|
|
Het medisch discussie forum voor
lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.
|
|
Registreer
|
Informatie |
Zoeken |
Actieve Onderwerpen |
Links |
Inloggen
|
|
Index > Het Restaurant > help, ik ga vreemd
|
| Auteur |
Onderwerp: help, ik ga vreemd |
Marjo767
|
 Geplaatst: 07-02-2010 1:26 |
|
|
Bedankt Kwebbel, eindelijk de reactie die ik hier zo miste. Natuurlijk is het spannend een relatie buiten de deur te hebben. Alles is nieuw, leuk en vooral spannning.
Maar bedenk dat je met deze vriend alleen maar leuke dingen doet. Het is net een soort vakantie stemming.
Maar hoe is het als die spanning weg is, omdat jullie allebei bij je partner weg zijn en samen op dezelfde bank zitten. Laat hij dan misschien winden of boert hij? Of wie weet wat hij nog voor "normale" dingen doet die je dan niet leuk vindt.
Ga eerst bij jezelf te rade of je verder wil met je man en zo niet ga scheiden. Denk niet dat je vriendje zo maar bij zijn vrouw weggaat. Die zoekt weer een ander makkelijk vriendinnetje, want jij bent ineens een gevaar voor zijn huwelijk en dat wil hij niet.
Geloof mij nou maar. Ik heb het allemaal meegemaakt en uiteindelijk wordt je er niet gelukkig van.
Denk goed na en stap van die roze wolk af, want die blijft niet roze. Veel sterkte. |
|
|
|
|
fr
|
| Geplaatst: 08-02-2010 11:47 |
|
|
Met tranen in mijn ogen lees ik het verhaal van gmail;ik zit sinds vrijdag in dezelfde situatie als haar man en heb net zo gereageerd als hij.
Ik ben 40, getrouwd en we hebben sinds 1 jaar een prachtige tweeling - twee zonnige jongetjes. Drie dagen geleden zag ik per toeval een smsje op mijn vrouw haar telefoon, begon een naar gevoel te krijgen en ben verder gaan zoeken; alle gestuurde en ontvangen smsjes over hun avontuur stonden er nog op. Er zijn geen woorden die kunnen beschrijven hoe ik me voelde, ik was in shock, mijn maag draaide zich om. Ik heb haar later ermee geconfronteerd, en ook haar wereld stortte op dat moment in elkaar.
Feit is dat ons leven de afgelopen 3 jaar zo druk en gespannen is geweest, dat er voor onze relatie (en dan vooral de sex) geen plaats meer was. 3 jaar hebben we geprobeerd kinderen te krijgen via ivf, we hebben elkaar daar enorm in gesteund, want ivf is emotioneel en lichamelij voor haar enorm zwaar.
Eindeljk een prachtige tweeling gekregen, maar o wat een een drukte. Daar komt nog bij dat we net halsoverkop een huis hebben gekocht, druk met verbouwen, inrichten etc. Al met al is ons leven zo hektisch geweest dat er voor de liefde geen plaats meer was. Wat dat betreft is haar vreemdgaan ook een gevolg hiervan.
Ik wil haar niet kwijt, we kunnen lezen en schrijven met elkaar, ook al hebben we ook veel verschillende interesses. Bovendien gun ik mijn jongens dat ze kunnen opgroeien in een gezin.
Ik heb haar verteld dat ik keihard zal vechten om mijn vertrouwen in haar terug te krijgen, en keihard zal vechten voor ons - als zij dat ook nog ziet zitten. Zij is bang dat onze relatie is doodgebloed en vraagt zich (kennelijk al een tijd) af, of er nog wel meer in zit dan nu. Het enige wat ik nu kan doen is wachten op haar beslissing. Ook zij is hier behoorlijk kapot van, en dat maakt het verhaal van gmail zo relevant voor mij.
Op dit moment voel ik mij een vreemde in mijn eigen huis - we zijn even een paar dagen apart om de chaos in ons hoofd kwijt te raken. O, wat een onzekerheid, wat een angst en wat een pijn. Wat kan ik nog meer doen om dit te redden? |
|
|
Kwebbel
|
| Geplaatst: 08-02-2010 15:31 |
|
|
fr, wat moeilijk zeg! En ook al hebben jullie een zware, drukke tijd achter de rug, is dat geen excuus om vreemd te gaan. Ze had er met jou over moeten praten. Maar gebeurd is gebeurd. Knap van je dat je haar nog een kans wil geven. Al liggen voor mijn gevoel de verhoudingen wel scheef. Jij zit nu te wachten of zij nog wel met je verder wil? Zij had jou moeten smeken te blijven en moeten vragen om vergiffenis, maar bij jullie zijn de rollen omgedraaid en moet jij maar afwachten wat ze wil. Ik zou daar persoonlijk absoluut geen genoegen mee nemen. Ze mag dankbaar zijn dat jij het nog een kans wil geven.
Natuurlijk geef je zomaar niet je relatie op, zeker wanneer je twee kleine kinderen hebt. En zeker een vader geeft dan veel op, want je ziet je kinderen dan nog maar eens in de 14 dagen. Ik wens je heel veel sterkte toe. Tips kan ik je helaas niet geven, wel een "luisterend oor". |
|
|
maura
|
| Geplaatst: 08-02-2010 16:14 |
|
|
| Helemaal met Kwebbel eens!!! |
|
|
lizsy
|
| Geplaatst: 08-02-2010 17:36 |
|
|
Ik ben het ook met kwebbel eens...
Zeker over het feit dat de verhoudingen verkeerd liggen... |
|
|
fr
|
| Geplaatst: 09-02-2010 14:13 |
|
|
Dank jullie voor je reacties, dat doet me echt heel erg goed  . Over die scheve verhoudingen, ja, ik kan jullie daar geen ongelijk in geven, maar de enigste kans om dit te kunnen redden, is dat we allebei nog willen. Schuldgevoelens van haar kant en woede,verdriet en verwijten van mijn kant helpen ons niet verder, uiteindelijk.
Het is duidelijk dat ze lichamelijk te kort kwam in onze relatie en daar ben ik ook echt zelf debet aan.
Het kan pijn doen als je te weinig genegenheid krijgt.
Met mijn "ontdekking" reliseert ze zich nu ook de consequenties en daar is ze nu ook bang van geworden. Wat doe je dan,eisen dat iemand je smeekt voor vergiffenis? Dat kan ze niet en dat hoeft ook niet van mij, want dan ben ik bezig met mijn eigen ego te strelen ( je komt lijkt wel in een soort rare machtsverhouding terecht van "dader"en "slachtoffer", en dat kan niet gezond zijn voor een verdere relatie)
Begrijp me niet verkeerd, ik neem het niet voor haar op, want vreemdgaan is gewoon not done, maar ik kan niet weglopen zonder te weten dat ik alles geprobeerd heb.
Nogmaals, jullie reacties doen me echt goed.
De afgelopen dagen hebben we voorzichtig met elkaar gepraat; soms was dat heel hard, dan weer heel lief voor elkaar. Gisteren omhelsden we elkaar en barstten allebei in tranen uit - vannacht hielden we even elkaars hand vast. Ze heeft alle begrip voor mijn woede en verdriet, maar ze kan er niets mee.
Het is zo dubbel allemaal - vrijdag hebben we duidelijkheid over hoe verder: uit elkaar (en geloof me, ik zal dan met opgeheven hoofd vertrekken met een goeie omgangsregeling voor de kids), of vechten voor onze relatie en vooral voor ons gezin.
Als jullie willen hou ik jullie op de hoogte |
|
|
Kwebbel
|
| Geplaatst: 09-02-2010 14:37 |
|
|
Fr, ik snap wel wat je bedoeld. En het is natuurlijk jouw huwelijk en alleen jij kunt bepalen hoe je daar in staat en hoe je ermee om gaat. Ik vind het knap van je. Weet niet of ik dat zelf zou kunnen.
In ieder geval keur je niet goed wat er gebeurd is, maar sta je ervoor open het nog een kans te geven.
Jullie zullen er allebei hard voor moeten werken om jullie relatie weer goed te krijgen en daar zal nog heel wat tijd en gesprekken overheen gaan.
Fijn dat je ons op de hoogte wil houden. Ik ben nieuwsgierig van aard.
En natuurlijk ook om je te steunen wanneer je dat nodig mocht hebben. |
|
|
anoniem7398
|
| Geplaatst: 09-02-2010 17:44 |
|
|
Fr respect hoor!
Vindt dat je er heel goed mee om gaat! In eerste instantie las ik je eerste bericht en toen dacht ik 'dat moet niet gekker worden, hij zit gewoon om haar te vechten inplaats van andersom'! Maar nu ik je 2 de bericht lees denk ik 'je hebt helemaal gelijk, en vindt het heel erg knap van je'. Weet precies hoe het voeld, ik vond mailtjes van mijn vriend. Goh wat er dan allemaal door je heen gaat, maarja jammer genoeg weet jij daar nu ook alles van!
Mensen hebben vaak niet door hoeveel pijn ze een ander doen met dat vreemd gaan.
Ik vindt persoonlijk niet dat er een rede bestaat om vreemd te gaan. Er zijn wel omstandig heden waardoor de stap minder groot kan zijn. Wij zijn ook al 2 jaar bezig om een kind te krijgen doormiddel van hormoon behandelingen. Dat is erg zwaar, lichaamelijk wel wat minder zwaar dan IVF enzo. Maar ik heb veel last van bijwerkingen.
Ik heb mijn vriend vergeven en we zijn ook bij elkaar gebleven. Vergeten doe ik niet, maar doe wel me best om het een plek te geven. Het is wel hard vechten hoor tegen je wantrouwen! Ben af en toe nog steeds misselijk enz. als hij wat later dan gezegd thuis is! Terwijl ik helemaal niet jaloers en wantrouwend ben aangelegd! Het is heel vervelend dat het door de situatie nu wel zo is. Je wordt bijna gedwongen te zijn wie je niet bent, maar dat heb je voor een groot deel ook zelf in de hand.
Ik wens je heel veel sterkte, en hoop dat zowel jouw vrouw als mijn mannetje voor altijd hun lesje geleerd hebben!
Nogmaals ik heb heel veel respect voor jouw!
gr esmay |
|
|
lizsy
|
| Geplaatst: 09-02-2010 17:49 |
|
|
Ík heb echt super veel respect voor jullie!
Echt knap dat jullie het nog een kans willen geven!
Ik hoop dat ze nu wel realiseren wat ze in handen hebben....
Liefs en veel geluk! |
|
|
fr
|
| Geplaatst: 12-02-2010 11:07 |
|
|
Eindelijk duidelijkheid - gisteravond vertelde ze dat ze er nog voor wil gaan. Je wil niet weten hoe blij ik was! In ieder geval is het duidelijk dat we met een relatieterapeut aan de slag moeten, en wel zo snel mogelijk.
De afgelopen 3 jaar zijn we elkaar zo uit het oog verloren door het ivf-gebeuren o.a; dat moet hersteld worden met een goeie coaching.
Het betekent ook dat onze relatie zoals die was, door dit alles nooit meer hetzelfde zal zijn (en misschien is dat nog wel goed ook!)
Het is nog te kort geleden om nu heel close te zijn, en dat is iets wat me verward. Ik wil niets liever dan nu bij haar zijn en alles uitspreken, maar dat kan ze nu nog niet.
In ieder geval zijn we op speaking terms.
Ik kijk stiekem naar een spoortje van spijt of schuldgevoel over haar vreemdgaan, maar die zie ik niet, of ze houdt het goed verborgen (we hebben ook kids die we niet willen opzadelen met onze spanning)
Wel is ze heel duidelijk over het feit dat kleine ergernissen en irritaties van haar kant hebben gezorgd voor een ongelukkig gevoel bij haar, en dat we dat moeten veranderen.
Ik moet oppassen dat niet inderdaad de machtsverhoudingen scheef komen te liggen (zoals kwebbel al schreef, maar ongelijk geven kan ik mijn vrouw ook niet.
Vooralsnog laat ik haar maar even, en moet ik niet alles nu gaan willen uitpraten - dat heeft tijd nodig om weer vertrouwd met elkaar te kunnen zijn.
Spannend is het wel - groet van fr |
|
|
|
|
anoniem7398
|
| Geplaatst: 12-02-2010 17:12 |
|
|
Hey wat fijn dat je nu weet hoe of wat!
therapie is wel een goed idee, dat hebben mijn vriend en ik ook gehad!
Vindt het nog steeds wel raar hoor dat je weinig spijt terug ziet bij haar en dat zij er niet aan toe is om te praten. Zij is degene die fout is geweest dus heeft ze in mijn ogen pech! Ze mag nu ook wel een beetje iets voor jouw doen hoor!
Kan best begrijpen dat er dingen moeten veranderen, maar dat is van beide kanten zo!
Het lijkt een beetje of je over je heen laat lopen en dat zou erg jammer zijn! Maar ik denk dat je wel een beetje weet wat te doen en dat je erg goed nadenkt! Ik hoop dat ze er inderdaad echt voor wil gaan en dat ze daar dan ook flink haar best voor gaat doen!
Vergeet niet dat zij de fout in is gegaan en niet jij! Dat ze irri punten had bij jouw die haar ongelukkig maakte tsja. Heeft ze dat wel eens duidelijk aangegeven voor dat ze vreemd ging? Wat ze vervelend vindt en waar ze precies zo ongelukkig van wordt? Als ze dat niet heeft gedaan en vaak mooi weer heeft gespilt hoe moest jij het dan weten?
Nouja wil je goede nieuws eigenlijk helemaal niet zo bederven! Ik hoop gewoon echt dat het helemaal goed gaat komen!
gr esmay |
|
|
Kwebbel
|
| Geplaatst: 13-02-2010 22:20 |
|
|
Wat goed dat jullie er aan gaan werken!
Ik ben het wel met sterk(esmay) eens, dat het wel raar is dat je geen spijt opmerkt bij haar en dat zij er niet aan toe is om te praten. Zíj moet jóuw vertrouwen terug winnen. Dat doet ze niet op deze manier. Ik heb zo vaak van deskundigen gelezen dat juist de "dader" geduld moet hebben met het "slachtoffer" en steeds vragen moet blijven beantwoorden om het vertrouwen terug te geven. Jij hebt het nodig om het te verwerken. En het voelt ook een beetje zuur dat ze eigenlijk indirect de schuld bij jou legt. Want ze ergerde zich aan jou, waardoor ze is vreemd gegaan.
Ik sta nog wel achter wat ik zei: ik snap na zoveel gebeurtenissen en spanningen dat het minder gaat in je relatie, maar ze had er met jou over moeten praten ipv het bij iemand anders te zoeken. Jullie hadden het allebei moeilijk, maar zij heeft ervoor gekozen om vreemd te gaan.
Maar goed, net als Esmay, wil ik je goede nieuws ook niet bederven en alleen maar negatief zijn. Maar het lijkt zo oneerlijk zoals het nu gaat.
Gelukkig gaan jullie nu zo snel mogelijk in therapie. En ik heb al vaker gehoord, dat na zo'n situatie een relatie inderdaad nooit meer hetzelfde is geworden, maar wel sterker! Ik hoop dat dit voor jullie ook geldt. Dat jullie hier sterker uitkomen, en nóg bewuster voor elkaar kiezen. |
|
|
IlseVerbunt
|
| Geplaatst: 24-02-2010 16:11 |
|
|
Ik weet dat vreemdgaan erg min is en laks, maar toch is het mij ook overkomen. Ik heb zelf een relatie van 7 jaar inmiddels. Het is een tijd niet goed gegaan tussen mijn vriend en mij, nog geen excuses natuurlijk om het bij iemand anders te gaan zoeken. Ik leerde een andere man kennen met wie het vanaf het begin gelijk klikte. In het begin was het allemaal heel onschuldig omdat ook hij een relatie heeft en kinderen. Maar van het een komt het ander en dan kan je je gevoel niet stopzetten. We hadden erg veel telefonisch contact en zagen elkaar regelmatig. Zodra ik hem zag, leek de grond onder me voeten weg te zakken, ik werd helemaal warm van binnen en zodra zijn ogen de mijne zochten bezweek ik helemaal. We zaten ook wel in een lastige situatie omdat ik zijn vrouw ken en anderssom ook. We kwamen 2x in de week bij elkaar over de vloer, en geloof me, ik vond het echt niet tof van mezelf dat ik het zo ver heb laten komen. Ik wist me geen houding te geven, en probeerde zo normaal mogelijk te doen. Op de momenten dat ik zijn vrouw zag, dacht ik waar ben ik mee bezig, stop ermee, dit kan je niet maken en heb dat ook tegen hem gezegd. Ik zocht geen contact meer met hem, maar na een goeie anderhalve week begon ik hem te missen... Dus mijn verstand had het verloren van mijn gevoel en belde hem op dat ik hem moest zien. (er is overigens al die tijd niks gebeurt op sex gebied) We spraken af om wat te drinken en kletsen, van het een kwam het ander en voor ik het wist lagen we samen in bed... Op dat moment voelde het ow zo fijn, toen ik s'avonds thuis kwam kon ik niet slapen, dacht alleen maar aan hetgeen wat er gebeurd was. De volgende ochtend was ik er letterlijk ziek van, heb hem opgebeld en verteld dat dit nooit meer mocht gebeuren. Soms denk ik wel eens dat dat me mooiste avond van me leven was, maar achteraf heb ik ontzettend veel spijt gehad. Dat ik dit mijn vriend heb aangedaan. Ik zie hem nog regelmatig en bellen soms nog wel eens, maar er is nooit niks meer gebeurd. Ik heb toen die tijd echt gevoelens voor hem gehad, en dat was wederzijds, maar we gaan er niks mee doen. We hebben het goed zo, kunnen elkaar recht in de ogen aankijken, en vergeten wat er is gebeurd.
Er is geen enkel excuses om vreemd te gaan, maar het overkomt je. Op een ander lijkt het gras altijd groener, maar het maakt meer kapot dan je lief is! |
|
|
Toos88
|
| Geplaatst: 12-03-2010 11:33 |
|
|
Ik zou graag mijn verhaal willen doen en reactie van anderen hierop krijgen om mij misschien inzichten te geven die ik zelf niet meer kan bedenken. Ik zit namelijk behoorlijk vast in mijn gedachtes en gevoel.
Ik ben vreemd geweest, wat ik overigens eerlijk opgebiecht heb aan mijn man.
Ik ben 21 jaar ben getrouwd en heb een kind, wat haat ik het om dit te zeggen.
Alleen al deze zin maakt mij zo benauwd en vraag me dan af is dit het?
Ik kreeg contact met mijn ex en had de drang om een keer sex met hem te hebbeb, ik miste de spanning zo erg in mijn relatie dat ik het een perfecte oplossing vond: ik ga gewoon één keer met hem afspreken en dan zie ik wel wat er van komt en dan heb ik mijn bevrediging misschien wel gehad.
Het is voor mij niet alleen de drang naar sex geweest met hem maar ook dat het een persoon is waar ik moeite voor moet doen en ik wordt zo opgewonden van hem, wat ik van mijn man gewoon niet echt meer heb.
Overigens alles wat ik hier nu beschrijf heb ik besproken met mijn man om maar te proberen om er uit te komen, maar het verandert niet iets aan mijn twijfels, heel af en toe dan begin ik er weer vertrouwen in te krijgen, maar daarna komen te twijfels weer.
Mijn partner wil er samen aan gaan werken als ik beloof het nooit meer te doen en voor hem te gaan.
Ik zou zo graag voor hem willen gaan, maar ik houd toch mijn twijfels ik mis zo de spanning en het verliefdheidsgevoel.
Ik heb alles wat mijn hartje begeerd, ik heb een ontzettende lieve partner waarmee ik alles kan bespreken en die erg lief voor mij is, ik heb een lief zoontje gekregen die ook geweldig is, ik volg een opleiding (waar ik ook mijn twijfels over heb) en heb een inkomen ik heb een dak bove mijn hoofd...
Maar toch blijf ik iets missen, een soort van passie en toch ook stabiliteit in mijn eigen gedachtes.
Mijn partner denkt dat ik een borderlinepersoonlijkheidsstoornis heb, haha ik denk het niet maar goed.
Ik denk dat het misschien wel heel normaal is wat ik hieboven beschrijf, vooral als je een kindje hebt verandert er zoveel in je huwelijk, waar ik gewoon niet mee om kan gaan.
Ik heb zelf ook gescheiden ouders en hun allebei betrapt op vreemdgaan...
Nou ik hoor graag wat jullie van dit, onzettende lange verhaal vinden.
(moeite om beknopte verhalen te schrijven) |
|
|
Kwebbel
|
| Geplaatst: 12-03-2010 12:03 |
|
|
Hoi Toos. Ik begrijp in ieder geval dat je het heel erg moeilijk hebt. Goed van je dat je er wel meteen met je man over hebt gepraat.
Ik denk dat voor jou de sleur het zwaarste is. Maar je bent ook nog erg jong en al gebonden met kind. Maar ook al zou je met iemand anders verder gaan, die eerste verliefdheid gaat over en moet je weer verdergaan in de dagelijkse dingen. Dus het gaat op een gegeven moment toch wel veranderen, met wie je dan ook bent.
Er zijn overigens ook nog wel manieren te vinden om de relatie (en je leven) spannend te houden. Je mist overal een passie zeg je, in je relatie maar ook in de rest van je leven. Misschien kun je al beginnen met een opleiding of werk te vinden wat je écht wil. Waar je je ei in kwijt kunt.
En misschien helpt het al om eens regelmatig een oppas in te schakelen en een avondje weg te gaan met je man. Hem verrassen met een dagje weg of zo. Zodat toch weer het speciale gevoel een beetje terug komt.
En als je het echt helemaal niet meer weet is er ook nog relatietherapie ed. Die mensen hebben er voor geleerd en kunnen je mss verder helpen om het ontevreden gevoel dat je hebt, een plekje te geven, of te zorgen dat je je leven weer leuker gaat vinden.
succes. |
|
|
Toos88
|
| Geplaatst: 12-03-2010 17:02 |
|
|
Ja ik ben ook erg opgelucht dat ik mijn partner heb opgebiecht wat ik "geflikt" heb.
Alleen vind ik nu op één of andere manier de energie niet om voor 100% aan mijn relatie te kunnen werken.
Ik heb zeker al het een en ander geprobeert, leuke dingen doen, oppas regelen etc wat je schrijft. Maar op één of andere manier blijft het een sleur en blijf ik twijfels te hebben. Dat is ook de reden dat ik vrees dat het over is, wat ik niet wil omdat ik een kind heb en omdat hij gewoon ontzettend goed voor me is, hij begrijpt me noem maar op...
Ik ga volgende week naar een psycholoog en hoop op deze manier antwoord te krijgen op vragen.
Mijn partner gaat dan mee.. |
|
|
Kwebbel
|
| Geplaatst: 12-03-2010 22:05 |
|
|
Goed van je dat je het toch nog wil proberen en jullie samen hulp zoeken.
Toen je het vertelde, reageerde hij toen meteen begripvol? Want dat zou ook nog kunnen meespelen. Hoe krom dat het ook klinkt, maar als de ander meteen begripvol is, kan ik me zo voorstellen dat je niet echt de angst hebt gevoeld om alles kwijt te raken. Dat je er als het ware 'gemakkelijk vanaf bent gekomen'. Waardoor je ook niet stimulans voelt om er moeite voor te doen, want het komt toch wel goed...
Ik zeg maar wat hoor. Heb er godzijdank geen ervaring mee, maar dat is wat net door mijn gedachten ging.
Scheiden is natuurlijk niet zomaar iets. Zeker niet wanneer er kinderen in het spel zijn. Je hele leven verandert dan, en niet alleen in positieve zin.
Ik ben zelf ook weggegaan bij de vader van mijn oudste en je blijft toch voor altijd aan elkaar vastzitten. Wanneer dit contact niet goed gaat, zoals bij ons het geval is, is dat erg zwaar.
Gelukkig heb ik zelf nu een lieve man waarmee ik ook nog een dochter samen heb en die me steunt. Die me eruit trekt wanneer ik het even niet meer zie zitten om steeds weer gepest te worden door mijn ex. Maar wanneer je er alleen voor staat kan dat echt heel erg zwaar zijn.
Maar goed, ik neem aan dat je zelf ook wel weet dat scheiden geen snelle makkelijke oplossing is. Daarom zoek je ondanks je twijfel nu toch hulp.
En als ik het zo hoor, dat je man zo lief en zorgzaam is, ga ik ook denken: is er daardoor niet ook minder spanning? Omdat hij té lief en zorgzaam is? Dat jullie meer maatjes of broer en zus zijn geworden? Dat haalt natuurlijk ook de spanning eraf.
Het is extra moeilijk wanneer er een kind is bijgekomen. Je wordt dan naast partners, ook nog ouders van. En doordat je kind zoveel aandacht vraagt, kan het er in sluipen dat je uiteindelijk meer ouders bent, dan partners.
Nou ja, ik denk dat ik mijn verhaal wat langer heb gemaakt dan gepland. Ik besef dat ik je niet echt kan helpen, maar ik hoop dat ik je wel een beetje heb kunnen steunen... |
|
|
|
|
|
| Pagina 4 van 4 |
  |
|
|
Vorige 1, 2, 3, 4
Copyright © Medisch Forum.nl 2004 - 2009
|
