekolfd,wat ontzettend knap van jou!!!
hoewel ik geen kindje heb die te vroeg geboren is zoals jou zoontje kan ik me alles heel goed voorstellen,en omdat ik je nog ken van het mei mama forum besloot ik toch een reactie hier voor je achter te laten.
in ieder geval,als je de behoefte hebt je mag me ook altijd mailen,of toevoegen op msn bijvoorbeeld,mijn msn naam daar is net als mijn nicknaam hier.
heel veel sterkte en pas goed op jezelf.
liefs Sjeima. |
|
|
Jada08
|
| Geplaatst: 19-09-2009 10:04 |
|
|
Hoi Noortje,
Mijn kindjes zijn ook te vroeg geboren, 12 weken. Mijn kindjes hebben 3.5 week in een academisch ziekenhuis gelegen en nog 5 weken in het ziekenhuis waar we wonen. Ik heb maar 6 weken gekolft, omdat ik best wel veel pijn had en ik trok het niet meer. Was helemaal kapot van de zorgen en het gevlieg naar het ziekenhuis. Mijn kindjes zijn nu bijna 1 jaar, en het gaat heel goed met ze. Hun ontwikkeling gaat super, ze lopen natuurlijk wel iets achter maar dat mag allemaal. Ze groeien als kool. En wegen nu rond de 9.5 kilo. Terwijl ze bij de geboorte maar 1200 en 1500 waren. Mocht je vragen hebben stel ze gerust.
Denk goed om jezelf. Als ik na mezelf zie zit ik nu pas in het proces om alles te verwerken. In het begin ben je alleen maar bezig met je kindje (s) en de alle zorgen daar om heen. Nu het goed gaat met mijn moppie's gaat het mij een beetje minder. Kom te pas aan het verwerken toe.
Hoe is het nu met je kindje? En hoe oud is hij/zij nu?
Liefs Jada |
|
|
Jada08
|
| Geplaatst: 19-09-2009 10:10 |
|
|
| sorry zie nu pas dat je een zoon heb en dat hij in maart is geboren |
|
|
noorjte82
|
| Geplaatst: 25-09-2009 18:38 |
|
|
he Jada08
ik zie nu pas dat je gereageerd hebt. ik ga straks ff aandacht mijn verhaal schrijven. ik hoop meer informatie te delen ik zoek al heel lang een lotgenoot met de zelfde ervaring. ik schrijf straks als het niet lukt doe ik het morgen
groet noorjte |
|
|
Jada08
|
| Geplaatst: 27-09-2009 9:58 |
|
|
| Is goed ik hou het wel even in de gaten als je je verhaal geschreven hebt. |
|
|
janientje
|
| Geplaatst: 27-09-2009 12:42 |
|
|
hai noortje,
Ik ben ook mama van een prematuur kindje. Mijn dochtertje is 5 weken te vroeg geboren. Heeft 3 weken in het ziekenhuis gelegen en is nu 5 jaar.
Het eerste wat ik te horen kreeg was dat kindjes rond die geboortetermijn er eigenlijk nooit wat aan overhouden. Maar alles is helaas minder waar.
Mijn dochtertje heeft sindsdien nog 5x in het ziekenhuis gelegen en heeft daarnaast een sociaal/emotionele ontwikkelingsachterstand en regulatiestoornis. Wij rennen nog atlijd ziekenhuis in en uit.
Alles wat jij op schrijft herken ik heel erg. En nog altijd heb ik veel van die gevoelens.
Ik heb daarnaast ook nog een dochtertje die bijna 8 is. Met haar is er nooit iets aan de hand geweest en ontwikkelt zich prima.
Ik mail mee met mamasvanprematuren (even zoeken op yahoo of google). Daar zijn heel veel moeders van premature kindjes van elke leeftijd en is er vooral om ervaringen uit te wisselen. Mocht je willen, mag je je daar ook gewoon aanmelden. Het is een gesloten groep dus niet heel online web kan alles zomaar lezen.
Liefs janientje |
|
|
browneyes
|
| Geplaatst: 27-09-2009 13:08 |
|
|
Hallo noortje,
ik lees net je verhaal, ik ben in 2003 bevallen van een dochtertje. ze is geboren met 27 weken en 3 dagen.
ik had het HELP-syndroom, met andere woorden zwangerschaps vergiftiging.
ik had steeds last van mijn bloeddruk, en het bleek dat mijn dochtertje zowiezo te licht was, omdat de navel streng steeds dicht kneep. dus het was voor haar erg vechten om haar voeding binnen te krijgen.
ik moest gelijk naar het umcg en er gebeurde van alles om mij heen, ik besefte alles nog niet echt het ging zo snel allemaal.
en in het ziekenhuis zeiden ze dan ook we kiezen voor de moeder zowiezo dat ze niet in gevaar gebracht word. ik vond dat zo erg om te horen, ik voor mijn kindje?? laat haar maar goed op de wereld komen dacht ik.
na 1 week in t ziekenhuis hebben gelegen met 3 dagen nog prikken in mijn been voor mijn dochtertje om haar longetjes te versterken.
werd ze dan geboren, ze woog 585 gram en niet meer.
ze hoefde niet aan de beademing helemaal niks. zo'n klein vechtertje.
toen ik naar huis mocht ging ik elke dag een half uur heen rijden en half uur terug rijden om op bezoek te gaan bij haar samen met mijn partner.
kolven heb ik ook gedaan, maar bij kwam er weinig tot niets uit dus ik kon er gewoon wel mee stoppen.
Nu uiteindelijk word ze in dec alweer 6 jaar  en het is een kleine tuttebel, ze is super pienter kleine praatjes maker en gaat gewoon allemaal goed.
ze krijgt nu wel groeihormonen, omdat ze toch erg laag zat met haar lengte. en haar lengte zou uiteindelijk 150cm worden. en eerlijk gezegd vond ik dat te klein, het is al een tenger meisje en ze vind het al niet leuk dat kindertjes die even oud zijn als haar zich voorover bukken en met haar praten alsof ze veel kleiner is.
nu zitten we er inmiddels al een jaar aan, en ze groeit elke maand 1 of 2 cm, klinkt heel weinig maar voor ons is dat heel veel.
het is voor ons moeders en ook vaders heel wat. je staat in het begin zo machteloos en zo onwerkelijk.
maar alles komt goed  en ook wat aan jezelf denken he.jij moet ook tot rust gaan komen. want baby's voelen ook alles aan.
ik wens je veel succes en geniet nu lekker |
|
|
noorjte82
|
| Geplaatst: 29-09-2009 11:35 |
|
|
hallo mama's
ik vindt het heel lief van jullie dat jullie gereageerd hebben.
voor mijn zwangerschap was ik bijna 2 half jaar bezig om kinderen te krijgen. na twee jaar is gelukkig gelukt maar helaas mis gegaan het hartje is gestopt bij bijna 8 weken. de volgende zwangerschap heb ik test gedaan en positief was mijn test maar een paar weken later was alles weg, toen ben ik me zelf voor de gek gaan houden. ben ik gek aan het worden of zijn die testen gek aan het worden, oke ik ben gewoon weer verder gegaan met clomid slikken en in augustus ben ik gelukkig weer zwanger geworden.
tijdens mijn zwangerschap heb ik helel moeilijke tijdne mee gemaakt. bij ongeveer 6 weken begon ik steken in mijn onder buik te krijgen, was die dag aan het werk, ik mocht naar huis gaan, maar de pijn bleef maar door gaan dus ik en mijn man naar de eerste hulp daar hebben ze gekeken en ze zijden je bent zwanger, maar misschien heb je nog een zwangerschap buiten je baarmoeder zitten dus ik schrikken wat is dit, moest die nacht overnachten in het ziekenhuis, de volgende dag hebben ze goed gekeken en de conclusie was dat ik maar 1 zwangerschap had en die zat goed, gelukkig ik mocht naar huis. maar de pijn bleef maar door gaan dus ik ging naar mijn gyneacoloog en zij zij je hebt een bloeding in je eierstok zitten een kycte, maar daarkonden ze gewoon niets aan doen. ik heb me dus ziek gemeld op het werk.daar waren ze het niet mee eens ze had me nodig en moest komen, ik zei nou dat beslis jij niet dat ik kom werken dat doet de arbo nog steeds, toen ben ik in een depressie geraakt, angst, nachtmerries, huilbuien om niets, niet naar buiten gaan, alles af reageren op eten, hoofdpijn, bekken pijn, enz.
zo ben ik mijn zwanger door gegaan tot bijna 30 weken, maar gelukkig gaf de arbo mij gelijk en mocht ik thuis gaan zitten.
ik was bij mijn moeder, en kwam thuis toen vondt ik een stapel met brieven thuis 2 van mijn werkgever en 1 zelfs aangetekend dus ik meteen schrikken, stond in de brief dat ze mijn 3 keer hebben proberen te bellen maar dat was niet waar, ze hebben mij altijd proberen te bereiken, en nu lukte het zogenaamd niet,en kreeg meteen officieel waarschuwing, ik heb de hele nacht zitten huilen waarom ze zo deed, ze weet hoe moeilijk het was om zwanger te worden, want zij zelf is ook bezig om kindern te krijgen en het lukt ook niet bij haar, de hele nacht geen ook dicht gedaan. de volgende ochtend bellen naar het fnv ze konden niets voor mij doen ik heb geen bewijs.
om 12:00 uur ben ik de was gaan ophangen en ik voelde warm water langs me benen, ik naar de wc zag neit echt wat bijzonders, dus ben verder gegaan met de was ophangen en het water bleef maar klein beetje voor beetje naar beneden komen, dus ik vertrouwde het niet helemaal ik de verloskundige bellen en binnen een half uur was ze er. en ze vertelde me dat mijn vliezen waren gebroken, en dat ik naar het ziekenhuis moest gaan. eerst besefde ik het niet helemaal wat er gebeurde. ik mijn man bellen die is meteen gekomen mijn moeder was er ook. ik moest in het ziekenhuis gaan liggen tot het kindje geboren wordt.
daar heb ik dan 4 dagen gelegene, en de vijfde dag vroeg om 8:00 uur voelde ik buik pijn. maar dat was niet ze erg ik heb toen toch gebeld naar de verpleegkunde ik moest aan de stg scan. de pijn bleef maar ergere worden tot 12:00 hield ik het wel vol maar toen werd de pijn erger. toen kwamen de verpleeg kundige en zeiden je hebt weeen je gaat vandaag bevallen ik schrikken. nou mijn kindje was ter vreog om in gewoon ziekenhuis te bevallen dus ik moest naar een academische ziekenhuis, maar waar ik woon alles zat vol, dus er werd voor mij gebeld door heel nederland. uiteindelijk na weet ik hoe lang kwamen ze je gaat naar utrecht. de ambulance zag ik aan komen en toen verloorde ik een hele grote bloed propje, toen heeft de verpleegkundige gekeken en zei je hebt 7 cm ontsluiting je kunt niet naar utrecht gaan je gaat dan in de ambulance bevallen. ze ik moest toch bevallen in het zieken huis waar ik lag. na ongeveer 2 uurtjes kwam het kindje ter wereld.
het was een jongetje dat zag ik als eerst, en weg waren ze toen met dat kindje. daar lag ik dan zonder kind, zo veel pijn zo veel bloed, en het eindresultaat was daar lig je dan alleen. het kind werk naar de couveuze afdeling gebracht.gelukkig had ik wel familie om me heen. anders zat ik daar alleen. maar op een gegeven moment moesten zij ook gaan en daar zat ik kan in een kamertje helemaal alleen ik voelde bloed stromen ik kon niets doen. ik ben net bevallen en nu zit ik zo eenzaam hier, gelukkig had ik mijn telefoon en ben toen maar gaan bellen. waarom moest ik dit mee maken.na ongeveer een uur kwam er een verpleeg kundige ik mocht opstaan en eindelijk gaan douche om naar het kind toe te mogen.
daar ging ik dan in een rolstoel naar de couveuze afdeling. het kind lag in een open couveuze omdat er geen dichte ware of zo. allemaal draadjes het was gewoon schrikken zo een klein mensje dat aan zoveel draadjes moest vast zitten. je gaat je meteen schuldig voelen.
de volgende dag is mij uitgelegd hoe ik moet kolven er kwam toen niets uit, maar na een paar dagen kwam er een klein beetje voor beetje. na 6 dagen mocht ik naar huis. heel gek je bent bevallen je hebt een zoon die is van jou maar toch ga je met legen handen naar huis. zo heb ik het 5 weken of 6 volgehouden.
nou dames dit was ff mijn verhaal het vervolg schrijf ik misschien vandaag nog of morgen. sorry voor de lange tekst en er kan ook typ fouten in zitten.
groet noorjte |
|
|
2004
|
| Geplaatst: 04-10-2009 20:01 |
|
|
Hallo alllemaal ten eerste wil ik jullie
allemaal een hart onder de riem steken en
ik vind het heel knap mooi dat jullie je verhaal
willen delen met ons wat een heftige verhalen.
Ik zelf heb 3 weken met een zwangersch.vergiftiging
en hellpp syndroom in ziekenhuis gelegen na 35 weken
is onz kindje met spoed gehaald 2025 gr 43 cm een
apgar score van 9/10 zo n vechter
Inmiddels is ons meissie bijna 5 het enige wat er nog zichtbaar van is is haar lengte en gewicht maar ikzelf
heb daar alleen moeite mee dwz zorgen om.
ze wordt 5 en is 1.03 en 14.7 kilo |
|
|
|
|
esorol
|
| Geplaatst: 29-12-2009 13:51 |
|
|
ik zit op het moment in dezelfde situatie. mijn zoon is 1 december 2009 met 25+4 weken ter wereld gekomen. geheel onverwacht kreeg ik na een zwangerschap zonder enig probleem, vochtverlies. even naar de EHBO om te laten controlleren. ik had 4 cm ontsluiting en de vruchtwaterzak kwam naar buiten. ik ben met spoed opgenomen en met infuus probeerden ze de bevalling te remmen. dit is niet gelukt. na twee dagen kreeg ik ineens weeen en twee uur later was mijn baby geboren. 700 gram en de lengte weten we niet. hij moest gereanimeerd worden en geen daarna direct de couveuse in. daar ligt hij nu nog. het gaat goed met hem. hij groeit en ziet er steeds meer als en "gewone" baby uit. we gaan er iedere dag naar toe om hem te aaien en met hem te praten en één keer mocht ik hem vasthouden! het is een gek gevoel. ineens ben je niet meer zwanger maar je voelt je geen moeder. alhoe wel dat gevoel nu begint te komen. ik kolf melk en dat breng ik iedere dag naar het ziekenhuis. das is toch te beste voeding denk ik.
ik hou het bericht kort want ik moet nu dus naar het ziekenhuis. sterkte en liefs, Rose (esorol) |
|
|
esther22682
|
| Geplaatst: 19-01-2010 22:04 |
|
|
hoi noortje
ik lees je verhaal net
en heb bijna het zelfde meegemaakt
ik vind het nog steeds moeilijk om over deze periode te praten
ik heb op 27 april 2009 een tweeling gekregen
die zijn met 30 weken gehaald via keizersnee
de kleinste deed het de hele zwangerschap al niet goed
hij groeide niet goed en zou het miss niet overleven
elke week na het ziekenhuis hier een dik uur vandaan
moest er op een gegevn moment blijven twee weken
maar na een week ben ik weer na huis gegaan hield het ff niet meer vol daar (heb nog een zoontje van 2 )
een week thuis wel om de dag ego en ctg
moest ik na een week weer blijven ging niet goed met de kleinste
op donderdag 23 april kregen we te horen dat ze op maandag werden gehaald
werd op die dag op zeven uur opgehaald en om half acht lag ik onder narcose mocht er niet bij blijven en mijn man ook niet 
om 8.35 is dylan geboren hij was 1490 gram en 37 cm
werd gelijk weg gebracht en om 8,36 werd milan geboren hij was 1090 gram en 37 cm
toen ik bij kwam zat mijn man naast me en het eerste wat ik vroeg is alles goed gegaan met de kids
hij zei ja maar ze zijn echt heel klein
ik kon er helaas nog niet heen was te zwak om in een rolstoel te zitten
ben smiddags begonnen met kolven maar kwam niet veel een dag later pas
savonds ben ik naar ze toe gegaan het was echt onwerkelijk zo klein en ik vroeg me af of zze wel van mij waren het voelde niet zo
ze hebben de eerste twee weken heel zwaar gehad milan heeft een adem stop gehad en dylan een klap long
na drie weken zijn ze verhuisd dichter bij huis heeft dylan nog 6 weken gelegen en milan 7 weken want hij moest ook nog geopereerd worden aan een dubbele liesbreuk
nu zijn ze acht en halve maand en het gaat supper goed met ze zijn nog wel klein (6 en halve kilo)
maar ik geniet van ze en dat is het belangrijkste en als ik terug denk aan die tijd van de eerste weken ben ik blij dat ze gevochten hebben en dat we ze nu bij ons hebben
ik hoop dat jullie net zo veel genieten van jullie kind als wij en ze zeggen de pijn gaat weg maar de herrinderen blijven
groeten esther |
|
|
adiesje
|
| Geplaatst: 20-01-2010 7:40 |
|
|
Hallo dames,
ik lees jullie verhalen met veel herkenning. Afgelopen juli ben ik moeder geworden van een drieling na een zwangerschap van 30+3 weken. Het is ongeveer hetzelfde verlopen als bij jou Noortje, alleen ben ik met een KZ bevallen en heb de kindjes helemaal niet gezien na de bevalling.
Ik heb wel alles meegekregen wat de kinderartsen met elkaar overlegden toen elk kind eruit werd gehaald. Dus ik lag op een tafel en hoorde aan de zijkant: 'baby nr 1 valt weg, even meehelpen', 'baby nr 2 apgarscore 8, gaat goed' enz. Dat vond ik echt vreselijk om te horen.
Voor de rest kijk ik denk ik heel anders naar die periode dan jij. Probeer alles om te draaien en zoek naar positieve dingen, zoek trots in jezelf en in je kindje.
Het kan ook zijn dat ik heel anders ingegaan ben in die bevalling. Omdat ik drie kindjes droeg wist ik dat het een vroeggeboorte zou worden. Toen ik 28 weken had gehaald (toen lag ik al in een academisch zkh), hebben we feest gevierd. Om de borstvoeding op gang te helpen heb ik mezelf alleen de volgende gedachten toegelaten:
- ze hoeven niet beademd te worden!
- ze wegen alle drie > 1 kilo;
- ze verdragen de voeding goed;
- geen hersenbloedingen;
- ze zijn de grootste babys op de NICU
enz.
Dat is de enige manier om het vol te houden.
Mijn kindjes zijn bijna 6 maanden, wegen alle drie tussen 6,5 en 7 kilo en doen het super goed. We hebben wel enige meegemaakt hoor, open ductus bij 1, dubbele liesbreuk bij ander enz. Maar dat zijn geen dingen die ik wil onthouden..
Ik wens je heel veel sterkte maar vooral plezier met je kleine wonder. Je kind wordt een enorm sterk mens omdat ie zoveel heeft moeten vechten, onthoud dat! |
|
|
lamparentaal
|
| Geplaatst: 20-01-2010 11:06 |
|
|
Hallo iedereen ik zie dat jullie het hebben over premature kinderen,
Onze mooie dochter is geboren met 28 weken!
Ik kreeg met 27weken en 3 dagen zwangerschap weeen, naar de verloskundige ze vertelde ons dat ik al 5 cm ontsluiting had, dus met spoed in de ambu naar leeuwarden daar ben ik aan het infuus gelegd en heb 2 pijnlijke spuitjes gehad om haar longetjes sneller te laten rijpen dat moest 24 uur in werken dus ik moest het zowieso 2 dagen volhouden, ik heb het 3 dagen volgehouden toen was ze precies 28 weken jong, 1 kg en 33 cm, ze is nog afgevallen tot 980 gram. ze heeft eventjes aan de beademing gelegen om haar op gang te helpen daarna kreeg ze een brilletje met low flow wat ze steeds meer af bouwden. na ongeveer anderhalve week dee ze alles op eigen kracht. na ongeveer 2 a 3 weken mocht ze naar leeuwarden een stapje dichterbij huis we waren super blij. ze lag er 3 dagen mn vriend was net weer aan het werk gegaan, en toen ging bij mij de telefoon het ziekenhuis vol zenuwen nam ik de telefoon op, we moesten met spoed naar het ziekenhuis rowena haar zuurstofgehalte zat onder de 80% er was al een ambu vanuit groningen onderweg om haar weer naar groningen te brengen, ide vepleegkundige zei we zijn haar nu aan het intuberen,., ik wist niet wat het was het klonk niet goed, ik d8 op dat zelfde moment dat dat hartmassage was dus ik klap zonder doei te zeggen de tel dr op en bel mn vriend om te zeggen dat i thuis moest komen want rowena moet naar t ziekenhuis hij zegt ik kom dr aan k was zo verdrietig en in alle staten ik wist niet eens waar ik moest staan of zitten niks hielp om het machteloze gevoel een beetje lichter te maken, we komen in het ziekenhuis aan daar stonden de mensen van de ambu al klaar we mochten niet naar binnen we moesten eerst met de dokter praten die ons precies uit heeft gelegd waar ze op dat moment mee bezig waren met onze kleine meid, en we mochten niet schrikken als we haar zagen, ik kon niet eens huilen zo erg, we kwamen binnen en daar lag ze overdwars in haar couveuse met een zuurstof bal op haar mond waar de zuster in kneep om haar zuurstof omhoog te houden want ze kon het niet meer zelf zo zwak was ze, in groningen aangekomen werden er allemaal kweekjes genomen weer 30 prikjes er bij, de uitslag was een streptoko virus en een aankomende longontsteking, aaaaah! ze hebben gelijk antibiotica gegeven en na een week was ze er weer boven op ze mocht toen weer naar lwd, wij weer blij en savonds zaten we met haar te buidelen en jaah hoor daar begon het weer het zuurstof weer naar beneden elke keer ik zei uit wanhoop jeetje wat is dit voor vies ziekenhuis elke keer als ze hier komt begint t weer! Weer antibiotica dat konden ze gelukkig daar doen en gelukkig het hielp! 3 maanden na haar geborte was ze eindelijk thuis!
Ze is nu bijna 2 jaar en een hele gezonde velle tante en ze heeft geen achterstand qua groei gewicht en verstand sterker nog met haar doen en laten loopt ze zelfs voor omdat ze zo pittig is en alles zelf wil doen!
Dus mensen ik wens jullie heel erg veel sterkte het is een zware tijd ook de relatie zal op de proef worden gesteld maar iedereen komt er zo super veel sterker uit!
Veel liefs |
|
|
Astrid1071
|
| Geplaatst: 31-01-2010 8:00 |
|
|
Hallo iedereen,
Ook hier een mama in dezelfde situatie; onze dochter is geboren met 32 weken. Niks anders dan jullie verhalen, ik verloor vruchtwater waardoor er te weinig overbleef voor de kleine dame. Na 10 dagen platliggen heeft de gyn besloten dat het niet langer kon en is op 27-1 Britt geboren met een keizersnede. Enige opmerking is misschien dat mijn verloskundige mijn "angst" dat ik vruchtwater verloor niet af had moeten doen als " ach kind, het is je eerste zwangerschap. Jij weet niet hoe dat voelt, het zal wel zwangerschapsincontinentie zijn. Je verliest urine".
Als ze namelijk wel goed had gereageerd, dan waren we NOOIT op vakantie gegaan naar Bali, Indonesie.
En hier lig ik dan..... net herstellende van de keizersnede en behalve mijn vriend, moederziel alleen aan de andere kant van de wereld met een dijk van een taalbarriere tussen ons en de artsen. Los van alle angsten om je kind is het gemis van familie en vrienden afschuwelijk. Zeker als er ook nog eens een verzekeringsmaatschappij om de dag vraagt of de kleine al klaar is om uit het ziekenhuis te gaan. Nee dus, ze ligt nog aan de beademing; wat wil je nou???
Goed, ooit zal er een moment komen dat we hier op terug kunnen kijken met een bepaalde wetenschap. Voor nu voelt het alleen als een hel op aarde. Gelukkig lucht het van je af "kletsen" enigzins op; tot zover dan ook mijn verhaal..... |
|
|
adiesje
|
| Geplaatst: 31-01-2010 9:49 |
|
|
Begrijp ik nou dat je op Bali bevallen bent met 32 weken? Ohh mijn god, meid heel veel sterkte aan jullie beide en aan jullie kleine wonder!!
Ondanks wat de verz.mij. zegt, blijf lekker daar netzolang je kindje sterk genoeg is voor de lange reis. |
|
|
Astrid1071
|
| Geplaatst: 31-01-2010 11:02 |
|
|
Klopt helemaal.... 1000-en km van huis, familie en hopen sneeuw (waar ik nu een moord voor zou doen). Ergens, ooit komen we er wel achter wat de reden van deze ongelukkige samenloop van omstandigheden is. Ondertussen leven we van uur tot uur, net zo lang tot we ergens in de lente met z'n drietjes terug kunnen naar NL.
Dank voor je lieve reactie! |
|
|
donna jane
|
| Geplaatst: 31-01-2010 12:37 |
|
|
Ik ben ook moeder van een prematuur. Mijn zoon is met 28 weken geboren. Hij woog 1190 gram.
Voor hem ben ik bevallen van een jongen met 20 weken zwangerschap. Hij woog slechts 295 gram.
Een paar maanden dat mijn zoontje was geboren en helaas overleden was ik weer zwanger.
Ik werd met 25 weken in het ziekenhuis opgenomen met weeen en 2 cm ontsluiting. Ik kreeg wee remmers, maar die hadden veel bijwerkingen zoals hartkloppingen en extreem lage bloeddruk. Met 26 weken werd ik overgebracht naar het WKZ. Na 27,5 week braken mijn vliezen en 3 dagen later werd onze zoon geboren. Na de bevalling werd hij gelijk meegenomen. Ik wist toen niet eens of het een jongen of meisje was. ik moest direct naar de ok, want de placenta liet niet los. Onze zoon heeft een hele moeilijke start gehad. 5 weken heeft hij aan de beademing gelegen en was zijn toestand zeer kritiek, 2 keer klaplong, diverse infecties en veel littekenweefsel in zijn luchtpijp waardoor beademing moeilijk was. De artsen dachten dat hij het niet zou halen, maar gelukkig besloot onze zoon anders. Na 5 weken ging hij spontaan zelf ademen. Hij heeft totaal 12 weken in het ziekenhuis gelegen, waarvan 8 in het WKZ. Daarna nog 4 weken in een gewoon ziekenhuis. Hij heeft wel gevoelige longen overgehouden, maar als ik nu naar hem kijk, 7 jaar later, ben ik super trots op hem. Hij ontwikkelt zich uitstekend en ook de artsen zijn zeer tevreden. Enige tijd geleden de arts gesproken die hem als baby heeft behandeld en zij vindt dat hij het super goed doet. Ik moet zeggen dat het WKZ een fantastisch ziekenhuis is. De verpleging is super. inmiddels ben ik 9 weken zwanger (wel laat want onze zoon is al 7, maar eerder durfden we het niet aan). Ik ben onder controle in het WKZ en hoop dat alles goed gaat, maar mocht het toch weer te vroeg komen, hoop ik dat we dezelfde verpleegkundige krijgen als toen. |
|
|
|
|
|
| Pagina 1 van 1 |
  |
|
|
