|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Psyche > Bloedprikfobie
|
| Auteur |
Onderwerp: Bloedprikfobie |
iago
|
 Geplaatst: 11-08-2009 17:59 |
|
|
Hallo,
Vanwege lichamelijke klachten (gewrichten, huid) is het noodzakelijk dat ik medicijnen zal gaan gebruiken. Daartoe zal er regelmatig bloed afgenomen dienen te worden. Hier heb ik echter een fobie voor. Niet voor injectienaalden/prikken in het algemeen - alleen voor bloedprikken. Waar ik echter ook bang voor ben is vastgehouden/-gebonden te worden.
Nu ben ik voor deze fobie - al meer dan een half jaar - onder behandeling bij een psycholoog - maar het zet totaal geen zoden aan de dijk.
Eerst moest er natuurlijk veelvuldig gepraat worden. Maar er gaat geen traumatische ervaring aan mijn angst ten grondslag. En ik heb ook geen specifieke concrete gedachten die ik er mee in verband kan brengen. Het is wat mij betreft net als hoogtevrees - je hebt het of je hebt het niet.
Nu ben ik "om te wennen" als toeschouwer aanwezig geweest bij een bloedpriksessie van iemand anders. Maar zolang ik zelf niet geprikt hoef te worden, vind ik het ook niet buitensporig eng om naar te kijken. (Het schijnt dat deze angst ook wel bij chirurgen voorkomt. Het doet zich alleen voor als je zelf het 'lijdend voorwerp' bent.)
Het lijkt nu helemaal op een dood spoor te zitten. Want ik durf nog steeds absoluut niet. Ik zie totaal geen oplossing. Mijn psycholoog maakte eerst wekelijks een afspraak met me - omdat ze de urgentie van het probleem erkende. Maar nu worden de afspraken steeds minder vaak gemaakt. De laatst gemaakte afspraak is door vakantie al twee keer uitgesteld en staat nu helemaal in september gepland. (terwijl de vorige afspraak midden juni plaats vond)
Kan iemand mij hierover iets zinnigs adviseren (maar bespaar me s.v.p. banaliteiten als:
- "Het zal toch moeten gebeuren.."
- "Gewoon even je kiezen op elkaar zetten.."
- "Het is toch maar een heel klein prikkie..."
Want dat heb ik allemaal al eindeloos vaak te horen gekregen.)
Bij voorbaat dank! |
|
|
|
|
vlinderr
|
| Geplaatst: 11-08-2009 20:45 |
|
|
hoi
wat een lastige fobie zeg.... Kan me voorstellen dat je niet echt meer weet hoe je verder moet.
Heb je iets aan afleiding? Zo veel mogelijk afleiding als je geprikt moet worden zodat je je probeert te focussen op iets anders? Bv een nintendo DS met een ingewikkeld denkspelletje of MP3 speler met harde muziek.
Proberen helemaal ergens anders mee bezig te zijn is erg lastig maar misschien niet onmogelijk.
Ik hoop dat je wat nuttige tips krijgt waar je iets mee kunt...
succes in elk geval! |
|
|
Heleen
|
| Geplaatst: 12-08-2009 13:11 |
|
|
Wat lastig zeg. Ook best apart dat je geen naalden- of prikfobie hebt, maar puur alleen de angst voor het bloedprikken. Ik had dat nog nooit eerder gehoord.
Mag ik vragen welke technieken je psycholoog gebruikt tot nu toe? Je zou natuurlijk naar een ándere psycholoog kunnen gaan om te zien of een andere benadering wat meer oplevert.
Verder weet ik dat er in Amersfoort een GGD-arts zit die werkt met lachgasverdoving bij extreem prikangstige patiënten. In de eerste plaats richt hij zich op reizigersvaccinatie, maar ook bloedprikken is een optie. Nu is het -tenzij je daar toevallig in de buurt zou wonen- waarschijnlijk geen optie voor jou om voor iedere keer bloedprikken dit 'trucje' toe te passen, maar het schijnt dat patiënten vaak nádat ze een keer of vaker met behulp van lachgas geprikt zijn, de fobie dusdanig uitdooft dat verdoving niet meer nodig is. Op de website www.prikangst.nl vind je meer informatie, misschien kun je eens contact opnemen met deze man? |
|
|
iago
|
| Geplaatst: 13-08-2009 23:11 |
|
|
Hi,
Vlinderr en Heleen, bedankt voor jullie reacties!
Een lachgasverdoving lijkt me wel wat, maar m'n psycholoog en huisarts zijn hier vooralsnog niet bijzonder enthousiast over. Ze vragen zich af of ik op deze manier wel over m'n angst zal komen. Bovendien mag het er wat hun betreft niet toe leiden dat ik alleen nog maar onder verdoving geprikt wil worden. Niettemin zal ik het weer eens ter sprake kunnen brengen, want persoonlijk lijkt het me juist een erg praktische volgende stap.
(Ik heb daarnaast ook nog een goede kennis die huisarts van beroep is. Met hem praat ik iets gemakkelijker over dit soort dingen dan met m'n eigen huisarts. Misschien dat hij me hierover iets kan adviseren)
Zo'n bloedprik-fobie komt voort uit angst je eigen bloed buiten je lichaam te zien stromen, rampscenario-verhalen over "misprikken" en de ader niet kunnen vinden, het idee van een vrij brede holle naald die eerst door de wand van de ader moet worden geprikt en daarna "horizontaal" de ader in wordt geschoven en zelfs uit associaties met "slagaderlijke bloedingen" en het doorsnijden van polsen. Het is allemaal gewoon te walgelijk voor worden. En dan ook nog de manier waarop het gebeurt! Je zit gewoon als slachtvee opgepakt in zo'n wachtkamer. Helemaal niemand die je eerst komt gerust stellen. Even een kopje koffie, even een praatje. Nee hoor - 't is gewoon lopende band werk. Op deze manier zal ik het me nooit laten aandoen.
Eventuele verdere ideeën zijn van harte welkom.
Groetjes |
|
|
els 65
|
| Geplaatst: 14-08-2009 7:58 |
|
|
Kijk eens op IPZO! Misschien kunnen zij wat voor je betekenen.
Succes, Els
www.ipzo.com |
|
|
Heleen
|
| Geplaatst: 15-08-2009 10:16 |
|
|
Bedankt voor de verdere uitleg, dat maakt wel duidelijk waar je precies bang voor bent, en waarom het specifiek gaat over het bloedprikken. Heb je trouwens in het verleden daar zelf vervelende ervaringen mee gehad, of dat niet?
Ik snap trouwens de reactie van je huisarts en psycholoog wel hoor, natuurlijk is het wenselijk om een dergelijke fobie eerst en vooral te behandelen met psychologische technieken. Maar daar ben je al een behoorlijke tijd mee bezig, en misschien is het dan verstandig om eens iets anders te proberen. Aan de hand van wat je beschrijft denk ik namelijk dat een dergelijke fobie niet zo heel gemakkelijk te behandelen valt.
Een veelgebruikte behandeling voor specifieke fobieën is de systematische desensitisatie. Oftewel: het heel geleidelijk jezelf blootstellen aan die dingen waar je bang voor bent. Bij iedere stap die je neemt en waarbij je merkt dat er niets gebeurt dat je angst bevestigt, dooft de angst verder uit. Voor iemand die hoogtevrees heeft bijvoorbeeld, kan de behandeling bestaan uit het steeds iets hoger klimmen. Dat kan beginnen met een keukentrapje, en eindigen met de bovenste verdieping van een flatgebouw. In jouw geval ben je daar een beetje mee bezig, je kijkt namelijk mee met iemand die bloed laat prikken. Maar dat is niet iets waar je bang voor bent, dus past eigenlijk niet helemaal in een dergelijke behandeling. Bij mensen die bang zijn voor naalden, is het meestal zo dat ze al bang worden als ze een naald zíen. Dan kan langzaamaan het aanraken van de materialen die nodig zijn bij het geven van een injectie, deel uitmaken van de behandeling. Maar als ik het goed begrijp, zit de angst bij jou alléén in het feit dat die naald jouw ader ingaat. Dan is inderdaad het meekijken niet iets waar je je angst beter van gaat beheersen. Maar gezien het feit dat je de wachtkamer ook zo vreselijk vindt: misschien zou het wél een mogelijkheid zijn om bijvoorbeeld eerst eens in de wachtkamer te gaan zitten en daarna gewoon weer weg te gaan, daarna in de wachtkamer gaan zitten en binnengeroepen worden, zonder dat er geprikt wordt, etc. Uiteindelijk zou je kunnen zien wat er gebeurt als ze vervolgens de stuwband bij je om doen en zoeken naar een ader, allemaal nog terwijl jij weet dat er niet daadwerkelijk geprikt gaat worden. Als je die hele aanloop naar het prikken toe niet meer eng vindt en je daarbij je angst onder controle kunt houden, ben je er aan toe om daadwerkelijk geprikt te gaan worden. In theorie althans 
Maar bij sommige mensen zal dat niet voldoende zijn. Ik denk ook niet dat je zo'n lachgasverdoving moet zien als een eindpunt, maar als onderdeel van de hele behandeling. Met een dergelijke verdoving ben je namelijk nog wel bij bewustzijn, maar ben je ontspannen, voel je je prettig en vind je alles wat er moet gebeuren wel best. Ik kan me voorstellen dat als je op die manier een keer geprikt bent (of misschien een paar keer) dat óók je angst uitdooft. Je hebt dan immers gemerkt dat er niets bijzonders gebeurt als je geprikt wordt, en dat je angst dus niet terecht is. Dat is in feite precies hetzelfde als wat er gebeurt bij de systematische desensitisatie: je gaat de confrontatie met je angst aan op een geleidelijke manier, en je merkt dat er eigenlijk niets is om bang voor te zijn. Ik vermoed dus dat een dergelijke behandeling net zo goed kan werken als een puur gedragsmatige aanpak. Sterker nog, aangezien jouw angst zo specifiek voor het prikken zélf is, kan ik me voorstellen dat het daadwerkelijk (onder lichte sedatie) geprikt worden misschien nog béter kan werken dan alleen het toewerken naar het prikken. En ook dit zou je langzaam af kunnen bouwen: je zou bijvoorbeeld af kunnen spreken een paar keer op deze manier geprikt te worden en daarbij de mate van verdoving langzaam af te bouwen, of als volgende stap na één keer prikken met verdoving een volgende keer laten prikken met een kalmeringstabletje, waarvan je dan de dosis geleidelijk afbouwt.
Kortom: ik denk dat er meer wegen zijn waarlangs jij je doel kunt bereiken. En als één manier niet lukt, is het misschien een goed idee om eens iets anders te proberen. Je zou natuurlijk in ieder geval eens via de site die ik noemde contact op kunnen nemen met die arts, puur om eens te overleggen en te horen wat hij ervan denkt.
En als we het toch hebben over verschillende wegen: in sommige gevallen is het ook mogelijk dat zo'n bloedprikdame bij je thuis komt prikken. Je huisarts kan dat regelen. Misschien dat dat (in combinatie met verdere behandeling, uiteraard) nog een mogelijkheid is om in ieder geval dat gevoel van "opgepakt vee" dat jij krijgt van wachtkamers te omzeilen. Misschien dat daardoor het daadwerkelijke prikken ook al minder eng is. In ieder geval heb je dan de rust van je eigen huis, iemand die goed kan prikken (ze sturen altijd de betere prikkers bij de mensen thuis langs, ze hebben dan namelijk niet de mogelijkheid om een collega te vragen als het niet goed lukt) en die er de tijd voor neemt.
Ik hoop in ieder geval dat je een goede oplossing kunt bedenken samen met je huisarts en psycholoog, want het lijkt me een bijzonder lastige fobie, zeker als je medisch gezien eigenlijk regelmatig geprikt zou moeten worden. Laat je nog een keer weten hoe het verder gaat? |
|
|
iago
|
| Geplaatst: 16-08-2009 22:16 |
|
|
Hoi Heleen,
Ik ben oprecht onder de indruk van je uitgebreide reactie. Dank je wel! Ik heb er ook zeker wat aan.
Sommige dingen zijn natuurlijk ook bij de psycholoog aan de orde geweest. Zo heb ik eerst kunnen kennis maken met degene die me zal gaan prikken. We zijn eerst ook een keer naar het lab gegaan - uitsluitend om de kamer te bekijken waar het prikken zal gaan gebeuren. Het gebeurt allemaal in redelijk voorzichtige stapjes. Gewoon inderdaad - om zoveel mogelijk te kunnen wennen en om spanning te ontnemen aan de diverse gerelateerde onderdelen van de bloedafname.
De enige keer dat echt paniek op voelde komen (tijdens de behandeling van de psycholoog) was toen de verpleegster een stuwband om m'n arm deed, ik m'n vuist moest ballen en zij toen een leeg buisje (bij wijze van injectienaald) op de plek van het prikken plaatste (dat was ook gewoon in de behandelkamer van de psycholoog). Kortom, dat is dan nog wel een geschikt onderdeel om eens te gaan oefenen.
Waar ik vooral mee in m'n maag zit/zat, was dat het ontnemen van spanning aan al dat soort "bijzaken", totaal geen invloed heeft op mijn angst voor de bloedafname zelf. Daarom lijkt me een lachgasverdoving bij het prikken - uitsluitend als onderdeel van de behandeling - een goede stap, waar ik me erg prettig bij voel.
Ik heb de volgende afspraak met m'n psycholoog pas in september, maar ik zal laten weten hoe het verder gaat.
Nogmaals erg bedankt!
Groetjes.
P.S. Wat betreft voorgeschiedenis. Enkele familieleden van mij hebben hele slechte ervaringen bij het bloedprikken. Mijn zusje bijvoorbeeld moest (toen ze een jaar of 16 was) geopereerd worden om een cyste te laten verwijderen - het benodigde bloedprikken ging steeds mis bij haar en het scheen heel veel pijn te hebben gedaan. Zij werd er zo bang van dat ze midden in de nacht huilend mijn ouders belde, om te vragen of ze haar alsjeblieft uit het ziekenhuis wilden komen weghalen - alleen om dat er de volgende dag een bloedpriksessie op de agenda stond. Een paar jaar later toen ik 19 was, is er bij mij bloed afgenomen (actie van de huisarts - een zeer actief SP-er - iedereen kon voor slechts 10 gulden een zeer uitgebreid lichamelijk onderzoek laten uitvoeren). Het verliep in de eerste instantie vrij redelijk - ik had wel eens eerder injecties gehad, dus voor het prikken op zich was ik niet echt bang. Totdat ik m'n bloed door het slangetje zag stromen (het was dus niet dat kliksysteem met buisjes zoals dat tegenwoordig bij een regeliere venapunctie gebruikelijk is). Ik raakte toen helemaal in paniek, waarop alledrie de dienstdoende verpleegsters zich bovenop mij wierpen teneinde mij in bedwang te houden. Dat is ongeveer wat ik mij er nog van kan herinneren - Het is al weer 20 jaar geleden dat dit gebeurde. |
|
|
iago
|
| Geplaatst: 15-01-2010 18:54 |
|
|
Het is inmiddels een hele poos geleden, dat ik mijn berichtje over mijn "bloedafname-fobie" heb geplaatst. In de tussentijd is er niet veel gebeurd - tot vandaag.
In mijn eerste berichtje gaf ik aan dat de afspraken met mijn psycholoog steeds minder frequent gemaakt werden. Dat bleef zo - in september stelde ze het opnieuw een keer uit, zodat ik pas in - ik meen - oktober langs ben geweest. (Dat heeft dus vier maanden geduurd!!) Toen heb ik het oa met haar over een bloedafname onder verdoving van lachgas gehad - als mogelijke volgende stap vd therapie. Zij zou daarvoor contact opnemen met een anesthesist van het ziekenhuis. Als ze meer wist zou ze contact met me opnemen. Ook dit duurde natuurlijk weer ontzettend lang. Uiteindelijk kreeg ik via de e-mail van haar te horen dat de anesthesist vond dat er te veel risico's verbonden waren aan een dergelijke verdoving.
In december besloot ik maar eens een flinke klachtenbrief te schrijven (ik had opnieuw in lange tijd - ditmaal anderhalve maand - niet langs kunnen komen) en om maar eens om een andere psycholoog te vragen. Ik had hem nog niet af of ik kreeg een e-mail van haar, waarin ze vertelde bij het ziekenhuis weg te gaan. Een andere psycholoog zou het van haar overnemen. (ik heb m'n klachtenmailtje alsnog gestuurd, wat misschien niet erg netjes was...)
Vorige week had ik mijn eerste gesprek bij m'n "nieuwe" psycholoog. Na een kort inventariserend gesprek stelde hij EMDR als therapie voor.
Vandaag heeft de eerste sessie plaatsgevonden. Natuurlijk had hij mij er vorige week iets over verteld en me voorts verwezen naar de website www.emdr.nl voor meer informatie. Die site had ik dan ook even bezocht - eigenlijk alleen de pagina met algemene informatie. Ik stond er heel sceptisch tegenover.
Of het echt z'n vruchten gaat afwerpen vraag ik me nog steeds af, maar het maakte in ieder geval vandaag heel veel bij me los. Emotioneel is het een zeer zware beleving. Iedere halve minuut zat ik zo'n beetje in het uiterste van weer een andere gemoedstoestand. Heel uitputtend.
Ik ben pas zojuist op zoek gegaan naar meer informatie over EMDR en ik verbaas me erover dat het zo'n omstreden behandeling blijkt te zijn. Het is voor het eerst dat ik bij een psycholoog vandaan kom en echt het idee heb dat er heel wat is gebeurd. Volgende week heb weer een nieuwe afspraak (hetzelfde ziekenhuis - maar bij deze psycholoog kan dat schijnbaar wel wekelijks).
Als er weer iets nieuws te melden is, zal ik dat doen.
Groet,
Iago |
|
|
kris6
|
| Geplaatst: 20-01-2010 15:21 |
|
|
| Behandeling met hypnose ofzo ? |
|
|
iago
|
| Geplaatst: 22-01-2010 17:44 |
|
|
@kris6
Nou, ik heb net m'n tweede sessie EMDR achter de rug en ik ben erg onder de indruk van deze therapie. Ik wil niet graag op de feiten vooruit lopen, maar dit zou best wel eens de uitkomst kunnen zijn. Vandaag had ik, toen ik naar huis liep, een heel erg opgelucht gevoel, maar ook met een beetje hoofdpijn - ik vind het steeds een erg zware beleving. Niettemin heb ik voor het eerst het idee dat er iets van m'n angst aan het vervliegen is. De volgende sessie is aanstaande donderdag alweer. Dat gaat dus lekkers snel. |
|
|
|
|
|
|
|
| Pagina 1 van 1 |
  |
|
|
