Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > hypochondrie
Auteur Onderwerp: hypochondrie
jona




BerichtGeplaatst: 06-01-2008 21:27 Reageer met quote

hoi tomsie,

ik heb je stukje gelezen en vroeg me af hoe het nu ondertussen met je gaat. ben je al wat verder met die instansie die je in no-time zou kunnen helpen?
ik heb zelf ook een stukje geschreven en wil graag van zoveel mogelijk mensen weten wat de reden zou kunnen zijn geweest dat ze hier last van kregen en het belangrijkste of ze ervan af komen en hoe?
heb zelf nu al 2 jaar last van paniek aanvallen en al langer last van ziekte vrees, die wel de afgelopen 2 jaar sterk is toegenomen.
wil er alles aan doen om er vanaf te komen, omdat mijn kinderen er teveel onder lijden en ikzelf natuurlijk.
hoop dat het al wat beter met je gaat,

groetjes jona
cherrygirl




BerichtGeplaatst: 07-01-2008 21:31 Reageer met quote

jona schreef:
hoi,

ja, ik weet dat ik overbezord ben maar ben zo totaal niet opgevoed. ben altijd heel vrij geweest en nuchter.
mijn moeder is geen bezord persoon en ik ben helemaal niet beschermd opgevoed.
hoe doe je dat minder bezorgd zijn?????
erg bezorgd ben ik geworden na mijn 1e kindje.
pas na mijn 3e kindje heb ik (in mijn kraambed)mijn eerste paniek aanval gehad, toen is de elende allemaal begonnen (nu 2 jaar geleden) ziekte vrees heb ik altijd al gehad en ik ging al heel veel na de huisarts. dat ik hypergondrie had wist ik al maar er viel redelijk mee te leven. sinds die 1e paniek aanval zijn mijn klachten verergerd.
ik heb een jaar cognitieve gedrags therapie gehad, heeft wel een beetje geholpen maar lang niet genoeg.
hoe is het bij jou allemaal gelopen?
ik zou er graag eens wat meer met mensen over willen praten omdat niemand mij schijnt te begrijpen.
mijn email adres staat bij mijn bericht, dus als je een keer met me wilt mailen of msn en heel graag.
groetjes jona


hoi,
ik zal je binnenkort wel even op mijn msn toevoegen, ik zou het ook fijn vinden te praten met iemand over hypochondrie & paniekaanvallen.
heb ook vaak het idee niet begrepen te worden door anderen.
groetjes, cherry
jona




BerichtGeplaatst: 07-01-2008 22:38 Reageer met quote

hoi,

bedankt voor je berichtje,
ik hoop binnenkort iets van je te horen, ik zou het in ieder geval wel fijn vinden.

groetjes jona
stresskip




BerichtGeplaatst: 15-01-2008 20:49 Reageer met quote

Hoi allemaal,

Ik ben een jongemeid van 22 jaar. Sinds een jaar ben ik vreselijk bang voor ziektes. Sterker nog. Ik ben ben voor de dood. Dat ik hier een berichtje neer zet is al een hele stap voor mij. Ik durf er met niemand over te praten. Ik lijd aan hyperventilaties en hartkloppingen. Elke keer als ik ergens last van heb, ben ik bang dat ik ziek ben. Doordat ik er met niemand over praat, krop ik alles op. Ik heb stemmingswisselingen en vaak erg prikkelbaar als gevolg dat ik vaak op mijn vriend zit te mopperen. Ik kwam via google op dit forum en hoop dat ik er met anderen over kan praten.
alvast bedankt!
jona




BerichtGeplaatst: 15-01-2008 21:56 Reageer met quote

hoi,

er over praten is stap 1 de rest komt vanzelf.
ik weet hoe je je voelt. je durft er niets over kwijt omdat je je schaamt. echt niet doen hoor.
er over praten lucht enorm op, hoe meer des te beter.
zoek iemand waarbij je je ei kwijt kunt en ga eens met je huisarts praten. je mag ook met mij msnen als je dat wilt. mij msn staat bij mijn profiel kijk maar als je wilt stuur je me maar een mailtje.

groetjes jona
jedi




BerichtGeplaatst: 15-01-2008 22:31 Reageer met quote

Hoi!
Ik heb ook therapie voor angstoornis, ik ben bang dat ik iets aan mijn hart krijgt (nl hartkloppingen) of kanker (is ooit tegen mij gezegt, terwijl het een fout was van ziekenhuis). Ben altijd wel overbezorgd geweest, maar laatste jaren te extreem, voor ieder bultje naar de dokter. Nu naar een jaar therapie en dokteren, denk ik dat je het toch allemaal zelf moet doen, probeer nu niet meer door te flippen, zogauw ik hartkloppingen heb, probeer ik mijn gedachten direct te veranderen en het lukt me aardig! gr. Jedi
stresskip




BerichtGeplaatst: 20-01-2008 17:32 Reageer met quote

Bedankt voor jullie berichtjes! Jona, ik voeg je toe op mijn msn als je het goed vind.
Nu heb ik weer iets. De afgelopen weken ben ik erg moe. Mijn spieren in mijn armen en benen doen zeer. Nu heb ik (heel dom) op internet gekeken en kwam ik op MS. Nu ben ik al de hele dag aan het piekeren over MS. Ik had het nooit moeten opzoeken. Heel stom.
Hypergonfertje




BerichtGeplaatst: 28-05-2009 19:49 Reageer met quote

Hallo mensen/lotgenoten,

Ook ik jonge vader van 2 zonen en 26 jaar heb hypergondrie en wil via dit forum mijn ervaringen delen om er zo over te praten met lotgenoten. Ik zal een oplosing moeten vinden voor dit probleem en hoop mbv praten dit alles een stuk makkelijker te maken voor mezelf. Ik heb al langere tijd last van dit probleem maar het is het afgelopen jaar extreem erg geworden, zo is het nog nooit geweest! Ik hoef maar iets te voelen/hebben en denk meteen aan dat ene woord "kanker". Dit is dan ook mijn grootste zorg om te krijgen, je hoort het om je heen en heb familie leden verloren hierdoor dus hieraan denk ik dan ook direct als ik ook maar een steekje voel. Sinds 1.5 last van mijn hals,nek,schouder gekregen een zeurende/stekende pijn en denk direct aan kanker, bij de dokter geweest waar ik inmiddels vaste klant ben en het is waarschijnlijk een verkrampte/ontstoken spier. Als eerste (in het begin) onstekingsremmende pijnstillers gekregen, weekje genomen maar merkte geen verschil dus meer zorgen maken. Terug naar de dokter geweest die me toch vertelde dat het echt een spier was en er niets anders zat in die gebieden, even gerustgesteld maar de pijn blijft en je blijft maar denken aan een oorzaak en kanker, dus piekeren en piekeren en je creert tevens angst etc etc. Mensen die het hebben weten waarover ik spreek. Nu 1.5 maand verder toch maar een rontgenfoto gekregen (X-Thorax) om te zien of er daadwerkelijk niets aan de hand is, dit is mijn 2de op een jaar tijd incl een gewone longfoto. Uitslag krijg ik morgen, maar zal naar alle waarschijnlijkheid wel oke zijn, dit zeggen de mensen om me heen. Nu zit ik met een tweede angst die erbij is gekomen door het opzoeken wat een x-thorax betekent, rontgenstraling is schadelijk en kan op den duur kanker veroorzaken. Omdat ik nu al aardig wat fotot's heb laten maken (sommige moesten ook) heb ik een 2de angst gecreert dat door deze straling misschien wat beschadigd is, dit is dus weer een angst en paniek. Morgen moet ik weer naar de huisarts en leg hem dit voor, ben benieuwd wat ze zeggen. Zoals jullie kunnen zien helpt het vertellen erover want je blijft maar dingen denken die je wil delen met elkaar, dit wil ik dan ook wel doen maar kan niet blijven typen, als niemand reageert is dit voor niets geweest want de meeste berichten zijn al van een lange tijd geleden. Met name de verhalen van "salderina" spreken me erg aan, zie hier wel een vergelijkenis in! Ik wil dus graga in contact komen met mensen die ook hypergondrie hebben om zo ervaringen,problemen met elkaar uit te wisselen om zo onze angsten en paniek wat te minderen. Uiteindelijk zit het tussen de oren maar het is zo VERDOMD moeilijk om dit eruit te krijgen. Ik wil zoveel kwijt maar denk het hierbij te laten en hoop op bericht van lotgenoten... het lucht op dat is zeker. Tevens ga ik binnekort ook naar een psycholoog, bij mijn vorige ben ik maar 3x geweest en had hier geen goed gevoel bij maar ook zij vertelde me dat opschrijven en erover praten heel goed is! Ik praat hier ook met mijn partner over maar ook zij heeft het moeilijk om mij zo te zien piekeren, en ben bang om haar hierin mee te trekken. Uiteindelijk heeft zij me dit jaar telkens weer geholpen en terug bij de realiteit geholpen.
jona




BerichtGeplaatst: 02-06-2009 8:53 Reageer met quote

het is idd alweer een hele tijd geleden dat ik geschreven heb. in die tussen tijd is er veel gebeurd en ik kan zeggen alleen maar positief.
ik heb een andere baan gezocht, therapie in het acc. angstcetrum gehad en misschien nog wel het belangrijkste. me vooral gericht op wat ik wil in het leven. ik was altijd maar bezig met wat me kon overkomen, wat er allemaal kon gebeuren en wat ik allemaal niet wilde. ik ben op advies van mijn therapeut gaan kijken naar wat ik wil en kan in het leven. daar mee bezig zijn en je doelen bijstellen.
wat precies de doorslag heeft gegeven kan ik niet zeggen, het zijn meerdere dingen bij elkaar geweest.
tuurlijk ben ik nog wel eens bang en sta ik nog wel eens bij de huisarts op de stoep en meestal maak ik me ook echt zorgen maar ik zet me er makkelijker overheen. ook heb ik helemaal geen angstaanvallen meer gehad. je zult er iets mee moeten, maar ik geloof niet dat je er met 3 gesprekken vanaf komt. ik heb er toch 2 jaar over gedaan. eerst een jaar bij het riagg en daarna een jaar bij het accademich angstcentrum. moet nu echt weg als je nog wilt mailen hoor ik het wel. mijn email staat bij mijn profiel. hoop dat het allemaal goed komt voor je.

groetjes jona
irm




BerichtGeplaatst: 10-08-2010 15:02 Reageer met quote

ik heb deze verhalen allemaal gelezen en bij iedereen herken ik mij zelf.
ik heb het al als ik goed terug denk vanaf mijn 9de terminste daar is het begonnen, en elke keer in een fase van mij leven krijg ik het terug,ik ben nu 40, ik zit er nu weer midden in Crying or Very sad ook ik denk dat ik overal in mijn lijf kanker heb, en als ze mij dan weer gerust stellen met een onderzoek dan verplaats het weer naar een andere plek in mijn lichaam, het is nu zelf zo erg dat ik niet eens meer durf te douchen, ik doe het wel want ik hou van erg schoon zijn maar ik ben nu wel in 3min klaar, terwijl ik het altijd zo lekker vond, ontspannend, als ik er onder sta dan voel ik van alles, dus nu er onder en dan heel gauw aankleden.
ik kom geregeld bij de dokter om dat ik iets weer niet vertrouw, bij voorbeeld als ik mijn armen over elkaar heb dan voel ik ergens een bult ik weet dan nog niet waar en dan ga ik op onderzoek uit, kijk eerst onder bij armen maar zie niks dan ga ik mij buik af ook niks, gek van te worden!!, nu ben ik gisteren weer bij de huisarts geweest ik had steeds pijn in mijn buik hij was daar aan het voelen en hij zegt van oo hier zit een goed aardige vet bult , de adrenaline spoot door mijn aderen heen, ik dacht dit wil ik niet weten, en de pijn kwam van een spier die verrekt is,ik ging doods benauwd naar huis en ben gelijk in bed gekropen, ik dacht slapen als ik weer waker wordt denk ik er misschien weer nuchterder over.toen ik vanmorgen ging werken kreeg ik van mijn cliënte wel een goede tip,ze zei wees blij dat hij het heeft gevonden,als je het zelf had gevoeld dan had je iets anders gedacht,ze zei je moet aan alles een positieve wending geven, en ja ze had gelijk,waarom was ik er zelf niet op gekomen, deze mevrouw is al 87 en weet waar ze het over heeft met haar levens ervaring toch?
ik volg nu therapie via int, het gaat wel oke maar mis toch iemand om mee te praten, dus nu ga ik maar in de buurt opzoek naar een goede psycholoog, hoop dat ik die vindt,het zal niet de eerste zijn ,heb er al 3 gehad in de afgelopen jaren, ga over 2 weken op vakantie, zie er tegen op als een berg,ben zo bang als ik een spanje zit dat ik daar iets voel en dan bij geen dokter terecht kan, maar voor mijn man zet ik door en probeer mij goed te houden, hij werkt zo kei hard, maar voor mij wordt het overleven,ik doe mij best!! ik zal laten weten hoe het over een tijdje gaat, ik zie wel dat er nog weinig mensen zijn die hier nog iets schrijven maar ik hoop wel dat deze site blijft bestaan want als hypergonder heb je er zeker iets aan, groetjes irma
G
Muisjuh18




BerichtGeplaatst: 25-08-2010 19:31 Reageer met quote

Hoi irm

Heb je ook een msnadres?

Groetjes
irm




BerichtGeplaatst: 06-09-2010 10:42 Reageer met quote

hoi muis, ja die heb ik!! sorry voor de late reactie maar ik was op vakantie!!groetjes
Muisjuh18




BerichtGeplaatst: 06-09-2010 10:48 Reageer met quote

Kun je die neerzetten in je profiel dan neem ik hem daar even over..
Angeliqueeee




BerichtGeplaatst: 13-01-2011 22:11 Reageer met quote

Hallo,

Zelf heb ik al 5 maanden vreemde klachten het begon allemaal met oververmoeidheid en een maagvirus. Nu ben ik al 5 maanden lang moe, duizelig en heb enorme spierpijnen die komen en gaan. Ook heb ik op het begin last gehad van hoofdpijnen ik had het gevoel dat ik zweefde..
Ben verschillende keren naar de dokter gegaan en die verteld mij tekens dat het tussen de oren zit.. maar waarom verdwijnen deze klachten dan niet? Ook heb ik veel last van druk op de borst en kaakpijnen alsof ik een hartaanval krijg. De dokter vertelde mij dat het zeker en vast hyperventilatie is maar dat kan ik niet geloven. Ik heb een CT-scan van mijn hoofd gehad er was niet te zien.. ik heb een EG-scan van mijn hersenen gehad er was niets te zien.. Ik ben 2x naar de cardioloog geweest en die zag ook niks.. ook ben ik 2 keer bloed gaan laten prikken en daar bleek ook niet mis te zijn enkel een wat verhoogde cholesterol.. Maar waar komen deze pijnen dan vandaan?
Ik denk altijd dat ik iets erstigs heb.
Maar voel deze dingen dan ook echt.
De dokter zegt dat het hyperventilatie is ..
Is er nog iemand met deze klachten ???
Is dit hypochondrie
SvG23jaar




BerichtGeplaatst: 19-09-2012 10:57 Reageer met quote

Hallo allemaal,

Ik ben ten einde raad. Ik voel me de afgelopen twee maanden helemaal mezelf niet. Ik heb verschillende lichamelijke klachten en ben onwijs bang voor een ernstige ziekte. Wie herkent mijn klachten? En wat zouden jullie in mijn situatie doen?

Ik ben twee maanden geleden naar de Dominicaanse Republiek geweest. Ik ben hier ziek van terug gekomen. Naar vier dagen daar opgeblazen gevoel, veel boeren, en ik ging zwaar aan de diarree. Toen ik vertrok uit Nederland was mijn ontlasting ook niet vast maar brijig. Op vakantie kwam er echter water uit. Daar een antibioticakuur gekregen. Toen ik thuis kwam ben ik op aanrade van de huisarts gestopt met de antibiotica, omdat de pillen verschillend van kleur waren. Mijn lichaam zou uit zichzelf herstellen was haar mening. Dit is echter niet gebeurd.

Op dit moment heb ik te kampen met periodes van veel boeren en het laten van winden. Met name in de avond en in de ochtend. Mijn ontlasting is van vorm ook heel wisselend. s'Ochtends wordt ik wakker en moet direct naar de wc, vervolgens moet ik 15 á 30 minuten later opnieuw. De hoeveelheid ontlasting is echt veel in verhouding wat ik gewend ben. Daarnaast moet ik meestal net voor of na het eten naar de wc. De vorm van de ontlasting verschild van mij tot normaal, brijerig of dunne sliertjes. Soms zit er slijm bij en af en toe blijft de ontlasting ook drijven. Ik heb éénmaal, twee weken naar thuiskomst van vakantie, bloed bij de ontlasting gehad. Moet hierbij vermelden dat ik toen behoorlijk moest persen. Daarnaast heb ik erg veel last van zeurende buikpijn in de bovenbuik. Vooral rondom de bovenzijde navel en richting linker kant. Als ik op deze plekken druk heb ik ook drukpijn. Daarnaast ben 4kg afgevallen. +

Mijn huisarts is van al deze klachten op de hoogte. We hebbben daarom ook al behoorlijk wat onderzoeken gedaan, namelijk: ontlasting onderzoek op parasieten, bloedwaarde onderzoek en bloedonderzoek naar functie lever, nier en alvleesklier. Uit deze onderzoeken is niks gekomen. Daarnaast heb ik een gastroscopie gehad, dit is een maagonderzoek, de maag en twaalfvingerige darm zag er prima uit. Ik ben opnieuw naar de huisarts gegaan en heb me laten doorverwijzen naar een internist. Hier kan ik pas eind oktober terecht... dit vind ik eigelijk veel te laat!!!

Tot slot moet ik aangeven dat ik enorm angstig ben voor een ernstige ziekte. Op het internet heb ik gelezen dat mijn klachten overeen kunnen komen met de rotziekte k.....
Kan ik door mijn angsten mijn lichaam zodanig beinvloeden dat het niet meer funtioneerd? En kan dit alles te maken hebben met een pds?
Ik moet hierbij vermelden dat ik vaker periodes heb dat mijn ontlasting dun is, maar meestal hersteld zich dat. Constipatie heb ik nauwlijks. De maagklachten die ik nu ervaar heb ik nog nooit gehad. Mijn beide overgrootouders zijn gestorven aan alvleesklierkanker... Ook hier maak ik me zorgen om.

Herkent iemand deze klachten? Wat zouden jullie in mijn situatie doen? Alvast enorm bedankt voor de reactie.
Suzan_23




BerichtGeplaatst: 27-11-2013 16:54 Reageer met quote

Hallo,

Na heel veel ervaringen te hebben gelezen, wil ik graag ook mijn ervaring met jullie delen.
Allereerst ben ik 'blij' te lezen dat ik niet de enige ben met angstklachten. Door alle herkenning merk ik dat ik meteen de diagnose hypogondier voor mezelf gesteld heb. Ik ben namelijk altijd op zoek naar een oorzaak of diagnose. Helaas zijn deze altijd kanker of een hartstilstand. Ik weet rationeel hoe belachelijk en niet-helpend die gedachten zijn, maar kan het in een paniektoestand niet uitschakelen. Als ik bewust terugkijk, heb ik deze gedachten al heel lang, maar ze zijn verergerd na mijn bevalling van ons dochtertje. Ik vind het heel erg vermoeiend, het belemmert mij in alles en op de eerste plaats in het kunnen genieten van mijn leven. Ik ben namelijk heel erg gelukkig. Waar anderen iets ergs hebben meegemaakt (met betrekking tot de dood of ziektes), ben ik juist heel erg bang dat ik alles achter moet laten omdat het mij zo lief is, die gedachte vind ik verschrikkelijk! Ik ben niet altijd even gelukkig geweest en altijd 'op zoek', in die tijd dacht ik ook veel aan doodgaan, maar dan had ik voor mijn gevoel niet heel veel te verliezen. Die gedachte stelde mij dan gerust, ook belachelijk weet ik. Maar nu voelt het alsof ik alles heb wat ik kon wensen en dat heeft mijn angst alleen maar vergroot. Het wordt erger als ik op tv iets gezien heb wat met dood of ziektes te maken heeft, of iemand in mijn omgeving overkomt of vertelt zoiets. Ik ga er dan berekeningen op los laten, dat het nu wel mijn beurt moet zijn, want er is al te lang niets in mijn omgeving gebeurd. Ook heb ik het als ik alleen ben met mijn dochtertje, dan ben ik bang dat ze alleen in huis achter blijft en dat niemand haar kan helpen. (Ze is een half jaar.) Het begint altijd met hartkloppingen, benauwdheid, tintelingen, duizeligheid en een gejaagd gevoel. Ik moet dan dwangmatig blijven bewegen, omdat ik anders 'toegeef' aan bijv. een hartstilstand. Ik heb ook klachten als een brok in mijn keel, rugpijntjes, darmkrampen, steken in mijn lichaam, opgezette klieren op (naar mijn idee) vreemde plekken, gewrichts- of spierpijnen enz. En alles is op dat moment in mijn hoofd een ernstige ziekte, eigenlijk altijd kanker. Naar de dokter gaan durf ik niet goed en in een stabiele toestand vind ik het zelfs gênant. Mijn moeder heeft een angststoornis en ik heb daar als kind veel last van gehad. Ik vond het stom, zwak en reageerde daar dan ook op die manier op. Door het besef dat ik vergelijkbare klachten heb, komt er ook nog een 'allergische' en schaamte gevoel op. Ik vind het namelijk nog steeds stom en zwak. Terwijl ik dit schrijf denk ik ook, ik heb mezelf nu wijsgemaakt dat het psychisch is, maar je zult zien dat het ineens in mijn geval toch lichamelijk is.. Echt heel vermoeiend! Ik heb niet gereageerd omdat ik perse op zoek ben naar antwoorden, er kwam alleen zo'n gevoel van herkenning boven, dat ik het graag kwijt wilde.. Bedankt voor het lezen en ik hoop voor mezelf en voor anderen die hiermee te maken hebben dat we een manier vinden hoe er mee om te gaan, zodat het de kwaliteit van leven kan vergroten.
Niels85




BerichtGeplaatst: 01-12-2013 14:31 Reageer met quote

Hallo,

Na het lezen van onder andere dit forum zal ik mijn ervaringen ook maar eens delen. Schrijven of praten over je problemen kan nooit kwaad. Ook ik heb erge last van hypochondrie, en loop daarvoor momenteel ook bij een psycholoog. Ik heb al jaren last van klachten, maar er zijn periodes dat ik het erg of juist minder heb. Ik zit nu alweer ongeveer een jaar met behoorlijk veel klachten. Ongeveer één jaar geleden kreeg ik erg veel last van mijn keel, een ander gevoel als een verkoudheid, en verder ook geen andere klachten. Na diverse bezoeken aan de huisarts, ziekenhuis, KNO, uiteindelijk een maagonderzoek gekregen om te kijken of het niet uit mijn maag of slokdarm kwam. Er werd helemaal niets gevonden, en uiteindelijk na het slikken van maagzuurremmers namen de klachten af en verdwenen langzaam. In die tijd ook regelmatig angstaanvallen gehad en een flinke stress ontwikkeld. Na het afnemen van de keelklachten ontstaan er steeds nieuwe klachten. Zo heb ik veel last van hoofdpijn, spierpijn, misselijkheid. Allemaal typische stressklachten. Ondanks dat er door een arts of specialist nooit iets wordt gevonden, en de stressklachten redelijk onschuldig zijn, kan ik me er niet bij neerleggen. Ik ga me focussen op die klachten waardoor ik er juist de hele dag aan denk en de klachten alleen maar toenemen. Allemaal klachten waarbij een "normaal" mens zich waarschijnlijk kan neerleggen, maar ik kan dat niet. Altijd zit in mijn achterhoofd die ernstige ziekte, bij mij voornamelijk de K ziekte. Ik heb hier een enorme angst voor. Je hoort het steeds vaker om je heen, en ook op tv zie je het vaak genoeg. Heb ik last van misselijkheid dan zal er wel iets met mijn maag aan de hand zijn, hoofdpijn zou zomaar een tumor kunnen zijn, en pijn in mijn nek kan veroorzaakt worden door een lymfeklier in mijn nek waar iets goed mis mee is. Ik maak me zelf gek met die klachten, en dat weet ik zelf ook. In mijn achterhoofd weet ik best wel dat de klachten in principe onschuldig zijn en dat iedereen dit soort dingen wel eens heeft. Toch kan ik de klachten niet negeren en fixeer ik me er juist op. Na enkele dagen aanhouden van de klachten laat ik me er wel eens toe verleiden om op internet te gaan zoeken. Dit is ongeveer wel het stomste wat je kan doen omdat je hier alleen maar doemscenarios leest. Een enkele keer stelt het me gerust als ik lees dat het niks is, maar meestal wordt het alleen maar erger. Het liefst ga ik bij elke klacht naar de huisarts, maar ik wil ook niet elke keer de tijd van de arts verdoen met vage klachten die altijd onschuldig blijken te zijn. Gelukkig is mijn huisarts erg begripvol en zegt hij dat ik altijd langs kan komen, maar zelf schaam ik me er wel voor als ik weer eens met een vage klacht kom. Ik praat er ook niet veel met anderen over. Mijn naaste familie weet er van, maar verder eigenlijk niet. Het begint ook langzaam om te slaan in depressie. Geen zin om dingen te ondernemen, down gevoel, geen eetlust en het liefst ga ik zodra ik thuis kom van mijn werk mijn bed in. Ik doe helemaal geen leuke dingen meer, terwijl dat het leven juist mooi maakt. Terwijl ik juist afleiding moet zoeken, komt het vaak op het omgekeerde uit. Enige tijd geleden is mijn relatie stuk gegaan en het kost me moeite om alleen dingen te ondernemen. Hierdoor heb ik moeite met het zoeken van afleiding, terwijl dit juist zo belangrijk is. Ik zit alleen thuis alleen maar de hele dag te piekeren, en het maakt me helemaal gek. Ik ben totaal gefixeerd op mijn lichaam, en ik merk elk bultje, plekje of pijntje altijd meteen op. Ik ben loop nu enkele weken bij de psycholoog en ik ben nu erg mijn best aan het doen om het te overwinnen. Ik ben veel aan het sporten, terwijl ik dit eigenlijk niet zo leuk vind, maar het is wel goed. Ik probeer alle vrije momenten vooraf te plannen zodat ik altijd iets te doen heb. Ik hou lijstjes bij en ik moet mijn gevoelens duidelijk omschrijven. Ik moet ook heel duidelijk mijn gedachten (de ernstige ziekte dus) omschrijven, wat voor mij erg moeilijk is. Ik denk er liever niet aan omdat dit alleen maar extra angst opleverd. Toch merk ik bij de psycholoog dat ik het wel fijn vind om er over te praten en dat er iemand is die me begrijpt. Ik hoop het uiteindelijk te kunnen overwinnen, of er in ieder geval op een normale manier mee te kunnen leven.

Een heel verhaal, maar ik zou nog wel 10 pagina's vol kunnen schrijven. In ieder geval een troost om te lezen dat ik niet de enige ben met deze klachten, en ik hoop dat ik dit met mijn bericht bij anderen ook kan bereiken.
Bartw1991




BerichtGeplaatst: 22-12-2015 16:24 Reageer met quote

He Allemaal,
Wat heftig allemaal om jullie verschillende, ingrijpende verhalen over hypochondrie te lezen...
Ik kwam hier terecht na uitvoerige research over de aandoening. Ik maak namelijk deel uit van een productiebedrijf en voor een pilot (dus niet direct voor uitzending) zijn we op zoek naar mensen met ziektevrees die antwoorden op deze vragen hebben "Welke impact heeft het, hoe ga je ermee om en (hoe) kom je er vanaf?". Hypochondrie is veel heftiger dan de meeste mensen denken en dat verhaal willen we graag vertellen.
Wij zouden heel graag in contact komen met mensen die kunnen verwoorden wat het inhoudt om te moeten leven met altijd maar die angst om ziek te worden.
Als jullie je verhaal kwijt zouden willen (en evt. geholpen willen worden), dan zouden wij het super vinden als je een mailtje zou willen sturen naar format.nl@warnerbros.com. Groot of klein, elk verhaal is welkom!

Groetjes, Bart
Index > Psyche > hypochondrie Bookmark and Share
Pagina 2 van 2  

Vorige  1, 2

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016