Het medisch discussie forum, waar medisch professionals herkenbaar mee discussieren en antwoord geven op medische vragen. Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact
en informatie van ervaringsdeskundigen.

www.medischforum.nl
   Registreer   |   Informatie  |   Zoeken  |   Actieve Onderwerpen  |   Links  |   Inloggen
Index > Psyche > 30 jaar en depressie
Auteur Onderwerp: 30 jaar en depressie
Realr




BerichtGeplaatst: 03-07-2017 10:40 Reageer met quote

Beste lezers,

Ik weet het nog niet zeker maar ik denk dat ik depressief ben.
Sindskort 30 geworden, daarvoor klachten van duizelig af en toe en niet lekker gevoel (geen zin, geen eetlust) was op een vakantie maar ben eerder naar huis gegaan omdat ik toch niet leuk had, dacht heimwee.
Had mijn familie en vrienden erbij betrokken dat ik weg wilde enzo. Hun zeiden allemaal blijf nou, hou nog paar daagjes vol, je went er dan aan. Maar ik voelde me zo kut, slecht eten, weinig slaap dus geen energie om dingen te gaan doen. Nou ondanks aanmoedigen “blijf blijf blijf” had ik al een ticket geboekt. Kom ik thuis ouders halen me op en doen ze extra raar lief/aardig. Kwam thuis was me huis lekker schoongemaakt door me ouders. Ik wilde naar me zus maar die is meer afstandelijker geworden sinds ik besloot om eerder naar huis te gaan. Maar ik kon komen, ik nam kados mee voor me nichtjes ik gaf deze en ze waren niet echt enthousiast. Maargoed kwam op neer dat ik het gevoel kreeg van mijn familie dat ik een soort van mislukking ben, dat ik hun teleur heb gesteld. Dat voelde ik zeg maar. Misschien had ik paar daagjes moeten blijven maar helaas. Maar doordat gevoel moest ik snel naar huis want ik werd er verdrietig van en eenmaal thuis alleen maar lopen janken. Het gevoel hebben dat ik nergens meer thuis hoor. Een broertje/zoon die niet luisterd naar me zus of ouders, dan heb ik zo van waarom ben ik hier nog? Geen relatie, geen kids, een baan waar ik vervangbaar ben, geen echte vrienden. Ik durf haast niks te ondernemen, ben geen uitgaantype, sport niet. Ik zit nu op me bed af en toe te huilen en denken aan zelfmoord. Dit is natuurlijk een schreeuw om aandacht want een persoon als ik wil graag aandacht omdat ik zo weinig krijg. Ik wil dat mensen me leuk vinden maar door mijn “gezeur” drijf ik de mensen van me af. Me zus doet dat bijvoorbeeld nu. Paar “vrienden” ook.
Ze zeggen; praat erover, krop het niet naar binnen want dat maakt het ongezond. Maar nu drijf ik me familie en vrienden weg omdat ik zeur en klaag en niet luister. Dus ik hou het lekker voor mezelf misschien.
Voordat ik op vakantie ging had ik me laten checken, bloed afgenomen en vragenlijst ingevuld, bleek dat mijn vitamine d heel laag was (heb ampullen gekregen) alles ingenomen maar zover werken ze niet echt, maar het zou weken duren. Plus mijn b12 was laag maar niet zo laag om prikjes te krijgen, moest bij de tuinen pilletjes halen en per dag eentje innemen. Ook kreeg ik een gesprek met een poh-ggz, verwezen door huisarts. Zover 1x gesproken maar ze gaf niet echt tips voordat ik op vakantie ging, wilde deze week een gesprek omdat ik alleen maar kut voel, huilen, het niet weten wat ik moet doen, durf niemand meer wat te zeggen hierover (behalve hier). Maar kon geen afspraak krijgen omdat ze vol zat, volgende week wordt het.
Maargoed alles speelt zoveel, ik pieker over alles, waarom nog steeds single? Waarom lukt het mij niet? Waarom voel ik me zo? Eerder naar huis gaan was denk ik geen goed idee. Zorgen maak over mijn ouders.
Ik zit nu in een verdriet over hoe ik mezelf een mislukking voel, dat ik me vrienden/collega’s en vooral mijn familie teleur heb gesteld. Niet alleen door de vakantie die ik verkort nam maar omdat ik 30 ben en geen leuk leven heb, ben voornamelijk alleen. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, ik wil hier van af, snel. Maar helaas kan dat niet, kan wel door zelfmoord maar dat wil ik me moeder niet aan doen. Maar zo leven wil ik ook niet. Kan de mensen niet meer aankijken omdat ik dan zie hoe ze over me denken: Aw arme jongen,,, wat een watje.... wat een mislukking... hij durft ook niet... doet niks.... wat een ongezellig iemand...
(Dit speelt allemaal maanden/jaren zo bij mij,, maar krop meeste alles in omdat ik liever gezien wordt als de vrolijke grappig man)
Ad
marialapet




BerichtGeplaatst: 03-07-2017 12:41 Reageer met quote

Hoge kwaliteit Nembutal beschikbaar voor verkoop.


Beste van Nembutal (Pentobarbital Sodium), mis geen speciale aanbiedingen, bestelling
Nembutal (Pentobarbital Sodium) online en krijg kortingen en geweldig
prijzen! Veilig online kopen Nembutal (Pentobarbital Sodium).

Neem contact met ons op voor meer informatie en info op ......... serenasandra10@gmail.com

Ons kwaliteitsproduct is het beste dat u kunt vinden en we verkopen in kleine / grote hoeveelheden met gegarandeerde discrete levering. Al onze producten zijn leverbaar in pure kristal en poedervorm en zijn van de hoogste zuiverheid beschikbaar. Wij leveren andere producten op aanvraag. Van de klant en we verkopen tegen matige prijzen

Voordelen: Pentobarbitalnatrium (nembutale) is een voorgeschreven medicatie die soms gebruikt wordt voor de korte behandeling van slapeloosheid. Het kan ook worden gebruikt als pre-anesthetic, of voor de noodbehandeling van aanvallen. Nembutal is een barbituraat dat verslavend kan worden met langdurig of zwaar gebruik.

Neem contact met ons op voor meer informatie en info op ......... serenasandra10@gmail.com


Contacteer mij via email voor meer informatie en info op (serenasandra10@gmail.com)
ElfjeClemens




BerichtGeplaatst: 22-07-2017 21:47 Reageer met quote

"]Beste lezers,

Ik weet het nog niet zeker maar ik denk dat ik depressief ben.
Sindskort 30 geworden, daarvoor klachten van duizelig af en toe en niet lekker gevoel (geen zin, geen eetlust) was op een vakantie maar ben eerder naar huis gegaan omdat ik toch niet leuk had, dacht heimwee.
Had mijn familie en vrienden erbij betrokken dat ik weg wilde enzo. Hun zeiden allemaal blijf nou, hou nog paar daagjes vol, je went er dan aan. Maar ik voelde me zo kut, slecht eten, weinig slaap dus geen energie om dingen te gaan doen. Nou ondanks aanmoedigen “blijf blijf blijf” had ik al een ticket geboekt. Kom ik thuis ouders halen me op en doen ze extra raar lief/aardig. Kwam thuis was me huis lekker schoongemaakt door me ouders. Ik wilde naar me zus maar die is meer afstandelijker geworden sinds ik besloot om eerder naar huis te gaan. Maar ik kon komen, ik nam kados mee voor me nichtjes ik gaf deze en ze waren niet echt enthousiast. Maargoed kwam op neer dat ik het gevoel kreeg van mijn familie dat ik een soort van mislukking ben, dat ik hun teleur heb gesteld. Dat voelde ik zeg maar. Misschien had ik paar daagjes moeten blijven maar helaas. Maar doordat gevoel moest ik snel naar huis want ik werd er verdrietig van en eenmaal thuis alleen maar lopen janken. Het gevoel hebben dat ik nergens meer thuis hoor. Een broertje/zoon die niet luisterd naar me zus of ouders, dan heb ik zo van waarom ben ik hier nog? Geen relatie, geen kids, een baan waar ik vervangbaar ben, geen echte vrienden. Ik durf haast niks te ondernemen, ben geen uitgaantype, sport niet. Ik zit nu op me bed af en toe te huilen en denken aan zelfmoord. Dit is natuurlijk een schreeuw om aandacht want een persoon als ik wil graag aandacht omdat ik zo weinig krijg. Ik wil dat mensen me leuk vinden maar door mijn “gezeur” drijf ik de mensen van me af. Me zus doet dat bijvoorbeeld nu. Paar “vrienden” ook.
Ze zeggen; praat erover, krop het niet naar binnen want dat maakt het ongezond. Maar nu drijf ik me familie en vrienden weg omdat ik zeur en klaag en niet luister. Dus ik hou het lekker voor mezelf misschien.
Voordat ik op vakantie ging had ik me laten checken, bloed afgenomen en vragenlijst ingevuld, bleek dat mijn vitamine d heel laag was (heb ampullen gekregen) alles ingenomen maar zover werken ze niet echt, maar het zou weken duren. Plus mijn b12 was laag maar niet zo laag om prikjes te krijgen, moest bij de tuinen pilletjes halen
Ik zit nu in een verdriet over hoe ik mezelf een mislukking voel, dat ik me vrienden/collega’s en vooral mijn familie teleur heb gesteld. Niet alleen door de vakantie die ik verkort nam maar omdat ik 30 ben en geen leuk leven heb, ben voornamelijk alleen. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, ik wil hier van af, snel. Maar helaas kan dat niet, kan wel door zelfmoord maar dat wil ik me moeder niet aan doen. Maar zo leven wil ik ook niet. Kan de mensen niet meer aankijken omdat ik dan zie hoe ze over me denken: Aw arme jongen,,, wat een watje.... wat een mislukking... hij durft ook niet... doet niks.... wat een ongezellig iemand...
(Dit speelt allemaal maanden/jaren zo bij mij,, maar krop meeste alles in omdat ik liever gezien wordt als de vrolijke grappig man)[/quote]

Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het heel vervelend voor u vind dat u zich zo voelt. Het invullen van andermans gedachtes is niet erg handig om wederzijds begrip te ontwikkelen. Als ik het goed begrijp vertelt u namelijk niet hoe u zich voelt & gaat u er van uit dat het klopt wat u denkt wat andere mensen over u denken. Ik lees dat u zich ontzettend kut voelt & hoog in de emoties zit. Misschien is het toch handig om een persoon die u wel vertrouwt te vertellen wat er op uw hart ligt. En als dat niet lukt, misschien is het dan een optie om het van u af te schrijven. Ik hoop dat u hier wat aan hebt.

Dikke knuffel Elfje
ElfjeClemens




BerichtGeplaatst: 22-07-2017 21:47 Reageer met quote

"]Beste lezers,

Ik weet het nog niet zeker maar ik denk dat ik depressief ben.
Sindskort 30 geworden, daarvoor klachten van duizelig af en toe en niet lekker gevoel (geen zin, geen eetlust) was op een vakantie maar ben eerder naar huis gegaan omdat ik toch niet leuk had, dacht heimwee.
Had mijn familie en vrienden erbij betrokken dat ik weg wilde enzo. Hun zeiden allemaal blijf nou, hou nog paar daagjes vol, je went er dan aan. Maar ik voelde me zo kut, slecht eten, weinig slaap dus geen energie om dingen te gaan doen. Nou ondanks aanmoedigen “blijf blijf blijf” had ik al een ticket geboekt. Kom ik thuis ouders halen me op en doen ze extra raar lief/aardig. Kwam thuis was me huis lekker schoongemaakt door me ouders. Ik wilde naar me zus maar die is meer afstandelijker geworden sinds ik besloot om eerder naar huis te gaan. Maar ik kon komen, ik nam kados mee voor me nichtjes ik gaf deze en ze waren niet echt enthousiast. Maargoed kwam op neer dat ik het gevoel kreeg van mijn familie dat ik een soort van mislukking ben, dat ik hun teleur heb gesteld. Dat voelde ik zeg maar. Misschien had ik paar daagjes moeten blijven maar helaas. Maar doordat gevoel moest ik snel naar huis want ik werd er verdrietig van en eenmaal thuis alleen maar lopen janken. Het gevoel hebben dat ik nergens meer thuis hoor. Een broertje/zoon die niet luisterd naar me zus of ouders, dan heb ik zo van waarom ben ik hier nog? Geen relatie, geen kids, een baan waar ik vervangbaar ben, geen echte vrienden. Ik durf haast niks te ondernemen, ben geen uitgaantype, sport niet. Ik zit nu op me bed af en toe te huilen en denken aan zelfmoord. Dit is natuurlijk een schreeuw om aandacht want een persoon als ik wil graag aandacht omdat ik zo weinig krijg. Ik wil dat mensen me leuk vinden maar door mijn “gezeur” drijf ik de mensen van me af. Me zus doet dat bijvoorbeeld nu. Paar “vrienden” ook.
Ze zeggen; praat erover, krop het niet naar binnen want dat maakt het ongezond. Maar nu drijf ik me familie en vrienden weg omdat ik zeur en klaag en niet luister. Dus ik hou het lekker voor mezelf misschien.
Voordat ik op vakantie ging had ik me laten checken, bloed afgenomen en vragenlijst ingevuld, bleek dat mijn vitamine d heel laag was (heb ampullen gekregen) alles ingenomen maar zover werken ze niet echt, maar het zou weken duren. Plus mijn b12 was laag maar niet zo laag om prikjes te krijgen, moest bij de tuinen pilletjes halen
Ik zit nu in een verdriet over hoe ik mezelf een mislukking voel, dat ik me vrienden/collega’s en vooral mijn familie teleur heb gesteld. Niet alleen door de vakantie die ik verkort nam maar omdat ik 30 ben en geen leuk leven heb, ben voornamelijk alleen. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, ik wil hier van af, snel. Maar helaas kan dat niet, kan wel door zelfmoord maar dat wil ik me moeder niet aan doen. Maar zo leven wil ik ook niet. Kan de mensen niet meer aankijken omdat ik dan zie hoe ze over me denken: Aw arme jongen,,, wat een watje.... wat een mislukking... hij durft ook niet... doet niks.... wat een ongezellig iemand...
(Dit speelt allemaal maanden/jaren zo bij mij,, maar krop meeste alles in omdat ik liever gezien wordt als de vrolijke grappig man)[/quote]

Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het heel vervelend voor u vind dat u zich zo voelt. Het invullen van andermans gedachtes is niet erg handig om wederzijds begrip te ontwikkelen. Als ik het goed begrijp vertelt u namelijk niet hoe u zich voelt & gaat u er van uit dat het klopt wat u denkt wat andere mensen over u denken. Ik lees dat u zich ontzettend kut voelt & hoog in de emoties zit. Misschien is het toch handig om een persoon die u wel vertrouwt te vertellen wat er op uw hart ligt. En als dat niet lukt, misschien is het dan een optie om het van u af te schrijven. Ik hoop dat u hier wat aan hebt.

Dikke knuffel Elfje
ElfjeClemens




BerichtGeplaatst: 22-07-2017 21:47 Reageer met quote

Sad Sad Wink

Laatst aangepast door ElfjeClemens op 22-07-2017 22:08, in totaal 3 keer bewerkt
ElfjeClemens




BerichtGeplaatst: 22-07-2017 21:56 Reageer met quote

"]Beste lezers,. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, ik wil hier van af, snel. Maar helaas kan dat niet, kan wel door zelfmoord maar dat wil ik me moeder niet aan doen. Maar zo leven wil ik ook niet. Kan de mensen niet meer aankijken omdat ik dan zie hoe ze over me denken: Aw arme jongen,,, wat een watje.... wat een mislukking... hij durft ook niet... doet niks.... wat een ongezellig iemand...
(Dit speelt allemaal maanden/jaren zo bij mij,, maar krop meeste alles in omdat ik liever gezien wordt als de vrolijke grappig man)[/quote]

Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het heel vervelend voor u vind dat u zich zo voelt. Het invullen van andermans gedachtes is niet erg handig om wederzijds begrip te ontwikkelen. Als ik het goed begrijp vertelt u namelijk niet hoe u zich voelt & gaat u er van uit dat het klopt wat u denkt wat andere mensen over u denken. Ik lees dat u zich ontzettend kut voelt & hoog in de emoties zit. Misschien is het toch handig om een persoon die u wel vertrouwt te vertellen wat er op uw hart ligt. En als dat niet lukt, misschien is het dan een optie om het van u af te schrijven. Ik hoop dat u hier wat aan hebt.

Dikke knuffel Elfje
Maanvrouwtje




BerichtGeplaatst: 10-08-2017 7:20 Reageer met quote

Is niet makkelijk. Zelf heb ik in het verleden ook moeilijk gezeten maar ik weet dat je er uit kan komen.
Eerder naar huis gaan lijkt me niet zo'n probleem. Andere mensen maken vaak een probleem van dat soort dingen, dat het niet hoort enzo. Belangrijk is juist om goed naar jezelf te luisteren.
Ook praten over waar je mee zit, durven huilen als je daar behoefte aan hebt. Jezelf serieus nemen. Ook proberen te beseffen dat het hem niet zozeer in uiterlijke dingen zit. Mensen die alles hebben kunnen ook depressief zijn. Beter ook kleine stapjes nemen en van kleine dingen genieten dan denken dat je alles goed voor elkaar moet hebben. Soms kan het helpen om dingen op te schrijven. Bijvoorbeeld ook elke dag iets opschrijven waar je dankbaar voor bent.
Ook zorgen voor goede voeding, voldoende lichaamsbeweging en daglicht en voor de juiste stoffen. Bij vitamine D ook magnesium slikken. Voor B12 beter zuigtabletten nemen en beter er ook het hele B-complex slikken. Ook voldoende omega 3 nemen.
Index > Psyche > 30 jaar en depressie Bookmark and Share
Pagina 1 van 1  

Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2016