Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Gynaecologie > geen zin in sex
Auteur Onderwerp: geen zin in sex
DOBK




BerichtGeplaatst: 13-10-2010 8:56 Reageer met quote

Nee, Blondie70 (uit het jaar '70?). Als je inderdaad 40 bent dan is het toch niet erg geen zin in sex meer te hebben? We kunnen er met zijn allen erg gecompliceerd over doen, maar het zal ons niet helpen. 'Zin' gaat over. Het is onderhevig aan de op- en afbouw van onze hormoontjes. Die kunnen maar al te moeilijk onder bedwang gehouden worden Wink

Ik ben zelf een man en zie sex niet als een product vd dominante mannelijke cultuur Wink, wel als een natuurlijke aangelegenheid. Is er libido? Dan moet je er iets aan doen. Is die er niet? Dan doe je het niet! Zelfs niet tegen willens en wetens.
DOBK




BerichtGeplaatst: 13-10-2010 8:57 Reageer met quote

En... oh ja, ik raad je GEEN therapeut aan, zelfs geen kwakzalver Smile
joopgijs




BerichtGeplaatst: 13-10-2010 10:11 Reageer met quote

Ik ben een gezonde hollandse vent van 44 jaar, 14 jaar getrouwd met best wel een leuke vrouw en samen hebben we één dochter.
Mijn probleem is dat mijn vrouw al enkele jaren totaal niks geen interesse heeft voor plat gezegd een goeie vrijpartij, hooguit een keer per maand terwijl er bij ons vroeger zoals bij zovelen de spetters vanaf vlogen,als bij mij de nood echt hoog is maak ik nog wel eens aanstalten om wat te gaan doen maar meestal wordt dit direct afgedaan met geen zin of moe e.d.
Van haar kant uit wordt er helemaal geen initiatief meer genomen en ik denk dat ze het wel best vind zo, als het al überhaubt gebeurd is dat meestal 'smorgensvroeg na het ontwaken als zij nog half slaapt met de rug naar mij toe zodat ik er goed bij kan.
Als we dat eenmaal bezig zijn komen we ook allebij wel tot een orgasme dus prettig vind ze het dan ook wel.
Haar reactie is als ik erover wil praten ach zeur toch niet en ik weet wel dat je te kort komt en kerels denken alleen maar aan sex.
Ik hou van mijn vrouw, we hebben geen zorgen of iets dergelijks maar ons sexleven begint toch wel een zware last te worden, en ik vind mijzelf nog te jong om de rest van mijn leven sexloos te slijten.
Ik ben benieuwd of iemand zich hierin herkend of mij advies kan geven, kom niet aan met attentie en complimenten maken, tijd voor elkaar maken etentje of weekendje met zijn tweeén weg, want dit heb ik allemaal al geprobeerd.
In hoopvolle afwachting Joopgijs
LiesjeS




BerichtGeplaatst: 13-10-2010 10:49 Reageer met quote

Hoi Joopgijs, ik herken dit wel hoor. Ik wordt ook vaak heen en weer geslingerd tussen wel of geen sex willen. Na iedere zwangerschap was er een periode dat ik er helemaal niets mee te maken wilde hebben. Misschien was dat een soort natuurlijke afweer zodat ik niet meteen weer zwanger zou raken of zo. Ik heb niet zo veel behoefte aan sex als mijn man en eerlijk gezegd vind ik dat best erg. Mijn zusje is maar een jaar jonger maar die lust er wel pap van om het zo maar even uit te drukken. Het feit dat ik liever geen sex had heeft mijn huwelijk natuurlijk geen goed gedaan. We zijn zelfs in therapie gegaan en daar vertelde mijn man dat hij heel veel van mij houdt maar dat hij ook sex in zijn leven nodig heeft. Ik was zo bang dat hij iemand anders zou gaan zoeken dat ik mezelf min of meer ertoe heb gedwongen om vaker sex met hem te hebben. Dit klinkt nu heel negatief en net alsof ik het met grote tegenzin doe en in het begin was dat eerlijk gezegd ook wel zo. Maar ik merkte wel meteen dat we weer dichter bij elkaar kwamen en dat hij een stuk makkelijker in omgang werd. Zal wel met de hormonen te maken hebben of zo. Nu is het zelfs zo dat ik er weer meer plezier in krijg en ik neem zo af en toe ook het initiatief. Misschien zou je dit ook aan jou vrouw kunnen uitleggen. Ik hoop dat het tussen jou en je vrouw goed komt want het zou erg zijn als jullie relatie hierom kapot zou gaan. Sex is nu eenmaal veel belangrijker voor mannen dan vrouwen en soms moeten wij dat ook accepteren. Ik verwacht dat ik nu wel commentaar zal krijgen van andere dames maar ik heb het er gewoon voor over als ik op deze manier weer een fijne relatie met mijn man kan hebben.
joopgijs




BerichtGeplaatst: 20-10-2010 7:43 Reageer met quote

Nou liesjeS, ben blij dat ik niet de enige ben met dit probleem, we gaan maar weer eens wat proberen,
Dank voor je steun en medeleven.

joopgijs
girl-asks




BerichtGeplaatst: 22-10-2010 12:37 Reageer met quote

Hallo, ik ben V / 23 jaar
en vroeg me iets af.
ik heb nu zo'n 2,5 jaar wat met mijn vriend en wonen nu bijna 1 jaar samen.
in het begin was onze sex echt super!
maar dat was maar voor een half jaar.. daarna werd het steeds minder en minder.. nu heb ik geluk als hij het nog 1x in de 3 maanden wilt doen, en dan is het nog geen 5 minuten, alles vlug vlug.. en dan moet ik maar weer tevreden zijn..
vaak als we het dan een keer doen is het smorgens of smiddags, terwijl hij weet dat ik dat niet zo fijn vind..
ook dat krijg ik er bij hem niet in!

hij is nu bijna 29 en vaak geeft hij ook nog de reden, omdat hij militair is en mannen van zijn leeftijd hebben echt niet meer elke dag sex..
rare reden vind ik, ik wou dat hij gewoon eens de waarheid sprak Sad

is dit normaal? we hebben hier vaak ruzie over, omdat ik het niet leuk vind.
zodra ik hem er mee confronteer word hij boos of loopt hij weg, en zegt hij dattie gewoon moe is..

Ik ben gewoon al aan het denken dat hij vreemd gaat?!
Heeft iemand dezelfde problemen?

mvg. S.
Lex10




BerichtGeplaatst: 25-10-2010 6:46 Reageer met quote

Heel herkenbaar joopgijs. Ik heb al jaren een lieve vrouw waar ik veel van hou, alleen sexueel gebeurt er steeds minder en ook minder vaak. Als ik geen initiatief neem weet ik zeker dat er niets gebeurt. Als we bezig zijn geniet ze er echt wel van maar het feit dat het altijd van mij uit moet komen en dan nog maar hooguit 1x per maand (en dan het liefst recht toe recht aan, in de slaapkamer, licht uit), vind ik steeds lastiger.

Ik probeer wel uit te vinden wat zij spannend vind, waar ze opgewonden van wordt maar daar komt niet echt een antwoord op.

Ik ben nu 39 en wil nu nog niet berusten dat dit het dan dus was. ook ik heb alle dingen die je omschrijft geprobeerd (etentje, weekendje samen weg etc etc) en op dat moment gaat het prima: we hebben heerlijke sex maar weer thuis in het oude patroon gaat alles weer als vanouds.
dus HELP!!
gimmiemywodka




BerichtGeplaatst: 27-10-2010 13:51 Reageer met quote

ik zit met het probleem dat mijn vriend(27 jaar)geen sex meer met me wil.
ik word er gek van.eerst gaf ie de reden op dat hij bang was dat ik eventueel zwanger zou raken,dus wij condooms halen.nu geeft ie als reden dat ie het gewoon niet zo belangrijk meer vind.
hij vind het belangrijk dat ie voor ons kan zorgen en dat ons gezinnetje happy is.ik vind het niet gezond om op je 27ste zo'n laag libido te hebben.ik ga niet akkoord met 1 keer per maand.nou heeft gezegd dat ie het niet erg zou vinden als ik met een ander het bed in zou duiken maar dat wil ik niet,ik wil hem.we hebben 4 en half jaar een relatie en de sex was tot een jaar geleden echt waanzinnig goed en op een 1 of andere dag was het er niet meer.we hebben er ruzie over en ik heb zelfs gezegd dat als hij er niks aan doet,door bijvoorbeeld naar een dokter te gaan,ik bang ben dat onze relatie stuk gaat.we hebben veel overwonnen waar de meeste relaties op stuk zouden lopen,maar door dit?! nee daar had ik echt geen idee van
gimmiemywodka




BerichtGeplaatst: 27-10-2010 14:00 Reageer met quote

dus girl-asks je bent niet de enige met dit probleem.ik heb echt van alles geprobeerd.
you name it,i'll claim it.en ook nog ga je eerst aan jezelf twijfelen van ja vind ie me nog wel aantrekkelijk genoeg en dat soort dingen maar nee het ligt niet aan mij maar aan hem.
nn




BerichtGeplaatst: 01-11-2010 11:31 Reageer met quote

MarkMark, die mij in dit forum ook rechtstreeks benaderde, verdient nog steeds mijn reactie.
Pffffff, ik weet niet wat ik in zijn situatie zou doen. Ik snap het helemaal, dat hij alleen naar zijn vrouw verlangt, niet vreemd wil gaan etc. Maar aan de andere kant is er van mijn zijde toch ook een zeker onbegrip: je kan de rest van je leven toch niet genoegen nemen met alleen maar porno?! Hoe zeer ik je ook begrijp MarkMark, zou mij dat toch te ver gaan. Ik wil je niet aanraden je vrouw te verlaten (integendeel, want je houd veel van haar), maar ik zou mij als ik jou was onder deze omstandigheden toch niet meer zo schuldig voelen als ik eens met een andere vrouw naar bed zou gaan. Met iemand die er ook wel eens echt zin in heeft en misschien ook wel gewoon gebonden is. Zodat de ene hand de andere wast. Ik zou zeggen, denk er eens over.
En laat ik dan ook meteen maar even heel erg eerlijk zijn: in de tijd dat het bij mij zo slecht liep, is het ook een keer gebeurd. Gewoon op een avond iemand in een kroeg ontmoet en vervolgens supergeile sex gehad (sorry voor de grofheid van mijn woorden, maar dit was het gewoon, beter kan ik het niet omschrijven). Het is wel bij één keer gebleven, al had de ander er wel zin in om nog eens af te spreken, maar dat wilde ik niet. Achteraf heb ik mij er eerlijk gezegd niet erg schuldig over gevoeld. Ik heb het mijn vrouw nooit verteld en zal dat ook nooit doen. Het is gewoon geen item meer voor mij, dus waarom zou ik haar daar onzeker mee maken? Mijn liefde voor mijn vrouw en mijn verlangen naar haar is onderanderd groot gebleven en - zoals je hebt gelezen - is onze sexuele relatie nadien toch weer redelijk hersteld. Nog steeds overigens, wat voor menigeen op dit forum toch hoopgevend moet zijn!
En dan nog even als reactie op Ralf: ik ben het wel met hem eens dat er wel heel erg veel begrip druipt uit de verhalen van velen hier. Begrijp mij niet verkeerd: begrip is natuurlijk goed, heel erg goed zelfs! En de basis voor een eventueel herstel van je sexuele relatie. Maar het heeft mij uiteindelijk heel erg goed gedaan om eens een keer uit de ban te springen. En als de sexuele relatie met mijn vrouw sindsdien niet verbeterd zou zijn, zou ik het denk ik nog wel eens een keer hebben gedaan. Niet gericht op zoek zijn gegaan, maar iedereen komt wel eens in de gelegenheid die je dan misschien ook maar eens een keer moet aangrijpen. hiermee heb ik dan misschien meteen ook de vraag van MarkMark aan Ralf beantwoord hoe het dan is om een keertje vreemd te gaan.
Tot slot, met mijn vrouw en ik gaat het inmiddels ook weer zo goed doordat we nog steeds erg verliefd op elkaar zijn. Juist op de momenten dat we aan die gevoelens heel veel aandacht geven, blijkt er ook veel meer behoefte aan intimiteit en sexualiteit. Ik let er daarbij wel op dat dit niet altijd moet uitmonden in een vrijpartij. lekker gewoon knuffelen is ook heel lekker en daar heeft mijn vrouw ook veel behoefte aan. uiteindelijk hebben wij dus wel weer een goede mix weten te vinden. Ik gun dat iedereen op dit forum ook!
G
ouarradi




BerichtGeplaatst: 06-01-2011 15:19 Reageer met quote

anoniem schreef:
Hebben nog meer vrouwen zoals ik, geen behoefte aan sex. Voor mij hoeft het allemaal niet zo nodig, maar voor mijn partner is het wel belangrijk. Daarom doen we het gemiddeld 1 keer in de maand. We hebben 2 kinderen.Doordat ik niet zo vaak zin heb, hebben we hier vaak ruzie door.Ook kom ik niet tot een orgasme. Zijn er vrouwen die hier wat mee hebben gedaan, zoals bijv. hiermee naar de huisarts zijn geweest.
Graag hoor ik wat hier over.Bedankt


let op vrouwen die geen sex willen kan een groot probleem maken voor haar zich zelf,als je tussen de 40 en 50 wordt ga je klachten krijgen. bijvoorbeeld rug,nek, niergens geen zin. hou je vriend/man vast waar je later gelukkig mee zal worden, en levens lang
svv




BerichtGeplaatst: 19-04-2011 13:09 Reageer met quote

Ik hoor vaker om me heen over vrouwen die geen zin meer hebben in seks. Je bent dus niet de enige. Iemand vertelde me laatst over FSD (female sexual dysfunction). Mogelijk dat je dat hebt? In Almere zit een bedrijf dat daar meer over weet. Succes!
xJuiicy




BerichtGeplaatst: 19-04-2011 20:28 Reageer met quote

ik moet zeggen ik ben 19, heb een vaste vriend zown twee en een half jaar, we wonen bijna 2 jaar samen..
begin was ook erg leuk enzo.
maar moet zeggen dat ik er ook nooit zon zin in heb..
maar MANNEN...!!
ik heb vaker zin in seks als ik echt veroverd word..
bijwijs van spreken gewoon vast gebonden en blinddoek om.
veel opwindender.
en veel leuker..
aangezien je zelf niet veel kan beginnen moet je je overgeven.
en dat maakt het spannender..
meschien is dat een idee?..
moet zeggen dat ik nog een jonkie ben..
dus klopt zowieso iets niet in mijn hoofd Wink
maar ik raad het wel aan.
ALS VROUW ZIJNDE Wink
titus




BerichtGeplaatst: 27-04-2011 15:40 Reageer met quote

Voor alle vrouwen die geen zin in sex hebben:

ik ben 41, man, getrouwd. Zoals veel stellen vreeen ik en mijn vrouw in het begin dagelijks enkele malen en dat werd na verloop van tijd steeds minder, tot quasi niet. Dat onderga ik nu zo'n jaar of 10 met één tussenpozen: toen we ons 2e kind kregen, toen wilde mijn echtgenote graag.

Sex is echter heel belangrijk voor me. Ik ben geen man die in bed wacht tot vrouwlief zin heeft. Verhoudt me liefdevol, ook daarbuiten. Verover mijn vrouw graag. En steek mijn zin ook overdag iet onder stoelen of banken en ben niet alleen attent aardig voorkomend lief, geestig enz als ik zin heb. Ben geduldig enz maar er schijnt echt weinig te helpen. Ik kan uit ervaring zeggen: het is funest voor de relatie. Waarom? Om veel redenen maar hier komen er een paar die ik, man, voel: stel je voor dat je iemand om je heen hebt die je dagelijks 'wil' maar die ander wijst je dag in dag uit af, week in week uit, maand in maand uit...Je voelt je buitengesloten. Onbemind. een niet welkome gast. Afgewezen. Maar je blijft. Want je bent niet bij je vrouw voor de sex maar omdat je haar een fijn en bijzonder mens vind (zo fijn dat je er ook lichamelijke gevoelens bij krijgt). Maar andersom merk je dat dat niet zo is. Ik heb er erg veel verdriet van. Natuurlijk reageer je soms gefrustreerd, boos, geprikkeld: het is ongelofelijk zwaar om te dragen. Je bent niet van steen! Weet je, je kan jezelf eigenlijk gewoon niet zijn. Verminkt jezelf, wil rekening houden met de ander: nee, raak me niet aan, laat me ik ben moe, niet doen, niet nu (nooit!), dat kietelt, kan je van me afblijven, ik wil ruimte, ik heb hoofdpijn, ben ongesteld, pijn in/aan mijn...: alsof je liefde en lichamelijke vorm ervan als hinderlijk, vervelend wordt ervaren. Het is verdorie hartstikke puur. Goudeerlijk en woordeloos mooi. Het is niet alleen mooi en fijn maar geef je ook een gevoel aanvaard te worden. ?én te zijn. Dichtbij elkaar te staan. Het werkt als een grote bezem die alles schoonveegt wat er aan rotzooi tussen een stel kan hangen: control alt delete. Weer nieuwe kansen, verbondenheid. Mij geeft het ook energie, vreugde, inspiratie. Zonder seks in de relatie wordt de relatie er bij mij voor 90% door gekleurd: ik zie vaak alles door een niet bepaald zonnige bril, zie telkens: zie je wel, ze wil (weer) niks van me. Het kost veel energie om de boosheid/frustratie en verdriet te ondergaan die daar mee gepaard gaan en je er niet door te laten overmannen. Uiteindelijk hou ik dit niet vol. Ons gezin en mijn relatie in zijn huidige vorm zullen eindigen met ons uitgestorven seksleven. Ik kan me seks zonder liefde voorstellen, maar een liefdesleven zonder niet. Dat wil niet zeggen dat mensen niet zonder seks bij elkaar kunnen zijn of dat je geen liefde voor anderen kan voelen zonder seksuele gevoelens te hebben -dat kan allemaal heel goed- maar ik zou een dergelijke relatie geen liefdesrelatie noemen. Als ik me volledig tot uitdrukking ben, ben ik ben namelijk een sexueel wezen. Nu bestaat een deel van mezelf niet. Ben ik incompleet en is mijn relatie incompleet. Er is wel affectie en genegenheid, vriendschap/kameraadschap maar omdat er geen seks is ervaar ik het niet als liefdesrelatie. Seks is wat voor mij 2 zielen in een liefdesrelatie bind. En ik wil een liefdesvolle relatie. Waarin ik mezelf compleet kwijt kan, aanvaard voel en welkom ben en waarin dat andersom ook voor de ander geldt. Als dat niet 'matcht' dan sta je na 10 jaar inderdaad met 1 been in de scheiding, ook als je van elkaar houdt en vriendschappelijk met elkaar omgaat.

Ik heb hier veel met mijn echtgenote over gesproken, maar het helpt niet. Naar mijn idee is de conclusie: de vlam is gedoofd. Zonder seks geen liefde, zonder liefde geen relatie. Vergis ik me?
MarkMark




BerichtGeplaatst: 01-05-2011 0:11 Reageer met quote

Jee Titus. Jouw verhaal is precies hetzelfde als het mijne. Alle frustraties en overpeinzingen die jij verwoordt, hadden zo uit mijn mond kunnen komen. Ik ben ietsje ouder dan jij en inmiddels hebben mijn vrouw en ik al zes jaar (!) geen seks. Het probleem is al veel ouder dan die zes jaar, maar daar zal ik je niet mee vermoeien. Ik heb veel met mijn vrouw hierover gepraat, maar dit is een onderwerp waar ze gewoon niet over wil of kan praten. Ze neemt het me zelfs kwalijk als ik er weer eens over begin. Ze zegt al jaren: het ligt niet aan jou, maar aan mij, maar daar schiet ik niet veel mee op. We worden er ook niet jonger op.
Wat je met dit probleem moet doen, is persoonlijk. Maar uiteindelijk draait het om de vraag wat jou het gelukkigst maakt. Mijn keuzes waren: 1. scheiden 2. getrouwd blijven en vreemd gaan 3. getrouwd blijven en de situatie accepteren.
Ik heb uiteindelijk voor optie 3 gekozen. Ik houd zoveel van mijn vrouw en heb teveel respect voor haar, dat ik haar niet zal bedriegen. Ik heb het eigenlijk ook getroffen met mijn vrouw. Ze is lief, eerlijk, zorgzaam, een geweldige moeder, grappig... Ik heb liever een leven met haar zonder seks dan een leven zonder haar met veel seks. En dit komt van een man die erg veel van seks houdt!
Ideaal is het natuurlijk niet. De keuze geeft me wel meer rust en minder teleurstellingen. Maar ik word er wel erg depressief van. Vooral ook omdat ik dit aan niemand kan vertellen. Niet aan mijn vrienden en niet aan mijn familie of iemand anders. Dit doe ik om mijn vrouw in bescherming te nemen. Want het blijft een grandioze vrouw. Daarom vind ik het fijn om dit verhaal toch via dit forum kwijt te kunnen.
Zonder seks geen liefde, zonder liefde geen relatie... ik snap heel erg goed wat je bedoelt, maar ik ben het er toch niet mee eens. Seks is iets moois. Seks is heerlijk. Seks ontstresst. Maar als het er niet inzit, dan kan ik niets anders doen dan het uiteindelijk accepteren, hoewel ik me heel goed kan voorstellen als mensen in dezelfde situatie als wij een buitenvrouw nemen.
delichtvoetige




BerichtGeplaatst: 04-05-2011 21:12 Reageer met quote

Beste MarkMark en Titus,
Wat voel ik veel respect voor hoe jullie beiden omgaan met dit dilemma. Ik (vrouw, 35, getrouwd, 2 jonge kinderen) bevind me aan de andere kant van een soortgelijk verhaal. De laatste keer dat mijn man en ik seks hadden, was een maand of vier geleden. De frequentie was al laag, maar wordt steeds lager. Dat ligt niet aan hem - hij wil heus wel - maar aan mij. Mijn man is zo'n beetje de ideale man: lief, slim, geweldige vader, betrouwbaar, grappig, begripvol, doet veel voor mij en mijn ouders, ziet er goed uit, goede baan, noem maar op. We hebben het gezellig samen, lachen veel, kunnen uitdagende discussies voeren, begrijpen elkaar prima. Ook de taakverdeling verloopt uitstekend, we hebben nooit ruzie en ik durf te zeggen dat ik veel van hem hou. Mijn kinderen zijn lief, leuk en gezond, ik heb een leuke baan en een rijk sociaal leven. Al met al ben ik heel gelukkig. Er is maar één maar: ik vind mijn man niet aantrekkelijk, ook al ziet hij er goed uit en ook al is hij een geweldig persoon. Ik wil niet met hem naar bed. Soms probeer ik het, maar meestal eindigt dat in tranen omdat ik me onoprecht voel. Waarna de poging stil wordt afgebroken. Jullie begrijpen wel dat dat tamelijk dramatisch is. Mijn man neemt om deze reden inmiddels geen initiatief meer. Waarom ik huil, weet ik niet precies maar wel een beetje. Het voelt voor mij alsof de relatie scheef is omdat hij wél wil en ik eigenlijk niet. En misschien zelfs alsof hij meer van mij houdt dan ik van hem.
Als ik probeer om seks te hebben, dan is dat eigenlijk alleen omdat ik a) vind dat ik eigenlijk geen reden heb om niet te willen, b) me tegenover hem schuldig voel, c) graag zou willen dat het anders was en d) denk dat het zo hoort. Dat werkt dus duidelijk niet Smile
Nu is het niet zo dat ik geen libido heb. Ik zou best seks willen hebben, sterker nog: het idee dat ik de rest van mijn leven zelden of nooit meer seks zal hebben, vind ik afschuwelijk. Ik wil wel seks, maar dan met iemand anders. Liefst iemand op wie ik verliefd ben. Je zou kunnen denken: dan stap je toch over naar iemand anders? Zo simpel is het niet, maar dat weten jullie zelf ook wel. Ik zou mijn kinderen, mijn man en mijn ouders ontzettend veel verdriet doen. Ik zou mezelf trouwens ook veel verdriet doen en vast spijt krijgen. Bovendien heb je daar dat overbekende gras dat zoveel groener is aan de overkant. Na een aantal jaren krijg ik vast weer hetzelfde probleem met een andere partner. (Hoewel ik moet bekennen dat bij de aantrekkingskracht bij mijn huidige partner van begin af aan al niet heel sterk was, in ieder geval niet vanuit mij gezien.) Toch heb ik ook bij eerdere relaties dit probleem gehad, alleen ging het dan gepaard met andere relatieproblemen. Die zijn er nu niet. Hetgeen mij sterkt in de opvatting dat het probleem toch echt bij mij ligt, en niet in de relatie an sich.
In de afgelopen jaren is dit probleem met seks regelmatig aan de oppervlakte verschenen maar ook weer verdwenen. Door zwangerschappen bijvoorbeeld (ja, zo af en toe lukt het wel Smile). Mijn man vindt het gebrek aan seks een minder groot probleem dan ik. Hij komt wel zelf aan zijn trekken, zegt hij, onder de douche. Hij gaat niet vreemd: dat zou hij nooit willen, hoewel ik er weinig bezwaar tegen zou hebben. Ik zou bijna zeggen: graag zelfs. Dat scheelt mij in schuldgevoel en baant voor mezelf misschien ook een pad. Andersom zou hij het absoluut niet waarderen als ik vreemd ging. Maar, lief als hij is: als het alternatief is dat ik ongelukkig ben, dan zou hij het nog kunnen accepteren, zei hij pas. Waar vind je zo'n man? Mijn antwoord toen hij dit ter sprake bracht: ik bén niet eens ongelukkig. Ik ben misschien wel gelukkiger dan ooit in mijn leven, dat prettig voortkabbelt en zonder saai te zijn.
Er was een moment dat ik dacht dat ik het 'rouwproces' om mijn seksleven had afgesloten. Een welkome gedachte, want in feite zit ik gevangen in deze voor het overige perfecte relatie. Je gaat een relatie die zo harmonieus verloopt, met twee kleine kindjes bovendien, toch niet verbreken vanwege een gebrek aan seksuele belangstelling? Ik was dan ook best opgelucht dat ik het ontbrekende seksleven had geaccepteerd. Maar. Toen werd ik verliefd op een ander. En die ander op mij. Ik heb met die ander een paar keer afgesproken in een café, we hebben kort gezoend maar verder niets. Wel veel gesproken en gemaild - ik weet inmiddels heel veel van hem en hij van mij. Uit zelfbescherming - omdat ik hem verteld heb dat ik niet zomaar mijn gezin verlaat - heeft hij het contact op een lager pitje gedraaid. Ook de mails. Ik merk dat ik hem verschrikkelijk mis. Daarbij weet ik niet in hoeverre het mij om hem gaat of dat het vooral een vlucht is uit mijn eigen relatie. Ik merk wel dat ik vooral verdrietig word als ik denk aan mijn huwelijk en hoe dat verzand is in dat vreselijke 'maatjes'-gevoel (al was het zoals gezegd nooit ontzettend passioneel). Ergens heb ik het gevoel dat mijn man en ik qua seks gewoon niet op dezelfde golflengte zitten. Zelfs qua ritme en techniek wil het maar niet lukken. Dat is toch triest. Als ik puur naar mezelf keek, dan ging ik weg. Ik zou er misschien diepe dalen door beleven en mijn man vreselijk gaan missen, maar ik zou het wél doen. Punt is: ik ben niet alleen. Ik kwets mijn kinderen, mijn man, mijn familie en vrienden. En ík zou degene zijn die het gedaan heeft. Die vanwege iets ordinairs als seks haar hele gezin overhoop haalt. Kortom: ik zit verschrikkelijk gevangen. Ook al iets wat de zin in seks niet bepaald doet toenemen.
Afgezien van die ander heb ik alle problemen en mijn gevoelens met mijn man besproken. Hij is natuurlijk bang dat ons huwelijk strandt en zat zelfs al te zoeken naar huurwoningen hier in de buurt. Terwijl het mij logischer lijkt dat ík zou vertrekken, aangezien dit mijn probleem is en hij bovendien financieel draagkrachter is (we hebben een koophuis). Maar zo ver is het nog lang niet. Ik heb een afspraak staan met de huisarts en hoop doorverwezen te worden naar relatietherapeut of psycholoog. Ik wil dit echt uitzoeken, maar ik voel ergens ook een weerzin. Ik moet mezelf er echt van weerhouden om dit traject te zien als een stappenplan naar de vrijheid. Dat iemand anders zegt: ja, jullie passen perfect bij elkaar maar op één vlak niet, en dat is onoplosbaar, dus jullie moeten uit elkaar. Dan heb ik een legitieme reden om te vertrekken. Hoe egoïstisch is dat?
Vandaar ook dat ik zo ontzettend veel respect heb voor hoe jullie - mannen, nota bene, met extra veel testosteron en zo - trouw kunnen blijven of toch op zijn minst er weloverwogen voor kiezen om bij je vrouw te blijven. Terwijl het probleem bij háár ligt. Bij mij ligt het probleem bij mij, en dan nog denk ik stiekem aan vertrekken. Ik vraag me honderd keer per dag af: waar ben ik mee bezig? Gaat dit overwaaien? Hoe moet het verder? Maar ik blijf intussen destructief ten opzichte van de relatie. Hoewel we het nog steeds gezellig hebben, dat wel.
Wat zijn mensen toch rare wezens.
delichtvoetige




BerichtGeplaatst: 04-05-2011 21:43 Reageer met quote

En nog één klein vraagje: waarom vind ik deze betekenisvolle thread in hemelsnaam onder het kopje "gynaecologie"...!?!?
maxze




BerichtGeplaatst: 08-05-2011 8:13 Reageer met quote

Wat fijn om hier ook lotgenoten te vinden... Ik was bezig om een brief te schrijven voor mijn vrouw om wederom te proberen het probleem van ons sexleven aan te kaarten. Toen ik toch maar besloot om eens op Internet te kijken was ik erg blij om te lezen dat er veel meer zijn met hetzelfde probleem en ik zeker niet de enige ben. Mijn vrouw heeft een schildklierafwijking en is 's avonds erg moe, echter de eerste 3 jaren van onze relatie waren werkelijk fantastisch. Elke dag sex, sex was erg goed maar de laatste 7 jaar komt de klad erin. Nu hebben we maximaal 1x per maand sex, soms 1x in de 2 maanden. De relatie verder is helemaal goed, maar ik wordt erg ongelukkig van deze situatie. Zou het erg fijn vinden om in contact te komen en mogelijke oplossingen te horen. Zelf weet ik echt niet meer wat te doen, vreemd gaan zou ik in mijn fantasie wel willen maar lost het probleem natuurlijk niet op. Lijkt me ook vreselijk richting je vrouw en kids. Maar erg gelukkig ben ik nu ook niet meer, wat is dan de juiste keuze?
Watch




BerichtGeplaatst: 30-06-2011 12:03 Reageer met quote

Inderdaad, prettig om te zien dat ik niet de enige man op aarde ben die geen seks heeft Confused

Helaas maakt dit het probleem niet minder. Ik herken een heleboel in de diverse openbaringen in dit topic.
Ik ben zelf 40, en ben zelf voorzien van een zeer gezonde dosis libido. Ruim 11 jaar geleden kwam ik mijn huidige vrouw tegen, en ik werd stapel verliefd op haar. Het eerste jaar was fantastisch, buitengewoon geweldig, in mijn ogen in ieder geval. Het enige nadeel was, dat we niet altijd bij elkaar konden zijn, om een nog beter leven te hebben met elkaar (dit is niet alleen de seks, maar de gehele relatie).

Ik was/ben haar eerste wat de nodige "opstart" problemen gaf. Ik ben niet het type man, die het super fantastisch vind om de persoon te zijn die de ontmaagding daadwerkelijk doet. Ik vond het veel te griezelig om haar pijn te doen. Na deze eerste keer, was het fantastisch. Overal en nergens konden we los gaan.

Toen ons leven nog mooier zou gaan worden door samen te gaan wonen, is de seks compleet verdwenen.
Het begon toen we nog niet samen woonde, dat het opeens niet meer lekker ging. Het deed pijn bij mijn vrouw. Uiteraard wil ik haar geen pijn doen, en dus stop je op het moment dat zoiets gebeurd. Daarna nog een paar keer een poging gedaan, maar helaas, het deed pijn, elke keer weer. Wat mij ook opviel was dat ze ook praktisch niet vochtig werd. Ondanks dat gegeven, wilde ze het toch wel proberen. Maar goed, het deed pijn, en ik moet zeggen, dat het in die toestand ook niet echt prettig was voor mij.

Meerdere keren toen we inmiddels samen woonde, geprobeerd, maar helaas met hetzelfde resultaat. Voorheen gingen we regelmatig naar leuke shops, speeltjes kijken, kopen etc. Heel leuk. Ook dit hebben we door gezet in de eerste periode. Het werkte allemaal niet.

Inmiddels zijn we 10 jaar verder, en ja, ik heb al 10 jaar geen seks gehad met mijn vrouw(nee, ook niet met andere). En bij mij zijn de frustraties enorm waar mijn vrouw er absoluut geen problemen mee lijkt te hebben. We hebben er meerdere keren over gesproken, dat er wat een moest gebeuren. Er gebeurde niets.

Uiteindelijk is ze een keer naar de dokter geweest, waar ze een inwendig onderzoek heeft gehad. Alles was oké, geen fysieke beperkingen of afwijkingen. Ze kreeg wel een verwijsbriefje voor een psycholoog. Hier heeft ze nooit wat mee gedaan.Dit was al een paar jaar verder, ik denk ongeveer 4/5 jaar al dat we geen seks meer hadden.

Open gesprekken op dit gebied zijn er niet(meer) Dit wordt ook bemoeilijkt door de opgelopen blauwtjes zeg maar. Ik mocht nergens meer aan zitten (borsten, benen, helemaal niets). Kietelt, doet pijn, of stomweg; ??ik wil dat niet?. Zelfs zoenen, meer dan gewoon een zoen op de mond, is er niet meer. Voor mij was passioneel zoenen een opwindende bezigheid. Ook dat stopte op dezelfde tijd.

Het enige wat ik mag aanraken zo ongeveer, is haar hoofd. Ik mag haar wat kriebelen, dat vind ze lekker. Ze kriebelt mij wat terug.. maarja.. ik wil meer dan een beetje kriebel op mijn buik ofzo. Heel soms komt ze dichtbij de onderbuik.. en het enige wat ik hoop, is dat ze eens een keer verder gaat. Heel frusterend. Als ze "hem" aanraakt, dan weet ze niet hoe snel ze weer ergens ander moet kriebelen.
Ik ergens anders kriebelen dan op haar hoofd? Nee, dat kan niet Sad (niet als het een seksuele lading zou kunnen hebben)

We hebben zelfs nog tussendoor een keer een hele beschaafde van formaat zijnde "hulpstuk" gekocht, waarmee ze het dan ook wilde proberen. Deze ligt stof te happen.

Toen we nog wel seks hadden, heel lang geleden? toen had ze ineens een openbaring richting mij, waarvan ze niet wist of ik dat raar zou vinden. Ze gaf aan dat ze altijd al een xxx fantasie had. Ze vond dat erg interessant. Ook hier ben ik in meegegaan. Tape, touwen, blinddoeken, films etc. Het was aanwezig. Ik deed mijn best. Ze leek het lekker te vinden. Ik deed het niet hard hoor, gezien ik niet iemand echt pijn wil doen. En ze deed mij geloven dat het zo ook oké was.

Wat ik toen al merkte was dat als die speeltjes te voorschijn kwamen, er eigenlijk geen tijd was voor mijn behoeftes. Deze hoefde ook niet altijd voldaan te worden. Ik vond het prima om haar een plezier toe doen. Maar het was op gegeven moment wel zo, dat het 95% met touwen en tape was, en daardoor ik verder niet meer aan de beurt was. Als ik terug kijk, dan ga ik nu zelfs daar mee akkoord. 5% is meer dan niets he. En ik had in ieder geval het idee dat we intiem waren. Waar we nu helemaal niets aan seksuele handelingen meer hebben.

Ik ben zelf in therapie, vanwege diverse klachten. Ik wilde dit in eerste instantie ook niet, maar mijn vrouw vond dat ik dat moest doen. Daar had ze gelijk in. Al vind ik het erg zuur dat ze zelf weigert om gevolg te geven aan de doorverwijzing van de huisarts.

Ik heb inmiddels al een behoorlijke tijd professionele hulp vanwege angst/paniek stoornis onder anderen, die zo??n 6 jaar geleden naar boven kwamen ineens. Mijn therapeut weet hier van. Probeert me ook aan te zetten om toch met haar het gesprek in te gaan, omdat hij tegen de frustraties op loopt in de therapie. Daarbij vind hij het ook geen gezonde toestand, voor iemand die een behoorlijk libido heeft, om al 10 jaar droog te staan.

Elke film, serie, die op de buis komt, lijkt tegenwoordig over seks te gaan, waarbij ik me op gegeven moment gewoon ongemakkelijk ga voelen, en ze ook hartelijk zit te lachen om uitspraken in die sitcoms, die haar eigenlijk direct zouden moeten raken.

En inderdaad, met wie moet een man zoiets bespreken? Vrienden? Collega's? nee dank u. Het is een totaal onmogelijk iets om er over te spreken, zonder dat je je belachelijk voelt. Seks is vanzelf sprekend en hij die het niet heeft, is raar of bekleed een kerkelijke functie. (buiten mijn therapeut, weet niemand hiervan)

Nu hebben wij geen kinderen, het heeft dus niets met zoiets te maken. Gelukkig is er absoluut geen kinderwens bij mij (of bij mijn vrouw) wat misschien een extra probleem weg haalt.

Ik weet niet wat het probleem is. Praten erover is heel erg moeilijk. Wat moet ik zeggen? Wat gaat mijn vrouw zeggen? Ik wil niet weg bij mijn vrouw, maar hou ik van haar? Ik weet het niet eens meer. We lijken eerder huisgenoten.

Er is voor mijn gevoel geen sprake van liefde, door het gebrek van seks. Klinkt dit heel bot? raar? Ik weet het niet. Houden van, ja, dat hoeft niet perse met seks te maken hebben, ik hield ook van mijn moeder. Dit is een hele andere manier van houden van ( gelukkig maar ).

Is het raar dat ik het "houden van" mijn partner koppel aan de intimiteit van de seks? Ik zie geen verschil meer tussen de broer-zus relaties die ik mensen wel zie hebben (weet zelf niet precies hoe dat is, ben enig kind)

Ze heeft zelf altijd die belangrijke woordjes van mij willen horen: ??Ik hou van je?.
Ook weet ze dat ik hier een probleem mee heb. Ik deed het, weinig, maar wel wat. Ik moet eerlijk bekennen, dat als ze nu zegt dat ze van me houd, ik er met nog grotere moeite ??ik ook van jou? uit kan krijgen. Vaak draai ik er om heen, waar ik vroeger dit nog wel zou zeggen. ??Ik hou van je?.. dat komt nu al helemaal niet meer.. dan komt er bij mij teveel naar boven, dat ik eigenlijk vind, dat ze maar eens moet zorgen dat ik ook die intimiteit krijg..

Ik denk dat een heleboel mensen hier dit waarschijnlijk erg raar vinden.. maar het is nu eenmaal zo voor mijn gevoel.

Zoals ik eerder al schreef.. hou ik van haar? Ik weet het niet.. waarom ben ik dan nog bij haar, als het niet zo zou zijn? Gemak, gewoonte? Sorry.. ik weet het niet. Ik vind de relatie zonder seks helemaal niet gewoon.. helemaal niet gemakkelijk, en zeer zeker ongewenst. De frustraties hebben hoogstwaarschijnlijk ook een behoorlijke impact op de rest van mijn psychische toestand.

Ik lees dan oorzaken hier, van de pil.. en andere voorbehoedsmiddelen.. Ik weet niet eens meer hoe ik zoiets aan haar moet vertellen. Ik vraag me ook af of het uberhaupt wel daar mee te maken heeft. Ze heeft dezelfde pil nog steeds die ze al voor ik haar kende gebruikte. (het is eigenlijk die acne bestrijder)

Radeloos.
Gr, W
SNUF




BerichtGeplaatst: 01-07-2011 0:12 Reageer met quote

@ Watch,
Het lijkt er op dat je vrouw last heeft van vaginisme, een verkramping v.d. vagina waardoor sex heel pijnlijk is.
Geen idee wat daarvan de oorzaak is, maar ik weet wel dat voor een vrouw lichamelijke intimiteit de uitdrukking is van geestelijke intimiteit... Rolling Eyes

Het is voor een vrouw belangrijk om een goed geestelijk contact te hebben om zich lichamelijk te kunnen openen voor haar man. Is er misschien een kink in de kabel gekomen in jullie communicatie 10 jr. geleden?

Groeten, Snuf.
Index > Gynaecologie > geen zin in sex Bookmark and Share
Pagina 6 van 7  

Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016