Geen zin in sex, stoornis?


Het medisch discussie forum voor lotgenotencontact en informatie van ervaringsdeskundigen.

Index > Psyche > Geen zin in sex, stoornis?

Auteur

Onderwerp: Geen zin in sex, stoornis?

Zelfst.Ondernem

Geplaatst: 01-09-2008 11:09

Beste mensen Het doet mij goed dit forum te hebben gevonden. Ik heb tot diep in de nacht al jullie verhalen zitten lezen en ben zojuist daarmee verder gegaan. Ik ben echt blij dat ik niet de enige ben! Ik ben een jongeman van 24 en heb nu ruim 2 jaar een relatie met mijn vriendin. Ook wij zitten met problemen op seksueel gebied. Eigenlijk bijna hetzelfde als de meeste mensen hier. Vaak heeft ze geen zin. In het begin van onze relatie nog een aantal keren per week, nu is dat gedaald tot 1 keer per week of soms zelfs 1 keer per 3 weken. Nou vind ik seks niet het aller belangrijkste in een relatie, maar ik ben toch een man en heb daarom denk ik toch best veel meer behoefte aan seks. We hebben het er met regelmaat over. De ene keer kan ik er redelijk met haar over praten en de andere keer wordt ze boos als ik erover begin en loopt het uit in een ruzie. "Misschien is er wel wat mis met me" zegt ze dan. Ikzelf krijg met regelmatig een onzeker gevoel, of ze me nog wel "aantrekkelijk" vind en ik kan daar best mee zitten. En ik probeer nooit te pushen, knuffel haar ook best vaak zonder bijbedoelingen maar soms is het toch moeilijk als je weer een tijdje droog staat en de behoefte om te vrijen voelt opkomen. Nou is het overigens niet dat zij mij bijvoorbeeld nooit een knuffel of kus geeft, maar ze zegt wel altijd dat ze daar bijna nooit behoefte aan heeft. Ik ben meer een knuffelig/zoenerig persoon dan zij. Maar goed, meestal geef ik haar een paar keer per dag een knuffeltje/aaitje/zoentje en dit gaat opzich best goed, behalve wanneer ze "weer een chagrijnig is". De keren dat we seks hebben is het best lekker, maar het is altijd zo "van hetzelfde". Meestal pornofilmpje erbij op (omdat dat haar opwind), even mondeling werk bij elkaar, erop en klaar. Zelf zou ik graag meer willen, gewoon wat meer "liefdeswerk" zeg maar. Meer zoenen, strelen, elkaar opwarmen zeg maar. Maar zoenen houd ze niet van (van begin af aan al niet), aan haar borsten kan ik niet komen want die zijn overgevoelig en als ik het dan per ongeluk toch doe trekt ze altijd een heel boos gezicht (waar ik altijd een heel teleurgesteld/onzeker gevoel van krijg). Dit vind ik best jammer, want ik ben erg gek op haar lichaam (met name benen/borsten). Ik vind het allemaal best moeilijk, want ik krijg bijna altijd te horen "ik heb geen zin", "ik ben moe", "ik heb hoofdpijn" of whatever. Meestal is het dan wel ook echt waar hoor, ze heeft door haar werk en dergelijken ook gewoon vaak hoofdpijn en dat ze een beetje moe is. Maar de dagen dat ze vrij is, zich prima voelt denk ik dan wel eens van nou ik ga maar eens proberen of we een nummertje kunnen maken, maar dan krijg ik weer te horen dat ik te vaak wil, of "ik heb gewoon geen zin" en al dat soort geneuzel. En dat terwijl ik het eigenlijk maar 1 keer per week "probeer" bij haar, om een nummertje voor elkaar te krijgen. Wie o wie kan mij meer vertellen? Ik ben al langer op zoek naar iets om dit proberen op te lossen, maar ik/we kom(en) er maar niet uit! Nog ter informatie, ze slikt de pil, maar nu al enkele weken niet meer (ziek geweest/pil is op/geen zin gehad nieuwe pil te bestellen). Het feit dat ze nu al enkele weken geen pil meer slikt heeft er volgens mij nog niet aan bijgedragen dat ze meer zin heeft...

Google.

Zelfst.Ondernem

Geplaatst: 01-09-2008 12:34

P.S: Wat ik vergat te zeggen is dat we uiteraard wel veel van elkaar houden. Daar ligt het dan ook niet aan. We praten nog steeds regelmatig over het beginnen aan kinderen over enkele jaartjes en dergelijken. Wel is ze erg vaak chagrijnig, ze lijkt dat vaak gewoon niet onder controle te hebben (ze is 23 jaar, maar heb soms het idee dat ze wat dat betreft gewoon niet helemaal volwassen is ofzo. Of misschien een hormonen kwestie? Ze kan van iets heel simpels wat op mij nooit invloed zou hebben al chagrijnig worden. Dit veroorzaakt soms ook wrijving...)

richard@

Geplaatst: 22-09-2008 23:33

hallo allemaal, zou het slikken van de pil de zin in sex kunnen beïnvloeden? wat doe je wanneer jij er wel over wil praten, maar je vriendin niet? ik herken wel de gevoelens dat je niet de rest van je leven zonder sex wil, maar ik wil ook niet zonder mijn vriendin. zoals ik al zei wil ze er verder niet over praten, wrs omdat het daar al zo vaak over gaat. Maar problemen los je samen op... ik probeer eerst maar om er 'gewoon' te zijn met haar, we knuffelen wel veel en ze wil ook overal wel aangeraakt worden, maar veel verder komen we niet. zelf geeft ze aan misschien twee keer per jaar 'zin' te hebben, de één keer per twee weken zijn voor mij.. Maar dan is het ook vaak een race naar de finish, ook voor haar. Ze komt dan wel klaar, en geniet er volgens eigen zeggen ook van, maar ze gedraagt zich als een man qua tempo en halen van orgasme, voorspel en opbouwen van verlangen is minimaal. sorry voor de onsamenhangende volgorde, ik wil graag wat hulp. bedankt

weetnietmeer

Geplaatst: 14-10-2008 15:10

Hoi Richard, Ja dat kan....mijn sexleven was altijd al prut, maar dat kon me weinig schelen, totdat ik zo'n 1,5 jaar geleden met de pil stopte...toen kwamen de hormonen vrij...en ik kan er nog steeds geen kant mee uit helaas...mijn man vindt het nl. te vermoeiend en er nix aan om 'het' te doen....nu al zo'n 7,5 jaar... Ik voel me dus lichtelijk een 'die-hard' op dat gebied...wil hem niet kwijt (zijn zo'n 19 jaar bij elkaar) maar als ik eraan denk zo nog 40 jaar door te gaan, heb ik het gevoel alsof mijn keel dichtgeknepen wordt Als er interesse voor is, wil ik het hele verhaal hier wel een keer neerzetten...

bloemie

Geplaatst: 14-10-2008 16:47

lena85 schreef:

En ik vind het geen stoornis als je geen zin hebt in sex je hoeft als vrouw toch niet ieder moment van de dag met je benen gesprijd te liggen staan weet ik veel?

eh dat is jouw mening ,maar een vrouw die nooit zin heb sorry vertrekken .

ik heb ook zo vrouw gehad en alleen maar goed om te werken en de tuin en daarna op de bank stil zijn.

heb nu een vrouw die ook altijd moe is of weet ik veel wat voor smoes en daar bij zijn ook harde woorden gevallen.

tuurlijk als er kinderen in het spel zijn snap ik het maar om nu 100% geen sex meer te willen dacht het niet.

weetnietmeer

Geplaatst: 14-10-2008 16:51

er moet gewoon eigenlijk een balans zijn....niet de ene altijd zin en de ander nooit.... Balans is bij ons echter ver te zoeken

diepe_zucht

Geplaatst: 18-10-2008 10:37

Beste allemaal, Ik heb alles met veel interesse gelezen en zie eigenlijk alleen maar dat lotgenoten zich hier bij elkaar voegen en dat er feitelijk geen oplossing wordt aangedragen. Uiteraard zit ik met exact hetzelfde probleem want waarom zou je anders zo 1, 2, 3 op een forumtopic terecht komen als deze Ook ik kan hier geen oplossing aandragen maar hoop dat met mijn bericht iedereen gestimuleerd zal worden om eens op een constructieve manier hiermee om te gaan. Voor mezelf is het in ieder geval erg belangrijk om dat zo te doen omdat anders mijn relatie echt ten dode is opgeschreven. Ik zal hieronder even een samenvatting geven over hoe en wat de situatie is zodat het reageren voor jullie, en vooral het positief meedenken aan het gezamelijke probleem, wat makkelijker zal zijn. Ik ben getrouwd, heb drie kindertjes en met zijn allen hebben we al flink wat meegemaakt op relationeel gebied. Toen ik net samen was met mijn huidige partner had ik, in de ogen die ik toen had, de j*pot gewonnen. Een zorgzame vrouw die naast alle gewone leuke dingen een maatje was en in bed een vrouw waar je feitelijk alleen maar over kan fantaseren als man zijnde. Zoals in veel relaties zwakte dat, gelukkig, wel wat af en begon het wat normalere vormen aan te nemen. 2 a 3 keer per week en dan eens een week niet waarna het dan wel weer eens 4 dagen achter elkaar aan raak kon zijn. Toen kwam ons eerste kindje en de eerste impasse hierin. Aangezien wij altijd eerlijk met elkaar zijn omgegaan is het gewoon aan de orde gesteld zonder aanvallend te zijn. Na veel doorvragen werd duidelijk dat, en dat had ik zelf ook moeten zien, ze mij niet aantrekkelijk meer vond. Dat was logisch want ik was van al die verwennerij e.d. flink aan het dichtslibben gegaan en had vele kilo's erbij gespaard. Ik heb daarna het voortouw genomen en ben in 3 maanden tijd zo'n 10 tot 15 kilo kwijtgeraakt en zat weer op mijn gewicht zoals die was tijdens de start van onze relatie. Helaas was zij ondertussen een buitenechtelijke relatie met een collega begonnen waar ik vrij snel achter was. Ze was verliefd op hem en was een paar keer met hem geweest als ik er niet was. Terwijl alles veel beter leek te gaan, er zat regelmaat in e.d. maar dat kwam dus duidelijk door haar verliefdheid (op die ander) <-- reden 1? Dit gaf dus een flinke breuk waaraan we beiden hard hebben gewerkt en die we nu toch echt wel achter ons hebben gelaten. In de jaren daarna is er weinig tot niets verbeterd. Ik zat veel achter de computer te gamen en zij zat de ganse dag achter spirituele fora op het internet. Aangezien ik geen drammer ben heb ik langzaam proberen duidelijk te maken dat het prima is dat je je hiermee wilt bezig houden maar dat er ook een gewoon leven is, een nu waarin je ook moet zijn. Dat is nu eindelijk volledig doorgedrongen en de verwijdering binnen de relatie tot elkaar neemt steeds verder af. We lachen weer, hebben plezier, gezamenlijke interesses, wensen en doelen. In feite zijn we één. Voor mij is het in een relatie die zo goed loopt op geestelijk vlak, en echt de knuffels e.d. zijn er ook elke dag genoeg, normaal dat ook het ssleven op een normale vuurtje staat. Helaas is dat dus absoluut niet het geval. Ik heb hier echt last van. Ik kan het heus wel even vol houden maar na drie weken "droog staan" begin ik knorrig te worden tot het chagrijnige af. Je mag dan zeggen dat mijn geduld gewoon op is. Ik stond gisteren echt op een tweesprong. Ga ik kijken of hier nog iets aan te verbeteren is of bouw ik alles af en ga ik dan maar alleen verder? Ik ben inderdaad afstand aan het nemen, geef geen knuffels meer spreek geen liefdevolle woorden meer uit in de hoop dat mijn noodzaak dan ook minder zal worden, maar als je reëel bent breek je dan gewoon je relatie af totdat een scheiding onvermijdelijk zal zijn. Ik daag hier mijzelf en jullie uit tot het analyseren of mogelijkerwijze oplossen van ons gezamenlijke probleem. In gespannen <-- is erg dubbel afwachting op jullie reacties.........

richard@

Geplaatst: 28-10-2008 9:45

hoi weetnietmeer, ik wil je hele verhaal graag lezen. Jouw dichtgeknepen keel vind ik heel logisch en herkenbaar. Maar jouw man begrijp ik niet zo, mag ik vragen wat jij hebt ondernomen om hem wel zo ver te krijgen? (dan bedoel ik of en hoe je hem probeert te verleiden) Ik heb met mijn vriendin ook verschil gemerkt in de start van onze relatie; de eerste paar maanden wilde ze wel vaker en lag het initiatief ook wel eens bij haar. Dit gaf haar wel stof tot nadenken toen we, of eigenlijk, toen ik dit onderwerp voor het eerst bespreekbaar maakte. Ik ben er namelijk van overtuigd dat ieder deel van de relatie moeite moet doen om het de ander naar de zin te maken en dat dit niet alleen moet wanneer het uitkomt. (je zelf dus ook zin hebt) Maar dat zin maken er ook bij hoort. In een aantal van onze gesprekken ging het dus ook wel om seks, maar was dit onderdeel van het tegemoet komen aan de behoeften van de ander. Zoals je samen bepaalt waar je op vakantie gaat. Ik kijk uit naar je reactie, groet Richard

name it nikki

Geplaatst: 28-10-2008 22:12

hoi, wat fijn om te lezen dat er meer mensen zijn met hetzelfde probleem. ook ik heb vrijwel nooit zin in sex. ik heb een schat van een vriend en ik vind t ook heerlijk om met m te knuffelen en kussen maar ik durf dat eigenlijk niet meer te doen omdat ik bang ben dat ik m toch weer teleur stel. dat hij verder wil gaan en m dan weer af "moet" wijzen. we hebben ruim 2jaar een relatie en in het begin was de sex geweldig, we konden niet van elkaar afblijven. na ongeveer een jaar raakte ik zwanger en kreeg ik steeds minder zin. ik wijtte het aan de hormonen (toen ik nog aan de pil zat had ik ook nooit zin terwijl ik zonder daar geen last van had) en probeerde toch op z'n tijd zin te maken. na de bevalling voelde ik een soort van opluchting, eventjes een goed exuus om geen sex te hebben. (ik weet hoe verschrikkelijk dat klinkt) we zijn nu ruim een half jaar verder en we hebben het pas 5x gedaan. ik kan mezelf er niet toe zetten. zodra m'n lief toenadering zoekt gaan m'n alarmbellen al rinkelen; 'moet ik m zo weer afwijzen?', 'onee, zometeen moet ik 'm weer teleur stellen.' ik vind het verschrikkelijk dat ik zo denk en me zo voel. m'n vriend word hier natuurlijk ook heel onzeker van. hij vraagt me vaak wat ie in hemelsnaam moet doen en of ik m niet meer aantrekkelijk vind. maar dat is het probleem niet. ik vind m'n lief een aantrekkelijke man, echt 'n lekker ding. maar ik kan me wel ontzettend ergeren aan de manier waarop hij te kennen geeft dat ie zin heeft. dan liggen we in bed en vraagt ie:'neuken?' of hij kruipt boven op me en zegt: 'sex, sex, sex.' dan gaan mn nekharen echt overeind staan. en iedere keer voelt 't alsof iemand zegt: 'je bent een waardeloze vriendin.' begrijp me niet verkeerd, zoiets zegt mijn vriend absoluut niet hoor. en hij weet van gekheid ook niet meer hoe ie me moet verleiden. maar iedere dag weer, elke morgen, iedere avond: 'sex, sex, sex.' ('waardeloos, waardeloos, waardeloos...') ik ga het zo zachtjes aan geloven... dus ik vraag om hulp! hoe kan ik weer zin krijgen in sex en mijn vriend laten zien dat ik van m hou, op alle manieren. sorry voor t lange verhaal maar ik moest t toch even kwijt.

Jose72

Geplaatst: 06-11-2008 15:35

Als ik dit zo lees is het vaak de vrouw die geen zin meer heeft... maar wat als je man weinig zin heeft, waar ligt dat aan dan?? Je gaat je zo onzeker voelen daardoor!

Google.

the_lady0102

Geplaatst: 06-11-2008 20:32

Hoe ontzettend fijn om al jullie verhalen te lezen! Vooral omdat me nu duidelijk is dat ik niet de enige ben met een probleem. Een probleem dat ik eerder nooit gehad heb, en mezelf ook niet zag hebben. Op mijn negentiende had ik voor het eerst sex, en eigenlijk ging daarna alles prima, nooit negatieve ervaringen gehad eigenlijk..Tot nu, 23 jaartjes oud, met mijn huidige vriendje.. We zijn net iets meer dan een jaar bij elkaar, en eigenlijk heb ik vanaf nacht een al het gevoel dat er iets niet klopt. Ik weet dat in eerste instantie aan verschil in ervaring, en dacht dat dat "wel beter zou worden". De sex was ook nooit slecht, maar dat je nou zegt: wohow yoepie..dat was het ook weer niet. Afgelopen zomer merkte ik eigenlijk voor het eerst dat ik totaal geen zin meer in sex had, dat ik bijna geen echte opwinding meer meemaakte. Als hij begon dat was het allemaal best ok, maar van mij hoefde het niet zo nodig, dat gedoe..Knuffelen is ook leuk tenslotte, zo dacht ik. Heb het een hele tijd voor me gehouden, en geprobeerd er iets aan te doen voor mezelf. Maar een paar weken geleden ging het fout. Ik merkte dat ik mezelf echt niet langer voor de gek kan houden, en dat ik, en wij, er echt iets aan moeten doen. Ik weet echt zeker dat dit de ware is, en op elk ander gebied hebben we het echt geweldig samen, dus dit mag dat niet in de weg staan vind ik. Heel erg lang over gepraat, maar daar werd alleen maar uit duidelijk dat we het echt willen oplossen, maar zelf de 'kennis' niet hebben om er iets aan te doen. Mijn plan is om te stoppen met de Nuvaring, omdat er vrouwen zijn die aangeven dat het dan wel beter gaat. Maar omdat ik tijdens de eerste paar maanden van het gebruik van de ring nog wel 'gewoon zin' had, verwacht ik hier niet zo veel van. Bol.com is mijn vriend hoop ik dus maar, ik heb zojuist het boek 'Naar de 7de Hemel' binnengekregen, en wat ik tot nu toe al gelezen hebben is volgens mij heel nuttig. Ik kan dus niks definitiefs nog zeggen, maar als iemand er behoefte aan heeft wil ik mijn ervaringen wel delen met jullie. In elk geval al fijn dat de mogelijkheid bestaat het enigszins van me af te schrijven, en te delen!

FaithRose

Geplaatst: 17-11-2009 13:32

Nou ik een jonge vrouw heb voor de pil altijd wel de drang gehad sinds 5 jaar na mijn trombose moest ik er mee stoppen. Ik heb gewoon die drang niet meer en ik schaam me diep. Mijn man moet me altijd aansporen. We hebben het vaak besproken,hij vind het geen punt en we hebben volgens hem een normale sex net als iedereen. Maar toch vind ik dat het niet klopt en iets mis is bij me.

Bellina

Geplaatst: 18-11-2009 10:59

Lees dat ik niet de enige ben.. Ik heb het zelfde,alleen wij hebben nooit sex(lees mijn topic in seksuologie) Mijn man zou nooit weggaan door dit probleem,hij houd teveel van me daar voor.Door dit probleem is onze relatie niet slechter geworden.we praten er over en knuffelen en zijn op onze manier intiem,voor hem dan niet genoeg,want het blijft een man,1 keer per maan sex is voor hem al genoeg,helaas kan ik dat niet geven. Onze band is nog steeds even sterk en goed.Ik hou van hem en hij van mij,en dat veranderd niet door onze sexproblemen,en uit elkaar gaan is geen optie voor ons,wij kunnen niet zonder elkaar.Sex geeft geen aanvulling voor mijn relatie,maar hij blijft een man onze oplossing is voor andere misschien vreemd en raar,maar voor ons de druk van de ketel voor hem,ik heb dit voor hem over omdat hij ook wij behoeftens heeft.Ik heb die niet,ik kan makelijk zonder sex leven

liesbeth1591

Geplaatst: 20-11-2009 19:39

Ik voel mij niet saai zonder sex al ben ik 38 jaar getrouwd met mijn eerste man., kan het fysiek niet verdragen dat mijn man mijn peneteerd..ik heb pijn van binnen en in mijn lichaam. ik kan het fysiek niet meer aan vanwege de fibromyalgie en spierpijnen (door psychische trauma's uit het verleden). Mijn man heb het er moeilijk mee dat ik het hem niet naar de zin kan maken en hij geloof er niet in dat sex ook in de vorm van knuffelen kan en desnoods door hem af tetrekken en dicht tegen hem aan teliggen en iedere nacht naast hem slaapt.. Hij zelf is ook geestelijk en lichaamlijk mishandeld in zijn jeugd en voor hem maakt sex alles goed en hij is geossedeerd daardoor. Hij maak opmerkingen naar mij die niet fijn zijn en dat doet nog meer pijn. Ik begrijp wel dat hij gevoel heb en weet niet meer wat ik nog kan doen om hem te behagen. Soms zeg ik, ga maar naar een ander toe, this goed..zo. .ik kan het niet op brengen het jouw naar de zin temaken en naar je gezicht om tekijken (ogen) hoe ze staan. Dikwijls verlang ik naar de dood omdat ik niet meer weet hoe er mee om tegaan en hoe nog duidelijker kan zijn naar hem, doen alsof is geweest......ben boos verdrietig en radeloos en sta op het punt een keuze temaken.....ik heb het gehad met weg drukken van mijn emotionele psychisch mentalen fysieke pijnen en wil daar aan werken met therapiën zonder aan geslachts gemeenschap tedenken en voor wel hoelang of nooit meer weet ik niet. Denk dat mijn man therapie nodig heb...... *1591

megido

Geplaatst: 02-02-2010 12:04

OK K had de hoop iets zinnigs te vinden maar hier word je alleen maar meer depri van. T kan aan mij liggen maar ik krijg het idee dat het voornamelijk aan vrouwen ligt dat hele geen zin gedoe. Ik zit nu met een tweede partner zo, ( fibromyalgie ) terwijl er genoeg vrouwen rondloppen ( zeggen ze zelf ) die dit probleem niet hebben. ????????? Moet je als vrouw zijnde gewoon single blijven om sex te willen hebben of zo?? Natuurlijk origine?? Ik heb intussen alle excusen reeds gehoord om maar niet te willen en wat opvalt is dat het nooit steekhoudend is. Sorry maar ik heb toch heel erg het idee dat dat geen zin hebben tussen de oren zit en dat er heel iets anders speelt waarover geen eerlijke uiting aan word gegeven. Dat zelfde is met juist fibro. Dat komt vanuit je hoofd ( westerse ziekte ). Mijn partner van nu ook, altijd bezig met stress, puchen, drammen, zeuren, moeilijkheden zelfs als er niets is, ik moet van alles, druk druk druk, dit is niet goed en dat niet, die is een eikel en die is niet ok. En dan raar staan kijken dat je leven k... is???? Kan het ook gewoon relaxt, ontspannen, even niet moeten, zo van what ever?? ff tijd voor jezelf en je partner? Maar goed het zal hem wel aan mij liggen, ik zal wel gek zijn. In ieder geval bedankt dat ik even mijn gal kon spuien.

trudy

Geplaatst: 02-02-2010 13:04

liesbeth1591 schreef:

Ik voel mij niet saai zonder sex al ben ik 38 jaar getrouwd met mijn eerste man., kan het fysiek niet verdragen dat mijn man mijn peneteerd..ik heb pijn van binnen en in mijn lichaam. ik kan het fysiek niet meer aan vanwege de fibromyalgie en spierpijnen (door psychische trauma's uit het verleden). Mijn man heb het er moeilijk mee dat ik het hem niet naar de zin kan maken en hij geloof er niet in dat sex ook in de vorm van knuffelen kan en desnoods door hem af tetrekken en dicht tegen hem aan teliggen en iedere nacht naast hem slaapt.. Hij zelf is ook geestelijk en lichaamlijk mishandeld in zijn jeugd en voor hem maakt sex alles goed en hij is geossedeerd daardoor. Hij maak opmerkingen naar mij die niet fijn zijn en dat doet nog meer pijn. Ik begrijp wel dat hij gevoel heb en weet niet meer wat ik nog kan doen om hem te behagen.
Soms zeg ik, ga maar naar een ander toe, this goed..zo. .ik kan het niet op brengen het jouw naar de zin temaken en naar je gezicht om tekijken (ogen) hoe ze staan.
Dikwijls verlang ik naar de dood omdat ik niet meer weet hoe er mee om tegaan en hoe nog duidelijker kan zijn naar hem, doen alsof is geweest......ben boos verdrietig en radeloos en sta op het punt een keuze temaken.....ik heb het gehad met weg drukken van mijn emotionele psychisch mentalen fysieke pijnen en wil daar aan werken met therapiën zonder aan geslachts gemeenschap tedenken en voor wel hoelang of nooit meer weet ik niet.
Denk dat mijn man therapie nodig heb......

*1591

Je man therapie???
Wel eens gehoord van de postmenopause?Ik denk tenminste dat jij in de menopause zit of gehad hebt.
Ga er eens mee naar je huisarts er zijn middelen die je van de pijn af kunnen helpen.

megido

Geplaatst: 02-02-2010 16:23

Tja das wat. Zelf het probleem hebben en dan zeggen dat je partner geobsedeerd is en in terapie moet. Dat bedoel ik dus met van dat zal dan wel aan mij liggen dat de ander problemen heeft. Ik moet zeker ook in terapie omdat mijn partner fibro heeft. Wat dacht je van zelf in terapie gaan om je eigen problemen uit het verleden op te lossen. Kom je waarschijnlijk ook van je fibro af. Nee ik weet het, dr word gezegt dat het niet te genezen is. Logisch want het is geen ziekte maar een syndroom. Jij bepaald zelf hoe het beeld verloopt. Flink negatief doen dan word het vanzelf erger. Richt je op positiefe dingen en het probleem word minder. Ik zeg niet dat het voledig overgaat, want dat bepaal je zelf.

diedelicious24

Geplaatst: 06-02-2010 18:48

Herkenbaar ik slik anti-depressiva en heb der ook geen behoefte aan ook met me vorige vriend had ik dat nou heb ik het uitgemaakt omdat hij dus beter verdiende als mij ik had me laatst opgegeven voor test personen die ook anti-depressiva gebruiken en daar dus ook last van hebben ik had niet verwacht dat er zoveel mensen last van hadden en afgelopen woensdag was de bijeenkomst ervan

diedelicious24

Geplaatst: 06-02-2010 18:53

hier de link misschien hebben jullie er wat aan http://www.link2trials.nl/geneesmiddelenonderzoek-medisch-onderzoek/vrouwen-tussen-de-21-en-70-jaar-die-antidepressiva-gebruiken-en-klachten-hebben-op-seksueel-gebied/show/28

margrietjuh

Geplaatst: 13-02-2010 22:04

Hoi Liesbeth, Als je het mij vraagt, zijn er 2 nodig voor sex. En dwang of nara opmerkingen maken naar de ander toe, heeft nog nooit tot een positief gevolg geleid. Wel naar nog meer verwijdering van elkaar! Ik begrijp je beperkingen en blokkades op sexueel gebied.Misschien is het een idee om afzonderlijk therapie te volgen? Jij en je man?En natuurlijk is sex niet alleen maar penetratie!Maar houd het ook tal van andere manieren in!Je man beleefd er toch ook geen plezier aan, als hij weet dat je het met tegenzin en pijn doet?En zijn jeugtrauma's verwerken via sex hebben,is m.i.ook niet "de manier".In ieder geval niet op een manier, waardoor jij er alleen maar last en verdriet van hebt zeg!Mocht hij zelf geen hulp willen hebben, zoek het dan in ieder geval voor je zelf!Want je kunt in ieder geval wel jezelf veranderen,maar je man niet als hij niet wil. Heel veel succes,en voel je zeker niet schuldig Liesbeth!!! liefs, Margriet.

Google.

Index > Psyche > Geen zin in sex, stoornis?

Pagina 5 van 6

Vorige 1, 2, 3, 4, 5, 6 Volgende