Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > hypochondrie
Auteur Onderwerp: hypochondrie
salsaqueen




BerichtGeplaatst: 08-07-2007 10:04 Reageer met quote

Hallo,

Ik ben moeder van 23 jarige dochter die aan hypochondrie lijdt. Sinds een week of 4 weten we dat zij hieraan lijd. Ik begrijp niet zo goed wat dit betekend voor haar. Ik wil haar graag helpen maar weet niet hoe. Zijn er moeders,vaders of partners die hier ervaring mee hebben?

groetjes
salderina




BerichtGeplaatst: 08-07-2007 10:38 Reageer met quote

hoi salsaqueen,

Ook ik heb hypochondrie of iets wat er op lijkt. Ik ben zelf 26 jaar, met partner en een zoontje van 3,5 jaar. Ik ben vreselijk bang om een ernstige ziekte te krijgen en dan vooral kanker! Ben gewoon heel erg bang om jong te sterven. Zou het ook verschrikkelijk vinden om mijn eigen kind achter te moeten laten. Mag ik vragen of ze ook dingen heeft meegemaakt in haar leventje, waardoor alles misschien verstoord is geraakt?
Zelf heb ik het 1 en ander mee moeten maken wat me heeft gemaakt tot wie ik nu ben. De ene keer gaat dat beter dan de andere keer, ook maar net hoe ik me in me vel zit. Maar als ik ergens een vreemd knobbeltje ofzo vind of vreemde soort pijn schiet ik gelijk in de stress. Scheelt het wel een heel end dat ik een partner heb die me dan meestal wel weer met me beide benen op de grond krijgt en als ik het niet vertrouw, nou ja dan zit ik weer bij de huisarts op de stoep. Al voel ik me soms een ontzettende zeurpiet!

groetjes salderina
salsaqueen




BerichtGeplaatst: 08-07-2007 10:50 Reageer met quote

hoi Salderina,

vervelend voor je dat jij ook die denkbeelden hebt.
Jij zegt dat je partner je weer met beide beentjes op de grond zet, hoe dat hij dat dan?

Er heeft zich inderdaad wel wat afgespeeld in haar jonge leventje en dat heeft er vast mee te maken.
Ze gaat nu naar een psycholoog en we hopen dat hij er achter kan komen wat de (eventuele) oorzaak kan zijn. Ik wil zo graag mijn steentje bijdrage maar weet niet hoe?
salderina




BerichtGeplaatst: 09-07-2007 7:03 Reageer met quote

hoi salsaqueen,

hoe hij dat doet, tsja in ieder geval door me wel serieus te nemen en niet het gevoel te geven dat ik me aanstel, maar wel dat hij me zegt en doet indenken dat het niets ernstigs is(en dat zegt hij dus niet als hij het echt niet zou vertrouwen)
Dus wat ik er mee wil zeggen, geef je dochter in ieder geval niet het gevoel dat ze zich aanstelt, want voor haar voelt het als echt iets ernstigs of dodelijks. Maar probeer het wel samen met haar te relativeren, tenzij u zich ook zorgen maakt natuurlijk, dan moet ze ff een afspraakje maken bij de huisarts of als u haar niet kan geruststellen, want dat is ook mogelijk, dat gebeurd bij mij ook wel eens. Als u er voor haar bent en naar haar luisterd en haar serieus neemt komt u al een heel end. Veel meer kunt u niet voor uw dochter doen denk ik.
Heleen




BerichtGeplaatst: 09-07-2007 9:27 Reageer met quote

Hoi,

Even voor de duidelijkheid: als je (overmatig) bang bent een ernstige ziekte te krijgen, spreken we van ziektefobie. Hypochondrie is de (onjuiste) overtuiging een ernstige ziekte te hebben. Deze overtuiging kan waanachtig zijn (dus moeilijk of niet te corrigeren.) Het gaat hierbij vaak om levensbedreigende ziekten, zoals een ernstige hartkwaal of kanker.

Ik denk dat het inderdaad goed is om iemand met hypochondrie serieus te nemen, maar de aanwezige angst niet te bevestigen. Dus inderdaad luisteren naar iemand, en eerlijk zijn: zijn de symptomen die iemand ervaart niet ernstig, zeg dit dan. Zijn ze dat wél, zeg dit dan ook. Maar wees je er wel bewust van dat iemand met hypochondrie bepaalde symptomen heel sterk kan ervaren doordat hij/zij gefocust is op lichamelijke processen, terwijl de eigenlijke symptomen in de regel niet ernstig zijn. Iemand met hypochondrie IS ziek (heeft immer hypochondrie) en daarin moet je iemand altijd serieus nemen. Maar de overtuiging een ernstige ziekte te hebben, is níet juist.

Het is verstandig om afspraken te maken met de patiënt en met verschillende behandelaars. Spreek bijvoorbeeld af dat nieuwe symptomen eerst met de psycholoog besproken worden en dat iemand niet direct met alles naar de huisarts gaat. Tenzij het natuurlijk duidelijk is dat er snel gehandeld moet worden. Hierin kan de omgeving maatgevend zijn. Over de functie van geruststelling door een arts verschillen de meningen. Vaak zijn mensen met hypochondrie alleen kortdurend gerust te stellen. Dus zijn ze goed onderzocht door een arts die hen vervolgens uit kan leggen dat er niets aan de hand is, dan zijn ze weer even gerust, maar zodra ze thuis komen, of de volgende dag, beginnen zij zich opnieuw zorgen te maken. Werkt geruststelling bij iemand goed, dan kun je met de huisarts (én de psycholoog, natuurlijk) daar afspraken over maken. Werkt het niet of maar kortdurend, maak daar dan ook afspraken over. Zorg ervoor dat er duidelijke afspraken zijn over waarmee iemand wél en waarmee iemand níet naar een arts gaat, en zorg dat dit ook met de (huis)arts duidelijk besproken wordt, zodat iemand niet drie keer in de week bij de huisarts zit omdat dit het enige is dat ze nog enigszins gerust kan stellen. Het is een moeilijke aandoening hoor, ook voor de omgeving. Ik hoop dat de behandeling bij de psycholoog verberering zal brengen.
salsaqueen




BerichtGeplaatst: 14-07-2007 12:10 Reageer met quote

hallo Heleen,

Sorry voor de late reactie, ben veel bij mijn dochter geweest. Een duidelijk verhaal, en ik denk dat ik daar wel dingen uit kan pikken. Het vervelende nu is dat de psych 4 weken op vakantie is.
Ze heeft wel een goed gevoel bij deze man en we gaan er maar voor. Zij heeft er voornamelijk last van als ze alleen is dan spoken al die "waan"ideën door haar hoofd. Haar vriend is kok dus je raad het al ze is veel alleen. Ze heeft het "idee" dat ze maag of darm kanker heeft. Ze heeft al verschillende ondezoeken gehad en er is echt niks aan de hand. Inderdaad is ze dan even gerustgesteld, maar het vervelende is ze heeft echt pijn in haar buik. Het is zo moeilijk haar te overtuigen dat de pijn er wel is maar dat toch een beetje tussen haar oren zit. Enfin we hebben denk een lange weg te gaan.
salsaqueen




BerichtGeplaatst: 14-07-2007 12:14 Reageer met quote

Hallo Salderina,

Ook voor jou sorry voor de late reactie (zie antwoord Heleen)
Bedankt en ik neem haar nu serieus en geef haar ook zeker niet het gevoel dat ze zich aanstelt. Heb dat misschien onbewust wel gedaan omdat ik de ernst van de situatie niet heb ingezien. We gaan ervoor en hopen dat er een lichtpuntje komt.
salderina




BerichtGeplaatst: 15-07-2007 16:32 Reageer met quote

hoi salsaqueen,

Dat kwalen (om het maar ff zo te noemen) erg lang kunnen blijven hangen herken ik ook bij mezelf heel goed, waardoor ik dan compleet niet meer weet of ik ze serieus moet nemen en gillend (bij wijze van) naar een huisarts moet hollen of langer af moet wachten. Dus ik kan me heel erg goed voorstellen dat uw dochter dit ook erg lastig vind. Vertrouw ik het echt niet en de pijn houd te lang aan, dan ga ik uiteindelijk toch naar een huisarts. Daar zijn ze uiteindelijk voor en mijn huisarts weet sinds enige tijd ook van dit probleem af, waardoor zij beter weet welke klacht zij serieus moet nemen en welke niet. Want doordat bij mij alles lang blijft hangen weet ik op een gegeven moment niet meer wat ik serieus moet nemen en wat niet. En ik weet niet of uw dochter dat heeft, maar ik heb soms ook echt het gevoel dat ik een 'enorme zeur' ben, voel me dan echt 'lastig' naar een ander toe.
Tomsie




BerichtGeplaatst: 03-10-2007 19:32 Reageer met quote

Hoi SalsaQueen en anderen,

Hou je toevalling van salsa?!
Ik vroeg mij af hoe het nu is met je dochter? Ik ben blij dat je het herkent bij je dochter zodat er wat aangedaan kan worden. Gelukkig leven we nu in een tijd waar veel meer wegen naar Rome lijken te leiden. Maar dat kan het ook wel eens onoverzichtelijk maken, niet? Of dat er hele hoge geldbedragen worden gevraagd voor dé enige échte methode... dan ga ik wel twijfelen Wink

Even voorstellen :
Mijn naam is Tomsie en ik ben een man van bijna 30.
Pas geleden ben ik gaan accepteren - dat is iets anders dan er bij neerleggen- dat ik last van hypochondrisch denken heb.
Dit had ik als kind al en ik ben mij bewust van de aanleidingen. Ik ervaar dat het verstoorde denken een gevolg is van die aanleidingen.

Alhoewel het is 'ontstaan' in het verleden heb ik er NU last van! Ik heb eigenlijk meer angst voor de gevolgen van het hypochondrisch denken dan dat ik echt een ernstige ziekte heb of krijgen zal. Op het moment dat het blijkt dat ik kanker heb of een andere ernstige, dodelijke ziekte zie ik mijzelf als iemand die er veel met veel positiviteit zal omgaan. Dán sta ik er wel.
De laatste tijd ben ik hard aan het werk om anders te gaan denken en ik kan mij zodoende al beter beheersen. Maar de neiging om het ergste te denken als ik pijn voel of een bobbeltje is er wel. Toch kan ik nu beter redeneren : nadat ik het ergste heb gedacht zeg ik tegen mijzelf : de oorzaak kan ook minder of niet ernstig zijn. Wat echter niet werkt - voor mij- is vinden dat ik mij aanstel en alles wat ik voel van tussen de oren komt. Zo stop ik mijn angst nog weg.
Ik krijg binnenkort hulp en doe dat niet zoals ik het eerst wilde doen uit angst : het ongezonde denken teniet doen zodat ik minder kans heb om ziek te worden vanwege dat denken: ook dit is weer uit angst.
Ik weet het simpelweg niet of ik er van af kom! Ik weet wel dat ik mijn beste beentje voor zet om er van af te komen! Het kan zo vermoeiend en frustrerend zijn! Ontspannen gaat zeer moeizaam, ben dan ook vaak moe, paniekaanvallen en hyperventilatie... en het werkt door op mijn lichaam natuurlijk. Dat kan niet anders. Verwarrend, want net zoals mensen die gezond denken op dit vlak kan ik evengoed ernstig ziek worden!

Ik heb een hulpverlenersinstantie op het oog die je binnen no-time helpen.
Morgen ga ik naar de dokter voor een verwijskaart. Het is een vervangende arst die mij gelukkig serieus neemt : dwz dat ik onlogisch denk qua ziek zijn. Hij heeft mij op het hart gedrukt wel te komen, als ik dat nodig acht.
Ik heb een bobbel/knobbeltje in mijn nek, pijnlijke buik (spieren?). Ik kan mij voorstellen dat beiden, en met name mijn buikpijn, het gevolg zijn van gespannen zijn. Mijn paniekaanval van 3 dagen (!) waardoor ik een verkrampt middenrif had werkt w.s. door op de rest van mijn buik!

Een interessant weetje is dat van mensen met spierdystrofie en zeker 'phantoompijn'
Fantoompijn onstaat als een ledemaat is geamputeerd. In het ontbrekende (!) ledenmaat kan nog pijn gevoelt worden. De pijn wordt beleefd via de hersenen! Met spierdystrofie lijkt hetzelfde te gebeuren : na een ongeluk onthouden de hersenen de pijn en blijven die projecteren op de betrefde plek. Door de 'pijn' beweeg je dan niet!
In de uitzending op tv deden ze een oefening met een spiegel en phantoompijn : de persoon bewoog zijn been in de spiegel, de hersenen denken dat het het ander been is. Zodoende wordt er geen pijn ervaren en de phantoompijn werd iniedergeval minder. Of die weg ging weet ik niet, maar patient in kwestie was wel heel erg ontroerd vanwege een positieve verandering.
Het bemoedigd mij iniedergeval.

Bovenal ben ik nu in een staat van 'wat heb ik te verliezen?' Ik heb 'hooguit' een ernstige ziekte die mij (nog) niet belemmerd om gewoon te werken etc.
Een ziekte die al dan niet versterkt is door het angst denken.
Zo wat? Ik weet dat ik onlogisch denk. Dáár kan ik wel wat aan doen. Misschien wel zoveel dat ik logisch ga denken. Dat geeft mij een gevoel van mach, controle : en dat is heel anders dan ik als kind heb ervaren toen ik in een vervelende en nare positie zat. Dat is heel anders dan het onlogische denken waarin ik vaak meegesleurd ben geraakt, in paniek raakte... en ookal gebeurde dat vorige week nog...toch troost ik mij in het gevoel dat ik doe wat ik kan... en het verlicht de situatie zeker wel.
Méér kan ik nu niet doen... en ik kan dan alleen maar trots zijn : ik zorg zo goed als mogelijk voor mijzelf.

okay... dat was een hele lap tekst... moest er even uit... supermedium, internetfora's...

Tomsie
tirzah




BerichtGeplaatst: 09-10-2007 20:34 Reageer met quote

Nou,

Ik ben ook de hypochonder ten top.
Zoals geschreven werd. Ik ben bang om ziektes te krijgen (dus heb ik wss ook ziekte fobie) maar veel vaker denk ik echt dat ik ziek BEN.
Dat krijgen ze dan bijna niet uit mijn hoofd gepraat.
Ik loop werkelijk de deur plat bij de huisarts maar vaak wordt de angst savonds erger en dan zodanig dat ik paniekaanvallen heb. en dus ook heeeeeeeel erg vaak de HAP bel.
En de SOS telefonische hulpdienst.
Echt ik lijdt hier heel erg onder. Soms denk ik: laat ik dan maar iets ergs krijgen en dan zal ik mss verbaasd staan hoe ik er mee om zal kunnen gaan.
Die angst die ik beleef is erger dan de ergste ziekte kan ik jullie vertellen.
Nu ik dit schrijf gaat het wel. Ik heb ook kalmerings middelen.
Maar nu ook heb ik een kwaal en dat wordt onderzocht en ik hoop morgen meer te horen
Verder heb ik echt wel de nodige therapieen dus ik doe er alles aan om te verbeteren...............

Tirzah
G
mikemikes7




BerichtGeplaatst: 09-10-2007 20:43 Reageer met quote

Ik ben wel vaker voor hypochonder versleten(ok, niet letterlijk door een arts maar je kent de blik wel) maar ik heb tot nu toe bijna altijd gelijk gehad.(nouja, zo vaak heb ik geen kwaaltjes)Misschien omdat ik licht hypergevoelig ben aangelegd ervaar ik symptomen duidelijker. Zo kon ik de KNO-arts oa vertellen dat mij was opgevallen dat ik aan 1 kant van m'n hoofd veel erger transpireerde. Haha, die blik in z'n ogen zullen jullie wel kennen dan!(grapje!Smile. Maar zat dus wel dikke ontsteking in kaakholte en poliep op trommelvlies, allebij aan die kant.

Of kan ik dit beter niet vertellen tegen een stel hypochonders?Wink

Anyway, mijn advies luidt: Heel druk gaan leven! Ik word soms echt ziek als ik te weinig doe...
En in die zin hebben hypochonders eigenlijk nog mazzel ook!
Unknown8




BerichtGeplaatst: 17-10-2007 17:52 Reageer met quote

Ik had er vroeger ook last van, totdat ik de studie Geneeskunde ben gaan doen.
Het was bij mij zo dat ik bang was om een ernstige ziekte te krijgen, maar ook bang was dat ik een ernstige ziekte had.
Nu weet ik dat bij de ziektes waar ik aan dacht veeeel meer symptomen komen kijken.
Stel ik heb hoofdpijn, dan denk ik niet meteen aan een tumor. Dan is hoofdpijn nml niet de enige klacht maar denk dan ook aan; gewichtsverlies, koorts, duizeligheid, misselijkheid/braken etc.
Dat is ook zo met angst voor bijvoorbeeld darmkanker etc --> Ernstig gewichtsverlies binnen enkele weken, bloed bij de ontslasting, een veranderd defacatiepatroon, misselijkheid, anemie, vergrote klieren elders in het lichaam etc.

Ik denk dat je hier als 'leek' ook aan moet blijven denken; levensbedreigende ziekten gaan vaak gepaard met een reeks aan symptomen (waaronder gewichtsverlies/koorts/meerdere opgezette lymfeklieren etc).
En wat natuurlijk ook zo is: de meeste vormen van kanker zullen binnen redelijk korte termijn leiden tot verergering van klachten (uitzaaingen) en de dood.
Dus als je al maanden/jaren met klachten loopt (bv buikpijn waarbij je zelf bang bent voor darmkanker) bedenk dan dat je er waarschijnlijk al niet meer was geweest als het echt deze ziekte betrof EN dat je dan meerdere symptomen had gehad.
birdman899




BerichtGeplaatst: 24-11-2007 1:46 Reageer met quote

het ergste van hypergondrie is dat je altijd wel een andere kwaal of reden vind om je zorgen over te maken .het is iets wat zich in de hersenen afspeeld en werkt uit in de rest van je lichaam (spierpijn wazig zijn angtaanvallen duizelig hoofdpijn gewoon echt slect eraan zijn enz...)het lijkt ook of niemand van mijn familie of kennissen dit serieus neemt zelfs mijn vriendin waar ik al 14 jaar mee samen woon en twee kinder bij heb lijkt me in mijn denken niet te geloven of zo .ook dit is volgens mij hypergondrie ik heb het naar mijn weten altijd gehad ben nu 36 het is bij mij extreem geworden toen ik vorig jaar een bloeddruk had van 249/150 had een hartslag in ruststand van 120 had zwarte plekken in mijn zicht via kijken dus hoofdpijn duizelig de arts gooide het op te zeer gespannen doe maar rustig dan zakt het wel weg .mijn hoofd bonkte zo hevig dat ik duizelig was maar dan extreem aless draaide ik moest bij die aanvallen mijn hoofd ook vasthouden toen een andere huisarts kwam (de derde al in trwee dagen )nam hij mijn bloeddruk op en schrok zich je moet gelijk naar het ziekenhuis want je staat op springen zij hij in het ziekenhuis (ogen beschadigt hersenbeschadiging milt heeel opgezet hart spier verdikt )werd er toen met de nodige mediseinen voor gezorgt dat de bloeddruk weer daalde rustig danwel . heb ik 10 dagen ingeleg ow ja bloed plassen deed ik ook zeg maar al mijn klijne bloedaders waren aan het ontploffen ik merkte toen ik thuis was en de bloeddruk weer goed was dat mijn angsten en kwalen waren versterkt en nu een jaar later zit ik er helemaal door heen heb een pshyg gehad maar dat werkte voor mij ook niet werd er zelfs erger van mijn punt is ik voelde dat er iets met mij niet klopte en niemand zelfs twee artsen geloofde mij niet als ik niet had aangedrongen bij mijn vriendin om steeds de arts te bellen was ik er misschien wel niet meer geweest dus telkens als ik me nu slecht voel (bijna de hele dag dus )denk ik aan toen en slaat de angt weer toe weet dat ik het me nu inbeeld maar ja wat doe je er aan he iemand misschien een tip???? ps.. alcohol heb ik geprobeerd 4 jaar lang 15 halve liters per dag helpt ook niet .
Aliesje




BerichtGeplaatst: 30-11-2007 19:28 Reageer met quote

Wie heeft jou in vredesnaam geadviseerd om alcohol te gaan gebruiken? Ga eens lekker praten met een psycholoog, maatschappelijk werker of het Riagg. Je snapt toch zelf ook wel dat je je lichaam niet kapot moet maken door zoveel stress? Je moet er snel iets aan doen. Wanneer je leert omgaan met je angsten en kunt ontspannen zul je merken dat de lichamelijke klachten ook zullen verminderen en/of verdwijnen. Geen koffie, geen frisdranken, geen drugs, niet roken, ga sporten, doe ademhalingsoefeningen (7 tellen inademen, 11 tellen uitademen),gezond eten, luister naar vrolijke muziek, schrijf positieve dingen op over jezelf en zeg ze daarna steeds hardop, zorg dat je voldoende slaap krijgt.
christman1




BerichtGeplaatst: 30-11-2007 22:42 Reageer met quote

Het lijkt er ook op dat ik hier last van heb. Zoals vandaag lkkr stage gelopen nergens last van. Maar dan zit ik thuis weinig tot geen afleiding en de gedachtes en pijntjes komen tevoorschijn.
birdman899




BerichtGeplaatst: 01-12-2007 1:09 Reageer met quote

beste aliesje ik ben al een paar dagen gestopt met koffie en cola en inderdaat dat helpt al heel wat ik ga de rest van je adviezen ook opvolgen met bier ben ik al een tijd gestopt het roken ligt moeilijker maar werk ernatoe voor te stoppen als goede voornemens in iedergeval bedankt dat je de moeite hebt genomen om mijn bericht te lezen en te reageren tnx
christman1




BerichtGeplaatst: 01-12-2007 20:24 Reageer met quote

Sad bij mij werkt dat niet roken en geen cola en koffie drinken nog niet:( ik weet ook dat het niet gelijk werkt maar wel even wat tijd vergt.Ik hoop dat als ik eenmaal bij de psych loop ik ook wat positiever kan denken.... door mijn angsten krijg ik pijn (of denk ik pijn te krijgen) en daardoor worden mijn pijntjes erger...
gegroet.
jona




BerichtGeplaatst: 19-12-2007 22:48 Reageer met quote

hoi salderina,

ik lees jou stukje net aan mijn man voor en hij meent meteen dat ik het geschreven heb. hij gelooft vervolgens ook niet dat het niet zo is.
ik kan me heel erg vinden in je verhaal, lijkt precies op dat van mij.
ik kan me alleen niet echt herinneren dat ik iets ingrijpens heb meegemaakt.
hoe is het nu met je? is je situatie iets veranderd?
ik heb een jaar therapie achter de rug en sinds een paar weken een ontzettend terug val gekregen. ik dacht echt dat ik op de goede weg zat en heb nu het gevoel dat alles weer van voor af aan begint.
ik ben 32 jaar en heb 3 kids. net voor hen vind ik het allemaal het ergst, zij zien veel te vaak dat hun moeder bang is en ik ben ook nog eens ontzettend overbezorgd waardoor mijn kinderen nauwelijks buiten komen. herkennen hier andere zich ook in? ik ben zo bang dat er iets met mij gebeurt, vooral dat ik kanker krijg. maat ben ook ontzettend bang dat mijn kinderen iets naars overkomt of dat iemand hen iets aan wil doen. hoort dit ook bij hyperchondrie?
ik ben benieuwd naar evt, reacties.

groetjes jona
cherrygirl




BerichtGeplaatst: 23-12-2007 22:55 Reageer met quote

hoi,
ik heb hier zelf last van en ik zou het fijn vinden als mijn moeder me op bepaalde momenten gewoon gerust stelt en zodra de klachten ernstig zijn me serieus neemt.

reactie voor jona, ik denk dat je erg overbezorgd bent, ik ben zelf ook zo opgevoed, mijn moeder was ook erg angstig. dit komt natuurlijk ook doordat je zoveel van je kinderen houdt en het moeilijk is ze los te laten, probeer het toch te doen (hoe moeilijk het ook is), anders krijgen je kinderen hier zelf later last van
jona




BerichtGeplaatst: 06-01-2008 21:14 Reageer met quote

hoi,

ja, ik weet dat ik overbezord ben maar ben zo totaal niet opgevoed. ben altijd heel vrij geweest en nuchter.
mijn moeder is geen bezord persoon en ik ben helemaal niet beschermd opgevoed.
hoe doe je dat minder bezorgd zijn?????
erg bezorgd ben ik geworden na mijn 1e kindje.
pas na mijn 3e kindje heb ik (in mijn kraambed)mijn eerste paniek aanval gehad, toen is de elende allemaal begonnen (nu 2 jaar geleden) ziekte vrees heb ik altijd al gehad en ik ging al heel veel na de huisarts. dat ik hypergondrie had wist ik al maar er viel redelijk mee te leven. sinds die 1e paniek aanval zijn mijn klachten verergerd.
ik heb een jaar cognitieve gedrags therapie gehad, heeft wel een beetje geholpen maar lang niet genoeg.
hoe is het bij jou allemaal gelopen?
ik zou er graag eens wat meer met mensen over willen praten omdat niemand mij schijnt te begrijpen.
mijn email adres staat bij mijn bericht, dus als je een keer met me wilt mailen of msn en heel graag.
groetjes jona
Index > Psyche > hypochondrie Bookmark and Share
Pagina 1 van 2  

1, 2  Volgende

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016