|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Psyche > Problemen met moeder
|
| Auteur |
Onderwerp: Problemen met moeder |
SophieIdentity
|
 Geplaatst: 25-08-2009 18:37 |
|
|
Hoi iedereen, ik ga proberen dit verhaal niet te lang te maken maar moet toch even me ei kwijt na jaren van ergenis.
Ik ben 20 en woon nog bij mijn alleenstaande moeder. het gaat al jaren slecht tussen ons, we verschillen ontzettend en toen ik jonger was had ik soms al het idee dat er soms is psychisch niet goed was met me moeder..
hoe ouder je word hoe meer besef je krijgt van iemands afwijkende gedrag,
Als ik bv een tip wil geven of ik maak een grapje, dan ziet ze dat 9 van de 10 keer als een aanval, alsof ik het negatief bedoel.
Ik heb toen ik jonger was, een jaar of 13 was ik denk ik.. wel eens geprobeert om er achter te komen wat er tussen me ouders heeft afgespeelt, waarom ze zijn gescheiden. (ze heeft mijn vaders achternaam in haar achternaam bij mij veranderd omdat mijn vader gedreigd zou hebben om mij te ontvoeren ofzo..ze liet me op jonge leeftijd met haar hulp engels brieven schrijven naar me vader om te voorkomen dat hij weer contact met me zocht)
ik keek op zolder en in mijn moeders kast omdat ik bij toeval een brief had gevonden van mijn vader waar het tegenovergestelde in stond van wat mijn moeder me al die tijd had verteld. dus het was mij toen duidelijk geworden dat er 2 kanten aan het verhaal zaten.
sinds dat ze er achter kwam dat ik in haar kast had lopen neuzen heeft ze een sleutel in gebruik om haar slaapkamerdeur op slot te doen omdat ze bang is dat ik weer in haar kamer neus.. zelfs als ze de hond even gaat uitlaten doet ze die deur op slot en vaak houd ze alsnog vol dat ik regelmatig in haar kamer kom.( ja en hoe doe ik dat als ze die deur dicht heeft?)
Ze geeft mij ook vaak de schuld van bv dingen die in huis zijn stukgegaan, er zijn inderdaad ook dingen in het verleden door mij kapotgegaan door ontwetendheid, (tjah je bent kind) maar in een ruzie verwijt ze me dat soms nog steeds en dus haalt ze vaak ouwe koeien uit de sloot. ik ben ook niet de liefste geweest vroeger maar als je een moeilijke moeder hebt word je vanzelf wel opstandig. overigens ben ik altijd op het rechte pad gebleven.ook vriendinnen die thuis bij me kwamen vonden me moeder soms raar in haar gedrag. mijn huidige vriend heeft ruzies tussen ons meegemaakt en die verklaart me moeder compleet geschift, die roept zelfs dat ze me moeder in een gesticht moeten zetten.
vroeger ben ik ook geslagen door me moeder en toen ik leerde voor mezelf op te komen heb ik haar duidelijk gemaakt dat ik dat niet meer pikte en heb haar regelmatig een duw gegeven als ze me te dichtbij kwam. ze is altijd erg intimiderent geweest tegenover mij en ik kan me herinneren dat ik als klein meisje altijd bang voor me moeder was als ze boos was, dan kroop ik in een hoekje op de grond en huilde ik. nu ben ik al jaren niet meer bang voor haar natuurlijk, maar ze is gewoon zo moeilijk. me tantes zeggen dat ook over haar maar als ik mijn meoder confronteer, met dat me tantes dat ook zeggen, dan zegt me moeder dat mijn tantes precies hetzelfde over mij zeggen. ze is ook al jaren chronisch ziek (coeliakie) en heeft longembolie gehad, ze zit nog steeds elke dag aan de bloedverdunners en ze is door de coeliakie erg mager( anorexia idee) ze lag jarenlang veel op bed en er zijn veel keren geweest dat ik mee met de ambulance moest omdat zij werd opgehaald. de artsen doen ook moeilijk om haar te helpen omdat ze in het verleden veel dokterde over zichzelf en wat later niks bleek te zijn. de laatste paar weken valt me op dat ze veel meer uit bed is en ze probeert ontzetten dominant te doen van: ik ben de moeder dus je hebt je aan mijn regels te houden en je hoort respect voor me te hebben. waarna ik vrijwel altijd antwoord met: moeder of niet respect aan mekaar moet je verdienen en we zijn allebei volwassen dus je gaat me niet domineren.
het verhaal is erg verwarrend misschien maar ik probeer gewoon een paar voorbeelden te noemen. er zijn wel honderden voorbeelden maar het is nu thuis zover gekomen dat ze me uit huis wil hebben binnenkort.
ik heb al een hele tijd een vaste vriend, maar we hebben simpelweg geen genoeg geld om samen te wonen, alhoewel we dat al wel willen. hij is 23 en moet nog 2 jaar naar school, en ik ga volgende week weer beginnen met een nieuwe avondopleiding die ook 2 jaar duurt. wel blijf ik parttime werken.nu zit ik dus in een lastige financiele situatie. uit huis gaan vind ik totaal niet erg, maar wel onder dwang.me schoonouders zijn erg begripvol en weten van de situatie en in een noodsituatie kan ik daar terecht, maar wil hun ook niet tot extra last zijn natuurlijk. wat zijn de mogelijkheden en zijn er meerdere mensen die zo´n dergelijke situatie met een familielid hebben meegemaakt?
groetjes |
|
|
|
|
Knowledge
|
| Geplaatst: 25-08-2009 20:42 |
|
|
Lieve Sophie (zo noem ik je maar even),
Wat een verhaal zeg, jeetje.
Ik kan hier een heel epos gaan neerzetten, maar daar heb je niets aan. Wat je moet doen is zo snel mogelijk een afspraak met je huisarts maken (een dubbele afspraak (!), voor extra ruimte om je verhaal te doen).
Vertel alles zoals je het ook hier verteld hebt, want alleen dan kun je geholpen worden. Het is zinloos om het verhaal mooier te maken dan het is, want uiteindelijk heeft jouw huisarts dan een vertekend beeld van de werkelijkheid en zul je misschien niet de juiste hulp krijgen.
Ik vind je ontzettend sterk hoor! En wat fijn dat je begrip vindt bij je vriend en zijn ouders. Als ze werkelijk zo begripvol zijn, kun je dus altijd bij hen terecht. Daar zou ik echt gebruik van maken, zodat je even onder moeders vleugels vandaan kunt en lekker tot rust kunt komen.
Heel veel moed toegewenst, maar je gaat het redden!
Liefs,
M. |
|
|
SophieIdentity
|
| Geplaatst: 02-02-2010 12:30 |
|
|
Beste Knowledge,
Alweer een tijdje geleden mijn bericht en jouw reactie, maar ondertussen is het bij me moeder zo ver gekomen dat ze een advocaat op me dak heeft gestuurd om me uit huis te krijgen..
Als argument zei ze dat ik het huis totaal niet uit wou, en dat was niet helemaal waar natuurlijk. ik wou wel uit huis maar niet onder dwang en dan moest ik me opleiding afbreken?! waar vind ik in deze tijd een fulltime baan zonder goede vooropleiding. heb een tijdje zitten kwakkelen wat ik nou voor opleiding wou gaan doen vandaar dat ik nog geen goed diploma heb..
Dus ik moest per 31okt. weg zijn daar..
Ik kon uiteindelijk bij me schoonouders terecht, dus ik woon nu bij hun en me vriend.
Maar wat een drama was dat, veel spulletjes kon ik niet meenemen want hun waren ook beperkt aan ruimte natuurlijk. bed verkocht, tafeltjes laten staan die ik al jaren had..
Een ontzettende ruzie gehad over de fotoalbums. ik hoefde de albums niet mee, maar ik wou me babyalbum wel mee. dat was uiteindelijk goed volgens haar, ze zou wel dubbele foto´s maken voor haarzelf.
Later kwam ze er in een nieuwe discussie op dat ik dat album dus niet meekreeg en dat ik de dubbele foto´s zou krijgen. Ik was woest, hoezo kreeg ik dat niet mee? Omdat ze eraan gehecht was, want ik was toch haar kind. Pardon?! je zet me uit huis en je zegt zonder schaamte, maar ik ben toch je kind en dit betekent veel voor je??? sorry maar daar kon ik dus niet bij.
Maar er was uiteindelijk haast bij want ik had een hoop te regelen in een korte tijd. plus school was ondertussen begonnen dus ik zag het met de tijd soms niet zitten. Me beste vriendin heeft me geholpen met wat spulletjes inpakken en me vriend natuurlijk heeft heel veel gedaan.
Nu zit ik hier alweer ruim 3 maanden en het gaat goed. eerder wat prikkelingen en het is natuurlijk erg wennen maar ik kan goed met me schoonouders dus dat scheelde een hoop. school gaat ook goed,loop wel wat achter maar me cijfers zijn goed en het inhalen komt ook op ze tijd. elke vrije dag ben ik bezig met school om het bij te benen. Me vriend en ik zijn onderhand aan het sparen voor een nieuw 2 persoons bed( we slapen nu in een eenpersoons) en als het bed er is gaan we sparen voor de rest van de uitzet.
Ik heb nog wel eens contact met de buurman van me oude adres en die spreekt me moeder nog wel eens. volgens hem heeft ze hele verhalen over me vriend dat ze hem nooit gemogen heeft, terwijl ze in het begin altijd vriendelijk deed.. schijnheilig dat ze is, verschrikkelijk dat ik dat niet altijd doorhad.
Ik heb verder ook geen contact meer met haar. heb uit goede bedoeling wel een kerstkaart gestuurd met alleen mijn naam eronder, maar ik wil haar verder niet meer spreken. ze is verder nooit meer met dubbele foto´s aangekomen en andere afspraken is ze ook nooit nagekomen. maar het is zo moeilijk soms want het is en blijft je moeder. maar wat ze me heeft gedaan is moeilijk te vergeven. misschien komt dat ooit nog eens. maar ik moet nu kiezen voor mezelf. me vriend en ik zijn bezig serieus een toekomst samen op te bouwen en contact op welk gebied dan ook met me moeder zou alles weer op zijn kop zetten. Volgens de buurman waar ik het eerder over had heeft ze met een van me tantes ook helemaal geen contact meer..wat ik sneu vond om te horen want ze is gesteld op haar zussen, maar me oudste tante koos mijn kant en is als een tweede moeder voor me. ik kan alles kwijt bij haar en ze steunt me bij alles. me moeder was in haar ogen nu ook echt te ver gegaan. Al in al gaat het goed, ben weer aardig mezelf aan het worden maar als ik er serieus over praat huil ik zeeen vol, het zit hoog natuurlijk maar ik denk aan de mooie toekomst die ik en me vriend samen hebben en dat houd je goed op de been.
Weet niet of je dit ooit nog mocht lezen, maar dan heb ik je in ieder geval op de hoogte gehouden.
groetjes |
|
|
|
|
|
| Pagina 1 van 1 |
  |
|
|
