zelfmoord


Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

Index > Psyche > zelfmoord

Auteur

Onderwerp: zelfmoord

Neeltjuh

Geplaatst: 09-05-2009 15:09

Ook ik zeg: blijf knokken! Ook al moet het gigantisch moeilijk zijn, probeer het toch... @ annie, ik weet zeker dat er mensen verdrietig om je zullen zijn, ook al geloof je het waarschijnlijk niet... Maar het kunnen ook mensen zijn, die niet uit je nabije omgeving komen, en je toch kennen, ook al ken jij ze misschien niet!

Google.

Willemien

Geplaatst: 11-05-2009 12:08

mensen ,mensen mensen....ach ach, misschien m oeten jullie allemaal bij elkaar gaan wonen en 1200 euro is n iet genoeg het kost 6 a 7ooo dus nog even flink gaan sparen voor je begint aan de laatste aktie... De uitvaart van mijn broer kostte 6000 euro en dan heb je een kerkdienst, een graf ,geen advertentie ,geen kaarten om aan te kondigen dus heel simpel. alles kost geld. wij hadden gewoon 9 rozen en geen hysterische bloemstukken dat wilde mijn vader niet. Mijn broer heeft het lekker bloederig achtergelaten ik hoefde het gelukkig niet schoon te maken. dus als je het van plan bent: begraven wordt je altijd dan krijg je een begrafenis van de gemeente met niks. Boeit verder ook niet meer. Ik ga nu verder met de levenden mijn vader heeft weer een broerte gekregen. Hij mist zijn zoon. dus zal niet lang meer leven de plek naast mijn broer is al geregeld. succes met alle acties. Laatst aangepast door Willemien op 11-05-2009 12:11, in totaal 1 keer bewerkt

Willemien

Geplaatst: 11-05-2009 12:10

nog een keer: als mensen niet willen knokken doe je niets steek er niet teveel hulpenergie in het is een zinloos verhaal. ik spreek uit ervaring.

Willemien

Geplaatst: 11-05-2009 12:12

o ja een grafsteen kost ook geld : minstens 1700...

klunske

Geplaatst: 03-06-2009 22:51

Er zijn ook mensen die graag willen knokken maar hier de kracht niet meer voor hebben, en hierbij spreek ik uit ervaring. Ik heb het ook niet erg makkelijk gehad, heb 2 pogingen gedaan 1 was 5 jaar geleden, de ander 4 jaar geleden. Heb 4 maanden in een gesloten inrichting gezeten, en zo'n jaar lang bij een psych gelopen, maar deze nam mij niet serieus dus heb ik zodra ik kon afgekapt. Ze nam mijn problemen niet serieus en ze twijfelde aan een bepaald verhaal wat voor mij juist het allermoeilijkste was om mee te leren leven. Het gaat momenteel goed met me, maar heb nog steeds af en toe van die momenten, het is lastig maar ik weet er nu wel mee om te gaan. Nouja, ik blijf gewoon in bed liggen en hoop dat het zo snel mogelijk over is.. Ook sneed ik mijzelf vroeger in mn arm, dit doe ik ook niet meer. Heb nog lang de drang ertoe gehad maar heb het niet meer gedaan. Als je er eenmaal weer aan toegeeft gaat het mis. Ik heb nu een fantastische vriend die me steund en mij wel serieus neemt. Hij weet ook van alles af en ik ben ontzettend blij dat hij mij hier niet op afrekend. Ik weet ook dat veel mensen het aanstellerij of iets vinden, maar dat is het in veel gevallen echt niet. En zoas iemand hier eerder al zei: iedereen zegt wel zo leuk dat je aan de nabestaanden moet denken, hoeveel verdriet zullen je ouders wel niet hebben? Tja, dat kan, maar nu heb ik verdriet en zij nemen mij niet serieus, ontkennen gewoon dat bepaalde dingen in mijn leven gebeurd zijn enz.' Waarom moet je dan wel met HEN rekening houden? Dat vind ik echt gezeik, als je zelf nooit ECHT de drang tot zelfmoord hebt gehad, hou dan alsjeblieft je mond want je weet niet waar je over praat.

Willemien

Geplaatst: 08-06-2009 10:27

Klunske, Ik weet heel goed waar ik over praat. Wat ik echt niet kan volgen is het in detail treden over de voorbereidingen, wat ik wel kan volgen is dat de groep suicidalen het heel moeilijk heeft en dus geholpen moet worden. dat zijn twee verschillende zaken m.i. Zeker moet alles serieus genomen worden als je bepaalde dingen in je leven mee hebt gemaakt, maar in hoeverre daar iets aan te doen is is nog maar de vraag dat hangt toch ook van je eigen drang om door te willen af. mijn broer had een hele goede jeugd, maar sterk de neiging om zich te isoleren geen partner geen kinderen(in zijn ogen de ideale situatie want dat zag hij bij zijn zussen) niets aan gedaan om uit de isolatie te komen ook niet met ons opnieuw opstarten we hebben alles geprobeerd ,maar hij heeft het geen kans gegeven. Impulsieve daden gebeuren vaak in de nacht zo ook hier. alles lijkt dan nog zwarter natuurlijk, maar ook niet opgenomen willen worden echt helemaal niets en alleen nog maar zeggen dat alles echt onmogelijk is en het dan zo doen, gewoon met een mes op zichzelf ingestoken nee geen polsen doorgesneden en geen pillen ingenomen. dan moest ik het tegen mijn oude ouders vertellen het is en blijft onmogelijk al weet ik dat hij ernstig ziek was. Ik heb de bloedsporen nog gevonden: ze zeiden dat het goed schoongemaakt was.... alles wordt gezien nl. en stel je toch eens voor dat ik ook zo onstabiel zou zijn , kan ik ook mooi in een depressie raken: nou dat gaat dus niet gebeuren niemand is dat waard. Slachtofferhulp: er is ons niets aangeboden alles moet je daarna maar zelf uitzoeken nog een paar gesprekken met de hulpverlening en dat is het. tegenwoordig krijgt iemand wiens tas is gestolen nog slchtofferhulp aangeboden. Slachtoffer zijn de nabestaanden dus zeker ook en dat wordt toch erg snel vergeten. veel nabestaanden krijgen zelf problemen en de groep is behoorlijk groot iedere dag zo'n 2 tot 3 mensen in nederland plegen zelfmoord. In belgie nog meer... de groep die daaromheen hoort is dus vele malen groter nog geen wonder dat ik veel mensen spreek die het allemaal al een keer hebben meegemaakt verder af of heel dichtbij. Als je jeugd ronduit slecht is geweest hebben ouders een verantwoordelijkheid. veel mensen kunnen gewoon geen kinderen opvoeden op eeen normale manier of hebben zelf teveel sores waardoor alles misloopt nu ook weer een heel gezin naar de knoppen vader en twee kinderen dood , moeder leeft nog...waar gaat het allemaal nog over het leven is erg kort voor iedereen en allemaal staat ons hetzelfde lot te wachten.

klunske

Geplaatst: 08-06-2009 10:38

Okeej, sorry voor mijn nogal geirriteerde reactie. Maar je broer heeft waarschijnlijk van hulp enzo de nut niet meer ingezien. Als je het gevoel hebt niet meer geholpen kunnen worden, ik kan zeggen dat voeld echt niet fijn.. Ik zag op een gegeven moment ook geen uitweg meer, en uiteindelijk niet gedwongen opgenomen maar ik wilde het zelf omdat het gewoon niet meer ging zo. Maar bij mijn familie viel die keuze van mij niet in goede aarde.. Hebben ze me lang verweten, en nu nog steeds soms. Terwijl het thuis helemaal ondraaglijk voor me was.. Tja.. Maar het spijt me ik kan er niet ontzettend goed over praten, want dan rakel ik alles weer op en wordt ik nou niet echt vrolijker van.

Willemien

Geplaatst: 08-06-2009 10:44

klunske ik begrijp je wel... voor mijn broer moest de hulp net goed opstarten en hij kwam niet op de afspraak opdagen helaas. Jij hebt verstandig gedaan door opgenomen te worden. mijn broer wilde dat niet kon zich ook niet voorstellen bij andere mensen te moeten zitten die ook veel problemen hadden. dat was ook niet echt iets voor hem waarschijnlijk Oprakelen nee niet doen dat ken ik maar al te goed ook!! Als het beter gaat dan houden zo en dapper van je hoor. Mijn broer was dus overl bang voor geworden en wantrouwend... zat volkomen vast in zijn eigen wereld..had waarschijnlijk een lichte vorm van autisme ook en dan wordt alles nog lastiger depressie autisme angsstoornis en dna niks doen dat gaat dus niet.

Lady Ess

Geplaatst: 12-06-2009 13:23

Aardig verschillende antwoorden hier. De mensen die hier reageren, willen graag hulp, hun verhaal kwijt en die zitten echt in de put. Sommige opmerkingen zijn geheel misplaatst en ronduit associaal! Verspil aub niet je tijd aan deze belangrijke forums als je alleen komt om te vervelen.

petruska

Geplaatst: 01-07-2009 1:12

De pijn de enorme pijn is verlammend...ik kan niet meer maar lachen en vrolijk doen.....voor iedereen....het is teveel... Ik hou zoveel van hem....maar hij is getrouwd...zo moeilijk...zo fijn als we samen zijn...maar hij gaat altijd weer weg...naar zijn vrouw..waarom ik dat accepteer...omdat ik niet zonder hem kan...het is dit...of helemaal niets...nu is zijn vrouw zwanger...en ik moet verdwijnen..blijven en zien hoe hij het gelukkige gezinnetje uithangt....dat kan ik niet...ik heb insuline....ik hoop dat het genoeg is..

Google.

1pien

Geplaatst: 31-07-2009 22:45

Er is nu ook niemand die ziet hoe beroerd het met me gaat. Opmerkingen als 'joh dat hoort bij het leven' na regen komt zonneschijn' enz. Ik kan het niet meer horen (hoe goed bedoelt ook). Mensen die deze opmerkingen maken hebben familie een partner, leg ze 1 x voor hoe het voor hen zou zijn als dit allemaal maar dan ook allemaal wegvalt. Dan blijf je moederziel alleen achter. En de adviezen: ga lekker wandelen, naar de film, ga iets leuks doen. Ja, dat was ook altijd erg leuk. In m'n eentje is er echt niks aan, heb het allemaal geprobeerd geloof me. Heb me op op laten nemen in een kliniek voor mijn depressie, gewoon naar mijn werk gegaan, hobby's, enz. Maar je komt alleen thuis, niemand om mee te praten, niemand die zegt 'samen kunnen we het aan', niemand die een arm om je heen slaat, niemand die zegt 'huil maar eens een keer'. Geen echtgenoot meer, geen vader en moeder meer, geen familie meer. Kom op, de omgeving kijkt toe en weten wat er aan de hand is maar kijken liever de andere kant op, en als het echt fout gaat dan ineens komen de reacties 'hadden we maar'. Hoe vaak horen we dat niet, in de media als er weer eens wat mis gaat, 'nou we hebben nooit wat gemerkt aan de buurvrouw ofzo'. Nee we kijken niet om naar onze medemens, en voelen ons een dag of vijf ongemakkelijk en gaan weer gewoon door met ons leven. Ik heb geleerd om mijn ogen niet te sluiten voor onzichtbaar leed. Maar ik kan mijn eigen leed niet meer dragen, was maar waar ik zou niets liever willen. De zon gaat voor mij niet meer op. Heel veel sterkte allemaal en denk goed na voordat je iets doet. Velen van jullie hebben gelukkig nog wel familie. Koester dat vooral als het lukt. Eenzaam

Molleke

Geplaatst: 02-08-2009 8:50

Inez schreef:

Het verdriet van de nabestaanden is groot, gevoel van machteloosheid dat je iemand niet hebt kunnen helpen.

*Nope, je kunt iemand niet helpen..
Ik kom uit een familie waar 4 mensen zelfmoord hebben gepleegd, inclusief mijn eigen vader..
Ik heb het mijzelf nooit verweten hoor.. je kunt het toch niet tegenhouden!! Dus laat degenen, de nabestaanden a.u.b met het schuldgevoel stoppen..
Soms zijn er he-le-maal geen signalen.. en waren ze er wel, interpreteert iedereen een signaal op een andere manier..
Hoe harder iemand schreeuwt 'ik wil niet meer leven'
hoe minder ik het serieus neem (ik werkte jaren in psychische zorg en ben een beetje hard geworden)

Ik vind het wel belangrijk dat mensen die onderdoor gaan aan eenzaamheid, dat er meer aandacht aan gegeven moet worden..
Er zijn echt eenzame mensen..
en het is verbazend hoeveel zelfmoorden rond kerst er zijn..
Een mens kan wel alleen zijn, maar heeft wel mensen om zich heen nodig..
we zijn roedeldieren, werkten in de oertijd samen om te overleven.. om kinderen te maken of om voor de oude dag te zorgen..
Van nature hoort een mens niet moederziel alleen te zijn..
---------------------------------------

Kijk goed om je heen. Accepteer de hulp.

* Mensen die dood willen, willen geen hulp... sterker nog.. praten er niet eens over.. vaak gebeurt zelfmoord in een psychotische bui..
Dan springt men van het dak of iets dergelijks..

Ik zeg niet altijd, maar wel vaak..

Het is opvallend hoeveel mensen er een ritueel aan vooraf laten gaan.. voor de trein kleedt men zich uit.. met pillen schrijft men hele brieven, met ophangen knoopt met eerst het touw op het gemak..
-----------------------------------

Wat ik wel vind als iemand toch tot de daad besluit, zorg ervoor dat je niemand voor de rest van zijn leven opzadelt met een traumatische ervaring. Diegene komt daar nooit meer van af!

* Daar ben ik het mee eens.. Prima dat je kiest voor zelfmoord.. helemaal zelf weten.. maar zorg ervoor dat het niet te bloederig is, zodat je partner, kind, of de treinconducteur geen trauma oploopt..

Willemien

Geplaatst: 08-08-2009 21:45

hallo pien Zeg ben je er nog of komen we daar nooit meer achter? Ik snap het wel, mijn broer was ook eenzaam etc. en ik spiegelde me wel eens aan zijn situatie en dat zou niet erg prettig zijn. Wel was het zo dat we er waren als familie en dat hij met ons samen weer een start kon maken hij was alleen bang tat hij het vervolg zelf niet tot stand kon brengen en dan begin je weinig. We hebben echt alles geprobeerd en aangeboden dus we beseften wel degelijk dat het zo niet ging en accepteerden hem onvoorwaardelijk, maar...hij moest wel iets doen zelf natuurlijk het kan niet alleen maar van ons komen het is zijn leven. Deze maand is hij een jaar overleden. En inderdaad kijk eens om je heen en heb oog voor eenzame mensen(maar... wie komt er eerlijk vooruit dat hij eenzaam is) ook ik ken mijn eenzame momenten )

Willemien

Geplaatst: 08-08-2009 21:49

nog een keer hoe je zelfmoord pleegt ja dat is ook zo iets ik heb al een trauma omdat ik weet hoe hij het gedaan heeft en heb de sporen nog gezien hoewel ze het "goed"schoongemaakt hadden!! het paste totaal niet bij het beeld van mijn broer. wel nog van de keuken naar de badkamer lopen(7 stappen) en het niet in de keuken doen ook zo raar alsof dat iets uit zou maken ik snap er helemaal niets van als je dood bent maakt het niet uit waar je ligt toch?

1pien

Geplaatst: 09-08-2009 10:53

Hallo Willemien, Wat afschuwelijk voor jou en je familie, ik begrijp dat het heel traumatisch moet zijn. Iemand waarvoor het leven TE zwaar en moeilijk is om het te leven heeft regelmatig zelfmoord gedachten. Ik denk dat ik er te laf voor ben, dat ik het toch niet durf. Je wilt rust, en de enige manier om dat nog te krijgen is er (plat gezegd) een eind aan maken. Dat is bij mij het geval, ik word gek van de chaos in mijn hoofd. Ben zwaar depressief, dat voelt echt iedere dag weer als enorme last. Ik wil jou heel veel sterkte en kracht wensen om het verlies van je broer te verwerken, klinkt zo magertjes, maar oprecht bedoeld. En jullie hebben echt enorm veel voor hem gedaan, vergeet dat vooral niet. Je hebt gelijk dat er maar weinigen zijn die er voor uitkomen dat ze eenzaam zijn, ik ben er ook geen ster in. Hier lukt dat wel, gek eigenlijk hé. Bedankt voor je bericht.

Willemien

Geplaatst: 09-08-2009 11:35

hlalo pein nee niet raar dat je dat hier wel kan het is anoniem min of meer... dat gaat makkelijker dat is bewezen. wat houdt mensne iegenlijk tegen om elkaar via dit forum op te zoken? ben je minder eenzaam en kun je je ei kwijt achter die p.c. is ook beoerkt hoor,, veel sterkte maar weer..

Willemien

Geplaatst: 09-08-2009 19:37

hallo pien veel typefouten te kleine letters voor mij.. sorry mijn broer zei 10 jaargeleden ook al dat je er wel lef voor moet hebben om zelfmoord te plegen en toen deed hij het niet en nu dus wel dus dat is nooit betrouwbaar voor de omgeving weten wij nu uit ervaring niks is betrouwbaar van depri mensen. En dan nog fijn dat mijn ouders nog leven die zijn hoogbejaard 87 en 86 arme mensen... ik mocht ze het fijne nieuws brengen...Ik zal nooit meer hetzelfde worden dat kan ik je verzekeren, maar geen mens in deze wereld is het waard dat ik van hem of haar depri zou worden.

Willemien

Geplaatst: 09-08-2009 19:39

en dan nog iets : hoe zou je leven eruit zien als je niet depri zou zijn kortom wat is jouw ideaalbeeld?

lizzy26

Geplaatst: 11-08-2009 15:55

ik kan niet meer, mijn enige wat me helpt is mijn dochter van 4. hoe kunnen jullie allemaal zo'n verhaal typen? ben er te moe voor, heb hulp 2 psych's goede en pillen. maar helpt mij niet echt. verder nog ideen wat zou kunnen helpen? dank je

1pien

Geplaatst: 12-08-2009 14:16

Hallo Lizzy, Wat voel je je verdrietig meissie, en misschien ook nog eenzaam? Een goeie psych is natuurlijk heel wat waard, maar je zult het altijd zelf moeten doen. Terwijl ik dit typ bedenk ik me gelijk dat dit een rot advies is. Je wilt het liefst bij de hand genomen worden, iemand die een kopje koffie voor je maakt en noem het maar op. Je bent moe, je wilt in de watten gelegd worden. Dit alles slaat erg op mijzelf hoor, dus denk alsjeblieft niet dat ik denk dat jij dat ook echt wilt. Ik weet hoe moeilijk het is, en dat je het liefste weg wilt kruipen onder een dikke deken, wakker worden als het allemaal voorbij is. Was het maar zo hé, dan scheen de zon weer en kon je gelijk weer bergen verzetten. Geeft niks hoor dat je geen puf hebt om een heel verhaal neer te zetten. Denk en zorg goed voor jezelf als je de energie ervoor op kunt brengen. Sterkte en 'keep the faith girl' Jacqueline

Google.

Index > Psyche > zelfmoord

Pagina 19 van 21

Vorige 1, 2, 3 ... 18, 19, 20, 21 Volgende