|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Psyche > zelfmoord
|
| Auteur |
Onderwerp: zelfmoord |
mathilda34
|
 Geplaatst: 02-09-2009 11:17 |
|
|
| lizzy26 schreef: |
ik kan niet meer, mijn enige wat me helpt is mijn dochter van 4. hoe kunnen jullie allemaal zo'n verhaal typen?
ben er te moe voor, heb hulp 2 psych's goede en pillen.
maar helpt mij niet echt. verder nog ideen wat zou kunnen helpen?
dank je |
hallo lizzy
ben je er nog? denk van wel
zelf zo,n hele zware periode in mijn leven gehad.Om mijn zoon (toen 8 jaar ) die toen meer voor mij zorgde dan ik voor hem kon doen,heb ik me laten opnemen in de lievegoedkliniek in bilthoven (een antroposofische kliniek.Daar hebben ze heel goed voor me gezorgd ,en daardoor ontlaste ik de te zware zorg van mijn zoon naar mij toe.Hij heeft me gevonden met een heleboel pillen die ik in wou nemen.omdat ik mezelf geen goede moeder voelde en ik dacht dat hij(mijn zoon ) beter af zou zijn zonder mij.Nu ben ik blij dat het voorbij is ,ik gebruik nog altijd antidepresiva maar het gaat nu heel goed ,al een paar jaar.heel veel sterkte. een gedicht dat ik schreef in die periode wil ik je geven ,stuur ik in volgend bericht |
|
|
|
|
rampje
|
| Geplaatst: 18-09-2009 23:04 |
|
|
| ik zie het gewoon allemaal ni meer zitten weer een relatie naar knoppen zou ik ooit gelukkig worden ben nu inmiddels 29 ben getrouwd geweest en gescheiden daarna een hele liefe vriedin tegengekomen en samen een kind gekregen een schat van een jonge maar nu is zei ook alweer weg en ben ik alleen voel me eenzaam zie het nut van mijn leven ni meer in maak toch alles kapot en mijn kind die groeit nu op met gescheiden ouders waarom is het leven zo hard ik wil zo ni leven nooit zal ik gelukkig worden |
|
|
industrial
|
| Geplaatst: 22-11-2009 23:05 |
|
|
Hey mensen,
Ik weet niet goed waarom ik vaak op dit soort forums kijk maar ik ben heel erg eenaam in het leven. Ik heb altijd moeite gehad om normaal te leven, heb periodes gehad dat ik me echt niet aan verantwoordelijkheden kon houden en daarmee naar instellingen moest en zo. Na een tijdje ging het goed, in een instelling weliswaar maar ik was vrij gelukkig, ging naar school en zat in een bandje en deed een of ander stom tienerbaantje. Iig kon ik me er steeds beter toe zetten en begon ik gelukkiger te worden. Ik had al een soort van depressie gehad (dit was meer langdurig verdriet weet niet ofk het een depressie kan noemen) nadat ik mijn eerste echte liefde verlorenen was. Enfin na een tijdje accepteerde ik dingen beter en ging ik positief denken en nam ik verantwoordelijkheid. Na een tijdje kreeg ik ruzie met die ex en na een hoop gescheld en greep ik naar de alcohol en drugs. Ik nam een pilletje en werd helemaal angstig en durfde niet meer buiten bij mijn vrienden te zitten. Gelukkig kon ik de laatste bus pakken en kwam ik helemaal onder invloed op die instelling terug. Voor een paar uur was ik heel erg gelukkig en had ik wijsheid die ik dacht te kunnen gebruiken in heel mijn leven. Een paar dagen leefde ik gelukkig (niet van de drugs ik blowde alleen af en toe nog) en kkreeg zelfs mijn vriendin terug. Voor veel mensen is dit misschien een normaal leven maar ik was zoveel tegelijk niet gewend en stortte in elkaar. Na een jointje kreeg ik ineens een hyperventilatie aanval en dacht ik dat ik doodging. Een half jaar zware paniekaanvallen bijna hele dag door, alles kwijt geraakt en zwaar depressief. De paniekaanvallen zijn nu minder maar ik kan het niet meer overzien. Ik ben serieus iedereen kwijt behalve mensen die echt aan me vast zitten (familie). Na vele mislukte zelfmoordacties (uit pure frustatie) ben ik het zat om mezelf en de wereld tot last te zijn. Ik heb eigenlijk maar drie opties: een man zijn en alles van het begin aan oppakken en een jaartje doorzetten om een leven op te bouwen, er niks aan doen en aan de drugs zitten of in een psychose zonder mensen om me heen of het gevreesde zelfmoord. Ik loop hier al een paar jaar mee rond dus ik vraag me af hoe groot de kans van slagen is van de eerste en laatste optie... Ik voel me echt wanhopig en ik wilde alleen mijn verhaal kwijt. Ik heb veel gelezen ( natuurlijk weinig concentratie maja) en soms moest ik echt mijn tranen wegslikken. Ik snap veel van jullie gewoon goed denk ik. En eigenlijk heb ik wel een vraag, hoe kan ik deze crisis het beste overbruggen/.? Ik zie het cht niet zitten en heb lege dagen. Ik loop bij de hulpverlening maar ze geloven niet dat het een crisis is. Hoe moet ik het aanpakken om morgen of overmorgen opgenomen te worden of intensieve behandeling hebben?
groetjes toby |
|
|
industrial
|
| Geplaatst: 22-11-2009 23:35 |
|
|
| rampje schreef: |
| ik zie het gewoon allemaal ni meer zitten weer een relatie naar knoppen zou ik ooit gelukkig worden ben nu inmiddels 29 ben getrouwd geweest en gescheiden daarna een hele liefe vriedin tegengekomen en samen een kind gekregen een schat van een jonge maar nu is zei ook alweer weg en ben ik alleen voel me eenzaam zie het nut van mijn leven ni meer in maak toch alles kapot en mijn kind die groeit nu op met gescheiden ouders waarom is het leven zo hard ik wil zo ni leven nooit zal ik gelukkig worden |
loop je al lang met die shit rond?
groetjes toby |
|
|
Oddball
|
| Geplaatst: 05-12-2009 1:58 |
|
|
Ben 8 jaar gelukkig geweest met mijn engelse vriend,zelfs na 8 jaar straalde we nog samen,we 'leken' dolgelukkig samen.
Tot hij op 6 aug 2008 ineens zegt ik ga terug naar UK,geen reden gewoon ik ga terug.We waren soulmates,we waren 1,dus ik hoef nie uit te leggen hoe ik in shock raakte. Ben zo'n
6 maanden bij 2 shrinks geweest,met meds etc maar niks kan mij helpen,ik ga kapot,ben dus ook met hun + meds gestopt.
Hij heeft geen contact meer met mij opgenomen en ik kan hem ook nie bereiken,ik ga eraan onderdoor. Ik ben zwaar depri en
wil van deze pijn af,ik trek het nie meer,15 maanden huil ik al iedere dag,tis genoeg dacht ik. Mijn soulmate laat me achter om te sterven en mensen om mij heen vinden dat ik me er maar is overheen moet zetten,geintje zeker,dat kunnen alleen mensen zeggen die nog niet hun ware hebben gevonden. |
|
|
Borny
|
| Geplaatst: 08-12-2009 21:33 |
|
|
Hallo,
Ik wilde graag even reageren op dat meisje van 14 jaar, ik ben zelf 15 jaar. En ik heb eigenlijk wel bijna het indendtieke zelfde. Het is erg moeilijk om door slechte tijden door heen te komen, maar ik denk ook dat je tegen tegenslagen moet kunnen althans wanneer dit erg moeilijk is is het zeker begrijpelijk wat je voelt, wat je denkt, wat je binnen in je zit. Het valt niet allemaal mee, ik vind ten 2e, dat mensen die over andere gaan roddele maar eens zelf in de schoenen van die mensen moesten gaan staan, om te voelen hoe het écht is met die persoon.
Borny |
|
|
irkekler123
|
| Geplaatst: 17-12-2009 21:41 |
|
|
halo mystiq,
ik begrijp hoe jeje voelt want zo voel ik me nu ook. Ben van het weekend uit elkaar gegaan met mn verloofde. Het doet me zooon pijn want mn hele wereld draaide om haar en dat ze nou weg is kan ik niet meer aan. Zat te googlen hoe je pijnloos zelfmoord pleegt en kwam hier en heb je verhaal gelezen. Van een gebouw springen of de trein wil ik niet doen omdat ik niet tot last wil zjin voor andere mensen. Wel zou ik jammer vinden dat ik niet weet wat er na mn dood gebeurd. Maar ik denk dat ik de tip met de helium drugs ga proberen. Leven is nogal kut in mijn ogen. Succes mystiq en sterkte hoop je je rust zal vinden. |
|
|
marjan27
|
| Geplaatst: 20-12-2009 0:45 |
|
|
zeg je nou dat je drugs gaat proberen???
of lees ik het verkeerd?
wilde zeggen dat drugs niet de oplossing is!!!! |
|
|
babbel900
|
| Geplaatst: 24-12-2009 23:38 |
|
|
| Ik wil niet dood. Maar door afkick efexor heb ik vreselijke paniek en onrust aanvallen. Zo vreselijk dat het niet te verdragen is. Ik heb oxazepam gekregen maar dit helpt nauwelijks. Probeer hetover me heen te laten komen. In golven van de vreselijkste angst en paniek. Ik weet niet hoelang ik dit volhoudt. Ik denk dat ik om een opnamne ga vragen. Want dit is echt ondragelijk. Wie weet raad? |
|
|
marjan27
|
| Geplaatst: 24-12-2009 23:41 |
|
|
Kan je dat medicijn efexor niet gewoon blijven gebruiken of misschien een ander soort zoals seoxat.
sterkte |
|
|
|
|
mastho
|
| Geplaatst: 10-01-2010 22:21 |
|
|
Hallo, heeft iemand tips om pijnloos zelfmoord te plegen ? mijn besluit staat inmiddels vast dat ik er een eind aan ga maken, niemand zal mij missen, mss een week maar dan zijn ze mij al lang vergten! heb al meerdere malen naar het wapen van mijn pa zitten zoeken maar dit zonder enig succes, heb tot mijn grote spijt alleen maar munitie gevonden.
mastho |
|
|
marjan27
|
| Geplaatst: 10-01-2010 22:45 |
|
|
Nou ik hoop dat er niemand tips geeft!
ga hulp zoeken net als vele anderen,er is toch wel iemand die om je geeft,je vader bv?of andere fam.leden.
kom op er is toch wel iets om voor te leven!!!!!!
sterkte.... |
|
|
mastho
|
| Geplaatst: 11-01-2010 17:02 |
|
|
| hulp zoeken, ik ben ten einde raad, ze kwetsen mij steeds opnieuw !!! ik kan er met niemand over praten. als ik dit toch doe gaan ze zowieso meerdere mensen hierover inlichten en dat wil ik juist niet ! en mijn ouders, zij interesseren hun niet meer in mij, besteden er geen aandacht aan. |
|
|
marjan27
|
| Geplaatst: 11-01-2010 22:35 |
|
|
wie kwetst jou opnieuw,de hulpverleners???
is er dan echt niemand waar je wel mee kan praten??
of misschien dat wij je kunnen helpen.
Een einde aan je leven maken is zo hard,dat wil je toch niet!!
probeer een oplossing te zoeken.
sterkte... |
|
|
babbel900
|
| Geplaatst: 14-01-2010 18:39 |
|
|
| heeft iemand ervaring mt afbouw diazepam. Ik ben er erg onrustig van. |
|
|
NSREIZIGER
|
| Geplaatst: 16-01-2010 18:16 |
|
|
Beste allemaal,
Voor diegene die er echt over nadenken om voor een trein te springen:
Gelieve dit niet te doen, want: Dit zorgt voor enorm lange vertragingen. Ik heb laatst een uur moeten wachten en die keer daarvoor 2 uur.
Dank voor de medewerking.
NS reiziger |
|
|
marjan27
|
| Geplaatst: 17-01-2010 22:08 |
|
|
| NSREIZIGER schreef: |
Beste allemaal,
Voor diegene die er echt over nadenken om voor een trein te springen:
Gelieve dit niet te doen, want: Dit zorgt voor enorm lange vertragingen. Ik heb laatst een uur moeten wachten en die keer daarvoor 2 uur.
Dank voor de medewerking.
NS reiziger |
Nou ja zeg,dit is nou nog eens nuttige informatie!!!!
 |
|
|
mastho
|
| Geplaatst: 17-01-2010 22:45 |
|
|
de personen die mij steeds opnieuw kwetsen zijn de personen van mijn naaste omgeving, mijn vrienden die nimmer achter mij staan. Er is één iemand waarmee ik kan praten maar hij gaat dit nooit niet voor zichzelf houden. Heb afgelopen dagen een pillencocktail gemaakt van verdovende middelen maar tevergeefs, werd erna gewoon weer wakker  |
|
|
marjan27
|
| Geplaatst: 17-01-2010 22:49 |
|
|
Mastho,ga nou hulp zoeken,je wilt toch niet echt een einde aan je leven maken!!!!!!
Ga met die goed vriend van je praten,laat je helpen! |
|
|
mastho
|
| Geplaatst: 17-01-2010 22:52 |
|
|
| ik wil er echt een einde aan maken jah, heb dit toch al gezegt gehad. ik wil van een kant wel geholpen worden maar langs de andere kant bekeken het stopt gewoon nooit, al van kleins af aan ben ik gepest geweest, ik kwam altijd wenend thuis |
|
|
|
|
|
|
|
| Pagina 20 van 21 |
  |
|
