Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > wie heeft een dierbare verloren aan zelfmoord?
Auteur Onderwerp: wie heeft een dierbare verloren aan zelfmoord?
Willemien




BerichtGeplaatst: 02-01-2009 16:19 Reageer met quote

Beste mensen,

op 1 september werd mijn broer dood gevonden in zijn flat. 49 jaar oud. Hij was alleenstaand, geen kinderen geen vrienden! heel intelligent, maar geen werk in de wao al 9 jaar, wel aardige hobby's , zorgzaam , zorgde gedeeltelijk voor onze hoogbejaarde ouders die vlak bij hem woonden. Hulpverlening net opgestart, crisisdienst GGZ ingeschakeld; wij als familie allemaal paraat om te helpen. Hulpverlening zocht het in een autistisch spectrum; hij had moeite om naar buiten te treden; durfde op het laatst bijna meer en kon het ook niet. Wilde niet vrijwillig opgenomen worden en zei dat hij zichzelf niets aan zou doen omdat zijn ouders nog leefden. Toen het uiteindelijk toch gebeurde mocht ik het mijn ouders vertellen dat geloof je toch gewoon niet? Die mensen zijn 85 en 86 jaar.
Tot zijn 40e jaar bij mijn ouders gewoond en helaas geen partner gevonden ,wel veel moeite gedaan.

Wie herkent dit of heeft onlangs ook iemand verloren?
G
Bebhinn




BerichtGeplaatst: 04-01-2009 15:05 Reageer met quote

Hoi Willemien,
Het spijt me van je broer, heel veel sterkte ermee.

In 2003 ben ik mijn vriend verloren door zelfmoord, hij was ook haast mijn enigste vriend en hierdoor ben ik dan ook nog dieper in een zwartgat gedaald dan dat ik was. Uiteindelijk ben ik zelf ook een poging gedaan. Ik wou bij hem zijn en ik was zo gek in mijn hoofd dat ik hem overal hoorde en zag, en dat ik er van overtuigt was dat hij me wou halen.

Hierdoor ben ik gedwongen opgenomen en behandeld e.d. Ik heb er nogsteeds moeite mee. Maar het leven gaat door.

In de kliniek waar ik zat heb ik veel vrienden gemaakt. Ook nog buiten de kliniek daarmee om gegaan. Ik heb mensen daar weer tot leven zien komen en zien bloeien.

20 september 2007 heeft er iemand die ik ken via de kliniek zelfmoord gepleegt. En dit jaar zijn het er ook 2 geweest.

Zelfmoord is nog het ergste wat er is. Het is zo plotsling, en om te bedenken hoeveel pijn diegene daar voor zou hebben gehad is te erg. Elke dag heb ik er nog wel eventjes moeite mee, Tegenwoordig worden er veel grapjes over gemaakt en dan zie je mij weer huilend weglopen.

Ik zou er nooit mee kunnen leven. het enige wat ik nu ondertussen wel aardig kan is het ermee omgaan. MAar daar blijft het ook wel bij...
Willemien




BerichtGeplaatst: 04-01-2009 16:05 Reageer met quote

Beste bebhin,

Jij bent wel gedwongen opgenomen geweest, maar het was dus al bijna te laat. Hoe ver moet je komen voor een gedwongen opname? Het kan dus wel dat je na opname weer opknapt en toch verder kan. Hoe richt jij je leven in? werk je b.v. en hoe oud ben je. en waarom was hij je enigste vriend?
waarom heeft je vriend het gedaan??

Grappen maken over zelfmoord is niet op zijn plaats, maar soms kun je niet anders dan er cynisch over worden.

Heb je eigenlijk hulp gehad nadat het gebeurd was en heb je goede familie? veel mensen zijn toch maar eenzaam denk ik en dat speelt toch ook vaak een rol.

Als je geen antwoord wil geven begrijp ik dat hoor.

Goed dat jij er nog bent!!! veel succes en zorg goed voor jezelf.
Bebhinn




BerichtGeplaatst: 04-01-2009 16:42 Reageer met quote

Hehe, ik ben heel open tegenwoordig, vooral als ik anderen ermee kan helpen.

Het was zeker al te laat voordat ik opgenomen werdt. Gezien ik een poging had gedaan was het duidelijk dat ik een gevaar voor mezelf was. Zogauw iemand een gevaar voorzichzelf of voor anderen wordt kan er een gedwongen opname komen. Op dat moment wordt je direct in een kliniek geplaatst, er komt een advocaat met jou praten en er komt een rechter om te kijken of dit wel redelijk is. Deze kan een gedwongen opname voor 3 weken of 6 maanden opleggen. En dit kan verlengt blijven totdat het niet meer nodig is of de patient niet meer tegen zijn opname is.

Ik ben aardig opgeknapt indd, maar soms heb ik wel dagen/momenten dat het helemaal niet goed gaat. Op die momenten weet ik soms niet meer wat ik moet doen. Maar gelukkig worden deze dagen steeds minder.

Dit was mijn engiste vriend omdat ik het in die tijd nog heel moeilijk vond mij aan mensen te hechten. Ik ben vroeger altijd gepest en in de steek gelaten door iedereen. Zo voelde het teminste, waarschijnlijk zal ik er zelf ook een grote rol in hebben gehad. Uiteindelijk heeft hij het zover gekregen mijn vertrouwen te winnen en helaas ook te schaden.

Waarom hij het precies heeft gedaan weet ik niet, wel heb ik mijn vermoedens die waarschijnlijk ook waar zijn. Hij is mishandeld en misbruikt geweest door zijn ouders. Hij sprak wel vaker over zelfmoord. En voordat hij het echt ging doen sprak hij er ook steeds vaker over. Ik denk dat het leven hem teveel pijn had gedaan en dat hij zijn uitzicht niet meer zag. Wanneer het eenmaal slecht gaat voel je alles allene nog maar slecht gaan, niets gaat meer goed.

Ik had het mijn ouders nooit verteld en eigenlijk sprak ik er met niemand over. Ik kreeg het niet uit mijn mond en dus ook niet naar iemand toe. Maar wel zag iedereen dat het steeds slechter met mij ging. Ik begon mijzelf te verwonden. en toen hadden ze GGZ ingeschakeld, na een stuk of 10 gesprekken ben ik toen in de gedwonge opname terecht gekomen.

Ik denk dat als iemand zich vaak eenzaam voeld dat ie dan sneller zelfmoord pleegt dan anderen. Gewoon door het feit (bijna) niemand omzich heen te hebben en zijn/haar verhaal niet kwijt te kunnen of gewoon geen 'liefde' kunnen vinden daarmee bedoel k echt liefde, een partner...

Je mag gerust meer vragen stellen of duidelijkheid vragen hoor.

Jij ook succes en sterkte!
Willemien




BerichtGeplaatst: 04-01-2009 16:51 Reageer met quote

Bebhin,

ik begrijp het. vertel je verhaal er is niets nieuw onder de zon! Ik weet dat het vaak voorkomt als er erge dingen in je jeugd zijn gebeurd. dat hebben wij in ons gezin niet gehad. Mijn broer groeide met ons op met een geweldige buurt met veel spelen en veel kinderen. altijd gezellig alles mocht van mijn moeder, alleen mijn broer trok zich op een gegeven moment toch wel teveel terug(wij denken aan een soort autisme) hij zei zelf ook dat hij moeite had om naar buiten te treden, maar ook ons als zussen heeft hij de laatste jaren laten liggen en was snel beledigd deed veel voor onze ouders en was eigenlijk wel een gezellige vent.(als je er geen conflict mee had) We waren een beetje uit elkaar gegroeid maar gelukkig heb ik hem de laatste maanden zoveel mogelijk laten zien wat ik kon doen ook al ben ik wel kwaad en ongeduldig geweest.

Waarom ben je gepest???

mensen die geen baan hebben en alleen zijn plegen vaker zelfmoord dat is gweoon zo. mijn broer wilde graag die partner en zocht die echte liefde helaas het is niet gelukt.

grts
Bebhinn




BerichtGeplaatst: 27-01-2009 23:58 Reageer met quote

het zou kunnen dat je broer iets is overkomen waar hij nooit over heeft gepraat, Autisme zou het ook kunnen zijn geweesti inderdaad. Er zijn eigenlijk zoveel mogenlijkheiden wat een aanleiding kon zijn.

Tuurlijk wordt je kwaad en ongeduldig, Als jij je best doet iemand te helpen maar het niet lukt dat komt boosheid naar boven, dat is een normale reactie. Weet goed dat het niet jouw schuld is.

Ik was vroeger altijd heel groot qua lengte en heel gevoelig door dingen die waren gebeurt, huilde heel snel. Dit vonden alle kinderen op mijn school leuk dus gingen ze me pesten met mijn lengte en gevoeligheid. Het deed ze niets als ik helemaal overstuur raakte.
Kinderen zijn tegenwoordig steeds minder lief tegen elkaar. Het doet mij ook zeer om te lezen dat geweld al steeds vroeger begint. Ik snap het gewoon niet waarom ze dat doen, okal weet ik wel dat ze 'ergens bij willen horen' en 'zelf neit gepest willen worden' volgens mij zit er gewoon veel meer achter.
fourm




BerichtGeplaatst: 28-01-2009 9:10 Reageer met quote

Ben ook alleen, en sinds ik ziek werd heb ik ook geen werk meer.
Sloot mezelf steeds meer op in huis maar voelde ook dat ik hier niet beter van werd.
Uiteindelijk na een paar jaar bijna niet meer buiten te zijn geweest, alleen voor het noodzakelijke, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk.
Dit gaf een positieve draai aan mijn leven. Door het vrijwilligerswerk voelde ik me niet meer zo nutteloos.
Veel werk ik er niet, omdat dat helaas niet gaat. Maar die paar uurtjes in de week geven zoveel voldoening dat ik het iedereen kan aanraden.
Voor het eerst in heeeeeel veeeeeel jaren ben ik nu eindelijk al weken stabiel, de hoop op een betere toekomst groeit elke dag een beetje meer.
Maar, het is keihard werken geweest, met meer vallen dan opstaan......... maar........
het is mogelijk.
En dat probeer ik een vriendin die pas geleden een poging heeft gedaan tot suïcide ook voor te houden......
..... er is hoop..... alleen soms ben je te "blind" om nog licht te zien, maar het is er wel, altijd.
Willemien




BerichtGeplaatst: 28-01-2009 11:57 Reageer met quote

Beste bebhin,

nee, er was niets aan de hand met mijn broer in zijn jeugd. Wel een korte periode gepest op een nieuwe basischool in groep 8 want we waren verhuisd. Daar is goed op ingegrepen en al gauw had hij twee goede vrienden.Altijd vriendjes goed kunnen leren etc. na de heao, op vakantie met klasgenoten,(is maar een keer voorgekomen) goede baan, maar wel uit de buurt dus kostte veel tijd. Ook nog overwerken thuis, en weinig sociale contacten.(behalve op badmintonclub waar ik ook zat) Hij was wel erg op zichzelf toen ook al. Zat altijd boven op zolder in het ouderlijke huis. als wij op bezoek kwamen ging mijn man altijd eerst naar boven naar hem. hHj beweerde dat we niet voor hem kwamen dat soort dingen. Hij kwam niet eens naar beneden als we er waren. nadat we een keer een week-endje wegegweest waren met hem, sloeg hij daarna alle uitnodigingen verder af: ik ben een derde wiel zei hij: hij wilde eigenlijk alleeen maar mee als hij zelf een vriendin had. Diverse dates gehad ook wel wat langer maar nooit de ware gevonden, en dat was wat hij wilde.

Vanuit dit ouderlijke huis heeft hij zijn eerste depressie overwonnen(ik heb me ook toen zorgen gemaakt over zelfmoord) en ging op zijn 40e verhuizen naar appartement. vlakbij de ouders; hij wilde de wijk niet uit. het duurde 9 maanden voor het klaar was en ik was intussen op het niveau van: ik hoor het wel als hij verhuisd is. mijn vader hielp hem overal mee en ik had het druk met twee jonge kinderen die naar zwemles en voetbal en school gebracht moesten worden.Elk gaatje in de muren en vloeren werd dichtgeplamuurd. dat had hij ook voor mij gedaan in de babykamer van mijn zoon. Drie dagen is hij bezig geweest en
het was ook gewoon gezellig.We lieten hem zijn gang gaan, ook al waren wij sneller tevreden het moest zoals hij dat wilde : perfect dus..het kostte moeite om thuis weg te gaan en dat schijnt ook voor te komen bij mensen die een autisme spectrum stoornis hebben.De laatste 8 jaar is hij met tussenpozen steeds met rechtszaken bezig geweest; hij beet zich daarin vast en zag dat al zijn werk. niet voor anderen, voor zichzelf: recthszaak tegen de huisarts tegen de woningstichting, zijn laatse werkgever. Verder nog leuke verzamelhobby's via internet en muntenbeurzen bezoeken. ook daar kon hij uren met mijn vader over praten; ze hadden een beetje dezelfde focus. maar bij mij langs komen, nee ik had hem op een zeker moment al bijna drie jaar niet gezien.
IK moet toegeven dat ik onverschillig werd naar hem toe: hij had al diverse keren uitnodingingen afgeslagen(wilde niet meer in grotere gezelschappen komen)maar zei dan dus niks over de uitnodiging .En als ik dan een afspraak wilde maken zei hij dat hij daar op terug kwam en dat gebeurde dan niet.
Bij toeval kwam ik erachter dat er een keukenbrandje was geweest bij onze hoogbejaarde ouders. mijn broer verfde de keuem en had het er niet met ons zijn zussen over. Toen ik dat merkte ben ik erg boos geworden en zei in een een mail dat het gas eigenlijk afgesloten moest worden. dat pikte hij niet: de weg van de geleidelijkheid moesten we nemen omdat onze ouders geen veranderingen aan kunnen(met een verandering bedoel ik al het gebruik van een waterkoker.) nou die kwam er dan toch(heeft twee jaar geduurd). We kregen een conflict en ik heb hem een jaar niet meer gezien. In een brief legde ik hem uit dat mijn bedoelingen goed waren en ik graag nog een brand wilode voorkomen...
In de meimaand in 2008 belt hij ineens op en vraagt hoe het met mij gaat: ik ben verrast en we hebben een aardig gesprek; van een zware depressie niets te bespeuren; ook belt hij mijn zus en die is ook verbaasd. het conflict heb ik nog uitgepraat en hij vertelde dat hij spijt had van wat hij naar mij had gemaild. het leek wel of hij met een rechszaak bezig was..
IN de juni maand bespeur ik hezelfde als 10 jaar geleden en ik hou mijn hart vast. gelukkig is nu ook mijn zus meer betrokken en samen gaan we er aandacht aan besteden.
mijn moeder heeft er voor gezorgd dat de crisidienst in juni ingeschaled werd. Hij had tegen haar gezegd dat hij het niet meer zag zitten. Ze wist wat er kon gebeuren. Eind juli zat ik bij de GGz met mijn zus en ik vond het allemaal te lang duren. Gemaild en drie dagen later op een steenworp afstand van zijn woning kon hij naar de GGz( eventuele opname is aan de ortde geweest, maar wilde hij niet) gisteren heb ik informatie gevonden in zijn computer over gedwongen opname: daar washij dus over aan het nadenken blijkbaar. hadden we dat maar gedaan denk ik nu.. dat had een kans moeten krijgen op zijn minst. Ik ga nog een keer bij de GGZ praten want ik kom er niet aan uit. We wisten dat hij geen medicijnen wilde en hij had ook haast niets ingenomen. Allemaal halfjes en was pas 12 aug begonnen. Op 29 aug is hij overleden en het spijt me zo dat hij mij niet heeft gebeld in die nacht. Ik had hem zo graag willen helpen . IK had het gevoel dat ik n iet kon doordringen en die machteloosheid maakte me kwaad . helaas zag hij overal problemen in dat vond ik altijd zo eigenaardig; zo zou er dubbel glas geplaats tworden in zijn flat: dat was al een enorme berg dus wij zeiden dat we dan bij hem zouden komen om o.a. de rommel op te ruimen en er voor hem te zijn.Kleding kopen: mijn zus was bereid en heeft dat ook een keer gedaan met hem. Hij wilde een andere auto kopen: mijn man zou mee gaan kijken: er was geen afspraak te maken: nee nu maar niet dat is te snel ,en zo ging dat maar door.Hij was vooral heel bang voor alles, maar zonder medicatie kom je daar niet doorheen. Ik vind dat de hulpverlening hem gedwongen had moeten op nemen.het heeft weer eens te lang geduurd. Ze willen eerst een diagnose en gaan dan eens beginnen. dat heb ik wel wat kunnen versnellen op 1 sept. zou er iemnand zijn van het bureau"autisme in balans"en er kwam ambulante hulp. Mijn broer voorzag weer grote problemen (dat zei hij altijd over alles)want hij moest dan bijbetalen. Nou, wij weten inmiddels dat hij dat makkelijk kon: hij heeft een leuke spaarcent achtergelaten en er geen donder mee gedaan(ja wel zijn uitkering mee aanvullen dat wel)

Ik heb hem gezegd dat als hij niet meer ujt bed zou komen hij dat tegen met moest zeggen.IK ben nog steeds kwaad op hem , het gaat niet over; zelf werk ik ook niet buitenshuis en heb dus veel tijd om na te denken(teveel soms) Op dit moment ben ik niet in staat om iets anders te gaan doen en heb er ook helemaal geen zin in.Tot en met half nov. bezig geweest met alle afwikkleingen en nu komt de klap pas echt .

Fourm; ik heb het mijn broer ook voorgesteld vrijwilligerswerk: hij zei: wie helpt mij dan??? Hij was al te ver om n og iets positiefs te zien en ik dacht toch nog dat hij het zou redden; hnoe dom kun je zijn?Goed dat jij die stap wel hebt gezet;het sociaal isolement zorgt er sneller voor dat je depressief wordt. Zingeving is belangrijk: mijn broer vroeg zich dat ook a af welk doel heb ik en wat is mijn basis; hij zei dat hij geen enkele impuls meer had om iets te doen: totale apathie. wat vinden jullie nou van die hulpverlening? Ze hadden daar wel gevraagd of ik meekwa'm; tot dan toe had ik dat nog niet gedaan en de afspraak van 26 aug zou ook verder niets opleveren. Op 1 sept. was belangrijk: ik had gezegd dat we dan verder rond de tafel gingen zitten en kijken wat wij als familie konden doen.Die laatste week kon ik er gewoon ook niet meer tegen je moet je voorstellen dat ik dan alleen maar urenlang hoor dat er niets mogelijk is en dat hij 100 keer mij daarvan wil overtuigen. daarom was ik juist blij dat er iets concreets opgestart zou worden. dan had ik ook n iet het gevoel er alleen voor te staan. Mijn zus had ook al een afstand ingebouwd, maar als het nodig was kwam ze. ze woont ook niet in dezelfde stad.
De hulpverlening laten zulke mensen dus gewoon weer gaan. Het zal wel gecalculeerd risico zijn.Er wordt denk ik te moeilijk gedaan over gedwongen opname. ik zal dat eens vragen.
carlabrador




BerichtGeplaatst: 01-02-2009 20:34 Reageer met quote

vorig jaar 17 jan heeft mijn ex-en zeer dierbare vriend zm gepleegd met een vriend samen.we hebben 23 jaar samen gewoond en we waren soulmaatjes.het was 10 dagen voor mijn verjaardag en ik heb het nog niet echt verwerkt omdat mijn broer ook ineens uitgezaaid prostaatkanker bleek te hebben en die heeft ook niet lang meer.verder moet ik eerdaags mijn hond van 15 jaar ook wegbrengen.ik leef op de automatische piloot zover dat gaat.maar ik zit er knap door heen
Willemien




BerichtGeplaatst: 02-02-2009 10:39 Reageer met quote

beste carlabrador,

wat heb jij het moeilijk zeg. samen met een vriend schrijf je? Wat is er toch aan de hand, onder invloed van elkaar? ik begrijp het allemaal niet. En dan je broer nog en je hond . neem zeker een nieuwe hond al is dat nu misschien moeilijk.
heb je zelf wel hulp gezocht? het is gewoon niet te doen voor je zo. ik wens je sterkte en laat nog eens wat horen.
G
dikidi




BerichtGeplaatst: 04-03-2009 22:16 Reageer met quote

hallo allemaal

ik ben ook 2 personen verloren door zelfmoord! de laatste is vorige wk dinsdag begraven!

ik heb het daar heel erg moeilijk mee en had na de begrafenis toen ik nie kon slapen gebeden en gevraagd geef mee een teken als het goed is! ik kreeg het opeens heel erg tintelend koud en toen zag ik haar ze zei me dat alles goed is! maar nu heb ik zoveel angsten ik durf nie meer int donker te slapen ik durf bijna nie meer naar de wc snachts ik slaap heel erg slecht enz enz!

ik ben heel lang ernstig psychisch ziek geweest waarvan 7 jaar opname! daardoor ben ik zo bang om weer opgenomen te worden ik word gek ik slaap bijna nie meer omdat ik dat nie durf uit angst weer zoiets mee te maken!

en de laatste tijd ging het juist zo heel erg goed met mij! ik weet het allemaal nie meer!!!

liefs Dikidi
Willemien




BerichtGeplaatst: 05-03-2009 10:29 Reageer met quote

Beste dikidi,

Wat erg voor je nu het juist goedmet je ging.Zijn het twee mensen die je hebt leren kennen in je tijd van de opname.? Ik denk dat als je opgenomen bent dat je dan ook nog meer kans maakt dat jemesnen tegen komt die eventueel van plan zijn om zelfmoord te plegen. Ik vraag me af of je daar dan wel beter van wordt. Niet slapen na de begrafenis dat is logisch , in de week dat mijn broer is overleden heb ik ook weinig geslapen, maar de nacht na de begrafenis was ik zo moe dan lukt het wel en ikhad ook wel een teken willen hebben, maar mijn broer heeft zich waarschijnlijk bij mijn ouders"laten zien"daar had hij ook het meeste contact mee. Als ik hem zou zien zou ik zoveel vragen hebben en ik weet dat ik daar geen kans meer voor krijg. je moet niet bang zijn, als je het niet wil, gebeurt het ook niet. Geloof erin dat alles goed is en bespreek het gewoon met anderen als dat kan. Zoek je hulpverlening in dit stadium op je moet het ook nog gaan verwerken voor zover dat kan.

veel sterkte
dikidi




BerichtGeplaatst: 05-03-2009 10:37 Reageer met quote

lieve willemien

dankje voor jouw reactie

ja ik weet ook dat als je opgenomen bent je er veel mee te maken hebt! en ik ken ze idd van de opname! de eerste anneleen was een echte vriendin van me en de laatste mirjam was meer een kennisje. maar haar kende ik ook via haar tante die mijn kapster is! we hebben veel gesprekken gehad over mirjam! zij kon het leven echt niet meer aan! ze heeft het zo vaak geprobeerd om te leven maar zij was chronisch suicidaal dus al heel lang wisten we dat het een x mis zou gaan!

nu wil haar moeder verder contact met me om te weten wat er in emergis het psychiatrisch ziekenhuis allemaal gebeurd omdat mirjam haar dat nie kon vertellen omdat zij erg gesloten was!

vannacht was het weer raak ik heb weinig tot niks geslapen! de nacht ervoor wel heel goed geslapen! maar mijn vriendin die mirjam gekend heeft heeft precies hetzelfde ook die angsten om een overledene te zien

ik zou zeggen wees blij dat jij geen teken hebt gehad want dat is heel erg eng hoor!

liefs DIanne
Willemien




BerichtGeplaatst: 06-03-2009 11:14 Reageer met quote

Beste dikidi,

Een teken krijgen: als het als zou kunnen dan denk ik dat mijn broer weet dat hij niet te dicht bij moet komen omdat ik het hem kwalijk neem dat hij zelfmoord heeft gepleegd terwijl onze oude ouders(86 en 87) nog leven. Op het moment dat hij gevonden werd, (hij was niet op een afspraak komen opdagen van de GGZ) was ik bij mijn ouders om op het vesrchrikkelijke nieuws te wachten. Ik denk dat hij weet wat hij me (ons ) heeft aangedaan.Mijn moeder zegt dat ze hem een keer heeft gezien en die vindt het dus alleen maar prettig.

OOk erg voor de moeder van mirjam. Hoe oud is ze geworden? Het is de vraag of je haar alles moet vertellen wat je weet.maar ik snap dat ze vragen heeft.Je moet er maar gewoon veel over praten en het is nog maar pas geleden.
sterkte en die verschijningen gebeuren niet zomaar als je het niet wil.
dikidi




BerichtGeplaatst: 06-03-2009 11:22 Reageer met quote

lieve willemien

mirjam was nog maar 25 jaar een jaar jonger dan mij! anneleen was iets ouder dan mij toen was ik 23 zij 25 ofzo.

wat erg voor je dat je het je ouders moest vertellen! ja marja van emergis heef tmij geadviseert om het op te schrijven mirjam komt niet als ik er niet om vraag ze komt alleen als ik er om vraag! want je weet het wel maar op zo´n moment als je het dan visueel ziet dan snap je het beter zei ze!

ok en vond je moeder dat nie erg eng dan die verschijning?

liefs Dianne
Willemien




BerichtGeplaatst: 06-03-2009 12:21 Reageer met quote

nee mijn moeder vindt dat niet erg ze praat ook tegen hem, maar het is wel zo dat ze ontroostbaar is en echt moet lijden omdat mijn broer die haar grote steun was er niet meer is. Ik kan het niet beschrijven het is te erg ik kan het mijn broer dus niet vergeven.
En opschrijven is een goed idee DOEN > Ik hoop dat je leuke werk hebt of iets anders?
dikidi




BerichtGeplaatst: 09-03-2009 11:15 Reageer met quote

lieve willemien

nee ik heb geen werk op t moment! omdat ik al heel lang psychisch ziek was kan dat (nog) nie! en zeer waarschijnlijk wordt ik afgekeurd!

wat erg zeg dat hij ook jouw moeders grote steun en toeverlaat was en dat ze hem nu moet missen!

natuurlijk erg voor iedereeen hoor!!! maar ik denk dat zij hem extra mist dan of nie?

ik heb het nog nie opgeschreven hoor want slaap nu op zich weer wel goed dusja!

Liefs Dianne
Willemien




BerichtGeplaatst: 10-03-2009 11:41 Reageer met quote

Hallo Dianne,

ja mijn moeder mist hem extra. Ze hebben heel veel spulletjes van mijn broe rin huis. beneden is ze er nu aan gewend, maar boven staat b.v. zijn bureau zoals het er vroeger ook stond, mijn vader wilde dat zo. dat is wel lastig natuurlijk. Ik vind het nogal pijnlijk zo'n lege bureaustoel. mijn broer heeft 40 jaar bij mijn ouders gewoond en is slechts 49 jaar geworden.
Als je goed kan slapen houden zo en misschien kun je anders doen dan werken?
dikidi




BerichtGeplaatst: 10-03-2009 15:29 Reageer met quote

lieve willemien

ja ik snap wel dat zij hem extra mist hoor!~en dat het pijnlijk is zo'n lege bureaustoel!

ja ik heb veel hobby's en af en toe pas ik op bij mijn vriendin dus ik heb genoeg te doen hoor!

liefs Dianne
Index > Psyche > wie heeft een dierbare verloren aan zelfmoord? Bookmark and Share
Pagina 1 van 1  

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2013