Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > het leven zat zijn
Auteur Onderwerp: het leven zat zijn
swijgar




BerichtGeplaatst: 22-11-2008 0:14 Reageer met quote

ik ben het leven zat ik vecht tegen iets waar ik het niet van kan winnen en dat is mezelf
iedereen wil dat ik praat! alle keren dat ik gepraat heb ben ik uitgelachen en nagewezen
en me laatste ex heeft me ogen geopend daarna vlucht ze zelfs voor me en trapte me daarna nog ff lekker de grond in
ik weet van mezelf als er iets niet bevalt trek ik me bek open in de jaren ben ik keihard geworden heb er ook mensen pijn mee gedaan nu nog steedd
ik zuip me de heledag klem om maar zo snel mogelijk in slaap te vallen en toch heb ik slapelozen nachten
ik ben doorverwezen voor hulp en zelf daar vertel ik niet alles
ik ken ze niet waarom zou ik
ik heb zeker geen makkelijke jeugd gehad mishandeld sexueel misbruikt en zelf bedreigd met een pistool toen was ik pas 6 jaar
als ik wil praten word ik uitgelachen nagewezen of ze vluchten voor me
en dan moet ik gaan praten lache Sad ik ben op een gegeven moment ook mentaal in elkaar gestord niemand die het begrijpt en niemand die het wat boiet zo voelt het
ik sluit me momenteel helemaal af van de buiten wereld ik ga alleen naar me werk en dan stel ik me anders in dan wie ik daadwerkelijk bent het doet pijn wil wel praten maar kan het niet en daardoor verlies ik alles ik ben het echt zat ik heb er zo echt geen zin meer in
kaia




BerichtGeplaatst: 22-11-2008 8:05 Reageer met quote

Dat is niet niks...

Probeer eerst eens die woede in je kwijt te raken, veel mensen kunnen die woede wat kwijtraken door te gaan sporten, wandelen , fietsen etc etc.
Op die wijze bekoel je je gedachten en maak je je hoofd wat leeg. Doe dat ook voor je naar een therapeut gaat, dan zul je makkelijker kunnen praten.

Waarschijnlijk heb je tegen de verkeerde mensen je verhaal gedaan.
Een goed therapeut zal je nooit, maar dan ook nooit uitlachen.

Hiermee blijven lopen heeft geen zin.
Als je je niet prettig voelt bij je huidige therapeut, kies dan een andere, of kies voor een ander soort therapie, bijvoorbeeld Haptotherapie.
Het leven kan zo mooi zijn, laat dat niet door anderen verpesten ! Hoe moeilijk dat ook lijkt.

Dikke knuf vanuit hier, en koppie op!
swijgar




BerichtGeplaatst: 22-11-2008 10:24 Reageer met quote

hey kala

das nou juist het probleem hoe goed ik ook me best doe hoe graag ik ook wil en wat ik ook doe alles loopt altijd in het honderd
ik heb niet echt woede omdat ik niet praat spaar ik alles op totdat er iets knapt en dan komt alles er uit
ik heb mezelf aangeleerd alles toe te laten als er niet geluisterd word totdat de de druppel de emmer doet over lopen

ik heb me nu zodanig terug getrokken dat ik met niemand meer praat (de laatste 2 maanden) omdat ik weet hoe ik zelf ben
ik ontwij zodanig iemand dat ik niet meer met mensen in contact durf te komen omdat ik zelf weet hoe ik ben en niemand mij begrijpt of eerder durft te begrijpen
ik heb twee weken terug een afspraak gemaakt met de psygoloog om me te ;aten beoordelen ik ben geweest het enigste wat ik doe is is trillen angst uit wat er gebeuren gaat vanuit hub eveneens als vanuit mijn perspectief ze zouden me terug bellen en dat hebben ze nooit gedaan ik begin weer van voor af aan
ik heb nu weer een afspraak gemaakt en me hele verhaal eerst laten lezen (30 pagina`s)
hij wil me zo snel mogelijk spreken
ik ben zo bang voor mezelf dat als ik daar zit en het word me teveel dat ik dan kwaad word en dat ik zo de deur uitloop
kaia




BerichtGeplaatst: 22-11-2008 12:08 Reageer met quote

Dat bedoel ik dus, je hebt teveel woede in je.
Als je teveel woede/boosheid in je hebt, waar die ook vandaan komt.
Dan zit je mentaal vaak op slot.

Probeer het eens, ga eens een stevige boswandeling maken, ga eens hardlopen, het werkt niet meteen, maar je zult als je het volhoud, snel verschil merken.

Jezelf van tijd tot tijd terugtrekken is vaak niet eens verkeerd. Wel als je dan angst krijgt om mensen te zien of spreken, maar soms heb je nu eenmaal de tijd nodig om met jezelf dat gevecht aan te gaan.

Een goed psycholoog komt gewoon zijn afspraken na, dus zorg dat je een goede hebt, eventueel een particulier (geen ggz dus)
swijgar




BerichtGeplaatst: 22-11-2008 18:54 Reageer met quote

ik wacht af tot woensdag en dan naar de psyg maar idd ik durf mensen niet meer onder ogen te zien ik heb gezien en zie wat het met mensen doet
ik weet dat je het goed bedoeld me woede afreageren (om het zo maar ff te noemen) heb ik al zo vaak geprobeert en het helpt niet hoe graag ik ook wil hoe lang ik het ook vol houd het werkt niet het moet eruit op een 1 of ander manier er zit meer in mij dan ik zelf of een ander weet en ik ben heel erg prikkelbaar als het te ver gaat in een gesprek over mij en dan vluchten mensen of ik [raat ze onder de tafel
kaia




BerichtGeplaatst: 22-11-2008 19:30 Reageer met quote

Dan word het dus gewoon heel erg hard werken aan jezelf..

Je beseft zo te lezen heel goed dat het probleem bij jou ligt, en dat je een flink probleem hebt.

Ik wens je alle sterkte toe de komende tijd, en laat de mensen toe die je willen helpen!
swijgar




BerichtGeplaatst: 22-11-2008 19:58 Reageer met quote

ik doe nix anders maar het bergrokpen ervan doen ze niet ik laat toe op mijn manier ik wil wel werken eraan maar iedereen vlucht en terecht
naar het maakt niet uit ik zoek oplossingen en inplaats daarvan word het alleem maar erger maar tis al goed had er niet over moeten bigeinnen
ik snap dat je me wilt helpen en moed in wilt praten maar jij snapt het ook niet
ik ben onbegrijpelijk gevangen in mezelf
mandolina87




BerichtGeplaatst: 07-12-2008 15:54 Reageer met quote

swijgar mesen die dat doen bij jou jou uitlachen zijn zielig en hebben geen respect voor zichzelf en daarom geen respect voor andermans gevoel,en hebben vooral geen levens ervaring geloof wat jij nu allemaal uit spreek heb ik ook gehad en dat klopt wat je zegt gaam je uitlachen en doen ik heb nu mijn vrienden leren kennen en geloof me zijn er weinig van over ik ken heb nu paar mensen mer wie ik af en toe praat corectie hun met mij ik kan niet over mij gevoelens praten ik heb mijn afspraak bij zo praat dokter 15 dec maja ik zie wel ihet boeit me helemaal niet meer wat andere denken leef mij eigen leven en heb een liefe jongen die mij soms helemaal niet begrijp maar heel erg tegen mij werkt bepaalde uitspraken ik neem het hem ook niet kwalijk soms want hij begrijpt het niet maar dat snap ik wel en ook weer niet maja ik heb geen zin in niks meer me hart is koud en ja op een gegeven moment ben je echt hard en dat ben ik
swijgar




BerichtGeplaatst: 07-12-2008 23:21 Reageer met quote

harder dan hard kan ik niet wezen en ik weet wat ik eraan over hou en dat is helemaal nix momenteel praten wil ik wel maar doe ik niet omdat ik weet wat de gevolgen zijn omdat ik weet \hoe ik zelf ik elkaar zit iedereen rent weg ik sta machteloos tegen over mezelf en dat maakt me moimenteel helemaal kappot ik heb respect voor je dat jij jezelf er boven op helpt mij lukt het niet meer
Sh0pfreak1




BerichtGeplaatst: 12-12-2008 16:51 Reageer met quote

Ik heb ook zoiets. Ik ben wel wat jonger, ik ben 14, maar ook ik ben (zeer) depressief.
Ik weet sinds gister zeker dat mijn moeder vreemdgaat, en dat vermoeden heb ik al een halfjaar.
Ik kras in mn armen. Ik erger me aan het gapen en smakken en klokken bij het drinken van mn ouders. Ik haat mezelf.
Ik zie geen enkel lichtpuntje in mijn leven, behalve mijn 2 kleine nichtjes en mijn beste vriendin. De toekomst zie ik erg somber.

Ik weet dat het moeilijk is om erover te praten, over jouw gevoelens. En je hebt blijkbaar ook niet de juiste personen om je heen, want als ik het goed heb gelezen, snappen die er helemaal geen flikker van.
Probeer de juiste persoon te zoeken, iemand die je vertrouwt en die jij jouw geheimen durft te vertellen.
Ik heb bijvoorbeeld vanochtend mijn beste vriendin verteld dat ik kras, en dat mijn moeder vreemdgaat.
Ik had gedacht dat ze het niet zou snappen, maar integendeel, ze moest heel hard huilen en ze steunt me.
Blijf het proberen, en wacht het juiste moment af.
Ik weet dat het heel moeilijk is, en ik snap dat het niet leuk is om er over te praten. Maar dat moet je toch doen, je kropt al je emoties op. Het stapelt zich op, en het word erger. Je gaat er kapot aan.
Praat desnoods toch maar met een psycholoog ofzo. Misschien is het j√ļist makkelijker om er over te praten met hun, want zij kennen je niet persoonlijk.
Ik weet verder ook niet goed wat je moet doen.
Ik hoop toch dat je er wat aan hebt gehad.
Nog heel veel succes en sterkte, ik weet zeker dat je erboven op komt! ‚?•
G
Innocence




BerichtGeplaatst: 18-01-2009 17:18 Reageer met quote

Ik heb hetzelfde. Ik ben alleen iets ouder. Maar ik vind het ongelooflijk rot voor je.

Ik ga levenloos het dagelijkse leven door, met tegenzin opstaan... met tegenzin leven..

Ik heb 2/3 jaar psychologisch hulp gehad en dit heeft geen flikker geholpen. Ik kende die mensen niet, ik wilde ze niks vertellen, of ik loog tegen ze. Ik loog vooral tegen ze dat het goed met me ging, dit was namelijk te enigste optie voor mij om daar weg te kunnen. Ik vond het vreselijk. Mensen die je vragenstellen, en vooral dat ze je dwingen te praten.

En daarbij heb ik ook in een praatgroep gezeten, hiervoor geldt hetzelfde. Ik móest vertellen hoe me dag is gegaan, het móest. Deed ik het niet, kreeg ik te horen dat het slecht van me is. Wat dan ook. Dit is toch geen hulp? Ik was het zat. Andere kinderen die in die praatgroep zaten haatte ik. Ze keken me vies aan, ze bekeken me.

Ik voelde me zo lelijk. Voelde me door niemand geliefd. En dit voel ik me overigens nog steeds niet altijd. Altijd moet ik maar aanhoren op straat 'lekkerding! hahahaha' en dat is dan uiteraard altijd sarcastisch. Ik raak er zo vol van. Ik wil die mensen slaan, ze laten me namelijk niet met rust.

Ik heb altijd de neiging gehad overdosis medicijnen te nemen, niet gewoon paracetamol, maar gewoon de hele lading wat bij ons in de kast ligt en waarvan ik niet eens weet wat het is. Pillen van me ouders voor ziektes dat ze hebben gehad, het kon me niks schelen.

Voor mijn gevoel houdt niemand nog steeds écht van me. Ook al heb ik een vriend, 1 vaste beste vriendin, ouders, familie.. noem maar op. Ik voel me gehaat.

sh0pfreak1: Van dat gapen, smakken, klokken bij het drinken/eten. Ik dacht dat ik serieus de enigste was die me daar aan irriteerde. Ik haat mezelf daar om, omdat ik me daar aan irriteer. Ik weet niet hoe dit komt . Ik zeg dingen in mezelf die ik niet wil zeggen en voel me daarna meteen schuldig.
ikbenwesley




BerichtGeplaatst: 12-12-2011 21:26 Reageer met quote

De woorden die je gebruikt waren dezelfde die ik al tijden gebruik. Het gevoel psychologen en psychiaters hebben geen zin!! ik ben het met je eens. Het is meer..Ik ben ook bij verschillende instanties geweest, mijn vriendin heeft me hierin er gesteund. Ik heb hier enige verlichting gevonden, helaas niet genoeg! ik ben klaar met therapie en medicijnen en het voelt weer als vanouds. om gek van te worden! kan ik wel begrepen worden.

Ik hoop dat je nog steeds op dit forum rondkijkt ondanks dat je in 2008 voor het laatst hebt gepost!
IkBen53




BerichtGeplaatst: 10-08-2016 11:23 Reageer met quote

ik heb het zelfde probleem, alleen praten wil ik niet meer, werken kan ik ook niet meer.
Index > Psyche > het leven zat zijn Bookmark and Share
Pagina 1 van 1  

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016